passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Monstrously Yours - Rozdział #3 - autor itsvlada

Monstrously Yours

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Perspektywa Crystal

Pierwszą rzeczą, którą zobaczyłam, była twarz Anaïs, odwrócona do góry nogami i lekko nieostra, jak obraz oglądany przez wodę. Potem twarz Alberta, bliżej, i... bez koszuli.

Moja głowa spoczywała na czymś miękkim, co pachniało drogimi perfumami. To była jego koszula, zorientowałam się. Starannie złożona pod moją czaszką jak prowizoryczna poduszka.

Leżałam na podłodze. W środku obiektu. Fluorescencyjne światła nad głową bzyczały mi w skroniach, a chłodny beton przebijał się przez ubranie.

"O, jest i ona," powiedział Albert, kucając obok mnie z łokciami opartymi na kolanach. Uśmiechał się tak, jak ktoś uśmiecha się do kociaka, który wszedł w szklaną szybę. "Imponujące, jaka jesteś krucha. Bardzo urocze, szczerze mówiąc."

Spróbowałam usiąść. Korytarz znów się przechylił. Ręka Anaïs pojawiła się blisko mojego ramienia, ale mnie nie dotknęła, zawisła w powietrzu, jakby była szkolona, by okazać wsparcie bez rzeczywistego udzielania go.

"Co się stało?" Mój głos zabrzmiał ochryple i cicho.

"Gorąco, odwodnienie, stres pierwszego dnia — wybierz sobie." Albert wstał, rozciągając ramiona, a ja bardzo starałam się nie patrzeć na jego tors.

Całe życie wyobrażałam sobie naukowców jako półłysych facetów z miękkimi brzuszkami i okularami do czytania na łańcuszku.

Albert Bernard wyglądał, jakby został wyrzeźbiony z czegoś drogiego. Tatuaż, którego wcześniej nie zauważyłam — mały, geometryczny, tuż pod obojczykiem — przesuwał się, kiedy się poruszał.

"Przyzwyczaisz się. Wszyscy się przyzwyczajają."

Odwrócił się i ruszył korytarzem, nie sprawdzając, czy jestem w stanie wstać. To chyba był jego styl — iść naprzód i zakładać, że świat nadąży.

Anaïs zaczekała. Nie podała mi ręki, ale też nie odeszła, i jakoś to wydawało mi się ważniejsze niż cały popis Alberta w kwestii ciepła. Wstałam sama, otrzepałam ubranie i ruszyłam obok niej.

"W porządku, tak w ogóle," powiedziałam. "Gdyby ktoś się martwił. Choć widzę, że nikt się nie martwił."

Anaïs się nie uśmiechnęła, ale cisza, która nastąpiła, była mniej wroga niż te poprzednie. Uznałam to za zaproszenie.

"Więc w co dokładnie się pakuję? Bo jak dotąd podpisałam kontrakt, którego nie przeczytałam w całości, zemdlałam na korytarzu i użyłam designerskiej koszuli mojego nowego szefa jako poduszki. Chciałabym, żeby następna godzina zawierała mniej niespodzianek."

"Pomyśl o tym jak o farmie," powiedziała Anaïs, a jej obcasy wybijały równomierny rytm na betonie. "Stworzenia tutaj dochodzą do siebie. Gdy będą wystarczająco silne, zostaną wypuszczone. Twoim zadaniem jest utrzymać je w zdrowiu i komforcie do tego czasu."

"Farma," powtórzyłam. "Z egzotycznymi stworzeniami."

"Siedem komór, siedmiu mieszkańców. Niektórzy wyglądają bardziej ludzko niż inni. Każdy ma określone procedury."

Zerknęła na mnie ukradkiem i po raz pierwszy poczułam, że rzeczywiście ocenia mnie jako osobę, a nie rubrykę w formularzu.

"Skorpion — nie utrzymuj kontaktu wzrokowego dłużej niż kilka sekund. Odbiera to jako wyzwanie i nie wygrasz tego starcia. Pająk jest prosty: zostaw tacę, odsuń się, nie zwlekaj. Syrena..."

Zawahała się. "Trzymaj się z dala od jego wody. Wciągnie cię i nie puści. Uważa topienie ludzi za urocze."

"Zrozumiano. Nie dać się utopić urokliwemu."

