passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Monstrously Yours - Rozdział #6 - autor itsvlada

Monstrously Yours

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Perspektywa Renarda

Ból uderzył bez ostrzeżenia.

Jedną chwilę siedziałem na krawędzi przy basenie, obracając w palcach kawałek kamienia — nawyk, który zachowałem z domu, coś, czym mogłem zająć ręce, które pragnęły niszczyć — a w następnej sekundzie moja klatka piersiowa zapadła się do środka.

Nie fizycznie, nie widocznie, ale odczucie było dokładnie takie: coś przebiło się przez moje żebra od środka, roztrzaskało kości i mięśnie i zacisnęło pięść na czymkolwiek, co biło w centrum.

Upuściłem kamień. Moja dłoń powędrowała do mostka, naciskając mocno, jakby siła mogła utrzymać w całości to, co pękało na kawałki. Powietrze napływało płytko, źle, jak oddychanie przez zawalony tunel.

Moje macki zareagowały szybciej niż umysł: wszystkie cztery rozwinęły się z moich pleców, uderzając o ściany, podłogę, taflę wody, miotając się w panice, której nie mogłem kontrolować.

Zmusiłem się do myślenia.

Nie narkotyki. Koktajl Alberta dawał inny efekt: ospałe ciepło, stępione odruchy, mgłę, która osiadała za oczami i pozostawała tam przez godziny.

Znałem to uczucie aż za dobrze. To nie było to. To było ostre, elektryczne, żywe.

Nie trucizna, nie usuwanie. Każde stworzenie w tym ośrodku było efektem lat inwestycji, badań, wpływów. Albert był wielu rzeczami — kłamcą, manipulatorem, człowiekiem, który się uśmiechał podczas rozkrajania cię — ale nie był rozrzutny.

Nie niszczy się zasobów, z których nie wycisnęło się jeszcze całej wartości.

Wtedy gdzieś głęboko w budynku, stłumiony przez beton i stal oraz wszechobecny szum wentylacji, usłyszałem krzyk.

Kobiecy. Wysoki. Poszarpany specyficznym rodzajem agonii, który rozpoznawałem z wieków życia w ciele stworzonym do przemocy: dźwięk kogoś, komu wnętrzności są przestawiane bez jego zgody.

Krystal.

Moje tętno, już przyspieszone, eksplodowało. Nie był to stopniowy wzrost — to była eksplozja. Puls walił mi w gardle, w nadgarstkach, za oczami. Oddech przyspieszył do czegoś zwierzęcego i niekontrolowanego, każdy wdech zbyt płytki i zbyt szybki.

Każda macka zesztywniała, wskazując w stronę dźwięku jak igły kompasu odnajdujące północ. Mięśnie zablokowały się w stanie, którego nie czułem od dziesięcioleci: gotowości bojowej, głębokiej komórkowej mobilizacji do zabijania lub umierania w tej próbie.

Nic z tego nie miało sensu. Była nikim. Ludzka kobieta, która była tu dopiero dwa dni, która nazwała mnie potworem prosto w twarz, która opowiadała swoją żałosną historię życia każdemu, kto chciał słuchać i kilku, którzy nie chcieli.

Jej krzyk nie powinien był nic znaczyć — kolejna opiekunka łamiąca się pod presją, kolejna nieudana kandydatka, która zniknie do końca tygodnia.

Słyszałem już takie krzyki. Ostatni był Lii, i wtedy obiecałem sobie, że już nigdy nie pozwolę, by ludzki głos dotarł do tej części mnie, która potrafi czuć.

Ale moje ciało nie słuchało moich obietnic.

Ból w klatce piersiowej i dźwięk jej głosu zderzyły się gdzieś za mostkiem i stopiły w coś, czego nie mogłem już nie czuć. Rozpoznanie. Nie intelektualne — fizyczne, komórkowe, ten rodzaj wiedzy, który omija mózg i zapisuje się bezpośrednio we krwi.

Starszyzna mojego klanu — ludzie gór, ci, którzy budowali swoje domy tam, gdzie skała styka się z wodą, i modlili się do bogini żyjącej w przestrzeni pomiędzy — opisywała mi to, gdy byłem młody.

