Esmeralda
"Wejdź, no!
Wskoczyłam ze strachu, trzymając rękę na piersi, gdy wartownik na służbie wrzasnął na mnie, wskazując, żebym ponownie wszedł do celi. Moja zimna i ciemna cela.
Krew wzburzona na myśl o utracie mojej wolności, bo byłem słaby, nie mogłem przyspieszyć, żeby uruchomić moją nadludzką prędkość. Moja prędkość była dla niego żadnym wyzwaniem, łatwo mnie złapał. Moje krzyki, zawodzenie i kopnięcia nic na nim nie zrobiło, gdy wciągnął mnie do celi.
Spojrzenie z jego brzydkiej, bliznami pokrytej twarzy posłało mi dreszcze, sprawiając że odepchnęłam wzrok ze strachu prawie od razu, biorąc nerwowo w palce. Jego brzydkie, ostre oczy wystrzeliły we mnie jak noże, przeszywając moją duszę i grożąc, że wpuszczą mi w gacie. Gdyby spojrzenie mogło zabić, byłbym martwy.
Stojąc na wejściu do celi na chwiejnych nogach, nadal trzymałem ją mocno zaciśniętą na piersi, jakby mnie chroniła przed nim. Pomiędzy dwiema opcjami, wymieniałem spojrzenia z pochmurną celą, która uniemożliwiała zobaczenie bieli zęba, a pokojem, którym najbardziej bałem się, pomieszczeniem poprawek.
Moje spojrzenie przemknęło przez kilka pierwszych pomieszczeń i zatrzymało się na drzwiach z ciężkimi żelaznymi kratami, pionowo albo poziomo ułożonymi. Tak samo jak kraty wejściowe do mojej celi.
Duże, grube, zardzewiałe, lodowate kraty.
Drżałem na myśl o zardzewiałych, zimnych kratach w kontakcie z moją skórą. Odsunąłem się na dwa kroki od drzwi, które prowadziły do mojej celi. Jakby mogłem już teraz odczuwać ich uderzenie.
Duża drewniana tablica wisi nad żelaznymi kratami, mocno przypięta do nich. Na tablicy było napisane "Pokój poprawek" wytłuszczonymi literami. Prawidłowym nazwaniem powinno być pomieszczenie kar lub pokój tortur. "Pokój poprawek" brzmiał zbyt ekskluzywnie.
Skuliłem ból w gardle, gdy wyobraziłem sobie wygląd wnętrza pokoju.
Nie!
Nie chciałem tam być, nie po tym, jak doświadczyłem okrucieństwa w tamtym miejscu. Ale wiedziałem, że jeśli stracę więcej czasu, trafię tam, wrzeszcząc z bólu, zgrzytając zębami ze skruchą. Garry nie będzie zwlekać z umieszczeniem mnie za ciężkimi kratami pokoju poprawek, moje krzyki były dla niego jak muzyka dla jego uszu. Nienawidził mnie do reszty, żałuję, że nie wiem dlaczego.
"Niech mi się nie powtarza," powiedział groźnym głosem.
Pomyśl! Szybko!
Powiedziałem do siebie, gdy moje myśli pędziły przez głowę. Wiedziałem, że traci cierpliwość i wiem, co następuje potem.
Kara!
O ile bałem się pokoju poprawek, nie chciałem być w mojej celi. Miałem dosyć bycia przykutym od głowy do stóp, śpiąc w niewygodnej pozycji, podczas gdy ciężkie łańcuchy trzymały mnie jak druga skóra.
Pomyśl!
Ale nie potrafiłem myśleć, jakby obecność mojej celi i pokoju poprawek dusiła mnie. Nie mogłem pójść do mojej celi, a pokoju poprawek nie mógł być dla mnie miejscem do przebywania. Choć bardzo nie chciałem być ukarany, nie chciałem też być pochłonięty przez absolutną ciemność, ogarnięty moimi niekończącymi się koszmarami.
Potrzebowałem pomocy, potrzebowałem wolności od nieustającego bólu i tortur, potrzebowałem oświetlenia i wolności, tak jak reszta członków stada.
Czy to było za wiele żądać?