"Twoje główne obowiązki to karmienie, monitorowanie zdrowia i komunikacja. Ta ostatnia jest najważniejsza. Są bardziej towarzyscy, niż byś się spodziewała. Ale każdy reaguje inaczej i znalezienie odpowiedniego podejścia wymaga czasu."

Pozwoliłam, żeby to do mnie dotarło. Farma. Towarzyskie stworzenia. Monitorowanie zdrowia. W jej ustach brzmiało to niemal rozsądnie — klinicznie i zamknięcie, jak czytanie opisu na opakowaniu płatków śniadaniowych. Chyba dam radę. Pewnie.

"Anaïs, mogę zadać ci bezpośrednie pytanie?"

Nie powiedziała nie, więc spróbowałam. "Czy jestem tu w niebezpieczeństwie?"

Uśmiechnęła się. Po raz pierwszy widziałam, jak to robi, i nie było to pocieszające. To był uśmiech, za którym kryło się coś ciężkiego, coś, na co sobie zapracowała, a nie czego się nauczyła.

"Jeśli ktoś tam spróbuje cię zaatakować," powiedziała, jej głos był zupełnie spokojny, "odgryź mu fiuta. Słyszałam, że to naprawdę działa."

Zaśmiałam się — krótko, zaskoczona. „A jeśli jest ich dziesięciu?”

„To ugryź największego jako pierwszego.” Powiedziała po prostu. „Reszta się zawaha.”

Czekałam na puentę. Na to, że kącik jej ust drgnie, że ramiona opadną, na jakikolwiek znak, że to mroczny humor kogoś, kto za długo pracował w dziwnej robocie.

Nie doczekałam się. Korytarz nagle wydał się dłuższy niż wcześniej.

„Gdzie są moje koleżanki?” zapytałam. „Pozostałe dziewczyny. Mówiłaś, że wszyscy się przyzwyczajają, że ja też się przyzwyczaję, więc muszą być inni, prawda?”

Krok Anaïs nie zwolnił. „Już tu nie pracują.”

„Dokąd poszły?”

„Gdzie indziej.” Przerwa tak subtelna, że prawie jej nie było. „Na tym stanowisku jest rotacja.”

Dogoniłyśmy Alberta na końcu korytarza, gdzie przejście otwierało się na szerszą przestrzeń wyłożoną ciężkimi drzwiami — każda ponumerowana, każda szczelnie zamknięta.

Opierał się o ścianę z założonymi ramionami, miał na sobie świeżą koszulę, najwyraźniej zdobytą gdzieś po drodze, zanim dotarliśmy.

„Wszystko omówione?” zapytał Anaïs.

„Zna podstawy.”

„Cudownie.” Albert zwrócił się do mnie, klasnął raz w dłonie. „Nie traćmy więc czasu. Wybierz drzwi. Jakiekolwiek. Potraktuj to jako swoje pierwsze wprowadzenie.”

Gdy mówił, kątem oka uchwyciłam ruch — Anaïs już na nikogo z nas nie patrzyła. Wpatrywała się w jedną z ponumerowanych komór, drugą od lewej, a jej wyraz twarzy zmienił się na coś, czego jeszcze u niej nie widziałam.

Miała zaciśniętą szczękę, ale oczy miękkie, niemal płynne, i ta kombinacja przypominała żałobę ukrytą za profesjonalną maską. Trwało to dwie, może trzy sekundy, potem mrugnęła i wszystko zniknęło.

Chciałam zapytać, ale nie zdążyłam.

„Chodź, Crystal.” Albert położył dłoń na moich plecach i popchnął mnie do przodu. „Tam nic nie gryzie. No, większość rzeczy tam nie gryzie.”

Wybrałam pierwsze drzwi, bo nie ufałam sobie, że zdołam tam stać i deliberować, nie tracąc zupełnie odwagi.

Klamka była zimna. Nacisnęłam ją, weszłam do środka, a drzwi zamknęły się za mną dźwiękiem, który był zbyt ostateczny jak na coś mechanicznego.

Pokój był przyciemniony, ciepły. Powietrze smakowało tu inaczej — było cięższe, wilgotne, z mineralną nutą, która oblepiała mi język.

Nie widziałam wiele dalej niż kilka pierwszych metrów: kamienne ściany, basen ciemnej wody rozciągający się ku końcowi pomieszczenia i kształty, których nie umiałam zidentyfikować, przyciśnięte do krawędzi przestrzeni.

