passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Molten Chocolate - Rozdział #4 - autor Tropical Storm 27

Molten Chocolate

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Punkt widzenia Jasmine:

"Dziękuję" - powiedział do mnie.

Czy kiedykolwiek miałeś takie uczucie, że czułeś się jakbymś z powrotem w liceum i twoje marzenia w końcu się spełniały, ponieważ zauważył cię popularny chłopak, który jest jednocześnie twoim osobistym idolem?

Cóż, tak to właśnie było z panem Hollenem. Ale musiałam być bardzo profesjonalna z nim i w jego otoczeniu, teraz, gdy będę musiała jeszcze bliżej z nim współpracować i być przy nim na spotkaniach oraz w podróżach służbowych. Nie wiedziałam, jak mam się opanować, ale musiałam. Nie była zbytnią opcją utrata pracy.

Dotarłam do mojego mieszkania. Wprowadziłam klucz do zamka i otworzyłam drzwi, odsłaniając moją matkę siedzącą na kanapie, czytający jedno z tych plotkarskich magazynów.

"Cześć, mamusiu" - przywitałam ją, zamykając drzwi za sobą i zdejmując torebkę z ramienia.

"Witaj, Jassy, jak minął twój dzień?"

"Był super. Mój szef awansuje mnie na stanowisko Asystenta Osobistego. Zaczynam w poniedziałek. Ktoś inny zajmie moje poprzednie stanowisko" - wyjaśniłam jej z pewnym podekscytowaniem w głosie.

"To świetnie. Gratulacje."

"Dziękuję, mamusiu. Czy Zenia już wróciła ze szkoły?"

Zenia była moją młodszą siostrą i moją najlepszą przyjaciółką. Uczęszczała do kolegium społecznego, ponieważ nie było mnie stać, żebym wysłała ją na Uniwersytet Ivy League, jednocześnie utrzymując nasze koszty utrzymania, zakupy spożywcze i opiekę nad mamą. Nie było to dla mnie ciężarem, ale czasami nie mieliśmy dość, szczególnie gdy płuca mamy zaczynały sprawiać problemy. Nadal spłacałam rachunki medyczne z jej ostatnich leczeń.

Poszłam do swojej sypialni i usiadłam na łóżku, wyczerpana i głodna. Przeszłam całą drogę do domu pieszo, żeby oszczędzać na przejazdach taksówką. Byłam tak wdzięczna, ponieważ Hollen Tower znajdował się około jednego kilometra od mojego domu.

Zmieniłam się z ubrania służbowego i udałam się do kuchni, żeby zacząć obiad. Planowałam zrobić lasagnę, sałatkę ziemniaczaną, zielone warzywa i ryż z czerwonymi fasolami.

W tym momencie Zenia przeszła przez drzwi frontowe.

"Cześć mamo" - usłyszałam jej głos witaający naszą matkę.

"Hej kochanie, jak minął dzień w szkole?"

"Było dobrze. Mam zadanie do zrobienia. Czy Jassy jest już w domu?"

"Tutaj jestem!" - zawołałam na nią.

"Cześć, sisko" - powiedziała do mnie, zbliżając się i obejmując mnie od tyłu. "Cokolwiek tam gotujesz, już teraz pachnie wyśmienicie. Pójdę się przebrać i wrócę, żeby ci pomóc."

"Ale masz zadanie do zrobienia!"

"Tak, ale większość już zrobiłam w wolnych godzinach. Posłuchałam twojej rady."

"Zawsze się rozwijaj, kiedy możesz" - powiedziałyśmy razem z uśmiechem.

Zenia miała dwadzieścia lat i była cztery lata młodsza ode mnie. Łatwo było zauważyć, że jesteśmy siostrami, ponieważ bardzo do siebie podobne. Obydwie miałyśmy długie, czarne, kędziorekujące włosy typu 4a, ciemnobrązowe oczy z naturalnie długimi rzęsami oraz ciepłą, jesienną opaleniznę, którą niektórzy mogliby opisać jako opaleniznę czekoladową. Nasza matka była Afroamerykanką, ale mówiła nam, że nasz ojciec pochodził z Meksyku. Ten drań.

