POV Jasmine
"To nie może być ta propozycja, o której gadała przez tygodnie swoim irytującym głosem, który sprawia, że moje uszy drętwieją! Panna Rhino nie może być poważna! To nie przynosi żadnych korzyści ani zysków, a jeśli zainwestujemy, będziemy na stracie! Nie jestem zainteresowana tym. Po co do cholery ją zatrudniłam?"
Popatrzył na dokumenty w folderze na swoim biurku, które przyniosłam dla niego jego dyrektor operacyjny, Panna Rhino.
"Zadzwoń do Pani Rhino i powiedz jej, żeby natychmiast przyszła do mojego biura!"
"Tak, panie," odpowiedziałam obojętnie.
"I Panno Blackman, zorganizuj mój harmonogram na nadchodzący tydzień. Odwołaj bezsensowne spotkanie z panem Hoggersem, ponieważ nie jestem zainteresowany inwestowaniem miliarda dolarów w jego beznadziejny biznes. A także, wyślij te dokumenty na szóste piętro i sprawdź je dla mnie przed godziną pierwszą. I możesz wysłać Julii bukiet białych róż z dołączoną notatką ‚dziękuję’. I zadzwoń do mojego ojca," rozkazał, chociaż brzmiał jakby mnie prosił.
Skinęłam głową, wzięłam dwa stosy papierów z jego rąk i natychmiast wyszłam z jego biura.
Zadzwoniłam do Panny Rhino i poinformowałam, że jest potrzebna w biurze pana Hollena.
"Panie, twój ojciec dzwoni na linii jeden," powiedziałam mu przez telefon.
"Mmmh," odpowiedział i odebrał drugi telefon.
Zamówiłam bukiet białych róż i wysłałam go na mieszkanie Julii. Zaczęłam wysyłać dokumenty na szóste piętro, tak jak kazał.
Następnie zabrałam się za sprawdzenie drugiego stosu papierów, które mi dał. Zadzwonię do pana Hoggersa później, bo wiedziałam, że chce porozmawiać bezpośrednio z panem Hollenem. A ponieważ pan Hollen był już na telefonie z ojcem, a Panna Rhino była w drodze do niego, nie doceniłby przeszkadzania rozmową pana Hoggersa.
Evan Hollen to mój szef - bardzo udany, zamożny i wpływowy. Pracuję w tej firmie od roku. Po ukończeniu college'u znalezienie przyzwoitej i dobrze płatnej pracy w moim mieście było prawdziwym wyzwaniem. Na szczęście, gdy natknęłam się na ogłoszenie w gazecie o pracy osobistego asystenta w Hollen Tower, szczęście mi sprzyjało.
Hollen Tower został założony i prowadzony przez jego ojca, a firma była jedną z najbardziej udanych i znanych na całym świecie. Wielka współpraca, solidne partnerstwa i wykształcona, doświadczona i wyszkolona kadra doprowadziły firmę do najwyższego szczytu, a Evan Hollen stał ponad nią z koroną otrzymaną od ojca i zasłużonymi tytułami. Sam diabeł by się zdziwił, gdyby ktoś spróbował zniszczyć to, co jego ojciec zaczął i na czym tak ciężko pracował. Miał temperament rekina, osobowość smoka i cierpliwość niemowlęcia.
Ale nie zapominajmy o jego najlepszych cechach. Jego ciemnoszare oczy były wszystkim. Jego seksowne, smukłe ciało zawsze było idealnie dopasowane w jego drogie garnitury Armani.
Dobrze, przyłapano mnie. Miałam ogromny i niepowstrzymany zadur w moim szefie i nie mogłam sobie pomóc. Evan Hollen był zbyt przystojny, żeby nie przeżywać zadurzenia. Można mieć ciche zauroczenie bardzo atrakcyjnym mężczyzną, prawda? Nawet jeśli jest twoim szefem?
"Panno Blackman! Czy mogę wejść?" głos przerwał moje erotyczne myśli.
Panna Rhino była przy moim biurku, trzymając ołówki i foldery w rękach. Niecierpliwie tupała stopą na podłodze.
"Tak, proszę chwilę poczekać," odpowiedziałam, odsuwając obrazy mojego szefa daleko w tyle głowy.