Wtedy coś owinęło się wokół mojej lewej kostki.

Spojrzałam w dół. Gruby, ciemny wyrostek — gładki, muskularny, żebrowany od spodu — owinął się raz, drugi, a zanim zdążyłam krzyknąć, drugi chwycił moją prawą kostkę i oba pociągnęły.

Moje stopy oderwały się od ziemi. Sufit zbliżył się gwałtownie, potem oddalił, gdy moje ciało się odwróciło i zawisłam głową w dół w ciemności, włosy spadały mi na twarz, a krew pulsowała do czaszki.

Coś poruszyło się w ciemnościach przede mną. Kroki, bose stopy na mokrym kamieniu, powolne i niespieszne.

Postać wyszła w nikłe światło i nawet wisząc do góry nogami i oszołomiona paniką, zarejestrowałam trzy rzeczy w szybkim następstwie: był piękny, był prawie nagi i cały pokryty tuszem.

Szorty. Tylko szorty. Reszta to mięśnie i tatuaże: ciemne linie wspinające się od pasa w górę po żebrach, przez ramiona, szyję, znikające w ciemnych włosach sięgających szczęki.

Oczy miał czarne, jakby pochłaniały światło zamiast je odbijać. Przechylił głowę i przyglądał mi się tak, jak patrzy się na owada, który przysiadł na parapecie.

Spanikowałam. Kompletnie, spektakularnie spanikowałam. Mój mózg, w swej nieskończonej mądrości, uznał, że najlepszym wyjściem będzie przegląd wszystkich języków, jakie kiedykolwiek napotkałam.

„Bonjour — hello — hola — um, guten — sprechen Sie — parla…”

Jego wyraz twarzy przeszedł od obojętności do obrzydzenia w jednej chwili. Podszedł bliżej, tak blisko, że widziałam ścięgna na jego szyi, gdy mówił.

Jego głos był głęboki, czysty i ociekał pogardą.

„Czy wyglądam ci na jakiegoś neandertalczyka?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Crystal

Krew pulsowała mi w czaszce, włosy zwisały jak zasłona, a najpiękniejszy mężczyzna, jakiego kiedykolwiek widziałam, patrzył na mnie tak, jakby zobaczył coś przyklejonego do podeszwy buta.

"Mówię w twoim języku," powiedział, każde słowo wypluwając ostro. "Właściwie mówię w czterech. Żadnego nie nauczyłem się, słuchając przerażonych kobiet krzyczących do mnie turystyczne frazy."

Zza zamkniętych drzwi rozległ się głos Alberta: "Och, gratulacje, poznałaś naszego chłopca, Renarda! Jest humorzasty. Powodzenia tam!"

Renard. Jego szczęka napięła się na dźwięk głosu Alberta, jakby zaciskała się pięść tuż przed ciosem.

"Postaw mnie na ziemię," powiedziałam, próbując zabrzmieć stanowczo, ale wyszło tylko trochę mniej żałośnie. "Proszę."

Nie zrobił tego. Zamiast tego podszedł bliżej, i z tej perspektywy — ja wisząca głową w dół, on stojący tuż przede mną — jego ciało było krajobrazem, którego nie mogłam przestać odtwarzać wzrokiem.

Tatuaże splatały się i wspinały, napisy w języku, jakiego nigdy nie widziałam, wiły się po jego bokach i znikały pod pasem szortów.

Jego brzuch był płaski, umięśniony, tak blisko mojej twarzy, że widziałam, jak każdy mięsień porusza się przy oddechu. Policzki zapiekły mnie gorącem, które nie miało nic wspólnego z grawitacją.

"Nie jesteś tu z powodów, o których myślisz," powiedział, a jego głos opadł, prawie intymny. "Nie wytrzymasz długo. I nikt w tym budynku nie życzy ci dobrze."

"To... naprawdę przerażająca rzecz do powiedzenia komuś, kto wisi głową w dół w twoim pokoju." Spróbowałam się uśmiechnąć, choć nie byłam pewna, czy z tej perspektywy wyszło to dobrze. "Jestem Crystal, tak w ogóle. Skoro najwyraźniej mamy spędzić razem trochę czasu."