Gdy obiad skończył, nakryłam do stołu, a Zenia nalała nam napojów. Usiedliśmy przy trzyosobowym stole i zaczęliśmy jeść.

"Mamo, jak się czujesz?" - zapytała ją Zenia.

Mama wyglądała blado i miała czerwone policzki, jakby nie jadła prawidłowo.

"Jestem dobrze" - odpowiedziała szeptem.

"Niekoniecznie tak wyglądasz" - powiedziałam, obserwując ją.

Pot płył jej po twarzy, a ona starała się go zetrzeć ręcznikiem kuchennym.

"Zenia, zadzwoń pod numer alarmowy."

"Nie! Jestem dobrze. Nie chcę znów iść do szpitala. Jestem dobrze. Po prostu jest tu gorąco. Jedzmy" - szybko odpowiedziała, odrzucając nasze zmartwienia.

Zenia podniosła się, zamknęła okna i drzwi oraz włączyła klimatyzację.

"Teraz jest lepiej, mamo?" - zapytała ją.

"Dziękuję, kochanie."

Po tym jedliśmy w niewygodnej ciszy, od czasu do czasu spoglądając na nią. Zdarzało się, że mdlała przed nami i zawsze mnie to przerażało.

Skończyliśmy kolację, a ja poszłam zmyć naczynia, a Zenia poszła do swojego pokoju, żeby skończyć zadanie. Mama wróciła na kanapę i obejrzała jeden ze swoich ulubionych programów - "Fred. G. Sanford." Słyszałam, jak się śmiała i to sprawiało mi uśmiech.

Po umyciu naczyń byłam kompletnie wyczerpana. Usiadłam obok mojej matki na kanapie i oglądałam telewizję z nią. Komediowy program już dobiegał końca, gdy nagle zaczęła dusić się i trzymać za gardło, jakby coś się w nim zacięło.

"Mamo! MAMO!" - krzyknęłam.

Zsunęła się z kanapy i wpadła na podłogę z trzaskiem. Wyjęłam telefon z kieszeni i wykręciłam numer alarmowy, informując dyspozytora o sytuacji.

"Karetka jest w drodze, pani" - zapewnił mnie.

"Proszę się pospieszyć. Nie rusza się. Nie oddycha...!"

"Potrafi pani wykonać resuscytację?" - zapytał.

Zenia pojawiła się i zaczęła krzyczeć ze strachu.

"Mamo! Proszę nie znowu!"

"Zen, będzie dobrze. Zawsze sobie radzi. Przeżyje to. Będzie... dobrze" - powiedziałam do mojej małej siostry, z trudem utrzymując pewność siebie w głosie.

"Pani?" - odezwał się dyspozytor.

"Tak, jestem tutaj" - odpowiedziałam, łzami spływającymi z twarzy jak deszcz na dach. Nienawidziłam widzieć mojej matki w takim stanie, wyglądającej jakby była bliska grobu.

Odepchnęłam Zenię i zabrałam się do pracy. Umieściłam pięć palców na środku klatki piersiowej mojej matki, drugą ręką przytrzymałam ją z góry i nacisnęłam w dół o pięć - sześć centymetrów, w stałym tempie jedno sto - sto dwadzieścia uciśnięć na minutę.

Po każdych 30 uciśnięciach klatki piersiowej wykonałam dwa oddechy ratunkowe. Delikatnie przechyliłam jej głowę i podniosłam jej podbródek dwiema palcami. Następnie zacisnęłam jej nos i utworzyłam zamknięcie moimi ustami nad jej ustami, równomiernie i mocno dmuchając przez około jedną sekundę. Oglądałam, jak jej klatka piersiowa się unosi. Kontynuowałam z kolejnymi dwoma oddechami ratunkowymi, po czym powtórzyłam ten proces aż do przybycia pomocy medycznej.

Przytuliłam Zenię do siebie i pocieszałam ją, obserwując wydarzenia. Zespół medyczny założył matce maskę tlenową podłączoną do butli z powietrzem. To miał zapewnić jej dostęp do powietrza, dopóki samodzielnie nie będzie mogła oddychać. Delikatnie przenieśli ją na nosze i umieścili wewnątrz karetki, a my pojechaliśmy razem z nią.

Z przewiezione ją do Oddziału Intensywnej Terapii, ale nie zostaliśmy wpuszczeni do środka. Usiedliśmy na krzesłach w poczekalni, z niepokojem oczekując na informacje od lekarza o jej stanie. Byliśmy świadomi, że ma zaawansowaną fazę Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc, ale to było zaskakujące, ponieważ mama nigdy nie paliła, nie brała narkotyków ani nie prowadziła niezdrowego trybu życia. Jej płuca powinny być zdrowe, ale nie były.

Przytuliłam mocno moją małą siostrę.

Po dwóch długich godzinach i półtorze, podszedł do nas lekarz. To był doktor Summers. Rozpoznawaliśmy go wcześniej, i on nas również rozpoznał.

"Córki pani Blackman, obawiam się, że mam złe wieści" - zaczął.

Moje serce stanęło. Moje ciało stało się niemym i nawet nie mogłam stać na własnych nogach. Jego twarz zapełniła smutek i pełna litości, kiedy spoglądał na nas. Zenia spuściła wzrok na niego, łzy płynące po jej twarzy.

"Boże, co jest nie tak z naszą matką?" - zapytałam, obawiając się najgorszego, ale mając nadzieję, że to nie jest najgorsze.

Jego wargi drżały, aż wypuścił te słowa na zewnątrz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Jasmine

Moja siostra i ja czekałyśmy na północny autobus, który miał nas zabrać do domu. Noc była spokojna i cicha, przynajmniej tak mi się wydawało, ponieważ stałam się obojętna.

«Twoje matki zdrowie jest w krytycznym stadium. Nic więcej nie możemy zrobić, chyba że otrzyma przeszczep płuc. Bez niego będzie miała zaledwie trzy miesiące albo mniej. Przepraszam.»

Te słowa prześladowały mnie, przylegały do moich ramion jak nieproszone ubranie, którego nie mogłam się pozbyć. Nie miałam zupełnie pojęcia, jak miałabym zdobyć pieniądze na przeszczep płuc dla mojej matki - zadziwiające dziesięć tysięcy dolarów, nie wspominając o opłacie za operację i za wpisanie do listy oczekujących. Suma wynosiła sto tysięcy dolarów.

«Musiałabym wygrać w loterii, żeby zdobyć taką ilość pieniędzy.»

Musiałam opłacić rachunki i czynsz za mieszkanie, wspierać edukację mojej siostry, utrzymać rodzinę i zapewnić sobie samą. To było przytłaczająco trudne. Nie wiedziałam, co robić ani gdzie się zwrócić. Moja matka umierała, a nie było sposobu, żeby jej ratować. Nie było możliwości, abym w ciągu trzech miesięcy odłożyła wszelkie potrzebne pieniądze.

«Sto tysięcy dolarów.»

Lzy znów napłynęły do moich oczu, gdy wsiadłyśmy do północnego autobusu i znalazłyśmy miejsce. Ramiona Zenii oplotły mój pas.

"Będzie dobrze, siostra. Musimy się modlić. To jedyne, co teraz możemy zrobić." Pocieszając mnie, miała łzawe oczy.

Tyleśmy kochały naszą matkę. Przeszła z nami przez wszystko od naszego pierwszego dnia na ziemi i zrobiła to wszystko sama. Nie mieliśmy żadnych krewnych ani przyjaciół. Były tylko moja matka, moja siostra i ja.

Spożyłam swoje łzy ze spodu swojej koszulki. W tym momencie uświadomiłam sobie, co mam na sobie. Nie miałam szansy przebrać się w coś przyzwoitego. Byłam ubrana w wyświechtane krótkie spodenki i za duże gładkie t-shirt, który kiedyś należał do mamy. Na nogach miałam japonki, moja pedicure wyglądał jakby mógł go zrobić niewidomy, a włosy były rozczochrane. Po prostu nie mogłam się tym przejmować; było już późno, a na autobusie było niewielu ludzi.

