Punkt widzenia Evana
Wstałem zza biurka, gotowy do zadzwonienia do mojego najlepszego przyjaciela Zacka, aby się spotkać na lunch. Jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi od czasów szkoły średniej i przez wszystkie lata na Uniwersytecie Harvarda, gdzie oboje studiowaliśmy zarządzanie i administrację biznesu, marketing, rachunkowość i komunikację. Oto wymogi bycia i stawania się CEO.
"Witaj, kochanie" - przywitał mnie głos, gdy szedłem do mojej prywatnej windy. Powoli odwróciłem się, wiedząc, kto to, i od razu rzuciła mi się na szyję i pocałowała.
Delikatnie się od niej odsunąłem.
"What are you doing here?" Spytałem ją. Nie spodziewałem się jej, a nie cierpiałem, gdy ludzie pojawiali się bez zapowiedzi.
"Chciałam cię zaskoczyć i zabrać na lunch" - nadal była radosna.
Jak ja ją delikatnie zepchnę? - zapytałem siebie.
Julia Starlet to dwudziestoczteroletnia aktorka. Wysoka, szczupła, blondynka i piękna na podziwianie. Uwielbiałem jej jasnobrązowe oczy i elegancki sposób, w jaki robiła sobie makijaż. Ona była bezbłędna, ale była tylko jednorazową przygodą, którą poznałem na jednej z imprez mojego ojca i nie miałem zamiaru wiązać się z tego rodzaju kobietami, które wydawały się być tak łatwe do zdobycia i zawsze gotowe rozwierać nogi dla bogatych facetów.
Przez wszystkich świętych, tej samej nocy, kiedy ją poznałem, właśnie z nią "spędziłem" noc. Była taka jak wiele innych, ale doszedłem do wniosku na swój temat i chciałem - nie, sprostowałem - MUSIAŁEM zmienić swoje życie. Ostatecznie.
"W rzeczywistości idę na lunch z moim najlepszym przyjacielem" - powiedziałem, pisząc na telefonie w odpowiedzi na e-mail.
"Czy mogę się przyłączyć? Przestań pisać i zwróć na mnie uwagę"
Westchnąłem. Zaczęła mnie już irytować.
"Nie" - ripostowałem, wchodząc do windy. Ona weszła za mną.
"Evan, chcę, żebyśmy stali się wyłącznością. Zróbmy to oficjalne i zostanijmy prawdziwą parą" - zaproponowała z uśmiechem.
Moje oczy zerknęły na telefon i przeskanowały ją.
Musi być szalona.
"Nie" - powiedziałem ponownie i skierowałem uwagę z powrotem na e-mail.
"Więc myślisz, że możesz spać ze mną i potem odrzucić mnie jak śmiecia? Kim ty kurwa sądzisz, że jesteś?!" Wydłubała telefon i używała swoich obcasów jako broni, wielokrotnie na nim nadstawiając, aż stał się tylko kawałkami pod nią. Oglądałem kobietę, zachowującą się jak szalona obok mnie.
Zachichotałem i potrząsnąłem głową.
"Czy jestem dla ciebie zabawny?" zapytała patrząc na mnie, gdy skończyła niszczyć mój iPhone obcasami swojej szpilki.
"Posłuchaj, Julia, jesteś miłą dziewczyną, naprawdę, ale moje życie nie kręci się wokół ciebie. Byłaś tylko jednorazowym przypadkiem i nie mam zamiaru zabrać cię do mojej rodziny. Oznacza to, że nie mam zamiaru zrobić z ciebie mojej dziewczyny, narzeczonej, żony i matki mojego dziecka."
"Ale przysłałeś mi kwiaty."
Zaraz miała zacząć płakać. Jej oczy napełniły się łzami, a twarz zrobiła się czerwona jak gotowany homar.
"Zawsze tak robię. Tak mówię dziękuję i żegnam."
Wyszedłem z windy i poinformowałem ochronę, żeby ją odprowadziła poza teren. Nie miałem zamiaru zajmować się więcej wybuchami emocjonalnie zniszczonej kobiety.
Uruchomiłem Bentleya i pojechałem do pobliskiej, ale znakomitej restauracji, gdzie mój najlepszy przyjaciel Zack już czekał. Spotykaliśmy się tu zawsze, gdy zdecydowaliśmy się na lunch i byliśmy na bieżąco.