Coś przemknęło mu po oczach: nie ciepło, ale krótka pauza w wrogości, jakby zaskoczyło go to, że nie odpowiedziałam chłodem na jego chłód.

"Były przed tobą inne. Mnóstwo kobiet, przysyłanych jedna po drugiej jak bydło. Niektóre umarły. Niektóre postradały zmysły. Niektóre okaleczono tak, że śmierć byłaby łaskawsza."

Jego macki poruszyły się, a ja zakołysałam się od tego ruchu. "A niektóre po prostu nie pasowały. Brak kliknięcia."

"Jakiego kliknięcia? O czym ty mówisz?"

"Nie musisz wiedzieć. Nie zostaniesz tu dość długo, żeby to miało znaczenie."

Te słowa zabolały bardziej, niż się spodziewałam. Nie dlatego, że były okrutne — Caleb był mistrzem okrucieństwa — ale dlatego, że brzmiały szczerze.

Głos Alberta znowu przeciął powietrze: "Jak tam, kochanie? Już się zaprzyjaźniacie, czuję to!"

Czysta panika wyrwała mi się z gardła. "Nie zaprzyjaźniamy się! On chce mnie zjeść albo zabić, ten potwór zamierza..."

Całe ciało Renarda się zmieniło. Jego źrenice zwęziły się do pionowych szczelin, coś nieludzkiego przebłysnęło przez tę piękną twarz.

Macki rozwinęły się i spadłam. Plecy uderzyły o kamienną podłogę, a zderzenie wyrwało mi powietrze z płuc.

Zanim zdążyłam zaczerpnąć oddechu, dwie macki przygwoździły moje nadgarstki nad głową. Trzecia oplotła mi talię i ścisnęła, przesuwając się po żebrach jak palce czytające Braille'a.

Czwarta zsunęła się po mojej łydce, zakręciła wokół kostki i z powrotem powoli powędrowała w górę, ryflowaną stroną sunąc po nagiej skórze między szortami a kolanem.

Każda przyssawka zostawiała lekki ciąg, maleńki pocałunek nacisku, a moje ciało skrupulatnie katalogowało każdy z nich, czego nienawidziłam.

"Chcę tylko zobaczyć, jaką podmianę nam tym razem przysłali." Powiedział, kucając obok mnie. Jego głos był znudzony, kliniczny.

Macka na mojej talii zacisnęła się i podciągnęła koszulkę o centymetr. Chłodne powietrze owiało mój brzuch.

Ta na nodze powędrowała wyżej, zakręcając wokół wewnętrznego uda, a jedna przyssawka przyssała się tuż pod brzegiem szortów z mokrym plaśnięciem, które przeszyło mnie dreszczem aż do środka.

Zacisnęłam zęby na wardze tak mocno, że poczułam smak miedzi.

"Żadnej wyobraźni," mruknął, przyglądając się mojej twarzy. "Tak jak inni."

Z tej odległości widziałam szczegóły, które mi umknęły, i jedną rzecz, której się nie spodziewałam.

Na jego szyi znajdowała się cienka elektroniczna opaska, smukła i ciemna, ściśle przylegająca do skóry jak obroża z paralizatorem dla psów. Mała lampka na gardle pulsowała spokojnym, cichym czerwonym światłem.

"Trzęsiesz się," powiedział. Jego oddech niósł ze sobą coś deszczowego i słonego. "I nie wszystko to strach."

"To wyłącznie strach."

Jego macki puściły mnie i jednym płynnym ruchem postawił mnie na nogi. Potem chwycił moje nadgarstki i przycisnął je nad moją głową do ściany.

Jego ciało naparło na mnie — nie miażdżąco, ale nie do ominięcia.

"Naprawdę?" szepnął mi do ucha. "Więc jeśli teraz cię zerżnę, tutaj, o tę ścianę, to jak wolisz? Ostro czy delikatnie?"

Wszystko między moimi biodrami zrobiło dokładnie odwrotnie niż powinno, i znienawidziłam siebie za to.

"Albert by na to nie pozwolił," powiedziałam z resztką wyprodukowanej pewności siebie.

Renard się uśmiechnął — powoli, z ostrym jak brzytwa grymasem. "Na pewno chcesz to sprawdzić?"