Zadzwoniłam na linię pana Hollena i poinformowałam go, że Panna Rhino jest tutaj. Kiedy powiedział mi, żeby ją wpuścić, wcisnęłam przycisk dzwonka, a ona przeszła z wyniosłym wyrazem twarzy do jego biura. Zawsze uważała, że jest lepsza od wszystkich innych osób pracujących w Hollen Tower.
Nienawidziłam tej kobiety do szpiku kości. Miała wysoką, szczupłą figurę i bladą kremową skórę, trzydzieści lat, ale gustowała w młodszych mężczyznach, takich jak pan Hollen. Krążyła plotka o ich związku, ale trudno mi było w to uwierzyć. Mimo że nadal utrzymywała się w formie modelki, nie była z pewnością jego typem. Ta kobieta miała osobowość bestii i uważała się za ważniejszą od wszystkich innych w firmie, poza oczywiście panem Hollenem. Pomimo swojego wysokiego stanowiska jako dyrektor operacyjny Panny Rhino nadal musiała odpowiadać panu Hollenowi.
Kontynuowałam sprawdzanie dokumentów przed sobą, wprowadzając niezbędne zmiany i poprawki. Lubiłam swoją pracę, ponieważ ułatwiała życie panu Hollenowi. Miał asystenta osobistego, ale zwolnił ją natychmiast, gdy poczuł uczucia do niego i zaczęła go podrywać w biurze. Od tamtej pory nie zatrudnił już nikogo. To ja wykonywałam obowiązki, które powinien wykonywać asystent osobisty, oprócz pracy sekretarki, ale niewiele mi to przeszkadzało, zwłaszcza że otrzymywałam podwójne wynagrodzenie do czasu zatrudnienia kolejnego asystenta osobistego.
Powinien zatrudnić męskiego asystenta, który nie robiłby zadur w przystojnym szefie. Panie zawsze pożądały go i śliniły się na niego, zawsze pragnęły jego uwagi i czasu, zawsze o nim mówiły. W rzeczywistości był naprawdę przystojny, jednym z najprzystojniejszych mężczyzn, jakich kiedykolwiek widziałam. Miał idealnie opaloną karnację, i często zastanawiałam się, dlaczego.
Czy jego mama jest czarnoskóra...czy ma w swojej rodzinie czarnoskórych?
Nie mówił wiele o swoich rodzicach i nie przepadał za plażą i na ogół za przebywaniem na zewnątrz, więc skąd ta naturalnie opalona skóra?
Pół godziny później skończyłam już pracę. Byłam szybką, ale stanowczą pracownicą. Musiałam nią być, bo szef nie znosił, gdy jego pracownicy obijali się w pracy lub nie wywiązują się z terminów. Mój termin był ustawiony na godzinę pierwszą.
Spojrzałam na zegar na ścianie; pokazywał pięćnaście minut do pierwszej. Wtedy Panna Rhino wybiegła z jego biura i przeszła obok mnie z marszczonym czołem i nieprzyjemnym wyrazem twarzy. Wstałam z krzesła i zapukałam do jego biura.
"Wejdź, Panno Blackman" odezwał się. Jego głos brzmiał dla mnie jak "Shawn Mendes". Uśmiechnęłam się szeroko i wszedłem do jego biura.
"Oto dokumenty, o których poprosiłeś mnie o sprawdzenie. Wprowadziłam niezbędne zmiany i poprawki. Przed lunchem zadzwonię do pana Hoggersa, bo mocno podejrzewam, że chciałby porozmawiać z panem."
"Mmmh. Zastanawiam się nad czymś" zaczął, odchylając się w swoim dużym skórzanym fotelu i patrząc na mnie tymi pięknymi, szarymi, jasnymi oczami.
Przełknęłam strach, ale jego oczy były łatwe do odczytania. Jedno szybko zrozumiałam, gdy zaczęłam tutaj pracować, to że jego oczy mówią wiele. Unikałam kłopotów, nie mieszałam się w plotki i trzymałam się z daleka od złego towarzystwa. Nie mogłam pozwolić sobie na utratę pracy w najbliższym czasie; było ona dobrze płatna, a zarówno moja mama, jak i moja młodsza siostra zależały ode mnie. Moja mama miała chorobę płuc, a moja młodsza siostra wciąż była na studiach i polegała na mnie pod względem wsparcia finansowego. Mieszkałyśmy tylko we dwie w moim mieszkaniu w mieście.
