Perspektywa Crystal
Krew pulsowała mi w czaszce, włosy zwisały jak zasłona, a najpiękniejszy mężczyzna, jakiego kiedykolwiek widziałam, patrzył na mnie tak, jakby zobaczył coś przyklejonego do podeszwy buta.
"Mówię w twoim języku," powiedział, każde słowo wypluwając ostro. "Właściwie mówię w czterech. Żadnego nie nauczyłem się, słuchając przerażonych kobiet krzyczących do mnie turystyczne frazy."
Zza zamkniętych drzwi rozległ się głos Alberta: "Och, gratulacje, poznałaś naszego chłopca, Renarda! Jest humorzasty. Powodzenia tam!"
Renard. Jego szczęka napięła się na dźwięk głosu Alberta, jakby zaciskała się pięść tuż przed ciosem.
"Postaw mnie na ziemię," powiedziałam, próbując zabrzmieć stanowczo, ale wyszło tylko trochę mniej żałośnie. "Proszę."
Nie zrobił tego. Zamiast tego podszedł bliżej, i z tej perspektywy — ja wisząca głową w dół, on stojący tuż przede mną — jego ciało było krajobrazem, którego nie mogłam przestać odtwarzać wzrokiem.
Tatuaże splatały się i wspinały, napisy w języku, jakiego nigdy nie widziałam, wiły się po jego bokach i znikały pod pasem szortów.
Jego brzuch był płaski, umięśniony, tak blisko mojej twarzy, że widziałam, jak każdy mięsień porusza się przy oddechu. Policzki zapiekły mnie gorącem, które nie miało nic wspólnego z grawitacją.
"Nie jesteś tu z powodów, o których myślisz," powiedział, a jego głos opadł, prawie intymny. "Nie wytrzymasz długo. I nikt w tym budynku nie życzy ci dobrze."
"To... naprawdę przerażająca rzecz do powiedzenia komuś, kto wisi głową w dół w twoim pokoju." Spróbowałam się uśmiechnąć, choć nie byłam pewna, czy z tej perspektywy wyszło to dobrze. "Jestem Crystal, tak w ogóle. Skoro najwyraźniej mamy spędzić razem trochę czasu."
Coś przemknęło mu po oczach: nie ciepło, ale krótka pauza w wrogości, jakby zaskoczyło go to, że nie odpowiedziałam chłodem na jego chłód.
"Były przed tobą inne. Mnóstwo kobiet, przysyłanych jedna po drugiej jak bydło. Niektóre umarły. Niektóre postradały zmysły. Niektóre okaleczono tak, że śmierć byłaby łaskawsza."
Jego macki poruszyły się, a ja zakołysałam się od tego ruchu. "A niektóre po prostu nie pasowały. Brak kliknięcia."
"Jakiego kliknięcia? O czym ty mówisz?"
"Nie musisz wiedzieć. Nie zostaniesz tu dość długo, żeby to miało znaczenie."
Te słowa zabolały bardziej, niż się spodziewałam. Nie dlatego, że były okrutne — Caleb był mistrzem okrucieństwa — ale dlatego, że brzmiały szczerze.
Głos Alberta znowu przeciął powietrze: "Jak tam, kochanie? Już się zaprzyjaźniacie, czuję to!"
Czysta panika wyrwała mi się z gardła. "Nie zaprzyjaźniamy się! On chce mnie zjeść albo zabić, ten potwór zamierza..."
Całe ciało Renarda się zmieniło. Jego źrenice zwęziły się do pionowych szczelin, coś nieludzkiego przebłysnęło przez tę piękną twarz.
Macki rozwinęły się i spadłam. Plecy uderzyły o kamienną podłogę, a zderzenie wyrwało mi powietrze z płuc.
Zanim zdążyłam zaczerpnąć oddechu, dwie macki przygwoździły moje nadgarstki nad głową. Trzecia oplotła mi talię i ścisnęła, przesuwając się po żebrach jak palce czytające Braille'a.
Czwarta zsunęła się po mojej łydce, zakręciła wokół kostki i z powrotem powoli powędrowała w górę, ryflowaną stroną sunąc po nagiej skórze między szortami a kolanem.