Cisza była najgłośniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek słyszałam. Jego uścisk na moich nadgarstkach nie zelżał ani nie wzmocnił się. Te czarne, bezdenne oczy trzymały moje, i zrozumiałam, że daje mi wybór. Nie łaskawy, lecz prawdziwy.

"Wynocha," powiedział nagle. Puścił moje nadgarstki i cofnął się jednym płynnym ruchem, a ciepło jego ciała zastąpiło zimno tak gwałtownie, że poczułam to jak ranę.

Uciekłam — bez gracji, tylko kolana, łokcie i instynkt przetrwania. Ramię uderzyło w framugę drzwi po drodze.

Świetlówka na korytarzu oślepiła mnie po półmroku jego pokoju, więc oparłam się plecami o ścianę, dysząc jakbym wynurzyła się z głębin.

Każde miejsce, gdzie chwytały mnie jego macki, pulsowało bólem. Rano będą tam siniaki w kształcie, w jaki nikt nie uwierzy.

"Wspaniale!" Albert pojawił się obok mnie, promieniując uzbrojonym optymizmem. "Pierwsze spotkanie za nami. Nazwałbym to sukcesem."

"Sukcesem? Przygniótł mnie do podłogi."

"A jednak tu jesteś. Stoisz, oddychasz, kończyny na miejscu."

"To coś na jego szyi," powiedziałam. "Co to jest?"

Albert zerknął w tył, niewzruszony. "Elektroniczna obroża. Środek ostrożności. Nie jest tak źle, jak wygląda." Powiedział to tak, jakby opisywał czujnik dymu.

"Wy... razicie ich prądem?"

"Tylko gdy to konieczne. Prawie nigdy ich nie używamy. Chodź, pokażę ci twoje kwatery."

Dogoniłam Anaïs, która pojawiła się cicho obok mnie, i ściszyłam głos. "Jak długo Renard tu jest?"

"Dłużej niż inni."

"Czym on właściwie jest?"

"Hybrydą. Częściowo człowiek, częściowo istota wodna. Szczegóły są utajnione ponad moim poziomem dostępu." Gładko, automatycznie, wyćwiczone tak, że brzmiało niemal prawdziwie.

"I te kobiety przede mną. Powiedział, że niektóre zginęły, Anaïs."

Jej krok się zachwiał — ledwie dostrzegalnie, ale ja przez dwa lata czytałam ciała pacjentów i to wyłapałam.

"Ta praca wiąże się z ryzykiem," powiedziała ostrożnie. "Niektóre kandydatki się nie nadawały. Dlatego są przesiewy."

"Ty i Albert zadaliście mi osobiste pytania, a on stwierdził, że to genialny pomysł dzielić się swoim życiem seksualnym."

Anaïs milczała. Czułam, że wybiera ciszę jak chirurg narzędzia — precyzyjnie, wiedząc, czym każde z nich przecina.

Albert otworzył drzwi na końcu bocznego korytarza — niewielki pokój, czysto, białe prześcieradła, biurko, wąskie okno z widokiem na gęstą roślinność. "Odpocznij. Jutro zaczynasz na poważnie. Będziesz wspaniała, Crystal."

Objął Anaïs ramieniem i przyciągnął ją do swojego boku — swobodnie, zaborczo, demonstrując własność, nie czułość. Anaïs nie przytuliła się ani nie odsunęła. Jej ciało po prostu to zniosło.

W ostatnim świetle korytarza to zobaczyłam — usta dzielące się o milimetr, spojrzenie ocieplające się czymś pilnym, niewypowiedzianym. Chciała mi coś powiedzieć. Widziałam, jak to ciśnie się na zewnątrz jak oddech wstrzymany zbyt długo.

Palce Alberta zacisnęły się na jej ramieniu i cokolwiek to było, zniknęło. Anaïs się uśmiechnęła, tym samym wyuczonym, pustym uśmiechem, który miała przez cały dzień, i powiedziała to, co pewnie mówiła każdej kobiecie stojącej wcześniej w tych drzwiach.

"Powodzenia."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Crystal

Obudziłam się w ciszy, a na biurku leżała wydrukowana kartka papieru.

Lista instrukcji była napisana czystą, bezosobową czcionką — harmonogram karmienia, numery komór, notatki dietetyczne dla każdego stworzenia.