Ostatnio stan zdrowia mojej matki pogorszył się, ale dzięki lekom i leczeniu, które były w stanie opłacić, zawsze stawała na nogi i czuła się lepiej.
"Jakbyś się czuła, zostając moją osobistą asystentką, a ktoś inny wypełniłby twoje obecne stanowisko?"
Zdziwiłem się na chwilę.
Ja? Jako jego osobista asystentka? Byłabym zaszczycona.
Osobistym asystentom przysługiwało wyższe wynagrodzenie niż zwykłym sekretarkom, i nie mogłam równocześnie pełnić obu ról. Więc naturalnie wybiorę tę z wyższym dochodem. Chodziło jednak nie tylko o pieniądze, miałam wiedzę, umiejętności i odpowiedni poziom, żeby być jego osobistą asystentką, o to właśnie chodziło na początku. Szkoda, że to stanowisko było już zajęte, ale z powodu mojego imponującego i zachwycającego CV pan Hollen nie chciał, żebym pracowała gdzie indziej niż w Hollen Tower... więc zatrudnił mnie jako swoją sekretarkę.
Ciężko pracowałam w liceum i przez cały czas studiów. Prawie nie miałam czasu na chłopaków, randki i zabawę. Moja mama miała chorobę płuc od początku mojego roku w liceum, ale nie była wtedy tak źle jak teraz. Udało jej się pracować i wspierać mnie we wszystkich potrzebach, jakie dziecko potrzebuje od rodzica. Nigdy nie poznałam mojego taty, a moja mama mało o nim mówiła. Wspominała go tylko, gdy go o coś pytałam, ale w miarę jak dorastałam, dostrzegałam ból w jej oczach za każdym razem. Więc przestałam, kiedy zrozumiałam, co zrobił.
Ni mniej, ni więcej - była tam dla mnie, więc teraz moja kolej, żeby być dla niej. Jeśli mogłabym zdobyć tyle pieniędzy, moglibyśmy na zawsze pozbyć się jej choroby.
"Dziękuję, panie Hollen, przyjmuję ofertę" powiedziałam, promieniejąc szerokim uśmiechem.
Kiwnął głową i zasygnalizował mi wyjście. Był człowiekiem bardzo mało mówiącym, rozmawiał ze mną tylko wtedy, gdy wydawał polecenia, a nie cierpiał na powtarzanie się, nawet w stosunku do ojca i kobiet, z którymi się spotykał.
Nie zaczynajmy dyskusji na temat tych kobiet, z którymi zwykle się spotykał. Zawsze widział go znanymi celebrytami, lub kobiety same popychały się na niego jak prostytutki. Ostatnią, z którą się spotykał, zerwał, ponieważ była irytująca, narzekająca i zawsze pojawiała się w jego biurze bez zapowiedzi. Miał silną awersję do tych cech u kobiety i kiedy już się nimi znudził, wysyłał im białe róże.
Nie rozumiem, dlaczego to robi. Róże są miłe, więc czy nie prowadziłoby to tylko kobiety w jeszcze większe pokusy?
Chwyciłam torbę, przebrałam się w buty na płaskim obcasie i poszłam na lunch. Zawsze zmieniałam obuwie, wychodząc z biura. Nienawidziłam obcasów; były wyjątkowo bolesne dla moich stóp. Ale Hollen Tower miał ścisły dress code, któremu musiało się podporządkować każdego. Nieprzestrzeganie go skutkowało wyrzuceniem bez rekomendacji czy referencji.
Wychodząc, do środka wszedł Julia Starlet, słynna aktorka filmowa i kobieta, którą właśnie rano pan Hollen rzucił.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Evana
Wstałem zza biurka, gotowy do zadzwonienia do mojego najlepszego przyjaciela Zacka, aby się spotkać na lunch. Jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi od czasów szkoły średniej i przez wszystkie lata na Uniwersytecie Harvarda, gdzie oboje studiowaliśmy zarządzanie i administrację biznesu, marketing, rachunkowość i komunikację. Oto wymogi bycia i stawania się CEO.
"Witaj, kochanie" - przywitał mnie głos, gdy szedłem do mojej prywatnej windy. Powoli odwróciłem się, wiedząc, kto to, i od razu rzuciła mi się na szyję i pocałowała.
Delikatnie się od niej odsunąłem.
"What are you doing here?" Spytałem ją. Nie spodziewałem się jej, a nie cierpiałem, gdy ludzie pojawiali się bez zapowiedzi.
"Chciałam cię zaskoczyć i zabrać na lunch" - nadal była radosna.
Jak ja ją delikatnie zepchnę? - zapytałem siebie.
Julia Starlet to dwudziestoczteroletnia aktorka. Wysoka, szczupła, blondynka i piękna na podziwianie. Uwielbiałem jej jasnobrązowe oczy i elegancki sposób, w jaki robiła sobie makijaż. Ona była bezbłędna, ale była tylko jednorazową przygodą, którą poznałem na jednej z imprez mojego ojca i nie miałem zamiaru wiązać się z tego rodzaju kobietami, które wydawały się być tak łatwe do zdobycia i zawsze gotowe rozwierać nogi dla bogatych facetów.
Przez wszystkich świętych, tej samej nocy, kiedy ją poznałem, właśnie z nią "spędziłem" noc. Była taka jak wiele innych, ale doszedłem do wniosku na swój temat i chciałem - nie, sprostowałem - MUSIAŁEM zmienić swoje życie. Ostatecznie.
"W rzeczywistości idę na lunch z moim najlepszym przyjacielem" - powiedziałem, pisząc na telefonie w odpowiedzi na e-mail.
"Czy mogę się przyłączyć? Przestań pisać i zwróć na mnie uwagę"
Westchnąłem. Zaczęła mnie już irytować.
"Nie" - ripostowałem, wchodząc do windy. Ona weszła za mną.
"Evan, chcę, żebyśmy stali się wyłącznością. Zróbmy to oficjalne i zostanijmy prawdziwą parą" - zaproponowała z uśmiechem.
Moje oczy zerknęły na telefon i przeskanowały ją.
Musi być szalona.
"Nie" - powiedziałem ponownie i skierowałem uwagę z powrotem na e-mail.
"Więc myślisz, że możesz spać ze mną i potem odrzucić mnie jak śmiecia? Kim ty kurwa sądzisz, że jesteś?!" Wydłubała telefon i używała swoich obcasów jako broni, wielokrotnie na nim nadstawiając, aż stał się tylko kawałkami pod nią. Oglądałem kobietę, zachowującą się jak szalona obok mnie.
Zachichotałem i potrząsnąłem głową.
"Czy jestem dla ciebie zabawny?" zapytała patrząc na mnie, gdy skończyła niszczyć mój iPhone obcasami swojej szpilki.
"Posłuchaj, Julia, jesteś miłą dziewczyną, naprawdę, ale moje życie nie kręci się wokół ciebie. Byłaś tylko jednorazowym przypadkiem i nie mam zamiaru zabrać cię do mojej rodziny. Oznacza to, że nie mam zamiaru zrobić z ciebie mojej dziewczyny, narzeczonej, żony i matki mojego dziecka."
"Ale przysłałeś mi kwiaty."
Zaraz miała zacząć płakać. Jej oczy napełniły się łzami, a twarz zrobiła się czerwona jak gotowany homar.
"Zawsze tak robię. Tak mówię dziękuję i żegnam."
Wyszedłem z windy i poinformowałem ochronę, żeby ją odprowadziła poza teren. Nie miałem zamiaru zajmować się więcej wybuchami emocjonalnie zniszczonej kobiety.
Uruchomiłem Bentleya i pojechałem do pobliskiej, ale znakomitej restauracji, gdzie mój najlepszy przyjaciel Zack już czekał. Spotykaliśmy się tu zawsze, gdy zdecydowaliśmy się na lunch i byliśmy na bieżąco.
"Wyglądasz na wykończonego" - przywitał, klepiąc mnie po plecach, gdy usiadłem przy naszym stole.
"Nawet nie wiesz połowy tego i właśnie musiałem sobie poradzić z Julią."