Gdy dotarłyśmy do domu, rzuciłam się na kanapę. Ta sama kanapa, na której mama siedziała przed zdarzeniem. Znowu płakałam i tam właśnie zasnęłam.

Obudziłam się trwoniąc telefon. Serce mi stawało w miejscu, myśląc o mamie.

«Coś, jeśli to szpital z okropną wiadomością, której nie byłabym w stanie usłyszeć?»

Trzymałam telefon drżącymi rękami.

Na ekranie pojawił się numer mojego miejsca pracy.

Westchnęłam z ulgą.

«Pani Blackman», odezwał się głos z drugiego końca.

"Tak, Panie Hollen," odpowiedziałam, ale nie mogłam zrozumieć, dlaczego do mnie dzwonił. Spojrzałam na zegar na ścianie; pokazywał 9:30 rano.

9:30 RANO !!!!!!!

9:30 RANO !!!!!!

Cholera, zaspałam i już jestem spóźniona do pracy. O Boże, mogę zostać zwolniona za to. Pan Hollen nie toleruje takich rzeczy.

"Panu, ja... jestem... tak... przepraszam," jąkałam się. Nie mogłam mu powiedzieć, że zasnęłam, to nie byłoby rozsądnym powodem dla najściastrzejszego szefa na świecie.

«Pani Blackman», odezwał się głos znów.

'O mój słodki Boże, właśnie powtórzył moje nazwisko. Jestem w wielkich kłopotach. Myślę, że jestem zwolniona.'

«Dlaczego nie jest Pani na swoim biurku?»

Wzięłam głęboki oddech.

"Pan, moja mama zachorowała wczoraj wieczorem i byłem w szpitalu z nią. Wróciłam późno do domu i... i..." odpowiedziałam, jednocześnie przygotowując się na jego odpowiedź. W każdej chwili mógł mi powiedzieć, że jestem zwolniona.

«Przyjdź w ciągu godziny», powiedział i rozłączył się.

Wydmuchałam strach.

Wciąż miałam pracę.

Wstawałam z kanapy jak błyskawica i biegłam do łazienki. Wzięłam najszybszą, jaką tylko mogłam prysznic i włożyłam jedną z moich służbowych stylizacji. Było łatwiej włożyć sukienkę niż koszulę i spodnie lub spódniczkę. Wyczesywałam włosy i złapałam kosmetyki, będę robić makijaż w autobusie. Wzięłam klucze do domu i wybiegłam z domu, zamykając za sobą drzwi.

Biegłam tak szybko, jak tylko mogłam do przystanku autobusowego. Na szczęście od razu, gdy tam dotarłam, złapałam południowy autobus do Brooklyn. Spojrzałam na zegarek na ręce.

9:50 RANO.

Podróż trwała piętnaście minut, więc dotarłam na teren wieżowca Hollena o 10:05 rano, co oznaczało, że miałam dokładnie dwadzieścia pięć minut, żeby być za biurkiem.

Miałam już identyfikator pracownika, więc nie zatrzymała mnie ochrona. Pospieszyłam do wejścia i do windy, zmierzając w górę. Nie obchodziło mnie, kto mnie widział, zachowywałem się jak zwierzę uciekające z rozpaczą ze zoo.

Dotarłam za biurkiem o 10:15 rano. Naprzeciwko mnie siedziały trzy twarze patrzące na mnie z ironicznym politowaniem.

«Wywiady!», przypomniało mi się.

Westchnęłam ze zmęczenia i natychmiast zabrałam się do pracy.

Zadzwonił mój telefon.

«Wezwij następną osobę.»

"Kto jest tą następną osobą, Panie?" zapytałam go.

«Gdyby Pani była tu na czas, to nie zadawałaby mi teraz takiego głupiego pytania. Wezwij kogokolwiek! Nie obchodzi mnie to!»

Jego słowa były bolesne jak żądło tnące moje ciało.

«Dlaczego jest taki zły?»

"Kolejna osoba, proszę," powiedziałam do kandydatów.

Młoda kobieta, która mogła mieć mniej więcej mój wiek, wstała i podążyła w kierunku biura pana Hollena, a łzy zakradły się na moje serce, czekając na wytrysk z moich oczu, ale nie zamierzałam płakać przy swoim biurku.

Było to za ciężkie.

Usprawiedliwiłam się ze swojego biurka i poszłam do łazienki, w której płakałam przez pięć minut. Wytrzeźwiłam oczy chusteczkami, zebrałam się znowu i wróciłam do biurka.

Zatrzymałam się tuż przed biurkiem, gdy zobaczyłam tę samą młodą kobietę, która kilka minut temu weszła do jego biura.

"Czy Pani Blackman?" zapytała mnie.

Kiwnęłam głową.

"Pan Hollen chciałby Panią zobaczyć natychmiast w swoim biurze," powiedziała znów. Już teraz brzmiała i wyglądała profesjonalnie.

«O nie, już mnie zastąpił, a jeśli użył słowa "natychmiast" w celu wezwania kogoś do swojego biura, uwierz mi, to nie są dobre wieści.»

Skierowałam się w kierunku jego biura, zapukałam i otworzyłam klamkę drzwi. Wszedłem do środka. Strach spowalniał mój ruch.

On miał odwrócony tył do mnie. Prędko obrócił się w swoim krześle i spojrzał na mnie. Jego oczy były skupione, coraz bardziej ciemniejące z sekundy na sekundę.

«To zdecydowanie nie jest dobre.»

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Perspektywa Evana

Patrzyłem na nią stojącą przy moim biurku w moim biurze. Jej zachowanie mnie drażniło. Już się spóźniła, a gdy w końcu dotarła, zadzwoniłem na jej biurko i nie odebrała telefonu. Musiałem umieścić jednego z kandydatów na jej miejscu, ponieważ Pani Blackman nigdzie nie było widać.

To właśnie ona powinna wiedzieć lepiej. Nienawidziłem obiboków, a ona stała się jednym z nich, co było bardzo rozczarowujące. Była jednym z najlepszych pracowników, jakich kiedykolwiek zatrudniłem i naprawdę nie chciałem żałować, że ją zatrudniłem.

"Pani Blackman, co to ma znaczyć?" zapytałem ją, odnosząc się do jej nieobecności przed chwilą przy biurku.

Zawahała się z odpowiedzią. Raczej bała się powiedzieć coś złego. Przyjrzałem się jej uważnie i zauważyłem, że jej makijaż został rozmazany.

"Bardzo mi przykro, panie Hollen," jąkała się i opuściła głowę z obawą. Drżała, dając wszystkie oznaki strachu z powodu znajdowania się w takiej sytuacji, sytuacji, w której mogła zostać zwolniona.

"Wypróżnij biurko," powiedziałem do niej, a ona podskoczyła na te słowa.

Powoli odwróciła się na pięcie i bez słowa wyszła przez drzwi.

Moja komórka zadzwoniła na biurku. Spojrzałem na identyfikator dzwoniącego i natychmiast uśmiechnąłem się, ale pozwoliłem, aby telefon zadzwonił. Następnie odszedłem od stołu i zaśmiałem się, gdy zadzwoniła ponownie.

To była Jessica Hills, moja była dziewczyna ze szkoły średniej. Wygląda na to, że Jessica chciała się ze mną skontaktować i nawiązać przyjacielskie stosunki. Ostatnio, jak o niej słyszałem, podróżowała do Kanady, żeby zamieszkać u kuzynów.

"Pewnie teraz jest z powrotem w Brooklynie," pomyślałem.

Po co dzwoniłaby na moją komórkę?

"I jak diabła zdobyła mój numer?"

"Pewnie najpierw zadzwoniła na pałacyk mojej rodziny. Tata podaje mój numer każdemu."

Wyłączyłem telefon i wyszedłem z biura.

Pani Blackman pakowała ostatnie rzeczy, wrzucając je do pudełka. Kandydatka, którą zatrudniłem, zajmowała biurko, rozmawiała przez telefon i czasami rzuciła okiem na Panią Blackman. Pozostałych kandydatów wysłałem na inne piętra, gdzie mieli być przesłuchiwani. Już nie miałem na to nastroju.

Gdy tylko Pani Blackman skończyła pakować, wyszła zza biurka i stanęła w odpowiedniej odległości.

"Dziękuję za możliwość, panie Hollen. Naprawdę to doceniam i miło było dla pana pracować," powiedziała, ze łzami w gardle, i powoli odwróciła się i ruszyła w kierunku windy.

Jej tempo zwolniło, odwróciła się do mnie.

"W porządku, panie. Będę w porządku." Odwróciła się, aby znów odjść, co skłoniło mnie do pójścia za nią i zatrzymania jej tuż przed wejściem do windy.

"Gdzie idziesz?" zapytałem, uniosąc brwi w pytaniu.

"Cóż... em, do domu. Czyż nie zwolniłeś mnie?"

"Nie, Pani Blackman, nigdy nie użyłem tych słów. Awansowała pani na Asystentkę Osobistą, ale zanim zacznie pani pracę, widzę, że jest pani rozproszona czymś. Może się podzielić tym, co się z nią dzieje?"

Jej oczy się rozjaśniły i zaskakująco się do mnie uśmiechnęła.

"Bardzo mi przykro za moje zaniedbanie, panie. Zacznę pracę od razu," odpowiedziała mi i poszła w kierunku mojego biura.

Moje biuro było zaprojektowane tak, aby pomieścić zarówno Dyrektora Generalnego, jak i jego Asystentkę Osobistą z zachowaniem prywatności. Po drugiej stronie mojego biura znajdowało się mniejsze biuro, w którym miała pracować i pełnić swoje obowiązki. Obszar sekretariatu znajdował się na zewnątrz obu biur i służył jako poczekalnia.

Poszedłem za nią, gdy urządzała swoje biurko, umieszczając swoje notatniki i długopisy na wyciągnięcie ręki. Wyczyściła telefon biurkowy ręcznym środkiem dezynfekującym, poukładała go według własnego uznania, otrzepała krzesło i dostosowała jego wysokość do swojego komfortu. Usiadła, a na jej twarzy pojawił się lekki uśmiech, który sprawił, że ja też się uśmiechnąłem. Potrząsnąłem głową i wyprzełem dzikie wyobrażenia, które wkradały się do mojego umysłu.

"Komfortowo?" zapytałem.

"Tak. Dziękuję, panie Hollen."

"Dobrze, bo jest praca do zrobienia. Musimy być na spotkaniu za dwadzieścia minut, i będę potrzebował, żebyś prowadziła notatki."

Przybliżyła sobie notatniki i długopisy. Jej telefon zadzwonił.

"Panu, to Mr. Hoggers znowu" powiedziała do mnie. "Przekazać na pańskie przedłużenie, czy pana tu weźmie?"

"Pan? – kontynuował jej głos.

"Tak" odpowiedziałem.

"Masz telefon."

Wciąż tam stałem, podziwiając swoją asystentkę z wdzięcznością i pożądaniem.

"Wziąłbym to w swoim biurze" odpowiedziałem i szybko wyszedłem, jakby uciekał od ataku zabójczych pszczół.

Po długiej rozmowie telefonicznej z panem Hoggersiem, podczas której musiałem mu wyjaśnić ponad pięć razy, dlaczego nie zainwestuję w jego firmę i musiałem słuchać jego prób przekonywania, odłożyłem słuchawkę, wstałem i znów przyszły mi do głowy myśli o mojej asystentce.

Spojrzałem na swój Rolex, zegarek, który pierwotnie należał do mojego ojca. Mógłbym sobie łatwo pozwolić na własne Rolexy, ale ceniłem to, że mam coś pochodzącego od niego. To był związek między ojcem a synem, który nie każdy by zrozumiał.

Godzina pokazywała 10:56 rano. Wyszedłem z biura i znalazłem panią Blackman przy biurku.

"Gotowa?" zapytała, widząc mnie.

"Tak," odpowiedziałem, prostując swój pięciotysięczny garnitur przed wejściem do sali zebraniowej.

"Myślę, że powinniśmy zainwestować w tę firmę. To jest bardzo dochodowa firma, a potencjalny dochód jest znaczący. Nie widzę żadnych powodów, dlaczego nie inwestować," protestowała pani Rhino do partnerów.

Nadal nalegała na tę samą propozycję, którą już odrzuciłem, i fakt, że nie przestrzegała moich ostatnich słów, był frustrujący.

"Gdzie jest na to dowód?" zapytał ją jeden z partnerów.

"No cóż, oto sprawozdania finansowe i dochody, zyski i straty," odpowiedziała i przekazała folder jednemu z dawnych inwestorów i przyjaciół mojego ojca.

"Pan Arkisa – zacząłem, przycinając w gardle i poprawiając krawat – pani Rhino i ja już rozmawialiśmy o tej propozycji, i odrzuciłem ją, ponieważ nie przyniesie to żadnego korzyści dla firmy mojego ojca, w żadnym przypadku.

"Nie zainwestujemy trzech milionów dolarów w firmę, która przez pięć lat stale wykazywała więcej strat niż zysków, i to jest po prostu kwestia zdrowego rozsądku."

"Ale panie Hollen, straty były stosunkowo niewielkie pięć lat temu, gdy firma miała problemy finansowe. Jestem pewna, że każda firma ma swoje wyzwania, nawet twoja ojca" odparła pani Rhino, zachowując szacunek, ale z nutką niegrzeczności w swoich słowach.

"Słuchajcie! Nie jestem półbogiem. Nie zamierzam spełniać życzeń, żeby zadowolić każdego. Odrzuciłem to z powodami, nie dlatego, że chciałem lub mogłem. Nie inwestuję. Nie ma mowy, żeby to się stało, i już." Powiedziałem, czując, jak powoli, ale pewnie, krew dochodzi mi do ciała.

"Partnerzy, słyszycie to?" zapytała ich pani Rhino, jakby mogli podejść ponad mną.

Zignorowaliśmy ją i kontynuowaliśmy rozmowy na tematy, które nas bardziej interesowały. Po zebraniu i wyjściu partnerów pani Rhino została, żeby mnie bezpośrednio skonfrontować.

"Jesteś okropnym szefem i okropną osobą" oskarżyła. "Szukałam wsparcia dla firmy mojego brata, a ty doskonale wiesz, że możesz zmienić ich sytuację finansową."

"Jeśli nie pozwoliliby mi ich wykupić, to nie zamierzam w to nic inwestować" odpowiedziałem dosadnie.

"Nie zawsze możesz kogoś wykupić, Evan. Czy pozwoliłbyś komuś wykupić Wieżę Hollena?"

"Nie ma na świecie wystarczająco dużo pieniędzy, aby kupić Wieżę Hollena. Jesteśmy zbudowani na złocie, a nie na brudzie. I twój ton mi się nie podoba, gorąco radzę ci go zmienić" ostrzegłem ją.

"Już mi wszystko jedno! Pokazałam ci propozycję, a ty powiedziałeś, że o tym myślisz. Obiecałam mojemu bratu wyniki, a teraz ich nie dostaniesz. Byłoby to korzystne dla nas w przyszłości, jeśli nie teraz."

"Odpowiedź brzmi NIE! Jeśli będziesz kontynuować, stracisz pracę."

"Jesteś niewiarygodny, taki dupkiem! Jaki rodzaj szefa ty jesteś?!"

"Ten, który właśnie zwolnił twoje dupsko! Teraz. Wyjdź. Ze. Mnie. Wieżzie."

Stała tam, z otwartym usta, jakby nie mogła oddychać. Po przetworzeniu faktu, że została zwolniona, powoli się odwróciła i wyszła z pokoju, zamykając drzwi za sobą.

Pani Blackman spojrzała na mnie z jeszcze większym przerażeniem.

"Czy właśnie ją zwolniłeś?" zapytała z ogromnym niedowierzaniem.

Pokiwałem głową na tak.


Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

pl
book

63

Treść

Aa