Obok niej znajdowała się odręczna notatka od Alberta: Wrócę jutro. Godzina do ustalenia. Rozgość się. Jesteś niesamowita, kochanie! — A.B.

W wykrzykniku był mały uśmiechnięty buźka. Długo się w nią wpatrywałam.

Mój telefon leżał na stoliku nocnym, bezużyteczny. Brak sygnału, nawet najmniejszego. Jedynym środkiem kontaktu ze światem zewnętrznym był komputer stacjonarny zalogowany do portalu firmowego, łączącego z jednym odbiorcą: biurem administracyjnym placówki.

Brak przeglądarki, brak poczty, żadnej możliwości, by dotrzeć do kogokolwiek poza tymi murami.

Przed oczami przemknęła mi twarz mamy: zmęczona, zawsze zmęczona, stojąca w drzwiach pokoju Lionela o piątej rano, bo jego oddech się zmienił.

Gdyby coś się stało, gdyby mnie potrzebował, gdyby potrzebowała ode mnie pieniędzy — nawet bym się o tym nie dowiedziała.

Poruszę to z Albertem jutro. Musi być jakieś rozwiązanie.

Nie mogłam też wyjść na zewnątrz bez pozwolenia. Każde wyjście było zamknięte, monitorowane albo jedno i drugie. Nietypowa praca, nietypowe warunki. Powiedziałam to trzy razy i za trzecim prawie brzmiało to przekonująco.

Potem chwyciłam harmonogram karmienia i zabrałam się do pracy, bo stania w miejscu nie mogłam sobie pozwolić. Za harmonogramem schowany był zniszczony notes — odręcznie zapisany, ilustrowany starannymi szkicami każdego mieszkańca tuszem.

Ktoś narysował je ze zdumiewającą czułością: wielkiego pająka, Cypriena, zwiniętego wokół filaru, stworzenie z dymu w połowie dryfowania, kryształowo-grzbietowe maleństwo z łapkami schowanymi pod brodą.

Na każdej stronie widniało imię, dieta i zestaw ostrzeżeń.

Niektóre tace zawierały zwykłe jedzenie — owoce, gotowane mięso, miski zbożowe. Inne sprawiały, że żołądek pielęgniarki się buntował. Żywe chrząszcze stukające o metalowe brzegi. Ślimaki w lepkim płynie. Zamknięty pojemnik, który otworzyłam, zwymiotowałam i natychmiast zamknęłam.

Pająk wziął swoją tacę i odszedł bez słowa. "Nie ma za co," mruknęłam w ciemność.

Stworzenie z dymu — Élixane, jak mówił notes — unosiła się w najdalszym kącie, jej ciało zmieniało się jak tusz rozpuszczający się w wodzie. Ostrożnie postawiłam tacę.

"Cześć. Jestem Crystal. Przyniosłam ci..." Przepłynęła obok mnie bez dźwięku, a gdy spojrzałam za siebie, taca była pusta. "Okej. Super. Świetna rozmowa."

Najmniejsza mieszkanka prawie mnie złamała. Maleńkie stworzenie, jak skrzyżowanie pangolina i jeża, jej grzbiet pokryty gładkimi kryształami, które łapały światło niczym różowy kwarc. Niewątpliwie była to mała dziewczynka.

Przytuliła się do kąta i wydała cichy ćwierkający dźwięk, a ja przykucnęłam i wyszeptałam: "Hej, słodziaku. Wszystko w porządku. Nie zrobię ci krzywdy." Znowu zapiszczała, ciszej. Kosztowało mnie wszystko, by nie otworzyć drzwi i nie przytulić jej.

Komory humanoidów pozostawały ciche. Pukałam, przedstawiałam się, zostawiałam tace. Nikt nie wychodził, ale czułam, że słuchają zza drzwi. Spotkamy się wkrótce.

Wtedy dotarłam do komory wodnej.

Bardziej grota niż pokój: ciemne kamienne ściany pokryte wilgocią, miękkie niebieskie światło sączące się z basenu zajmującego większość podłogi. Woda była niewiarygodnie przejrzysta, turkusowa, przechodząca w czerń tam, gdzie robiło się głęboko.

Postawiłam tacę na kamiennym brzegu. "Dostawa śniadania. Po prostu zostawię to i..."

Wynurzył się bez najmniejszej zmarszczki na tafli.