Każda przyssawka zostawiała lekki ciąg, maleńki pocałunek nacisku, a moje ciało skrupulatnie katalogowało każdy z nich, czego nienawidziłam.
"Chcę tylko zobaczyć, jaką podmianę nam tym razem przysłali." Powiedział, kucając obok mnie. Jego głos był znudzony, kliniczny.
Macka na mojej talii zacisnęła się i podciągnęła koszulkę o centymetr. Chłodne powietrze owiało mój brzuch.
Ta na nodze powędrowała wyżej, zakręcając wokół wewnętrznego uda, a jedna przyssawka przyssała się tuż pod brzegiem szortów z mokrym plaśnięciem, które przeszyło mnie dreszczem aż do środka.
Zacisnęłam zęby na wardze tak mocno, że poczułam smak miedzi.
"Żadnej wyobraźni," mruknął, przyglądając się mojej twarzy. "Tak jak inni."
Z tej odległości widziałam szczegóły, które mi umknęły, i jedną rzecz, której się nie spodziewałam.
Na jego szyi znajdowała się cienka elektroniczna opaska, smukła i ciemna, ściśle przylegająca do skóry jak obroża z paralizatorem dla psów. Mała lampka na gardle pulsowała spokojnym, cichym czerwonym światłem.
"Trzęsiesz się," powiedział. Jego oddech niósł ze sobą coś deszczowego i słonego. "I nie wszystko to strach."
"To wyłącznie strach."
Jego macki puściły mnie i jednym płynnym ruchem postawił mnie na nogi. Potem chwycił moje nadgarstki i przycisnął je nad moją głową do ściany.
Jego ciało naparło na mnie — nie miażdżąco, ale nie do ominięcia.
"Naprawdę?" szepnął mi do ucha. "Więc jeśli teraz cię zerżnę, tutaj, o tę ścianę, to jak wolisz? Ostro czy delikatnie?"
Wszystko między moimi biodrami zrobiło dokładnie odwrotnie niż powinno, i znienawidziłam siebie za to.
"Albert by na to nie pozwolił," powiedziałam z resztką wyprodukowanej pewności siebie.
Renard się uśmiechnął — powoli, z ostrym jak brzytwa grymasem. "Na pewno chcesz to sprawdzić?"
Cisza była najgłośniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek słyszałam. Jego uścisk na moich nadgarstkach nie zelżał ani nie wzmocnił się. Te czarne, bezdenne oczy trzymały moje, i zrozumiałam, że daje mi wybór. Nie łaskawy, lecz prawdziwy.
"Wynocha," powiedział nagle. Puścił moje nadgarstki i cofnął się jednym płynnym ruchem, a ciepło jego ciała zastąpiło zimno tak gwałtownie, że poczułam to jak ranę.
Uciekłam — bez gracji, tylko kolana, łokcie i instynkt przetrwania. Ramię uderzyło w framugę drzwi po drodze.
Świetlówka na korytarzu oślepiła mnie po półmroku jego pokoju, więc oparłam się plecami o ścianę, dysząc jakbym wynurzyła się z głębin.
Każde miejsce, gdzie chwytały mnie jego macki, pulsowało bólem. Rano będą tam siniaki w kształcie, w jaki nikt nie uwierzy.
"Wspaniale!" Albert pojawił się obok mnie, promieniując uzbrojonym optymizmem. "Pierwsze spotkanie za nami. Nazwałbym to sukcesem."
"Sukcesem? Przygniótł mnie do podłogi."
"A jednak tu jesteś. Stoisz, oddychasz, kończyny na miejscu."
"To coś na jego szyi," powiedziałam. "Co to jest?"
Albert zerknął w tył, niewzruszony. "Elektroniczna obroża. Środek ostrożności. Nie jest tak źle, jak wygląda." Powiedział to tak, jakby opisywał czujnik dymu.
"Wy... razicie ich prądem?"
"Tylko gdy to konieczne. Prawie nigdy ich nie używamy. Chodź, pokażę ci twoje kwatery."
Dogoniłam Anaïs, która pojawiła się cicho obok mnie, i ściszyłam głos. "Jak długo Renard tu jest?"
"Dłużej niż inni."
"Czym on właściwie jest?"
"Hybrydą. Częściowo człowiek, częściowo istota wodna. Szczegóły są utajnione ponad moim poziomem dostępu." Gładko, automatycznie, wyćwiczone tak, że brzmiało niemal prawdziwie.
"I te kobiety przede mną. Powiedział, że niektóre zginęły, Anaïs."
Jej krok się zachwiał — ledwie dostrzegalnie, ale ja przez dwa lata czytałam ciała pacjentów i to wyłapałam.
"Ta praca wiąże się z ryzykiem," powiedziała ostrożnie. "Niektóre kandydatki się nie nadawały. Dlatego są przesiewy."
"Ty i Albert zadaliście mi osobiste pytania, a on stwierdził, że to genialny pomysł dzielić się swoim życiem seksualnym."
Anaïs milczała. Czułam, że wybiera ciszę jak chirurg narzędzia — precyzyjnie, wiedząc, czym każde z nich przecina.
Albert otworzył drzwi na końcu bocznego korytarza — niewielki pokój, czysto, białe prześcieradła, biurko, wąskie okno z widokiem na gęstą roślinność. "Odpocznij. Jutro zaczynasz na poważnie. Będziesz wspaniała, Crystal."
Objął Anaïs ramieniem i przyciągnął ją do swojego boku — swobodnie, zaborczo, demonstrując własność, nie czułość. Anaïs nie przytuliła się ani nie odsunęła. Jej ciało po prostu to zniosło.
W ostatnim świetle korytarza to zobaczyłam — usta dzielące się o milimetr, spojrzenie ocieplające się czymś pilnym, niewypowiedzianym. Chciała mi coś powiedzieć. Widziałam, jak to ciśnie się na zewnątrz jak oddech wstrzymany zbyt długo.
Palce Alberta zacisnęły się na jej ramieniu i cokolwiek to było, zniknęło. Anaïs się uśmiechnęła, tym samym wyuczonym, pustym uśmiechem, który miała przez cały dzień, i powiedziała to, co pewnie mówiła każdej kobiecie stojącej wcześniej w tych drzwiach.
"Powodzenia."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Crystal
Obudziłam się w ciszy, a na biurku leżała wydrukowana kartka papieru.
Lista instrukcji była napisana czystą, bezosobową czcionką — harmonogram karmienia, numery komór, notatki dietetyczne dla każdego stworzenia.
Obok niej znajdowała się odręczna notatka od Alberta: Wrócę jutro. Godzina do ustalenia. Rozgość się. Jesteś niesamowita, kochanie! — A.B.
W wykrzykniku był mały uśmiechnięty buźka. Długo się w nią wpatrywałam.
Mój telefon leżał na stoliku nocnym, bezużyteczny. Brak sygnału, nawet najmniejszego. Jedynym środkiem kontaktu ze światem zewnętrznym był komputer stacjonarny zalogowany do portalu firmowego, łączącego z jednym odbiorcą: biurem administracyjnym placówki.
Brak przeglądarki, brak poczty, żadnej możliwości, by dotrzeć do kogokolwiek poza tymi murami.
Przed oczami przemknęła mi twarz mamy: zmęczona, zawsze zmęczona, stojąca w drzwiach pokoju Lionela o piątej rano, bo jego oddech się zmienił.
Gdyby coś się stało, gdyby mnie potrzebował, gdyby potrzebowała ode mnie pieniędzy — nawet bym się o tym nie dowiedziała.
Poruszę to z Albertem jutro. Musi być jakieś rozwiązanie.
Nie mogłam też wyjść na zewnątrz bez pozwolenia. Każde wyjście było zamknięte, monitorowane albo jedno i drugie. Nietypowa praca, nietypowe warunki. Powiedziałam to trzy razy i za trzecim prawie brzmiało to przekonująco.
Potem chwyciłam harmonogram karmienia i zabrałam się do pracy, bo stania w miejscu nie mogłam sobie pozwolić. Za harmonogramem schowany był zniszczony notes — odręcznie zapisany, ilustrowany starannymi szkicami każdego mieszkańca tuszem.
Ktoś narysował je ze zdumiewającą czułością: wielkiego pająka, Cypriena, zwiniętego wokół filaru, stworzenie z dymu w połowie dryfowania, kryształowo-grzbietowe maleństwo z łapkami schowanymi pod brodą.
Na każdej stronie widniało imię, dieta i zestaw ostrzeżeń.
Niektóre tace zawierały zwykłe jedzenie — owoce, gotowane mięso, miski zbożowe. Inne sprawiały, że żołądek pielęgniarki się buntował. Żywe chrząszcze stukające o metalowe brzegi. Ślimaki w lepkim płynie. Zamknięty pojemnik, który otworzyłam, zwymiotowałam i natychmiast zamknęłam.
Pająk wziął swoją tacę i odszedł bez słowa. "Nie ma za co," mruknęłam w ciemność.
Stworzenie z dymu — Élixane, jak mówił notes — unosiła się w najdalszym kącie, jej ciało zmieniało się jak tusz rozpuszczający się w wodzie. Ostrożnie postawiłam tacę.
"Cześć. Jestem Crystal. Przyniosłam ci..." Przepłynęła obok mnie bez dźwięku, a gdy spojrzałam za siebie, taca była pusta. "Okej. Super. Świetna rozmowa."
Najmniejsza mieszkanka prawie mnie złamała. Maleńkie stworzenie, jak skrzyżowanie pangolina i jeża, jej grzbiet pokryty gładkimi kryształami, które łapały światło niczym różowy kwarc. Niewątpliwie była to mała dziewczynka.
Przytuliła się do kąta i wydała cichy ćwierkający dźwięk, a ja przykucnęłam i wyszeptałam: "Hej, słodziaku. Wszystko w porządku. Nie zrobię ci krzywdy." Znowu zapiszczała, ciszej. Kosztowało mnie wszystko, by nie otworzyć drzwi i nie przytulić jej.
Komory humanoidów pozostawały ciche. Pukałam, przedstawiałam się, zostawiałam tace. Nikt nie wychodził, ale czułam, że słuchają zza drzwi. Spotkamy się wkrótce.
Wtedy dotarłam do komory wodnej.
Bardziej grota niż pokój: ciemne kamienne ściany pokryte wilgocią, miękkie niebieskie światło sączące się z basenu zajmującego większość podłogi. Woda była niewiarygodnie przejrzysta, turkusowa, przechodząca w czerń tam, gdzie robiło się głęboko.
Postawiłam tacę na kamiennym brzegu. "Dostawa śniadania. Po prostu zostawię to i..."
Wynurzył się bez najmniejszej zmarszczki na tafli.
Woda spływała mu po ramionach, klatce piersiowej, łapiąc niebieskie światło i nadając skórze świetlistość. Włosy miał jasne, zaczesane do tyłu, mokre, a jego oczy — wąskie źrenice, prawie kocie — spotkały się z moimi z taką intensywnością, że moja ręka zamarła w półruchu.
Był oszałamiający, ale zupełnie inaczej niż Renard: płynny, bezwysiłkowy, taka uroda, która sprawia, że nachylasz się bliżej, zanim się zorientujesz.
Szczęka miał ostrą, ale usta miękkie, wygięte w półuśmiech, który nie obiecywał nic dobrego, a i tak chciało się go mieć. Ciemne znaki biegły wzdłuż obojczyków i znikały pod linią wody.
"Ty musisz być tą nową." Jego głos był głęboki, niespieszny, z akcentem, którego nie potrafiłam zidentyfikować. Miał tę samą elektroniczną obrożę co Renard. "Mówili mi, że będziesz ładna. Nie skłamali."
"Oni... Kto ci powiedział?"
"Wieści się rozchodzą. Nawet w więzieniu są plotki." Przechylił głowę. "Crystal, prawda? Usiądź, porozmawiaj ze mną. Gapię się na ściany od miesięcy, a ty jesteś zdecydowanie lepszym widokiem."
Powinnam była odejść. Anaïs mnie ostrzegała — trzymaj się z dala od jego wody. Ale jego głos sprawiał, że ostrożność wydawała się śmieszna. Nie był groźny. Był ciepły, jako pierwszy stworzenie mówił do mnie jak do człowieka.
Usiadłam na brzegu, trzymając się z dala od krawędzi wody. "Wydajesz się zaskakująco pogodny jak na więźnia."
"Urok to mechanizm przetrwania."
Jego uśmiech się poszerzył, a było w nim coś tak rozbrajającego, że poczułam, jak moje własne usta układają się w odpowiedzi.
„Poza tym dobrze mnie karmią i mam widok na ocean. Oczywiście, to fałszywy ocean, ale nauczyłam się obniżać swoje standardy. Opowiedz mi o sobie, złota rybko. Co sprowadza kobietę z twoją twarzą w takie miejsce?”
Rozmawialiśmy. Niebezpieczne było to, jak łatwo to przychodziło. Noévan, tak się przedstawił, zadawał pytania i naprawdę słuchał odpowiedzi. Śmiał się z moich słów, nie na pokaz, ale z prawdziwym zaskoczeniem, odchylając głowę i mrużąc oczy w kącikach.
Zrobił żart o włosach Alberta, tak trafny, że aż prychnęłam wodą, której nawet nie piłam. Dwadzieścia minut wyparowało jak mgła.
„Mogę cię o coś zapytać?” powiedziałam, czując odwagę.
„Możesz mnie zapytać o wszystko, złota rybko.” Sposób, w jaki to powiedział, powinien być ostrzeżeniem.
„Opiekunowie przede mną. Gdzie oni są teraz?”
Zmiana była subtelna. Jego uśmiech nie zniknął — pozostał idealnie na miejscu, jak maska, o której ktoś zapomniał zdjąć. Spojrzał w dół na ciemną wodę.
„Pewnie gdzieś na dnie, wyobrażam sobie.”
Krew w żyłach mi zamarzła. Każdy mięsień w ciele zesztywniał.
Potem się zaśmiał — jasno, głośno, szczerze, wystarczająco, by rozłupać napięcie. „Sirieńskie poczucie humoru. Jesteśmy w tym beznadziejni. Zapomnij, że to powiedziałem.”
Wypuściłam powietrze, choć serce wciąż waliło. „To nie jest śmieszne.”
„Trochę jednak jest.” Oczy Noévana błyszczały, pochylił się bliżej na krawędzi, broda oparta na złożonych ramionach, patrzył na mnie przez mokre rzęsy. „Jesteś spięta. Powinnaś się rozluźnić. Chodź, daj mi rękę.”
Nie podjęłam decyzji, by się poruszyć. To właśnie to zapamiętałam potem — brak decyzji. Jeszcze chwilę miałam ręce na kolanach, a już moje palce sięgały w stronę wody…
Powierzchnia wyglądała tak kusząco, ciepła i lśniąca, a głos Noévana stał się miękki i rytmiczny, jak prąd, który ciągnął mnie tam, gdzie chciałam płynąć.
„Właśnie tak,” mruknął, odgarniając mi włosy za ucho i obejmując twarz zimnymi dłońmi, jakby zaraz miał mnie pocałować. „Jeszcze trochę bliżej. Woda jest ciepła. Spodoba ci się.”
Czubki palców przebiły powierzchnię. Ciepło rozlało się po moim nadgarstku. Pochyliłam się do przodu, niebieskie światło basenu wypełniło mi pole widzenia, twarz Noévana była tuż przed moją, te niemożliwe oczy wciągały mnie w dół…
Ściana eksplodowała dźwiękiem.
Ogromny wstrząs — beton się zatrząsł, poleciał pył — a potem głos ryknął przez wentylację. Męski, wściekły, słowa w języku stworzonym do złości.
Odruchowo odskoczyłam tak gwałtownie, że prawie spadłam z krawędzi. Ciepło odpłynęło mi z głowy, a basen nagle wyglądał na głęboki, ciemny i bardzo niebezpieczny.
Noévan opadł niżej, przewrócił oczami. „Ignoruj go.”
„Kto to był?”
„Twój sąsiad z mackami z pokoju obok. Krzyknął: 'zostaw ją w spokoju'. Jakbym robił cokolwiek.” Wzruszył leniwie ramionami. „Idź nakarm innych, zanim zrobi mi dziurę w ścianie.”
Wstałam na drżących nogach i chwyciłam pustą tacę rękami, które nie chciały być posłuszne. Przy drzwiach obejrzałam się za siebie. Noévan unosił się na środku basenu, z rozłożonymi ramionami, patrzył na mnie tymi kocimi oczami i uśmiechał się uśmiechem, w którym było tyle samo przeprosin, co obietnicy.
W kolejnych rundach nie pojawiły się żadne inne stworzenia. Cisza po pokoju Noévana wydawała się jeszcze cięższa. Myłam ostatnią tacę, gdy za mną odezwał się głos: „Jak minął ci pierwszy poranek?”
Taca upadła na podłogę. Albert stał w drzwiach, z założonymi rękami. Nie słyszałam, kiedy otworzył drzwi, nie słyszałam kroków.
„Musisz przestać to robić,” powiedziałam.
„Miesięczna kontrola. Standardowa procedura. Chodź za mną.”
Gabinet był mały i sterylny — tapicerowany stół, szafka, lampka sufitowa świecąca zbyt jasno. Albert założył lateksowe rękawiczki, ja usiadłam na krawędzi stołu.
„Na czym polega miesięczna kontrola?”
„Parametry życiowe, krew, szybki zastrzyk. Rutyna.”
„Jaki zastrzyk?”
„Suplementy. Środowisko tutaj jest specyficzne, twoje ciało potrzebuje wsparcia.”
„Jakie suplementy?”
„Takie, które pomagają.”
„Albert. Co jest w strzykawce?”
Odwrócił się z gotową igłą i uśmiechnął się tak, jak ktoś, kto skończył już odpowiadać na pytania. „Połóż się.”
Gdy sięgnął po moją koszulę, złapałam go za nadgarstek.
Pierwszy akt buntu. Oboje to poczuliśmy. Jego oczy spotkały moje i coś się zmieniło: zaskoczenie, potem coś klinicznego, naukowiec obserwujący szczura, który wybrał nieoczekiwaną drogę.
„Nie pozwoliłam ci podać mi żadnego zastrzyku,” powiedziałam.
Albert się zaśmiał — ciepło, donośnie, a mnie aż przeszedł dreszcz.
„Crystal, dałaś zgodę na wszystko, kiedy podpisałaś ten kontrakt.” Pochylił się bliżej, gładko wyślizgując się z mojego uścisku z nieoczekiwaną siłą. „Poza tym… potrzebuję twojej macicy w pełni sprawnej.”
Igła wbiła się poniżej pępka zanim zdążyłam zrozumieć jego słowa. Chłód, potem gorąco, potem ból tak totalny, jakby moje organy były przestawiane od środka.
Krzyknęłam, moje ciało się spięło, każdy mięsień skurczył, światło jarzeniówki rozpadło się na białe odłamki, zanim ciemność pochłonęła wszystko.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Renarda
Ból uderzył bez ostrzeżenia.
Jedną chwilę siedziałem na krawędzi przy basenie, obracając w palcach kawałek kamienia — nawyk, który zachowałem z domu, coś, czym mogłem zająć ręce, które pragnęły niszczyć — a w następnej sekundzie moja klatka piersiowa zapadła się do środka.
Nie fizycznie, nie widocznie, ale odczucie było dokładnie takie: coś przebiło się przez moje żebra od środka, roztrzaskało kości i mięśnie i zacisnęło pięść na czymkolwiek, co biło w centrum.
Upuściłem kamień. Moja dłoń powędrowała do mostka, naciskając mocno, jakby siła mogła utrzymać w całości to, co pękało na kawałki. Powietrze napływało płytko, źle, jak oddychanie przez zawalony tunel.
Moje macki zareagowały szybciej niż umysł: wszystkie cztery rozwinęły się z moich pleców, uderzając o ściany, podłogę, taflę wody, miotając się w panice, której nie mogłem kontrolować.
Zmusiłem się do myślenia.
Nie narkotyki. Koktajl Alberta dawał inny efekt: ospałe ciepło, stępione odruchy, mgłę, która osiadała za oczami i pozostawała tam przez godziny.
Znałem to uczucie aż za dobrze. To nie było to. To było ostre, elektryczne, żywe.
Nie trucizna, nie usuwanie. Każde stworzenie w tym ośrodku było efektem lat inwestycji, badań, wpływów. Albert był wielu rzeczami — kłamcą, manipulatorem, człowiekiem, który się uśmiechał podczas rozkrajania cię — ale nie był rozrzutny.
Nie niszczy się zasobów, z których nie wycisnęło się jeszcze całej wartości.
Wtedy gdzieś głęboko w budynku, stłumiony przez beton i stal oraz wszechobecny szum wentylacji, usłyszałem krzyk.
Kobiecy. Wysoki. Poszarpany specyficznym rodzajem agonii, który rozpoznawałem z wieków życia w ciele stworzonym do przemocy: dźwięk kogoś, komu wnętrzności są przestawiane bez jego zgody.
Krystal.
Moje tętno, już przyspieszone, eksplodowało. Nie był to stopniowy wzrost — to była eksplozja. Puls walił mi w gardle, w nadgarstkach, za oczami. Oddech przyspieszył do czegoś zwierzęcego i niekontrolowanego, każdy wdech zbyt płytki i zbyt szybki.
Każda macka zesztywniała, wskazując w stronę dźwięku jak igły kompasu odnajdujące północ. Mięśnie zablokowały się w stanie, którego nie czułem od dziesięcioleci: gotowości bojowej, głębokiej komórkowej mobilizacji do zabijania lub umierania w tej próbie.
Nic z tego nie miało sensu. Była nikim. Ludzka kobieta, która była tu dopiero dwa dni, która nazwała mnie potworem prosto w twarz, która opowiadała swoją żałosną historię życia każdemu, kto chciał słuchać i kilku, którzy nie chcieli.
Jej krzyk nie powinien był nic znaczyć — kolejna opiekunka łamiąca się pod presją, kolejna nieudana kandydatka, która zniknie do końca tygodnia.
Słyszałem już takie krzyki. Ostatni był Lii, i wtedy obiecałem sobie, że już nigdy nie pozwolę, by ludzki głos dotarł do tej części mnie, która potrafi czuć.
Ale moje ciało nie słuchało moich obietnic.
Ból w klatce piersiowej i dźwięk jej głosu zderzyły się gdzieś za mostkiem i stopiły w coś, czego nie mogłem już nie czuć. Rozpoznanie. Nie intelektualne — fizyczne, komórkowe, ten rodzaj wiedzy, który omija mózg i zapisuje się bezpośrednio we krwi.
Starszyzna mojego klanu — ludzie gór, ci, którzy budowali swoje domy tam, gdzie skała styka się z wodą, i modlili się do bogini żyjącej w przestrzeni pomiędzy — opisywała mi to, gdy byłem młody.
Kiedy znajdziesz swoją wybraną, będziesz wiedział. To uczucie nie jest subtelne. Nie szepcze. Przepływa przez ciebie jak rzeka przebijająca zaporę, i gdy już minie, nie da się odbudować tego, co było wcześniej.
Słuchałem tak, jak wszyscy młodzi słuchają starszych — z szacunkiem i wewnętrznym przekonaniem, że takie rzeczy spotykają innych, nie mnie.
To było właśnie to uczucie — niepodważalne, nie do pomylenia, dokładnie takie, jak opisywano przez trzysta lat historii, które wkładałem między bajki.
Najpierw nadeszło zaprzeczenie, i nadeszło z wrzaskiem.
Była człowiekiem. W pełni, całkowicie, nieodwracalnie człowiekiem: żadnej hybrydowej krwi, żadnych uśpionych znaczników, nic w jej zapachu ani komórkach nie wskazywało na cokolwiek innego niż zwyczajną kobietę z przeciętnej wyspy.
Mój gatunek łączył się w pary tylko z własnymi.
Taka była zasada, tradycja, biologiczny fakt. Wiązanie międzygatunkowe nie było zakazane dlatego, że było tabu — było zakazane, bo uważano je za niemożliwe.
Więź wymagała rezonansu, biologicznej zgodności, która po prostu nie istniała między naszymi gatunkami. Starszyzna jasno to wyjaśniła.
A jednak moja pierś wciąż płonęła, a jej krzyk wciąż rozbrzmiewał w mojej czaszce, jakby wyżłobił w niej trwałą bruzdę.
Gniew zastąpił zaprzeczenie z subtelnością osuwiska. Spośród wszystkich istot na świecie — wszystkich gatunków, wszystkich rodów, każdego zakątka tego świata, gdzie mój gatunek lub jakikolwiek inny wciąż przetrwał — ona?
Ta niezdarna, rudowłosa, nadmiernie dzieląca się swoimi przemyśleniami ludzka dziewczyna, która wrzeszczała do mnie turystyczne zwroty, gdy zwisała głową w dół? Która nazwała mnie potworem bez zająknięcia, jakby to słowo nic nie znaczyło, jakby nie było równoznaczne z napluciem mi w twarz?
Gardziłem ludźmi. To nie była nowa informacja. Trzy stulecia patrzenia, jak na nas polują, zamykają nas w klatkach, rozcinają, sprzedają nasze ciała na części.
Trzy stulecia dowodów, że jako gatunek nie są zdolni uznać za godne szacunku niczego, co nie jest ich własnym odbiciem.
Jedynym wyjątkiem, jaki kiedykolwiek zrobiłem, była Lia. Była inna. Cicha, ostrożna, nauczyła się trzech słów w naszym języku i ani razu nie nazwała mnie inaczej niż po imieniu. Dotykała mnie tak, jakbym był czymś, z czym należy się obchodzić delikatnie.
A kiedy eksperyment Alberta poszedł nie tak i jej ciało nie wytrzymało tego, co jej zrobili, trzymałem ją, gdy wykrwawiała się na podłodze tego właśnie pokoju, i przysiągłem na imię Ashshareyi, że żaden człowiek już nigdy do mnie nie dotrze.
Jeśli ktokolwiek na tym świecie miał być moją partnerką, to powinna była być Lia. Zasłużyła na to, była tego warta, ta dziewczyna nie zasłużyła na nic.
Przyszła tu zdesperowana, biedna i naiwna, podpisała umowę bez czytania, i uśmiechnęła się do mężczyzny, który planował użyć jej ciała do eksperymentów rozrodczych.
Była dokładnie taka jak wszyscy ludzie: ślepa na niebezpieczeństwo, głośna w swoim cierpieniu, całkowicie niezdolna dostrzec klatkę, dopóki drzwi nie zostały już zamknięte.
Czekałem na etap targowania się. Na ten moment, w którym zacznę negocjować z wszechświatem: może to tymczasowe, może źle odczytałem znaki, może ból minie i jutro nie poczuję już niczego.
Nie nadszedł. Czekałem na depresję — załamanie, rozpacz z powodu bycia przykuty do czegoś niechcianego. To też nie przyszło.
Zamiast tego pojawił się ciężar wiary. Ciężki, pradawny, tak nieprzesuwalny jak góry, w które mój lud wbudował swoje świątynie.
Wśród mojego gatunku więź partnerska nie była propozycją, preferencją, uczuciem ani wyborem, który można by rozważyć wobec innych alternatyw.
Była święta: nadana przez samą Ashshareyę, boginię, która ukształtowała naszą krew i decydowała, które prądy popłyną ku sobie.
Nie odrzucało się partnerki, bo się jej nie lubiło. Nie dyskutowało się z boskością, bo dobór uraził czyjąś dumę. Bogini wybierała, a jej decyzje były absolutne, niepodważalne, ostateczne.
Każdy starszy, każdy kapłan, każda opowieść, jaką kiedykolwiek mi opowiedziano, zbierała się w tej jednej prawdzie: więź nie jest twoją rzeczą do odrzucenia.
Usiadłem na krawędzi swojego basenu, macki powoli opadały na mokry kamień, i wpatrywałem się w ścianę oddzielającą moją komnatę od reszty ośrodka.
Nie poruszyłem się, jeszcze nie. Nie dlatego, że to zaakceptowałem, ale dlatego, że akceptacja i działanie to dwie różne rzeczy, a ja potrzebowałem chwili.
Chwili, by usiąść z wiedzą, że bogini, której oddawałem cześć przez całe życie, spojrzała przez nieskończoną sieć możliwych więzi i wybrała dla mnie ludzką kobietę, która nie potrafi wstrzymać oddechu pod wodą dłużej niż trzydzieści sekund.
Wściekłość. Niedowierzanie. A pod tym wszystkim, cicho, cierpliwie i z absolutną pewnością — więź, osiadająca w moich kościach, jakby zawsze tam była, czekając na jej przybycie.
Crystal była moją partnerką.
I nigdy nie nienawidziłem niczego bardziej.
Przesuń w górę, aby kontynuować