"Julia?"
"Tak. Aktorka filmowa, którą poznałem na gali taty w zeszłą środę."
"Oh, no cóż, nie była taka zła. Była bardzo piękna i wydawała się miła i..."
"Łatwa." Dodano za mnie.
On się roześmiał.
"Niewszystkie kobiety są takie same. Pani, która daje sobie radę przy pierwszej randce, może być świetną kandydatką na żonę. Nie uważam, że jest to definicją kobiety" - dodał, przeglądając menu, które leżało na stole przed nami.
"No cóż, ja tak. Nie ufam jej, jeśli rozkłada się w pierwszej nocy. Nic nie wie o mnie, nawet o moim nazwisku, ale jest gotowa ze mną spać. A ty mówisz, że to mogą być kwalifikacje na żonę? Nie! Ja to nazywam kopaniem w kopalni złota."
"Evan, masz dwadzieścia pięć lat. Nie jesteś coraz młodszy. Kiedy zamierzasz się osiedlić i znaleźć odpowiednią kobietę?"
"Dude... Nie zaczynaj ze mną... Zachowaj takie przemówienia dla mojej mamy. Ona jest jedyną osobą, która zawsze mi o tym przypomina. Jeszcze nie jestem gotów na to wszystko. Wiem dokładnie, kiedy się osiedlę i czego się osiedlę. Nie chcę znanego aktora, modelki ani żadnej z tej kategorii. Chcę normalną osobę."
Zamówiliśmy lunch i butelkę alkoholu o delikatnym smaku. Po lunchu wróciłem do swojego biura, a on wrócił do swojego. Też zarządzał firmą swojego ojca, ale jego ojciec nadal był CEO.
"Pani Blackman, zamów nowego iPhone'a i wyślij go do mojego biura. Ponadto, zaczniesz jako moja nowa asystentka, więc chcę, żebyś zdobyła wszystkie aplikacje sekretarskie i przyniosła je do mojego biura" - zażądałem od mojej sekretarki, która działała również jako moja osobista asystentka, odkąd zwolniłem poprzednią.
Tę, którą zwolniłem, była nieprofesjonalna, gdy wtargała do mojego biura, zdjęła biustonosz i rzuciła mi go jak tancerka.
- "Chcesz się zabawić, szefie?" - zapytała.
- "Baw się na swojej nowej pracy, bo jesteś zwolniona!" - odpowiedziałem nawet nie podnosząc na nią wzroku.
- Usłyszałem tylko głuche warczenie i dźwięk jej obcasów uderzających o podłogę, gdy wyszła z mojego biura.
Być może źle zrozumiała, kiedy powiedziałem, że chcę ją w moim biurze natychmiast. Cholera, i tak miałem zamiar ją zwolnić. Zepsuła mi harmonogram z dnia poprzedniego. Nienawidziłem pracowników, którzy nie potrafili panować nad sobą. Nie byłem zainteresowany żadną pomocą, ani nie potrafiłem wyobrazić sobie, że kiedykolwiek będzie mi potrzeba. Byłem szefem, a moja tolerancja była niezwykle niska, najmniejsze zakłócenie łatwo mnie wyprowadziło z równowagi.
"Tak, sir" - odpowiedziała pani Blackman i natychmiast poszła do szuflad w poszukiwaniu aplikacji.
Wszedłem do mojego biura, zamknąłem za sobą drzwi i usiadłem w wygodnym fotelu biurowym. Rozglądałem się i wyobrażałem sobie, jak musiał się czuć mój ojciec, gdy udało mu się to wszystko osiągnąć. Był moim wzorem i mentorem, dlatego nigdy nic nie zmieniałem w biurze. Wszystko było dokładnie tak, jak on zostawił, a jego biuro stało się moim biurem. Jego zdjęcie wciąż wisi na ścianie. A fotografii z nim w jego czystym białym smokingu, mamie w jej pięknej sukni ślubnej, a mnie i Emily w naszych białych nośkach w ich ramionach leżało na moim biurku, ustawione pod kątem widocznym tylko dla moich oczu. To była moja ulubiona fotografia, choć nie mogłem sobie przypomnieć tego konkretnego dnia, miałem zaledwie pięć miesięcy.
Przesunąłem palcami po włosach, gdy usłyszałem pukanie do drzwi.
- "Wejdź, pani Blackman" - poleciłem.
Zawsze wiedziałem, że to ona, nie musiała dzwonić, żeby mnie poinformować, że idzie do mojego biura, jak musiała robić to dla wszystkich innych.
Otworzyła drzwi i podszedła do mojego biurka.
"Znalazłam je."
"Dobrze" - odpowiedziałem, wziąłem folder z jej rąk i położyłem na biurku. Było wiele aplikacji. Setki, jeśli nie tysiące, a ja chciałem tylko najlepsze z najlepszych.
"Pani Blackman, przekieruj wszystkie połączenia na moje linie wewnętrzne i dołącz do mnie, żebyśmy razem je przeszli" - powiedziałem, nie odważając się dotknąć aplikacji, dopóki nie dostałem pomocy.
"Tak, sir" - odpowiedziała z uśmiechem i szybko odeszła.
Podobało mi się w pani Blackman. Zawsze była radosna i gotowa na każde zadanie i wyzwania, które jej rzucę.
"Ta jest zbyt płytkie"
"Zbyt głęboka i egoistyczna."
"Za krótka."
"Za bardzo wyrażająca siebie."
Przeglądaliśmy aplikacje przez resztę popołudnia.
W końcu wyróżniliśmy czterech kandydatów.
"Jakie mam jutro plany?" - zapytałem jej.
"Masz spotkanie z inwestorami o 11:00 rano i spotkanie na piątym poziomie o 14:00. Jesteś wolny przed i po godzinach tych dwóch spotkań."
"Wspaniale, dobrze. Zwołaj tych kandydatów i poinformuj ich, że zostali wybrani na rozmowę kwalifikacyjną jutro o 8:00 rano punktualnie. Jeśli nie są zainteresowani lub już znaleźli inne zatrudnienie, to są kolejni." Podarowałem jej trzy inne aplikacje, które również mi imponowały, więc użyłem ich jako rezerwowych. Na wszelki wypadek.
"Dobrze. Zajmę się tym od razu" - powiedziała.
Spoglądałem na zegar ścienny w moim biurze. Wyszła na nadgodziny. Były 16:30, a ona skończyła o 16:00. Chciałem powstrzymać ją i powiedzieć, że sama to zrobię, ale już wyszła, dzwoniąc przez telefon.
- "Mr. Hollen, skontaktowałam się z pierwszą czwórką, ale dwie z nich już znalazły inną pracę i nie są już zainteresowane, ponieważ są za granicą, więc skontaktowałam się z rezerwowymi."
- "I co?"
- "Przyjdą jutro o 8:00 rano. Oto ich imiona." Podarowała mi kartkę papieru, "Dobry wieczór, sir" - powiedziała jeszcze raz i odwróciła się, żeby odejść.
- "Dziękuję" - powiedziałem, a ona odwróciła się do mnie, znów się uśmiechnęła i wyszła.
Wow. Jest niesamowita.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Jasmine:
"Dziękuję" - powiedział do mnie.
Czy kiedykolwiek miałeś takie uczucie, że czułeś się jakbymś z powrotem w liceum i twoje marzenia w końcu się spełniały, ponieważ zauważył cię popularny chłopak, który jest jednocześnie twoim osobistym idolem?
Cóż, tak to właśnie było z panem Hollenem. Ale musiałam być bardzo profesjonalna z nim i w jego otoczeniu, teraz, gdy będę musiała jeszcze bliżej z nim współpracować i być przy nim na spotkaniach oraz w podróżach służbowych. Nie wiedziałam, jak mam się opanować, ale musiałam. Nie była zbytnią opcją utrata pracy.
Dotarłam do mojego mieszkania. Wprowadziłam klucz do zamka i otworzyłam drzwi, odsłaniając moją matkę siedzącą na kanapie, czytający jedno z tych plotkarskich magazynów.
"Cześć, mamusiu" - przywitałam ją, zamykając drzwi za sobą i zdejmując torebkę z ramienia.
"Witaj, Jassy, jak minął twój dzień?"
"Był super. Mój szef awansuje mnie na stanowisko Asystenta Osobistego. Zaczynam w poniedziałek. Ktoś inny zajmie moje poprzednie stanowisko" - wyjaśniłam jej z pewnym podekscytowaniem w głosie.
"To świetnie. Gratulacje."
"Dziękuję, mamusiu. Czy Zenia już wróciła ze szkoły?"
Zenia była moją młodszą siostrą i moją najlepszą przyjaciółką. Uczęszczała do kolegium społecznego, ponieważ nie było mnie stać, żebym wysłała ją na Uniwersytet Ivy League, jednocześnie utrzymując nasze koszty utrzymania, zakupy spożywcze i opiekę nad mamą. Nie było to dla mnie ciężarem, ale czasami nie mieliśmy dość, szczególnie gdy płuca mamy zaczynały sprawiać problemy. Nadal spłacałam rachunki medyczne z jej ostatnich leczeń.
Poszłam do swojej sypialni i usiadłam na łóżku, wyczerpana i głodna. Przeszłam całą drogę do domu pieszo, żeby oszczędzać na przejazdach taksówką. Byłam tak wdzięczna, ponieważ Hollen Tower znajdował się około jednego kilometra od mojego domu.
Zmieniłam się z ubrania służbowego i udałam się do kuchni, żeby zacząć obiad. Planowałam zrobić lasagnę, sałatkę ziemniaczaną, zielone warzywa i ryż z czerwonymi fasolami.
W tym momencie Zenia przeszła przez drzwi frontowe.
"Cześć mamo" - usłyszałam jej głos witaający naszą matkę.
"Hej kochanie, jak minął dzień w szkole?"
"Było dobrze. Mam zadanie do zrobienia. Czy Jassy jest już w domu?"
"Tutaj jestem!" - zawołałam na nią.
"Cześć, sisko" - powiedziała do mnie, zbliżając się i obejmując mnie od tyłu. "Cokolwiek tam gotujesz, już teraz pachnie wyśmienicie. Pójdę się przebrać i wrócę, żeby ci pomóc."
"Ale masz zadanie do zrobienia!"
"Tak, ale większość już zrobiłam w wolnych godzinach. Posłuchałam twojej rady."
"Zawsze się rozwijaj, kiedy możesz" - powiedziałyśmy razem z uśmiechem.
Zenia miała dwadzieścia lat i była cztery lata młodsza ode mnie. Łatwo było zauważyć, że jesteśmy siostrami, ponieważ bardzo do siebie podobne. Obydwie miałyśmy długie, czarne, kędziorekujące włosy typu 4a, ciemnobrązowe oczy z naturalnie długimi rzęsami oraz ciepłą, jesienną opaleniznę, którą niektórzy mogliby opisać jako opaleniznę czekoladową. Nasza matka była Afroamerykanką, ale mówiła nam, że nasz ojciec pochodził z Meksyku. Ten drań.
Gdy obiad skończył, nakryłam do stołu, a Zenia nalała nam napojów. Usiedliśmy przy trzyosobowym stole i zaczęliśmy jeść.
"Mamo, jak się czujesz?" - zapytała ją Zenia.
Mama wyglądała blado i miała czerwone policzki, jakby nie jadła prawidłowo.
"Jestem dobrze" - odpowiedziała szeptem.
"Niekoniecznie tak wyglądasz" - powiedziałam, obserwując ją.
Pot płył jej po twarzy, a ona starała się go zetrzeć ręcznikiem kuchennym.
"Zenia, zadzwoń pod numer alarmowy."
"Nie! Jestem dobrze. Nie chcę znów iść do szpitala. Jestem dobrze. Po prostu jest tu gorąco. Jedzmy" - szybko odpowiedziała, odrzucając nasze zmartwienia.
Zenia podniosła się, zamknęła okna i drzwi oraz włączyła klimatyzację.
"Teraz jest lepiej, mamo?" - zapytała ją.
"Dziękuję, kochanie."
Po tym jedliśmy w niewygodnej ciszy, od czasu do czasu spoglądając na nią. Zdarzało się, że mdlała przed nami i zawsze mnie to przerażało.
Skończyliśmy kolację, a ja poszłam zmyć naczynia, a Zenia poszła do swojego pokoju, żeby skończyć zadanie. Mama wróciła na kanapę i obejrzała jeden ze swoich ulubionych programów - "Fred. G. Sanford." Słyszałam, jak się śmiała i to sprawiało mi uśmiech.
Po umyciu naczyń byłam kompletnie wyczerpana. Usiadłam obok mojej matki na kanapie i oglądałam telewizję z nią. Komediowy program już dobiegał końca, gdy nagle zaczęła dusić się i trzymać za gardło, jakby coś się w nim zacięło.
"Mamo! MAMO!" - krzyknęłam.
Zsunęła się z kanapy i wpadła na podłogę z trzaskiem. Wyjęłam telefon z kieszeni i wykręciłam numer alarmowy, informując dyspozytora o sytuacji.
"Karetka jest w drodze, pani" - zapewnił mnie.
"Proszę się pospieszyć. Nie rusza się. Nie oddycha...!"
"Potrafi pani wykonać resuscytację?" - zapytał.
Zenia pojawiła się i zaczęła krzyczeć ze strachu.
"Mamo! Proszę nie znowu!"
"Zen, będzie dobrze. Zawsze sobie radzi. Przeżyje to. Będzie... dobrze" - powiedziałam do mojej małej siostry, z trudem utrzymując pewność siebie w głosie.
"Pani?" - odezwał się dyspozytor.
"Tak, jestem tutaj" - odpowiedziałam, łzami spływającymi z twarzy jak deszcz na dach. Nienawidziłam widzieć mojej matki w takim stanie, wyglądającej jakby była bliska grobu.
Odepchnęłam Zenię i zabrałam się do pracy. Umieściłam pięć palców na środku klatki piersiowej mojej matki, drugą ręką przytrzymałam ją z góry i nacisnęłam w dół o pięć - sześć centymetrów, w stałym tempie jedno sto - sto dwadzieścia uciśnięć na minutę.
Po każdych 30 uciśnięciach klatki piersiowej wykonałam dwa oddechy ratunkowe. Delikatnie przechyliłam jej głowę i podniosłam jej podbródek dwiema palcami. Następnie zacisnęłam jej nos i utworzyłam zamknięcie moimi ustami nad jej ustami, równomiernie i mocno dmuchając przez około jedną sekundę. Oglądałam, jak jej klatka piersiowa się unosi. Kontynuowałam z kolejnymi dwoma oddechami ratunkowymi, po czym powtórzyłam ten proces aż do przybycia pomocy medycznej.
Przytuliłam Zenię do siebie i pocieszałam ją, obserwując wydarzenia. Zespół medyczny założył matce maskę tlenową podłączoną do butli z powietrzem. To miał zapewnić jej dostęp do powietrza, dopóki samodzielnie nie będzie mogła oddychać. Delikatnie przenieśli ją na nosze i umieścili wewnątrz karetki, a my pojechaliśmy razem z nią.
Z przewiezione ją do Oddziału Intensywnej Terapii, ale nie zostaliśmy wpuszczeni do środka. Usiedliśmy na krzesłach w poczekalni, z niepokojem oczekując na informacje od lekarza o jej stanie. Byliśmy świadomi, że ma zaawansowaną fazę Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc, ale to było zaskakujące, ponieważ mama nigdy nie paliła, nie brała narkotyków ani nie prowadziła niezdrowego trybu życia. Jej płuca powinny być zdrowe, ale nie były.
Przytuliłam mocno moją małą siostrę.
Po dwóch długich godzinach i półtorze, podszedł do nas lekarz. To był doktor Summers. Rozpoznawaliśmy go wcześniej, i on nas również rozpoznał.
"Córki pani Blackman, obawiam się, że mam złe wieści" - zaczął.
Moje serce stanęło. Moje ciało stało się niemym i nawet nie mogłam stać na własnych nogach. Jego twarz zapełniła smutek i pełna litości, kiedy spoglądał na nas. Zenia spuściła wzrok na niego, łzy płynące po jej twarzy.
"Boże, co jest nie tak z naszą matką?" - zapytałam, obawiając się najgorszego, ale mając nadzieję, że to nie jest najgorsze.
Jego wargi drżały, aż wypuścił te słowa na zewnątrz.
Przesuń w górę, aby kontynuować