Woda spływała mu po ramionach, klatce piersiowej, łapiąc niebieskie światło i nadając skórze świetlistość. Włosy miał jasne, zaczesane do tyłu, mokre, a jego oczy — wąskie źrenice, prawie kocie — spotkały się z moimi z taką intensywnością, że moja ręka zamarła w półruchu.

Był oszałamiający, ale zupełnie inaczej niż Renard: płynny, bezwysiłkowy, taka uroda, która sprawia, że nachylasz się bliżej, zanim się zorientujesz.

Szczęka miał ostrą, ale usta miękkie, wygięte w półuśmiech, który nie obiecywał nic dobrego, a i tak chciało się go mieć. Ciemne znaki biegły wzdłuż obojczyków i znikały pod linią wody.

"Ty musisz być tą nową." Jego głos był głęboki, niespieszny, z akcentem, którego nie potrafiłam zidentyfikować. Miał tę samą elektroniczną obrożę co Renard. "Mówili mi, że będziesz ładna. Nie skłamali."

"Oni... Kto ci powiedział?"

"Wieści się rozchodzą. Nawet w więzieniu są plotki." Przechylił głowę. "Crystal, prawda? Usiądź, porozmawiaj ze mną. Gapię się na ściany od miesięcy, a ty jesteś zdecydowanie lepszym widokiem."

Powinnam była odejść. Anaïs mnie ostrzegała — trzymaj się z dala od jego wody. Ale jego głos sprawiał, że ostrożność wydawała się śmieszna. Nie był groźny. Był ciepły, jako pierwszy stworzenie mówił do mnie jak do człowieka.

Usiadłam na brzegu, trzymając się z dala od krawędzi wody. "Wydajesz się zaskakująco pogodny jak na więźnia."

"Urok to mechanizm przetrwania."

Jego uśmiech się poszerzył, a było w nim coś tak rozbrajającego, że poczułam, jak moje własne usta układają się w odpowiedzi.

„Poza tym dobrze mnie karmią i mam widok na ocean. Oczywiście, to fałszywy ocean, ale nauczyłam się obniżać swoje standardy. Opowiedz mi o sobie, złota rybko. Co sprowadza kobietę z twoją twarzą w takie miejsce?”

Rozmawialiśmy. Niebezpieczne było to, jak łatwo to przychodziło. Noévan, tak się przedstawił, zadawał pytania i naprawdę słuchał odpowiedzi. Śmiał się z moich słów, nie na pokaz, ale z prawdziwym zaskoczeniem, odchylając głowę i mrużąc oczy w kącikach.

Zrobił żart o włosach Alberta, tak trafny, że aż prychnęłam wodą, której nawet nie piłam. Dwadzieścia minut wyparowało jak mgła.

„Mogę cię o coś zapytać?” powiedziałam, czując odwagę.

„Możesz mnie zapytać o wszystko, złota rybko.” Sposób, w jaki to powiedział, powinien być ostrzeżeniem.

„Opiekunowie przede mną. Gdzie oni są teraz?”

Zmiana była subtelna. Jego uśmiech nie zniknął — pozostał idealnie na miejscu, jak maska, o której ktoś zapomniał zdjąć. Spojrzał w dół na ciemną wodę.

„Pewnie gdzieś na dnie, wyobrażam sobie.”

Krew w żyłach mi zamarzła. Każdy mięsień w ciele zesztywniał.

Potem się zaśmiał — jasno, głośno, szczerze, wystarczająco, by rozłupać napięcie. „Sirieńskie poczucie humoru. Jesteśmy w tym beznadziejni. Zapomnij, że to powiedziałem.”

Wypuściłam powietrze, choć serce wciąż waliło. „To nie jest śmieszne.”

„Trochę jednak jest.” Oczy Noévana błyszczały, pochylił się bliżej na krawędzi, broda oparta na złożonych ramionach, patrzył na mnie przez mokre rzęsy. „Jesteś spięta. Powinnaś się rozluźnić. Chodź, daj mi rękę.”

Nie podjęłam decyzji, by się poruszyć. To właśnie to zapamiętałam potem — brak decyzji. Jeszcze chwilę miałam ręce na kolanach, a już moje palce sięgały w stronę wody…

Powierzchnia wyglądała tak kusząco, ciepła i lśniąca, a głos Noévana stał się miękki i rytmiczny, jak prąd, który ciągnął mnie tam, gdzie chciałam płynąć.