To nie była moja wina, że byłem omegą, takie nazwanie nadali mi reszta stada. Ale wiedziałem, że nim nie jestem. Pamiętam, jak mój tata mówił mi, jak potężny jestem, ale to było bezużyteczne, bo nie widziałem żadnej mocy, która by się objawiła. Prawie pomyślałem, że mój ojciec kłamał, ale wiedziałem, że on nie był typem kłamcy.
Zebrałem całą odwagę, którą miałem, oczyszczając swoje suche gardło, gdy odnajdowałem mój głos, "Proszę, czy możesz pomóc mi naprawić światło w mojej celi?" mój głos wyszedł słabiej, niż się spodziewałem.
Jeden spojrzenie od niego prawie sprawiło, że spuściłem w majty, tym razem obwiałem mały rozmiar mojego ciała rękami, jakbym się chronił przed nim.
"Chodziło mi o to, czy mogę dostać inną celę? Bardziej komfortową," odwróciłem wzrok od niego, spoglądając na swoją celę. "Już mi się tutaj nie podoba."
Zamknąłem oczy i ugryzłem się w drżące wargi, mając nadzieję na pozytywną odpowiedź, ale on nie wydał dźwięku. To było tak, jakbym stał niewidzialny i nie mógł mnie usłyszeć. Stoimy i patrzymy na moją celę przez irytującą minutę, jestem przestraszony, ale wiem, że muszę przemówić.
"Ech, panie..." Niechętnie próbowałem zwrócić na siebie ponownie jego uwagę, ale nie pozwolił mi skończyć mówić, zanim mocno mnie złapał za włosy, wyrywając mnie od mojej celi, gdy krzyczałem z bólu, próbując uwolnić włosy z jego mocnego uścisku.
To była daremna walka, bo moja siła nie dorównywała jego, a ja czułem, jak kosmyki włosów odrywają się od mojego skalpu.
Ciągle płakałem i krzyczałem z bólu, gdy mocno mnie przycisnął do twardej ściany, sprawiając, że natychmiast upadłem na kolana.
"Słuchaj co mówił Garry, ta rzecz rozkazała mi zmienić jej celę," wybuchnął ślepym śmiechem, próbując przyciągnąć uwagę drugiego wartownika na służbie, Garry'ego.
"Powiedziała, że jej już tam nie lubi," oprzeł się o drzwi dla wsparcia, wybuchając kolejnym głuchym i irytującym śmiechem, sprawiając że przestałem płakać na minutę.
Co w tym było śmiesznego?
"Odwaga!" rozległ się wściekły głos Garry'ego, aż odciął mi oddech. Nie widziałem go, bo pokój był ciemny, ale wiedziałem, że był blisko i był wkurzony moimi działaniami.
"Próbowała uciec."
Tym razem jego głos brzmiał martwiąco i wiedziałem, że nie będzie potraktował mnie łagodnie.
Wiedziałem, że muszę się bronić, w przeciwnym razie Garry potraktuje mnie bezlitośnie. Nie wiedziałem dlaczego wartownik zostawił mnie na łasce Garry'ego, wiedząc, że Garry nienawidził mnie z pasją. Nienawidził mnie tak jak reszta stada, bez powodu.
"Przyrzekam bogini Księżycowi, że nie rozkazałem mu tego, błagałem go. Proszę uwierz mi..." błagałem, wycierając łzy na mojej twarzy drżącymi rękami, zerkałem po słabo oświetlonym pokoju, sprawdzając, czy jest Garry.
"Więc on kłamie?" wyduszony z siebie wściekły ryk, sprawił, że skoczyłem ze strachu. Wiedziałem, że jestem w dużym kłopocie i nikt nie może mi pomóc.
"Nie powiedziałem tego, tylko go błagałem, nie rozkazałem mu tego," odpowiedziałem ostro, żałując moich słów od razu, gdy zdałem sobie sprawę, że wpuściłem się w pułapkę Garry'ego. Nie powinienem był odpowiadać na jego pytanie, to sprawiło, że stał się niebezpiecznie zły.
Ciężki policzek wylądował na mojej twarzy, sprawiając, że w moich uszach dzwoniło. Ugryzłem wargi, starałem się nie wydać dźwięku, gdyż byłem blisko łez.
"Nauczysz się," odgłos Garry'ego, patrząc we mnie pełnym nienawiści spojrzeniem. "Weźcie ją do pokoju kar," orzekł mój wyrok, odchodząc od razu, dopełniając że pragnęłam śmierci zamiast tego.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Esmeralda
"Nie! Proszę," płakałam, trzymając się jego nogi, gdy ciągnął mnie do pokoju korekcyjnego, mocno trzymając mnie za włosy. Spojrzałam mu prosto w oczy, mając nadzieję, że zobaczy, jak żałuję i odwróci swoje wyroki, ale jego wzrok był skierowany tylko na drzwi pokoju, z upiornym wyrazem zamazanym na twarzy.
Skończone, wiedziałam to.
Szybko ukryłem się, aby opóźnić swoją karę, rozejrzałem się po znajomym pokoju łzami w oczach, aby zobaczyć, jak Garry zbliża się do półki. Półka zawierała wiele narzędzi tortur, by złamać ludzi łamiących zasady.
Ludzi takich jak ja.
Oglądałem, jak Garry cierpliwie, jak ja, wybierał niektóre narzędzia, których użyje do torturowania mnie. Ale nagle zatrzymał się, oddalając się od półki z przezroczystym szkłem do biczów wywieszonych na ścianie. Patrzyłem, jak ostrożnie jego ręce wybierały bat.
Bat!
Bicz, którego najbardziej się obawiałem!
"Nie! Proszę, nie używaj go na mnie!" Krzyknąłem natychmiast, przeklinając siebie w myślach za ujawnienie mojego kryjówki.
"To pomoże, przywróci cię do domyślnych ustawień i sprawi, że przestaniesz próbować uciekać, bo nie możesz tego zrobić," rozśmiał się głośno, z oczami skierowanymi tylko na bicz, delikatnie go głaszcząc.
"Proszę, obiecuję, że będę grzeczny," błagałem, ale przemówienie moje minęło na głuchych uszach Garry'ego, którego umysł skoncentrował się na obijaniu mnie.
Jego ciężkie kroki sprawiły, że ukryłem się pod ogromnym drewnianym stołem, skulając się, aby uniknąć schwytania, ale złapał mnie, zrywając mi tak mocno włosy, że czułem, jak kilka pasm odpada podczas gdy mnie odrzucił na stół, sprawiając, że pęknięte usta pocałowały jego zimną, twardą powierzchnię.
Łzy płynęły mi z oczu, gdy wkręcał kajdany w moje małe dłonie, zostawiając mnie objąć obie strony stołu, bezradnie.
"Liczymy razem."
Połknąłem ciężką kulę w gardle, przygotowując się na najgorsze. Wiedziałem, że najgorsze nadchodzi.
Odwróciłem wzrok od jego stwardniałej twarzy, opierając się pokusie, by rozejrzeć się. Nie było nic nowego, na co można było spojrzeć oprócz narzędzi tortur i narzędzi kar cielesnych, więc zamknąłem oczy, oczekując biczowania.
Chlup!
Bicz rozbrzmiał, przemierzając powietrze, aż jego ostry brzeg uderzył w moje plecy. Krzyknąłem z bólu, natychmiast zamykając oczy i próbując z całej siły zerwać ręce z łańcucha, aby przemacać moje bolesne plecy, ale nie mogłem, byłem uwięziony przy stole, który ograniczał moje poruszanie się.
"Jeden." Moje pęknięte głos brzmiał prawie jak szept, gdy starałem się przygotować na kolejne ciosy, ale nie pozwolił mi odzyskać sił po pierwszym bólu, zanim obdarzył mnie drugim, trzecim i czwartym biczem, sprawiając, że znienawidziłem swoje życie.
Poddając się torturze i bólowi, który przenikał moje plecy, leżałem nieruchomo, jakbym został wrzucony do basenu z lodowatą wodą, czekając, aż skończy ze mną. Byłem pewien, że moje plecy stanie się głęboko czerwone po zakończeniu biczenia.
"Trzynaście." Wyschnęłam, zaciskając drżące wargi, w ciszy modląc się, żeby skończył ze mną, bo byłem na skraju utraty przytomności.
"Twoje krokodyle łzy dla mnie nic nie znaczą, niewdzięczny słabeuszu. Po tym, jak cię schroniłem i dałem ci życie, chcesz uciekać, żeby skończyć jak twoja psychopatyczna siostra, która zabija ludzi dla zabawy?" Wydarł się nie zastanawiając się ani sekundy, zanim mocno mnie uderzył.
Mogłem zaprzysiąc się na bogini księżyca, że był zdziwiony, kiedy nie zareagowałem na bicz. Byłem zbyt słaby, żeby ruszyć nawet mięśnie.
"Piętnaście." Mój głos zabrzmiał jak szept, który można było usłyszeć tylko skupiając maksymalną uwagę.
Radość nie znała granic, gdy zbliżył się do mnie, odblokowując łańcuchy, które mnie trzymały, i podnosząc mnie na stopy.
"Wyjdź!" burknął, obserwując mój każdy ruch, gdy jego oczy nie opuszczały mojego ciała.
"To będzie ostatni raz, gdy spróbujesz uciec, w przeciwnym razie będę miał przyjemność powitać cię w świecie bólu," powiedział złośliwie się uśmiechając, sprawiając, że zadrżałem ze strachu.
Nie czułem swoich pleców przez kilka sekund, gdy zszedłem ścieżką prowadzącą mnie do mojej celi ponownie.
Zimna, ciemna cela, od której próbowałem uciec.
Za każdym razem, gdy próbowałem uciec, znajdowałem się w niej z powrotem.
Z powrotem do moich niekończących się koszmarów.
Czułem się pokonany.
Może powinienem się poddać, skoro nie mogłem sobie pomóc.
Może powinienem zaakceptować swój los, skoro nie mogłem uciec od niego.
Może powinienem zacząć traktować celę jako dom, skoro spędzę w niej resztę życia.
Może zasługuję na karę, bo nie byłem zadowolony i próbowałem uciec.
Pozwoliłem łzom swobodnie spływać mi po twarzy, patrząc, jak strażnik przykuwa mnie do ściany, ograniczając moje poruszanie, sprawiając, że jestem tak załamany, że obecność gęstej ciemności otaczającej mnie nie miała na mnie żadnego wpływu.
Przypomniało mi to o moim pierwszym spotkaniu w pokoju kary, kiedy zostałem złapany podczas ceremonii Moonball.
Ja i moja najlepsza przyjaciółka zostaliśmy bezwzględnie ukarani, zanim wrzucono nas do naszych cel. Incydent sprawił, że strażnicy przykuwali mnie do ściany.
Nie walczyłem z łańcuchami ani nie szarpałem się złością jak zawsze. Zamiast tego pozwoliłem ciemności pochłonąć mnie, pozwoliłem sobie utonąć w morzu moich emocji, szukając pocieszenia we śnie, chociaż wcale nie znalazłem spokoju w moim śnie, gdy demony napłynęły w setkach.
Dźwięk kroków i brzęczenie łańcuchów obudził mnie ze snu.
Moje oczy powitały prawie zepsute łóżko i zdałem sobie sprawę, że spałem na podłodze, z głową na kolanach.
Było jeszcze wcześnie, a mój ciało bolało.
Spoglądając powoli na podekscytowanie wszystkich, bardziej się zgubiłem, gdy zastanawiałem się, co działo się tego dnia.
Im bardziej próbowałem pomyśleć o jakimkolwiek wydarzeniu, tym mniej mogłem zrozumieć, dlaczego wszyscy byli jak na biegu.
Przytuliłem nogi bliżej do mojej klatki piersiowej, gdy strażnik wtargnął do mojej celi. Rzadko kiedy strażnik wchodził do mojej celi, chyba że potrzebował mojej uwagi.
Moj serce głośno biło w klatce piersiowej, gdy myślałem o tym, co zrobiłem źle. Być może dlatego, że próbowałem uciec wczoraj wieczorem.
Ale zostałem ukarany, czy to nie było wystarczające?!?
"Esmeralda, potrzebna jest twoja uwaga. Upewnij się, że weźmiesz sprzęt do czyszczenia po drodze, ponieważ będziesz dzisiaj dużo sprzątać," powiedział, skupiając swój wzrok na kajdankach, próbując mnie od nich uwolnić.
Moja uwaga była potrzebna? Dlaczego?
"Co się dzieje?" zapytałem, rozglądając się, gdy ciekawość mnie przerastała, ale on nie odpowiedział. Miałem zamiar zapytać go ponownie, ale nie mogłem tego dłużej znieść, gdy głośne rozbijanie się tłuczek przyciągnęło moją uwagę.
"Jeśli zniszczysz wszystkie tłuczki, którymi będziemy podawać gościom przychodzącym na ceremonię Moonball dziś wieczorem, czym będziemy podawać?" wrzasnął na jednego ze sług.
Prawie podskoczyłem w ekscytacji przy słowach tej osoby.
Iskierka nadziei wzbierała we mnie, dając mi energię.
Ceremonia Moonball była dziś wieczorem!
Moja wolność była dziś wieczorem!
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kade
Zamknąłem oczy, powoli stukając palcami w udo, zaciskając moje strugane szczęki, starając się opanować swoją złość, otrzymując informacje od mojego Beta przez łączność umysłową.
Podstępny gnojek został przyłapany na szpiegowaniu wokół granic stada! Jaki miał pecha.
Skutecznie ukrywając wściekłego wilka, który ciągle jęczał i warczał w mojej głowie, szybko skontaktowałem się umysłowo z moim będącym tuż obok Beta, żeby przysłał go do lochu, w którym się znajdowałem.
Gdzie opiekowano się moimi jeńcami.
Wziąłem głęboki wdech dymu z papierosa, czując przypływ adrenaliny w ciele, który dał mi przyjemność i wigor.
"Och," wydychałem powoli, wydmuchując dym w powietrze z zamkniętymi oczami.
Cieszyłem się tym uczuciem i od razu się podekscytowałem. Podekscytowany, że wykonam wyrok, spowoduję masakrę, siać spustoszenie.
Rozwianie i zatrzaśnięcie drzwi przerwały moją euforię, powodując, że oczy otworzyły się natychmiast. Uśmiech pojawił się na moich wargach, gdy poczułem zapach mojego Beta zbliżającego się szybko. Był jedynym, kto mógł wtargnąć do mojej przestrzeni, nie zostając rozerwany przez mojego rozzłoszczonego wilka. Wyczuwałem jego bliskość i wyczuwałem obecność kogoś innego.
Nagle przez pokój przetoczył się zapach potu i krwi, sprawiając, że zasępiłem nos ze wstrętem. W tym momencie wiedziałem, że to szpieg wysłany przez wrogie stado. Mój Beta, Silvius, go dostarczył tak, jak chciałem.
Bestialsko pobity.
Powoli obróciłem się w stronę mojego Beta, który trzymał mężczyznę w swoich późnych trzydziestkach, wyglądającego jakby był o krok odmdlewać, skinąłem mu na znak dobrze wykonanej roboty.
"Alfa," pochylił się, podnosząc oczy, aby spotkać mój wzrok. "Złapali go podczas próby..."
Wzbiłem palec w górę, przerywając mu, gdy moje oczy były skierowane na ciało mojego przemoczonego krwią ofiary. Nagle uczucie ekscytacji zgasło, zastępując je obojętnością.
"Zajmij się nim," powiedziałem, dosyć zaskoczony, jak tępy brzmiał mój głos, gdy zacząłem podchodzić do drzwi.
"Ale dlaczego?"
Zatrzymałem się zdziwiony, mocno oddychając, zamykając i otwierając powoli oczy. Prawie zapomniałem, że Silvius był jedynym, kto mógł kwestionować moją władzę. Ale nie zawsze. Był moim Betą, moim prawym ręka. Nawet jeśli zaczynaliśmy jako wrogowie i zostaliśmy przyjaciółmi, udowodnił, że jest godny zaufania, a ja mu ufałem jak swojemu życiu, on również mi.
"Nie mów mi, że go pobiłeś, nie zauważywszy tatuażu na jego ciele." Wydarłem się, nie odrywając wzroku od pół-umarłego człowieka. Pozwoliłem swoim oczom przechodzić od jego przesiąkniętej krwią głowy, która sprawiła, że włosy wydawały się lepkie, przysłaniające mu twarz, do skaleczonego torsu, gdy jego ubranie było porozdzierane, a następnie do skręconych kolan, które już nie mogły unieść jego nóg.
Silvius poradził sobie dobrze. Był bestialsko pobity, co utrudniło jego rozpoznanie. Ale rozpoznałem go, i tym razem nie ucieknie mi.
"Nie mów, że widząc to, nie potrafisz inaczej," wskazałem na znak i tatuaż na ciele mojej ofiary, które ukrywały się pod rozdartym ubraniem i krwią. "To jest jasne jak słońce, widać to nawet ślepcu."
"Przepraszam, Alfo," westchnął Silvius, drapiąc się po głowie w zakłopotaniu.
Dźwięk moich kroków rozbrzmiewał w całym pomieszczeniu, gdy przeszedłem obok Silviusa z rękoma zanurzonymi w mojej czarnej skórzanej kurtce. Czułem ich strach, gdy dłonie Silviusa przestały drżeć za plecami, a moja ofiara przestała przestała wysyłać przerażone okrzyki, mamrocząc prośby, które wywoływały moją złość.
Podoba mi się to. Obawiaj się mnie.
"Wiesz, co to oznacza?" Zapytałem, wskazując na rozdartą rękę mojej ofiary, utrzymując kontakt wzrokowy z Silviusem.
"Tak, Alfo. Należy do wrogiego stada, stada Dark Moon. Tatuaż mówi wszystko," przyznał swoją głupotę.
"Ten znak tutaj..." Postawiłem ciężki, czarny but na lewym boku piersi mojej ofiary, równoważąc ciężar na nodze, która przygniotła jego ciężko ranioną klatkę piersiową, "oznacza znak tajemnicy." Zwiększyłem nacisk na jego klatkę piersiową, ignorując jego krzyki.
"Nigdy nie zdradzi ani słowa," złośliwie miażdżyłem jego klatkę piersiową butem, powodując mu męczący ból.
"Ale możemy go torturować, Alfo. Możemy sprawić, że zacznie mówić, tym razem może dać nam jakieś informacje..."
"Nic nie możemy zrobić!" Wykrzyczałem, irytowany optymizmem Silviusa. "On jest przeszkolonym szpiegiem, kurwa, nie zdradzi niczego," westchnąłem, patrząc na jego zgniecione klatkę piersiową, gdy przerywał ostatni oddech.
"Myślisz, że możesz zmusić go do mówienia, zadając mu ból? On przeszedł przez piekło... Tak jak..." Przerwałem i odwróciłem wzrok, przypominając sobie moje dni piekła, dni, w których pragnąłem śmierci.
Alfa stada Dark Moon zabrał mi coś, co miało nieszacowany wartość, i nigdy nie przestanę dopóki nie zobaczę, jak wypuszcza ostatni oddech, wraz ze wszystkimi, których kochał.
Zmusić go, by umierał powoli i boleśnie, zanim wrzucę jego padlinę orłom do jedzenia.
"Nigdy nie przestawaj walczyć," ostatnie słowa mojego umierającego ojca rozbrzmiewały w mojej głowie, gdy moje oczy spotkały księżyc za oknem, a uśmiech pojawił się na moich wargach.
"Kiedy jest urodziny Alfy stada Dark Moon?"
"Jutro," Silvius odpowiedział, patrząc na mnie z zaskoczeniem, zastanawiając się, co ja wyprawiam. Nikt nie wiedział, co knuję, nawet Silvius, mój Beta, który był moim przyjacielem z dzieciństwa.
Nie, nie można mnie przewidzieć.
"Świetnie. Powiedz Gamma Lukasowi, żeby przygotował piękny prezent urodzinowy dla Alfy. Prezent powinien zawierać głowę tego gnojka i jego jaja, zapakowane w piękną folię, z tatuowanym stadem na niej. Powiedz mu, żeby nie zapomniał złożyć mu życzeń z okazji urodzin." Śmiałem się diabelsko, trzymając brzuch. Jakie to było interesujące.
"To był jego ulubiony szpieg."
Przesuń w górę, aby kontynuować