"Wyglądasz na wykończonego" - przywitał, klepiąc mnie po plecach, gdy usiadłem przy naszym stole.
"Nawet nie wiesz połowy tego i właśnie musiałem sobie poradzić z Julią."
"Julia?"
"Tak. Aktorka filmowa, którą poznałem na gali taty w zeszłą środę."
"Oh, no cóż, nie była taka zła. Była bardzo piękna i wydawała się miła i..."
"Łatwa." Dodano za mnie.
On się roześmiał.
"Niewszystkie kobiety są takie same. Pani, która daje sobie radę przy pierwszej randce, może być świetną kandydatką na żonę. Nie uważam, że jest to definicją kobiety" - dodał, przeglądając menu, które leżało na stole przed nami.
"No cóż, ja tak. Nie ufam jej, jeśli rozkłada się w pierwszej nocy. Nic nie wie o mnie, nawet o moim nazwisku, ale jest gotowa ze mną spać. A ty mówisz, że to mogą być kwalifikacje na żonę? Nie! Ja to nazywam kopaniem w kopalni złota."
"Evan, masz dwadzieścia pięć lat. Nie jesteś coraz młodszy. Kiedy zamierzasz się osiedlić i znaleźć odpowiednią kobietę?"
"Dude... Nie zaczynaj ze mną... Zachowaj takie przemówienia dla mojej mamy. Ona jest jedyną osobą, która zawsze mi o tym przypomina. Jeszcze nie jestem gotów na to wszystko. Wiem dokładnie, kiedy się osiedlę i czego się osiedlę. Nie chcę znanego aktora, modelki ani żadnej z tej kategorii. Chcę normalną osobę."
Zamówiliśmy lunch i butelkę alkoholu o delikatnym smaku. Po lunchu wróciłem do swojego biura, a on wrócił do swojego. Też zarządzał firmą swojego ojca, ale jego ojciec nadal był CEO.
"Pani Blackman, zamów nowego iPhone'a i wyślij go do mojego biura. Ponadto, zaczniesz jako moja nowa asystentka, więc chcę, żebyś zdobyła wszystkie aplikacje sekretarskie i przyniosła je do mojego biura" - zażądałem od mojej sekretarki, która działała również jako moja osobista asystentka, odkąd zwolniłem poprzednią.
Tę, którą zwolniłem, była nieprofesjonalna, gdy wtargała do mojego biura, zdjęła biustonosz i rzuciła mi go jak tancerka.
- "Chcesz się zabawić, szefie?" - zapytała.
- "Baw się na swojej nowej pracy, bo jesteś zwolniona!" - odpowiedziałem nawet nie podnosząc na nią wzroku.
- Usłyszałem tylko głuche warczenie i dźwięk jej obcasów uderzających o podłogę, gdy wyszła z mojego biura.
Być może źle zrozumiała, kiedy powiedziałem, że chcę ją w moim biurze natychmiast. Cholera, i tak miałem zamiar ją zwolnić. Zepsuła mi harmonogram z dnia poprzedniego. Nienawidziłem pracowników, którzy nie potrafili panować nad sobą. Nie byłem zainteresowany żadną pomocą, ani nie potrafiłem wyobrazić sobie, że kiedykolwiek będzie mi potrzeba. Byłem szefem, a moja tolerancja była niezwykle niska, najmniejsze zakłócenie łatwo mnie wyprowadziło z równowagi.
"Tak, sir" - odpowiedziała pani Blackman i natychmiast poszła do szuflad w poszukiwaniu aplikacji.
Wszedłem do mojego biura, zamknąłem za sobą drzwi i usiadłem w wygodnym fotelu biurowym. Rozglądałem się i wyobrażałem sobie, jak musiał się czuć mój ojciec, gdy udało mu się to wszystko osiągnąć. Był moim wzorem i mentorem, dlatego nigdy nic nie zmieniałem w biurze. Wszystko było dokładnie tak, jak on zostawił, a jego biuro stało się moim biurem. Jego zdjęcie wciąż wisi na ścianie. A fotografii z nim w jego czystym białym smokingu, mamie w jej pięknej sukni ślubnej, a mnie i Emily w naszych białych nośkach w ich ramionach leżało na moim biurku, ustawione pod kątem widocznym tylko dla moich oczu. To była moja ulubiona fotografia, choć nie mogłem sobie przypomnieć tego konkretnego dnia, miałem zaledwie pięć miesięcy.
Przesunąłem palcami po włosach, gdy usłyszałem pukanie do drzwi.
- "Wejdź, pani Blackman" - poleciłem.
Zawsze wiedziałem, że to ona, nie musiała dzwonić, żeby mnie poinformować, że idzie do mojego biura, jak musiała robić to dla wszystkich innych.
Otworzyła drzwi i podszedła do mojego biurka.
"Znalazłam je."
"Dobrze" - odpowiedziałem, wziąłem folder z jej rąk i położyłem na biurku. Było wiele aplikacji. Setki, jeśli nie tysiące, a ja chciałem tylko najlepsze z najlepszych.
"Pani Blackman, przekieruj wszystkie połączenia na moje linie wewnętrzne i dołącz do mnie, żebyśmy razem je przeszli" - powiedziałem, nie odważając się dotknąć aplikacji, dopóki nie dostałem pomocy.
"Tak, sir" - odpowiedziała z uśmiechem i szybko odeszła.
Podobało mi się w pani Blackman. Zawsze była radosna i gotowa na każde zadanie i wyzwania, które jej rzucę.
"Ta jest zbyt płytkie"
"Zbyt głęboka i egoistyczna."
"Za krótka."
"Za bardzo wyrażająca siebie."
Przeglądaliśmy aplikacje przez resztę popołudnia.
W końcu wyróżniliśmy czterech kandydatów.
"Jakie mam jutro plany?" - zapytałem jej.
"Masz spotkanie z inwestorami o 11:00 rano i spotkanie na piątym poziomie o 14:00. Jesteś wolny przed i po godzinach tych dwóch spotkań."
"Wspaniale, dobrze. Zwołaj tych kandydatów i poinformuj ich, że zostali wybrani na rozmowę kwalifikacyjną jutro o 8:00 rano punktualnie. Jeśli nie są zainteresowani lub już znaleźli inne zatrudnienie, to są kolejni." Podarowałem jej trzy inne aplikacje, które również mi imponowały, więc użyłem ich jako rezerwowych. Na wszelki wypadek.
"Dobrze. Zajmę się tym od razu" - powiedziała.
Spoglądałem na zegar ścienny w moim biurze. Wyszła na nadgodziny. Były 16:30, a ona skończyła o 16:00. Chciałem powstrzymać ją i powiedzieć, że sama to zrobię, ale już wyszła, dzwoniąc przez telefon.
- "Mr. Hollen, skontaktowałam się z pierwszą czwórką, ale dwie z nich już znalazły inną pracę i nie są już zainteresowane, ponieważ są za granicą, więc skontaktowałam się z rezerwowymi."
- "I co?"
- "Przyjdą jutro o 8:00 rano. Oto ich imiona." Podarowała mi kartkę papieru, "Dobry wieczór, sir" - powiedziała jeszcze raz i odwróciła się, żeby odejść.
- "Dziękuję" - powiedziałem, a ona odwróciła się do mnie, znów się uśmiechnęła i wyszła.
Wow. Jest niesamowita.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Jasmine:
"Dziękuję" - powiedział do mnie.
Czy kiedykolwiek miałeś takie uczucie, że czułeś się jakbymś z powrotem w liceum i twoje marzenia w końcu się spełniały, ponieważ zauważył cię popularny chłopak, który jest jednocześnie twoim osobistym idolem?
Cóż, tak to właśnie było z panem Hollenem. Ale musiałam być bardzo profesjonalna z nim i w jego otoczeniu, teraz, gdy będę musiała jeszcze bliżej z nim współpracować i być przy nim na spotkaniach oraz w podróżach służbowych. Nie wiedziałam, jak mam się opanować, ale musiałam. Nie była zbytnią opcją utrata pracy.
Dotarłam do mojego mieszkania. Wprowadziłam klucz do zamka i otworzyłam drzwi, odsłaniając moją matkę siedzącą na kanapie, czytający jedno z tych plotkarskich magazynów.
"Cześć, mamusiu" - przywitałam ją, zamykając drzwi za sobą i zdejmując torebkę z ramienia.
"Witaj, Jassy, jak minął twój dzień?"
"Był super. Mój szef awansuje mnie na stanowisko Asystenta Osobistego. Zaczynam w poniedziałek. Ktoś inny zajmie moje poprzednie stanowisko" - wyjaśniłam jej z pewnym podekscytowaniem w głosie.
"To świetnie. Gratulacje."
"Dziękuję, mamusiu. Czy Zenia już wróciła ze szkoły?"
Zenia była moją młodszą siostrą i moją najlepszą przyjaciółką. Uczęszczała do kolegium społecznego, ponieważ nie było mnie stać, żebym wysłała ją na Uniwersytet Ivy League, jednocześnie utrzymując nasze koszty utrzymania, zakupy spożywcze i opiekę nad mamą. Nie było to dla mnie ciężarem, ale czasami nie mieliśmy dość, szczególnie gdy płuca mamy zaczynały sprawiać problemy. Nadal spłacałam rachunki medyczne z jej ostatnich leczeń.
Poszłam do swojej sypialni i usiadłam na łóżku, wyczerpana i głodna. Przeszłam całą drogę do domu pieszo, żeby oszczędzać na przejazdach taksówką. Byłam tak wdzięczna, ponieważ Hollen Tower znajdował się około jednego kilometra od mojego domu.
Zmieniłam się z ubrania służbowego i udałam się do kuchni, żeby zacząć obiad. Planowałam zrobić lasagnę, sałatkę ziemniaczaną, zielone warzywa i ryż z czerwonymi fasolami.
W tym momencie Zenia przeszła przez drzwi frontowe.
"Cześć mamo" - usłyszałam jej głos witaający naszą matkę.
"Hej kochanie, jak minął dzień w szkole?"
"Było dobrze. Mam zadanie do zrobienia. Czy Jassy jest już w domu?"
"Tutaj jestem!" - zawołałam na nią.
"Cześć, sisko" - powiedziała do mnie, zbliżając się i obejmując mnie od tyłu. "Cokolwiek tam gotujesz, już teraz pachnie wyśmienicie. Pójdę się przebrać i wrócę, żeby ci pomóc."
"Ale masz zadanie do zrobienia!"
"Tak, ale większość już zrobiłam w wolnych godzinach. Posłuchałam twojej rady."
"Zawsze się rozwijaj, kiedy możesz" - powiedziałyśmy razem z uśmiechem.
Zenia miała dwadzieścia lat i była cztery lata młodsza ode mnie. Łatwo było zauważyć, że jesteśmy siostrami, ponieważ bardzo do siebie podobne. Obydwie miałyśmy długie, czarne, kędziorekujące włosy typu 4a, ciemnobrązowe oczy z naturalnie długimi rzęsami oraz ciepłą, jesienną opaleniznę, którą niektórzy mogliby opisać jako opaleniznę czekoladową. Nasza matka była Afroamerykanką, ale mówiła nam, że nasz ojciec pochodził z Meksyku. Ten drań.
Gdy obiad skończył, nakryłam do stołu, a Zenia nalała nam napojów. Usiedliśmy przy trzyosobowym stole i zaczęliśmy jeść.
"Mamo, jak się czujesz?" - zapytała ją Zenia.
Mama wyglądała blado i miała czerwone policzki, jakby nie jadła prawidłowo.
"Jestem dobrze" - odpowiedziała szeptem.
"Niekoniecznie tak wyglądasz" - powiedziałam, obserwując ją.
Pot płył jej po twarzy, a ona starała się go zetrzeć ręcznikiem kuchennym.
"Zenia, zadzwoń pod numer alarmowy."
"Nie! Jestem dobrze. Nie chcę znów iść do szpitala. Jestem dobrze. Po prostu jest tu gorąco. Jedzmy" - szybko odpowiedziała, odrzucając nasze zmartwienia.
Zenia podniosła się, zamknęła okna i drzwi oraz włączyła klimatyzację.
"Teraz jest lepiej, mamo?" - zapytała ją.
"Dziękuję, kochanie."
Po tym jedliśmy w niewygodnej ciszy, od czasu do czasu spoglądając na nią. Zdarzało się, że mdlała przed nami i zawsze mnie to przerażało.
Skończyliśmy kolację, a ja poszłam zmyć naczynia, a Zenia poszła do swojego pokoju, żeby skończyć zadanie. Mama wróciła na kanapę i obejrzała jeden ze swoich ulubionych programów - "Fred. G. Sanford." Słyszałam, jak się śmiała i to sprawiało mi uśmiech.
Po umyciu naczyń byłam kompletnie wyczerpana. Usiadłam obok mojej matki na kanapie i oglądałam telewizję z nią. Komediowy program już dobiegał końca, gdy nagle zaczęła dusić się i trzymać za gardło, jakby coś się w nim zacięło.
"Mamo! MAMO!" - krzyknęłam.
Zsunęła się z kanapy i wpadła na podłogę z trzaskiem. Wyjęłam telefon z kieszeni i wykręciłam numer alarmowy, informując dyspozytora o sytuacji.
"Karetka jest w drodze, pani" - zapewnił mnie.
"Proszę się pospieszyć. Nie rusza się. Nie oddycha...!"
"Potrafi pani wykonać resuscytację?" - zapytał.
Zenia pojawiła się i zaczęła krzyczeć ze strachu.
"Mamo! Proszę nie znowu!"
"Zen, będzie dobrze. Zawsze sobie radzi. Przeżyje to. Będzie... dobrze" - powiedziałam do mojej małej siostry, z trudem utrzymując pewność siebie w głosie.
"Pani?" - odezwał się dyspozytor.
"Tak, jestem tutaj" - odpowiedziałam, łzami spływającymi z twarzy jak deszcz na dach. Nienawidziłam widzieć mojej matki w takim stanie, wyglądającej jakby była bliska grobu.
Odepchnęłam Zenię i zabrałam się do pracy. Umieściłam pięć palców na środku klatki piersiowej mojej matki, drugą ręką przytrzymałam ją z góry i nacisnęłam w dół o pięć - sześć centymetrów, w stałym tempie jedno sto - sto dwadzieścia uciśnięć na minutę.
Po każdych 30 uciśnięciach klatki piersiowej wykonałam dwa oddechy ratunkowe. Delikatnie przechyliłam jej głowę i podniosłam jej podbródek dwiema palcami. Następnie zacisnęłam jej nos i utworzyłam zamknięcie moimi ustami nad jej ustami, równomiernie i mocno dmuchając przez około jedną sekundę. Oglądałam, jak jej klatka piersiowa się unosi. Kontynuowałam z kolejnymi dwoma oddechami ratunkowymi, po czym powtórzyłam ten proces aż do przybycia pomocy medycznej.
Przytuliłam Zenię do siebie i pocieszałam ją, obserwując wydarzenia. Zespół medyczny założył matce maskę tlenową podłączoną do butli z powietrzem. To miał zapewnić jej dostęp do powietrza, dopóki samodzielnie nie będzie mogła oddychać. Delikatnie przenieśli ją na nosze i umieścili wewnątrz karetki, a my pojechaliśmy razem z nią.
Z przewiezione ją do Oddziału Intensywnej Terapii, ale nie zostaliśmy wpuszczeni do środka. Usiedliśmy na krzesłach w poczekalni, z niepokojem oczekując na informacje od lekarza o jej stanie. Byliśmy świadomi, że ma zaawansowaną fazę Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc, ale to było zaskakujące, ponieważ mama nigdy nie paliła, nie brała narkotyków ani nie prowadziła niezdrowego trybu życia. Jej płuca powinny być zdrowe, ale nie były.
Przytuliłam mocno moją małą siostrę.
Po dwóch długich godzinach i półtorze, podszedł do nas lekarz. To był doktor Summers. Rozpoznawaliśmy go wcześniej, i on nas również rozpoznał.
"Córki pani Blackman, obawiam się, że mam złe wieści" - zaczął.
Moje serce stanęło. Moje ciało stało się niemym i nawet nie mogłam stać na własnych nogach. Jego twarz zapełniła smutek i pełna litości, kiedy spoglądał na nas. Zenia spuściła wzrok na niego, łzy płynące po jej twarzy.
"Boże, co jest nie tak z naszą matką?" - zapytałam, obawiając się najgorszego, ale mając nadzieję, że to nie jest najgorsze.
Jego wargi drżały, aż wypuścił te słowa na zewnątrz.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Jasmine
Moja siostra i ja czekałyśmy na północny autobus, który miał nas zabrać do domu. Noc była spokojna i cicha, przynajmniej tak mi się wydawało, ponieważ stałam się obojętna.
«Twoje matki zdrowie jest w krytycznym stadium. Nic więcej nie możemy zrobić, chyba że otrzyma przeszczep płuc. Bez niego będzie miała zaledwie trzy miesiące albo mniej. Przepraszam.»
Te słowa prześladowały mnie, przylegały do moich ramion jak nieproszone ubranie, którego nie mogłam się pozbyć. Nie miałam zupełnie pojęcia, jak miałabym zdobyć pieniądze na przeszczep płuc dla mojej matki - zadziwiające dziesięć tysięcy dolarów, nie wspominając o opłacie za operację i za wpisanie do listy oczekujących. Suma wynosiła sto tysięcy dolarów.
«Musiałabym wygrać w loterii, żeby zdobyć taką ilość pieniędzy.»
Musiałam opłacić rachunki i czynsz za mieszkanie, wspierać edukację mojej siostry, utrzymać rodzinę i zapewnić sobie samą. To było przytłaczająco trudne. Nie wiedziałam, co robić ani gdzie się zwrócić. Moja matka umierała, a nie było sposobu, żeby jej ratować. Nie było możliwości, abym w ciągu trzech miesięcy odłożyła wszelkie potrzebne pieniądze.
«Sto tysięcy dolarów.»
Lzy znów napłynęły do moich oczu, gdy wsiadłyśmy do północnego autobusu i znalazłyśmy miejsce. Ramiona Zenii oplotły mój pas.
"Będzie dobrze, siostra. Musimy się modlić. To jedyne, co teraz możemy zrobić." Pocieszając mnie, miała łzawe oczy.
Tyleśmy kochały naszą matkę. Przeszła z nami przez wszystko od naszego pierwszego dnia na ziemi i zrobiła to wszystko sama. Nie mieliśmy żadnych krewnych ani przyjaciół. Były tylko moja matka, moja siostra i ja.
Spożyłam swoje łzy ze spodu swojej koszulki. W tym momencie uświadomiłam sobie, co mam na sobie. Nie miałam szansy przebrać się w coś przyzwoitego. Byłam ubrana w wyświechtane krótkie spodenki i za duże gładkie t-shirt, który kiedyś należał do mamy. Na nogach miałam japonki, moja pedicure wyglądał jakby mógł go zrobić niewidomy, a włosy były rozczochrane. Po prostu nie mogłam się tym przejmować; było już późno, a na autobusie było niewielu ludzi.
Gdy dotarłyśmy do domu, rzuciłam się na kanapę. Ta sama kanapa, na której mama siedziała przed zdarzeniem. Znowu płakałam i tam właśnie zasnęłam.
Obudziłam się trwoniąc telefon. Serce mi stawało w miejscu, myśląc o mamie.
«Coś, jeśli to szpital z okropną wiadomością, której nie byłabym w stanie usłyszeć?»
Trzymałam telefon drżącymi rękami.
Na ekranie pojawił się numer mojego miejsca pracy.
Westchnęłam z ulgą.
«Pani Blackman», odezwał się głos z drugiego końca.
"Tak, Panie Hollen," odpowiedziałam, ale nie mogłam zrozumieć, dlaczego do mnie dzwonił. Spojrzałam na zegar na ścianie; pokazywał 9:30 rano.
9:30 RANO !!!!!!!
9:30 RANO !!!!!!
Cholera, zaspałam i już jestem spóźniona do pracy. O Boże, mogę zostać zwolniona za to. Pan Hollen nie toleruje takich rzeczy.
"Panu, ja... jestem... tak... przepraszam," jąkałam się. Nie mogłam mu powiedzieć, że zasnęłam, to nie byłoby rozsądnym powodem dla najściastrzejszego szefa na świecie.
«Pani Blackman», odezwał się głos znów.
'O mój słodki Boże, właśnie powtórzył moje nazwisko. Jestem w wielkich kłopotach. Myślę, że jestem zwolniona.'
«Dlaczego nie jest Pani na swoim biurku?»
Wzięłam głęboki oddech.
"Pan, moja mama zachorowała wczoraj wieczorem i byłem w szpitalu z nią. Wróciłam późno do domu i... i..." odpowiedziałam, jednocześnie przygotowując się na jego odpowiedź. W każdej chwili mógł mi powiedzieć, że jestem zwolniona.
«Przyjdź w ciągu godziny», powiedział i rozłączył się.
Wydmuchałam strach.
Wciąż miałam pracę.
Wstawałam z kanapy jak błyskawica i biegłam do łazienki. Wzięłam najszybszą, jaką tylko mogłam prysznic i włożyłam jedną z moich służbowych stylizacji. Było łatwiej włożyć sukienkę niż koszulę i spodnie lub spódniczkę. Wyczesywałam włosy i złapałam kosmetyki, będę robić makijaż w autobusie. Wzięłam klucze do domu i wybiegłam z domu, zamykając za sobą drzwi.
Biegłam tak szybko, jak tylko mogłam do przystanku autobusowego. Na szczęście od razu, gdy tam dotarłam, złapałam południowy autobus do Brooklyn. Spojrzałam na zegarek na ręce.
9:50 RANO.
Podróż trwała piętnaście minut, więc dotarłam na teren wieżowca Hollena o 10:05 rano, co oznaczało, że miałam dokładnie dwadzieścia pięć minut, żeby być za biurkiem.
Miałam już identyfikator pracownika, więc nie zatrzymała mnie ochrona. Pospieszyłam do wejścia i do windy, zmierzając w górę. Nie obchodziło mnie, kto mnie widział, zachowywałem się jak zwierzę uciekające z rozpaczą ze zoo.
Dotarłam za biurkiem o 10:15 rano. Naprzeciwko mnie siedziały trzy twarze patrzące na mnie z ironicznym politowaniem.
«Wywiady!», przypomniało mi się.
Westchnęłam ze zmęczenia i natychmiast zabrałam się do pracy.
Zadzwonił mój telefon.
«Wezwij następną osobę.»
"Kto jest tą następną osobą, Panie?" zapytałam go.
«Gdyby Pani była tu na czas, to nie zadawałaby mi teraz takiego głupiego pytania. Wezwij kogokolwiek! Nie obchodzi mnie to!»
Jego słowa były bolesne jak żądło tnące moje ciało.
«Dlaczego jest taki zły?»
"Kolejna osoba, proszę," powiedziałam do kandydatów.
Młoda kobieta, która mogła mieć mniej więcej mój wiek, wstała i podążyła w kierunku biura pana Hollena, a łzy zakradły się na moje serce, czekając na wytrysk z moich oczu, ale nie zamierzałam płakać przy swoim biurku.
Było to za ciężkie.
Usprawiedliwiłam się ze swojego biurka i poszłam do łazienki, w której płakałam przez pięć minut. Wytrzeźwiłam oczy chusteczkami, zebrałam się znowu i wróciłam do biurka.
Zatrzymałam się tuż przed biurkiem, gdy zobaczyłam tę samą młodą kobietę, która kilka minut temu weszła do jego biura.
"Czy Pani Blackman?" zapytała mnie.
Kiwnęłam głową.
"Pan Hollen chciałby Panią zobaczyć natychmiast w swoim biurze," powiedziała znów. Już teraz brzmiała i wyglądała profesjonalnie.
«O nie, już mnie zastąpił, a jeśli użył słowa "natychmiast" w celu wezwania kogoś do swojego biura, uwierz mi, to nie są dobre wieści.»
Skierowałam się w kierunku jego biura, zapukałam i otworzyłam klamkę drzwi. Wszedłem do środka. Strach spowalniał mój ruch.
On miał odwrócony tył do mnie. Prędko obrócił się w swoim krześle i spojrzał na mnie. Jego oczy były skupione, coraz bardziej ciemniejące z sekundy na sekundę.
«To zdecydowanie nie jest dobre.»
Przesuń w górę, aby kontynuować