„Właśnie tak,” mruknął, odgarniając mi włosy za ucho i obejmując twarz zimnymi dłońmi, jakby zaraz miał mnie pocałować. „Jeszcze trochę bliżej. Woda jest ciepła. Spodoba ci się.”

Czubki palców przebiły powierzchnię. Ciepło rozlało się po moim nadgarstku. Pochyliłam się do przodu, niebieskie światło basenu wypełniło mi pole widzenia, twarz Noévana była tuż przed moją, te niemożliwe oczy wciągały mnie w dół…

Ściana eksplodowała dźwiękiem.

Ogromny wstrząs — beton się zatrząsł, poleciał pył — a potem głos ryknął przez wentylację. Męski, wściekły, słowa w języku stworzonym do złości.

Odruchowo odskoczyłam tak gwałtownie, że prawie spadłam z krawędzi. Ciepło odpłynęło mi z głowy, a basen nagle wyglądał na głęboki, ciemny i bardzo niebezpieczny.

Noévan opadł niżej, przewrócił oczami. „Ignoruj go.”

„Kto to był?”

„Twój sąsiad z mackami z pokoju obok. Krzyknął: 'zostaw ją w spokoju'. Jakbym robił cokolwiek.” Wzruszył leniwie ramionami. „Idź nakarm innych, zanim zrobi mi dziurę w ścianie.”

Wstałam na drżących nogach i chwyciłam pustą tacę rękami, które nie chciały być posłuszne. Przy drzwiach obejrzałam się za siebie. Noévan unosił się na środku basenu, z rozłożonymi ramionami, patrzył na mnie tymi kocimi oczami i uśmiechał się uśmiechem, w którym było tyle samo przeprosin, co obietnicy.

W kolejnych rundach nie pojawiły się żadne inne stworzenia. Cisza po pokoju Noévana wydawała się jeszcze cięższa. Myłam ostatnią tacę, gdy za mną odezwał się głos: „Jak minął ci pierwszy poranek?”

Taca upadła na podłogę. Albert stał w drzwiach, z założonymi rękami. Nie słyszałam, kiedy otworzył drzwi, nie słyszałam kroków.

„Musisz przestać to robić,” powiedziałam.

„Miesięczna kontrola. Standardowa procedura. Chodź za mną.”

Gabinet był mały i sterylny — tapicerowany stół, szafka, lampka sufitowa świecąca zbyt jasno. Albert założył lateksowe rękawiczki, ja usiadłam na krawędzi stołu.

„Na czym polega miesięczna kontrola?”

„Parametry życiowe, krew, szybki zastrzyk. Rutyna.”

„Jaki zastrzyk?”

„Suplementy. Środowisko tutaj jest specyficzne, twoje ciało potrzebuje wsparcia.”

„Jakie suplementy?”

„Takie, które pomagają.”

„Albert. Co jest w strzykawce?”

Odwrócił się z gotową igłą i uśmiechnął się tak, jak ktoś, kto skończył już odpowiadać na pytania. „Połóż się.”

Gdy sięgnął po moją koszulę, złapałam go za nadgarstek.

Pierwszy akt buntu. Oboje to poczuliśmy. Jego oczy spotkały moje i coś się zmieniło: zaskoczenie, potem coś klinicznego, naukowiec obserwujący szczura, który wybrał nieoczekiwaną drogę.

„Nie pozwoliłam ci podać mi żadnego zastrzyku,” powiedziałam.

Albert się zaśmiał — ciepło, donośnie, a mnie aż przeszedł dreszcz.

„Crystal, dałaś zgodę na wszystko, kiedy podpisałaś ten kontrakt.” Pochylił się bliżej, gładko wyślizgując się z mojego uścisku z nieoczekiwaną siłą. „Poza tym… potrzebuję twojej macicy w pełni sprawnej.”

Igła wbiła się poniżej pępka zanim zdążyłam zrozumieć jego słowa. Chłód, potem gorąco, potem ból tak totalny, jakby moje organy były przestawiane od środka.

Krzyknęłam, moje ciało się spięło, każdy mięsień skurczył, światło jarzeniówki rozpadło się na białe odłamki, zanim ciemność pochłonęła wszystko.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Monstrously Yours

Monstrously Yours

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa