Esmeralda
"Nie! Proszę," płakałam, trzymając się jego nogi, gdy ciągnął mnie do pokoju korekcyjnego, mocno trzymając mnie za włosy. Spojrzałam mu prosto w oczy, mając nadzieję, że zobaczy, jak żałuję i odwróci swoje wyroki, ale jego wzrok był skierowany tylko na drzwi pokoju, z upiornym wyrazem zamazanym na twarzy.
Skończone, wiedziałam to.
Szybko ukryłem się, aby opóźnić swoją karę, rozejrzałem się po znajomym pokoju łzami w oczach, aby zobaczyć, jak Garry zbliża się do półki. Półka zawierała wiele narzędzi tortur, by złamać ludzi łamiących zasady.
Ludzi takich jak ja.
Oglądałem, jak Garry cierpliwie, jak ja, wybierał niektóre narzędzia, których użyje do torturowania mnie. Ale nagle zatrzymał się, oddalając się od półki z przezroczystym szkłem do biczów wywieszonych na ścianie. Patrzyłem, jak ostrożnie jego ręce wybierały bat.
Bat!
Bicz, którego najbardziej się obawiałem!
"Nie! Proszę, nie używaj go na mnie!" Krzyknąłem natychmiast, przeklinając siebie w myślach za ujawnienie mojego kryjówki.
"To pomoże, przywróci cię do domyślnych ustawień i sprawi, że przestaniesz próbować uciekać, bo nie możesz tego zrobić," rozśmiał się głośno, z oczami skierowanymi tylko na bicz, delikatnie go głaszcząc.
"Proszę, obiecuję, że będę grzeczny," błagałem, ale przemówienie moje minęło na głuchych uszach Garry'ego, którego umysł skoncentrował się na obijaniu mnie.
Jego ciężkie kroki sprawiły, że ukryłem się pod ogromnym drewnianym stołem, skulając się, aby uniknąć schwytania, ale złapał mnie, zrywając mi tak mocno włosy, że czułem, jak kilka pasm odpada podczas gdy mnie odrzucił na stół, sprawiając, że pęknięte usta pocałowały jego zimną, twardą powierzchnię.
Łzy płynęły mi z oczu, gdy wkręcał kajdany w moje małe dłonie, zostawiając mnie objąć obie strony stołu, bezradnie.
"Liczymy razem."
Połknąłem ciężką kulę w gardle, przygotowując się na najgorsze. Wiedziałem, że najgorsze nadchodzi.
Odwróciłem wzrok od jego stwardniałej twarzy, opierając się pokusie, by rozejrzeć się. Nie było nic nowego, na co można było spojrzeć oprócz narzędzi tortur i narzędzi kar cielesnych, więc zamknąłem oczy, oczekując biczowania.
Chlup!
Bicz rozbrzmiał, przemierzając powietrze, aż jego ostry brzeg uderzył w moje plecy. Krzyknąłem z bólu, natychmiast zamykając oczy i próbując z całej siły zerwać ręce z łańcucha, aby przemacać moje bolesne plecy, ale nie mogłem, byłem uwięziony przy stole, który ograniczał moje poruszanie się.
"Jeden." Moje pęknięte głos brzmiał prawie jak szept, gdy starałem się przygotować na kolejne ciosy, ale nie pozwolił mi odzyskać sił po pierwszym bólu, zanim obdarzył mnie drugim, trzecim i czwartym biczem, sprawiając, że znienawidziłem swoje życie.
Poddając się torturze i bólowi, który przenikał moje plecy, leżałem nieruchomo, jakbym został wrzucony do basenu z lodowatą wodą, czekając, aż skończy ze mną. Byłem pewien, że moje plecy stanie się głęboko czerwone po zakończeniu biczenia.
"Trzynaście." Wyschnęłam, zaciskając drżące wargi, w ciszy modląc się, żeby skończył ze mną, bo byłem na skraju utraty przytomności.
"Twoje krokodyle łzy dla mnie nic nie znaczą, niewdzięczny słabeuszu. Po tym, jak cię schroniłem i dałem ci życie, chcesz uciekać, żeby skończyć jak twoja psychopatyczna siostra, która zabija ludzi dla zabawy?" Wydarł się nie zastanawiając się ani sekundy, zanim mocno mnie uderzył.
Mogłem zaprzysiąc się na bogini księżyca, że był zdziwiony, kiedy nie zareagowałem na bicz. Byłem zbyt słaby, żeby ruszyć nawet mięśnie.
"Piętnaście." Mój głos zabrzmiał jak szept, który można było usłyszeć tylko skupiając maksymalną uwagę.
Radość nie znała granic, gdy zbliżył się do mnie, odblokowując łańcuchy, które mnie trzymały, i podnosząc mnie na stopy.
"Wyjdź!" burknął, obserwując mój każdy ruch, gdy jego oczy nie opuszczały mojego ciała.
"To będzie ostatni raz, gdy spróbujesz uciec, w przeciwnym razie będę miał przyjemność powitać cię w świecie bólu," powiedział złośliwie się uśmiechając, sprawiając, że zadrżałem ze strachu.
Nie czułem swoich pleców przez kilka sekund, gdy zszedłem ścieżką prowadzącą mnie do mojej celi ponownie.
Zimna, ciemna cela, od której próbowałem uciec.
Za każdym razem, gdy próbowałem uciec, znajdowałem się w niej z powrotem.
Z powrotem do moich niekończących się koszmarów.
Czułem się pokonany.
Może powinienem się poddać, skoro nie mogłem sobie pomóc.
Może powinienem zaakceptować swój los, skoro nie mogłem uciec od niego.
Może powinienem zacząć traktować celę jako dom, skoro spędzę w niej resztę życia.
Może zasługuję na karę, bo nie byłem zadowolony i próbowałem uciec.
Pozwoliłem łzom swobodnie spływać mi po twarzy, patrząc, jak strażnik przykuwa mnie do ściany, ograniczając moje poruszanie, sprawiając, że jestem tak załamany, że obecność gęstej ciemności otaczającej mnie nie miała na mnie żadnego wpływu.
Przypomniało mi to o moim pierwszym spotkaniu w pokoju kary, kiedy zostałem złapany podczas ceremonii Moonball.
Ja i moja najlepsza przyjaciółka zostaliśmy bezwzględnie ukarani, zanim wrzucono nas do naszych cel. Incydent sprawił, że strażnicy przykuwali mnie do ściany.
Nie walczyłem z łańcuchami ani nie szarpałem się złością jak zawsze. Zamiast tego pozwoliłem ciemności pochłonąć mnie, pozwoliłem sobie utonąć w morzu moich emocji, szukając pocieszenia we śnie, chociaż wcale nie znalazłem spokoju w moim śnie, gdy demony napłynęły w setkach.
Dźwięk kroków i brzęczenie łańcuchów obudził mnie ze snu.
Moje oczy powitały prawie zepsute łóżko i zdałem sobie sprawę, że spałem na podłodze, z głową na kolanach.
Było jeszcze wcześnie, a mój ciało bolało.
Spoglądając powoli na podekscytowanie wszystkich, bardziej się zgubiłem, gdy zastanawiałem się, co działo się tego dnia.
Im bardziej próbowałem pomyśleć o jakimkolwiek wydarzeniu, tym mniej mogłem zrozumieć, dlaczego wszyscy byli jak na biegu.
Przytuliłem nogi bliżej do mojej klatki piersiowej, gdy strażnik wtargnął do mojej celi. Rzadko kiedy strażnik wchodził do mojej celi, chyba że potrzebował mojej uwagi.
Moj serce głośno biło w klatce piersiowej, gdy myślałem o tym, co zrobiłem źle. Być może dlatego, że próbowałem uciec wczoraj wieczorem.
Ale zostałem ukarany, czy to nie było wystarczające?!?
"Esmeralda, potrzebna jest twoja uwaga. Upewnij się, że weźmiesz sprzęt do czyszczenia po drodze, ponieważ będziesz dzisiaj dużo sprzątać," powiedział, skupiając swój wzrok na kajdankach, próbując mnie od nich uwolnić.
Moja uwaga była potrzebna? Dlaczego?
"Co się dzieje?" zapytałem, rozglądając się, gdy ciekawość mnie przerastała, ale on nie odpowiedział. Miałem zamiar zapytać go ponownie, ale nie mogłem tego dłużej znieść, gdy głośne rozbijanie się tłuczek przyciągnęło moją uwagę.
"Jeśli zniszczysz wszystkie tłuczki, którymi będziemy podawać gościom przychodzącym na ceremonię Moonball dziś wieczorem, czym będziemy podawać?" wrzasnął na jednego ze sług.
Prawie podskoczyłem w ekscytacji przy słowach tej osoby.
Iskierka nadziei wzbierała we mnie, dając mi energię.
Ceremonia Moonball była dziś wieczorem!
Moja wolność była dziś wieczorem!
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kade
Zamknąłem oczy, powoli stukając palcami w udo, zaciskając moje strugane szczęki, starając się opanować swoją złość, otrzymując informacje od mojego Beta przez łączność umysłową.
Podstępny gnojek został przyłapany na szpiegowaniu wokół granic stada! Jaki miał pecha.
Skutecznie ukrywając wściekłego wilka, który ciągle jęczał i warczał w mojej głowie, szybko skontaktowałem się umysłowo z moim będącym tuż obok Beta, żeby przysłał go do lochu, w którym się znajdowałem.
Gdzie opiekowano się moimi jeńcami.
Wziąłem głęboki wdech dymu z papierosa, czując przypływ adrenaliny w ciele, który dał mi przyjemność i wigor.
"Och," wydychałem powoli, wydmuchując dym w powietrze z zamkniętymi oczami.
Cieszyłem się tym uczuciem i od razu się podekscytowałem. Podekscytowany, że wykonam wyrok, spowoduję masakrę, siać spustoszenie.
Rozwianie i zatrzaśnięcie drzwi przerwały moją euforię, powodując, że oczy otworzyły się natychmiast. Uśmiech pojawił się na moich wargach, gdy poczułem zapach mojego Beta zbliżającego się szybko. Był jedynym, kto mógł wtargnąć do mojej przestrzeni, nie zostając rozerwany przez mojego rozzłoszczonego wilka. Wyczuwałem jego bliskość i wyczuwałem obecność kogoś innego.
Nagle przez pokój przetoczył się zapach potu i krwi, sprawiając, że zasępiłem nos ze wstrętem. W tym momencie wiedziałem, że to szpieg wysłany przez wrogie stado. Mój Beta, Silvius, go dostarczył tak, jak chciałem.
Bestialsko pobity.
Powoli obróciłem się w stronę mojego Beta, który trzymał mężczyznę w swoich późnych trzydziestkach, wyglądającego jakby był o krok odmdlewać, skinąłem mu na znak dobrze wykonanej roboty.
"Alfa," pochylił się, podnosząc oczy, aby spotkać mój wzrok. "Złapali go podczas próby..."
Wzbiłem palec w górę, przerywając mu, gdy moje oczy były skierowane na ciało mojego przemoczonego krwią ofiary. Nagle uczucie ekscytacji zgasło, zastępując je obojętnością.
"Zajmij się nim," powiedziałem, dosyć zaskoczony, jak tępy brzmiał mój głos, gdy zacząłem podchodzić do drzwi.
"Ale dlaczego?"
Zatrzymałem się zdziwiony, mocno oddychając, zamykając i otwierając powoli oczy. Prawie zapomniałem, że Silvius był jedynym, kto mógł kwestionować moją władzę. Ale nie zawsze. Był moim Betą, moim prawym ręka. Nawet jeśli zaczynaliśmy jako wrogowie i zostaliśmy przyjaciółmi, udowodnił, że jest godny zaufania, a ja mu ufałem jak swojemu życiu, on również mi.
"Nie mów mi, że go pobiłeś, nie zauważywszy tatuażu na jego ciele." Wydarłem się, nie odrywając wzroku od pół-umarłego człowieka. Pozwoliłem swoim oczom przechodzić od jego przesiąkniętej krwią głowy, która sprawiła, że włosy wydawały się lepkie, przysłaniające mu twarz, do skaleczonego torsu, gdy jego ubranie było porozdzierane, a następnie do skręconych kolan, które już nie mogły unieść jego nóg.
Silvius poradził sobie dobrze. Był bestialsko pobity, co utrudniło jego rozpoznanie. Ale rozpoznałem go, i tym razem nie ucieknie mi.
"Nie mów, że widząc to, nie potrafisz inaczej," wskazałem na znak i tatuaż na ciele mojej ofiary, które ukrywały się pod rozdartym ubraniem i krwią. "To jest jasne jak słońce, widać to nawet ślepcu."
"Przepraszam, Alfo," westchnął Silvius, drapiąc się po głowie w zakłopotaniu.
Dźwięk moich kroków rozbrzmiewał w całym pomieszczeniu, gdy przeszedłem obok Silviusa z rękoma zanurzonymi w mojej czarnej skórzanej kurtce. Czułem ich strach, gdy dłonie Silviusa przestały drżeć za plecami, a moja ofiara przestała przestała wysyłać przerażone okrzyki, mamrocząc prośby, które wywoływały moją złość.
Podoba mi się to. Obawiaj się mnie.
"Wiesz, co to oznacza?" Zapytałem, wskazując na rozdartą rękę mojej ofiary, utrzymując kontakt wzrokowy z Silviusem.
"Tak, Alfo. Należy do wrogiego stada, stada Dark Moon. Tatuaż mówi wszystko," przyznał swoją głupotę.
"Ten znak tutaj..." Postawiłem ciężki, czarny but na lewym boku piersi mojej ofiary, równoważąc ciężar na nodze, która przygniotła jego ciężko ranioną klatkę piersiową, "oznacza znak tajemnicy." Zwiększyłem nacisk na jego klatkę piersiową, ignorując jego krzyki.
"Nigdy nie zdradzi ani słowa," złośliwie miażdżyłem jego klatkę piersiową butem, powodując mu męczący ból.
"Ale możemy go torturować, Alfo. Możemy sprawić, że zacznie mówić, tym razem może dać nam jakieś informacje..."
"Nic nie możemy zrobić!" Wykrzyczałem, irytowany optymizmem Silviusa. "On jest przeszkolonym szpiegiem, kurwa, nie zdradzi niczego," westchnąłem, patrząc na jego zgniecione klatkę piersiową, gdy przerywał ostatni oddech.
"Myślisz, że możesz zmusić go do mówienia, zadając mu ból? On przeszedł przez piekło... Tak jak..." Przerwałem i odwróciłem wzrok, przypominając sobie moje dni piekła, dni, w których pragnąłem śmierci.
Alfa stada Dark Moon zabrał mi coś, co miało nieszacowany wartość, i nigdy nie przestanę dopóki nie zobaczę, jak wypuszcza ostatni oddech, wraz ze wszystkimi, których kochał.
Zmusić go, by umierał powoli i boleśnie, zanim wrzucę jego padlinę orłom do jedzenia.
"Nigdy nie przestawaj walczyć," ostatnie słowa mojego umierającego ojca rozbrzmiewały w mojej głowie, gdy moje oczy spotkały księżyc za oknem, a uśmiech pojawił się na moich wargach.
"Kiedy jest urodziny Alfy stada Dark Moon?"
"Jutro," Silvius odpowiedział, patrząc na mnie z zaskoczeniem, zastanawiając się, co ja wyprawiam. Nikt nie wiedział, co knuję, nawet Silvius, mój Beta, który był moim przyjacielem z dzieciństwa.
Nie, nie można mnie przewidzieć.
"Świetnie. Powiedz Gamma Lukasowi, żeby przygotował piękny prezent urodzinowy dla Alfy. Prezent powinien zawierać głowę tego gnojka i jego jaja, zapakowane w piękną folię, z tatuowanym stadem na niej. Powiedz mu, żeby nie zapomniał złożyć mu życzeń z okazji urodzin." Śmiałem się diabelsko, trzymając brzuch. Jakie to było interesujące.
"To był jego ulubiony szpieg."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kade
"Przypomnij mi, dokąd idziemy i jaki mamy następny punkt programu." Pocierałem dłonie w oczekiwaniu, wychodząc z wewnętrznej komory lochu i zerkając na Silviusa, który próbował nadążyć za moim tempem.
"Jesteśmy..." Wypowiedź Silviusa zaginęła, gdy wyciągnął iPada, zaciskając lekko oczy, aby odczytać zawartość wyświetlaną na ekranie.
"Zgadnę." Przerywam mu, podnosząc palec. "Mamy spotkanie z Alfa watahy Night Walkera." Westchnąłem. "Ten dupa."
"Nie, Alfa. Powinieneś być na uroczystości Księżycowego Balu watahy Crescent Moon. Temat przewodni to romans."
"Jak to? Uroczystość miała być jutro, a nie dzisiaj. Dziś jest piątek." Stwierdziłem, coraz bardziej irytując się z powodu pomyłki.
"Nie masz racji, Alfa. Dziś jest sobota, a nie piątek. Spotkanie z Alfa watahy Night Walkera zostało wyznaczone na jutro, a Księżycowy Bal jest dziś, a jeśli się nie pospieszysz, spóźnisz się." Dumnie oświadczył Silvius, przypominając mi tym samym, że znalazł sobie partnera.
Byłem w błędzie?!
Nikt wcześniej mi tego nie powiedział.
Ostatnio byłem zestresowany, dlatego zapomniałem.
Jestem Alfa watahy Blood Moon i nigdy się nie mylę!
Nie ma szans, żebym zapomniał o uroczystości Księżycowego Balu watahy Crescent Moon. Wataha Crescent Moon była jedną z grup, które utworzyły sojusz z moją watahą, ponieważ nie chciały wpaść mi w oko. Moja wataha była w pokoju z resztą watah, o ile nie łamali zasad.
Uroczystość Księżycowego Balu rotowała między watahami. Wataha Blood Moon wyhostowała zeszłoroczny Księżycowy Bal, a teraz przyszła kolej na watahę Crescent Moon.
Księżycowe Balle to nie moja bajka, nie mogłem się doczekać, aż się zakończą, nawet jeśli nie miałem jeszcze partnera. Chciałbym móc zignorować zaproszenie, jak zawsze to robię, ale niestety, moja obecność jest obowiązkowa.
"Nie musisz wyglądać cały smutny, ten Księżycowy Bal będzie wspaniały. Czuję to we flustrach i zawsze kazałeś mi słuchać uczuć we flustrach."
"Tym razem znajdziesz swojego partnera, naszą Lunę, jestem przekonany, że tak będzie."
Ale nie interesowało mnie znalezienie partnera.
Lata temu, znalezienie partnera było czymś, czego pragnąłem, czym czekałem, ale po latach bezskuteczności odrzuciłem to uczucie. Teraz znalezienie partnera było po prostu koniecznością, ponieważ musiałem mieć partnera, aby utrzymać watahę w porządku.
Moje partnerki już mnie nie podniecają, po tym jak zobaczyłem, jak mój Serdeczny Beta z kamienistym sercem stał się słaby, gdy znalazł swojego partnera. Pamiętam, jak nie mógł przestać się uśmiechać, obdarowywać go całusami i trzymać się go jak drugiej skóry.
Czy to było tak, jak mój brat zamienił się w lilię, gdy znalazł swojego partnera?
Patetyczne.
"Dobrze." Przytaknąłem, machając rękami, odrzucając temat, ponieważ zaczął mnie denerwować.
"Nie możesz tak po prostu powiedzieć dobrze, musisz mieć garnitur z czerwoną nutą, ponieważ temat przewodni to romans. Nie możesz przyjść ubrany tak jak teraz. Idziesz na Księżycowy Bal, a nie do pieprzonego klubu!" Silvius narzekał, sprawiając, że zerknąłem w niebo oczami.
"Przestań zachowywać się jak mój ojciec, mogę nosić, co tylko chcę." Odpędziłem go, oddalając się, rzuciłem okiem na swoją stylizację. Czarne jeansy, czarna skórzana kurtka z jeansu, pozostawiona rozpięta, częściowo zakrywająca białą koszulę i czarne buty.
Nieźle.
"Będziesz wyglądał dziwnie w porównaniu do tych, którzy wezmą udział w wydarzeniu." Silvius uderzył się w głowę z frustracją, próbując mnie przekonać.
"Zawsze wyglądałem dziwnie", powiedziałem, ignorując Silviusa, gdy coś zaczepiło moją uwagę w fontannie. Skierowałem się w stronę fontanny, patrząc na coś, co próbowało utrzymać się na powierzchni wody. Pozwoliłem swoim dłoniom poruszać się w wodzie, nim złapały coś.
Ptak.
Jego skrzydła utknęły w gałązce, powodując, że utopił się w fontannie. Ale uratowałem go.
Jak pełne współczucie.
Ostrożnie podniosłem jego delikatne pióra, wyciągnąłem gałązkę, która uniemożliwiała mu lot i położyłem małego ptaka na swoim wielkim palcu, podsycając go, by poleciał, by był wolny. Ale on odwrócił się i dziobał moje palce ostrym dziobem, wciąż i wciąż.
Interesujące.
"Nigdy nie pomagaj człowiekowi, bo wygląda na słabego. Gdy nabierze siły, obierze cię za wroga." Ostrzeżenie mojego ojca rozbrzmiewało w moim uchu. Nie mogłem zrozumieć jego znaczenia, bo byłem młody, ale teraz w końcu zrozumiałem.
Cicha warczała wydostała się z moich ust, gdy próbowałem ostrzec ptaka, by przestał przekraczać granice, ale on kontynuował dziobanie mojego palca, powodując, że zaczął krwawić, zanim poleciał w moją stronę, by mnie dziabać.
Jakie odwagi!
Przed dotarciem na moją twarz złapałem go i zacząłem rozrywać mu szyję powoli.
"Widzę, że wybrałeś śmierć!" Wyszeptałem to do jego uszu, jakby mógł zrozumieć, co powiedziałem.
"Alfa, to tylko głupi ptak", próbował interweniować Silvius, ale niebezpieczne warczenie z mojego strony go zatrzymało. Nie odważył się ingerować w sprawę nieszczęsnego ptaka.
"To nie jest głupi ptak, jest mądrzejszy, niż myślisz." Zaciśnąłem zęby, patrząc na drżącego ptaka w mojej dłoni. "Ocaliłem go, a on zmienił się przeciwko mnie."
Złością przekręciłem jego szyję, zanim porwałem go na kawałki, upuszczając go na ziemię i deptając go, zatrzymując się dopiero, gdy na twarzy Silviusa pojawił się przerażający wyraz.
"Mogę być współczujący, ale dusza moja to miejsce diabła," powiedziałem, oddalając się od niego i wchodząc do samochodu.
"Mam bal Księżycowy do odwiedzenia." Odjechałem, ignorując pozdrowienia od strażników.
Jazda od watahy Blood Moon do watahy Crescent Moon trwała kilka godzin, a ja trzymałem się z dala od wszystkich po przyjeździe na miejsce.
Wszedłem, przyglądając się pięknym dekoracjom, zanim zostałem przywitany przerażonymi twarzami. Matki chowały swoje córki przede mną, partnerzy trzymali się mocno razem i oddalali się ode mnie, a wilki bez partnerów uciekały o życie, modląc się do bogini Księżyca, by nie zostać połączonym ze mną, ponieważ krążył plotka, że jestem najbardziej dzikim Alfa, przed którym nikt nie ośmielił się postawić.
Okazuje się, że plotki były prawdziwe.
Podobało mi się to. Boję się.
"Znalazłeś ją?" Silvius powiedział podekscytowany, kontaktując się ze mną telepatycznie, na co nie pozwoliłem mu ani chwili, zablokowałem go. Nie chciałem żadnych przeszkadzajek.
Podszedłem w stronę końca namiotu, gdzie nikt nie siedział, zająłem miejsce przy stole, rozrywając się, zaglądając na innych wilki, które odwracały się od mnie ze strachem.
Jak ja kocham ten przerażający wyraz na ich twarzach.
Podczas gdy niektórzy bali się nawiązać ze mną kontakt wzrokowy, inni patrzyli na mnie z zaciekawieniem.
Czy to przez mój strój?
Nagle mój zmysł węchu wzmógł się, a ja zostałem zaatakowany przez silny zapach kremowej wanilii, jaśminu i lawendy. Nigdy wcześniej nie wąchałem czegoś równie dobrego, ale mi się podobało. Kuszący zapach jaśminu spleciony z kremowym zapachem wanilii i nutką lawendy sprawiał, że moje oczy żarły tłum zaczęły przesuwać się w stronę tłumu.
Mój wilk niepokoił się, jęczał i wiercił się w głowie, bojąc się nie mogąc usiedzieć spokojnie.
"Co się dzieje, Tysonie?" Zapytałem, zachowując bez wyrazu spojrzenie na twarzy.
"Nasza mate, myślę, że jest tutaj..." Warknął, gdy nie potrafił uspokoić się.
Podniosłem się, pozwalając mojemu nosowi poprowadzić mnie do źródła zapachu, który stawał się coraz silniejszy i dziki, doprowadzając mnie do szału, doprowadzając mojego wilka do szaleństwa, gdy nie mógł usiedzieć spokojnie.
Praktycznie wyszedłem z namiotu, nadal podążając za zapachem, zanim nie dostrzegłem małej dziewczynki, kobiety, stojącej na krawędzi namiotu, wycinającej się ze strachu na twarzy. Wyglądała jak niewolnik, ubrana w łachmany, w cieniu siebie samej.
Wyglądało na to, że miała lepsze dni.
"Mate! "Mate! Mate!" Tyson wrzeszczał w mojej głowie, bo nie mógł usiedzieć spokojnie.
"Mate?" Wyszeptałem, jak moje serce głośno biło w klatce piersiowej. Mój wzrok wędrował do pełni księżyca świecącej w swej chwałze, zanim spoczął na niewolnicy, która wyglądała jakby widziała ducha.
To nie może być prawda. Ktoś powinien mnie obudzić z tego koszmaru.
Przesuń w górę, aby kontynuować