Kiedy znajdziesz swoją wybraną, będziesz wiedział. To uczucie nie jest subtelne. Nie szepcze. Przepływa przez ciebie jak rzeka przebijająca zaporę, i gdy już minie, nie da się odbudować tego, co było wcześniej.

Słuchałem tak, jak wszyscy młodzi słuchają starszych — z szacunkiem i wewnętrznym przekonaniem, że takie rzeczy spotykają innych, nie mnie.

To było właśnie to uczucie — niepodważalne, nie do pomylenia, dokładnie takie, jak opisywano przez trzysta lat historii, które wkładałem między bajki.

Najpierw nadeszło zaprzeczenie, i nadeszło z wrzaskiem.

Była człowiekiem. W pełni, całkowicie, nieodwracalnie człowiekiem: żadnej hybrydowej krwi, żadnych uśpionych znaczników, nic w jej zapachu ani komórkach nie wskazywało na cokolwiek innego niż zwyczajną kobietę z przeciętnej wyspy.

Mój gatunek łączył się w pary tylko z własnymi.

Taka była zasada, tradycja, biologiczny fakt. Wiązanie międzygatunkowe nie było zakazane dlatego, że było tabu — było zakazane, bo uważano je za niemożliwe.

Więź wymagała rezonansu, biologicznej zgodności, która po prostu nie istniała między naszymi gatunkami. Starszyzna jasno to wyjaśniła.

A jednak moja pierś wciąż płonęła, a jej krzyk wciąż rozbrzmiewał w mojej czaszce, jakby wyżłobił w niej trwałą bruzdę.

Gniew zastąpił zaprzeczenie z subtelnością osuwiska. Spośród wszystkich istot na świecie — wszystkich gatunków, wszystkich rodów, każdego zakątka tego świata, gdzie mój gatunek lub jakikolwiek inny wciąż przetrwał — ona?

Ta niezdarna, rudowłosa, nadmiernie dzieląca się swoimi przemyśleniami ludzka dziewczyna, która wrzeszczała do mnie turystyczne zwroty, gdy zwisała głową w dół? Która nazwała mnie potworem bez zająknięcia, jakby to słowo nic nie znaczyło, jakby nie było równoznaczne z napluciem mi w twarz?

Gardziłem ludźmi. To nie była nowa informacja. Trzy stulecia patrzenia, jak na nas polują, zamykają nas w klatkach, rozcinają, sprzedają nasze ciała na części.

Trzy stulecia dowodów, że jako gatunek nie są zdolni uznać za godne szacunku niczego, co nie jest ich własnym odbiciem.

Jedynym wyjątkiem, jaki kiedykolwiek zrobiłem, była Lia. Była inna. Cicha, ostrożna, nauczyła się trzech słów w naszym języku i ani razu nie nazwała mnie inaczej niż po imieniu. Dotykała mnie tak, jakbym był czymś, z czym należy się obchodzić delikatnie.

A kiedy eksperyment Alberta poszedł nie tak i jej ciało nie wytrzymało tego, co jej zrobili, trzymałem ją, gdy wykrwawiała się na podłodze tego właśnie pokoju, i przysiągłem na imię Ashshareyi, że żaden człowiek już nigdy do mnie nie dotrze.

Jeśli ktokolwiek na tym świecie miał być moją partnerką, to powinna była być Lia. Zasłużyła na to, była tego warta, ta dziewczyna nie zasłużyła na nic.

Przyszła tu zdesperowana, biedna i naiwna, podpisała umowę bez czytania, i uśmiechnęła się do mężczyzny, który planował użyć jej ciała do eksperymentów rozrodczych.

Była dokładnie taka jak wszyscy ludzie: ślepa na niebezpieczeństwo, głośna w swoim cierpieniu, całkowicie niezdolna dostrzec klatkę, dopóki drzwi nie zostały już zamknięte.

Czekałem na etap targowania się. Na ten moment, w którym zacznę negocjować z wszechświatem: może to tymczasowe, może źle odczytałem znaki, może ból minie i jutro nie poczuję już niczego.

Nie nadszedł. Czekałem na depresję — załamanie, rozpacz z powodu bycia przykuty do czegoś niechcianego. To też nie przyszło.

Zamiast tego pojawił się ciężar wiary. Ciężki, pradawny, tak nieprzesuwalny jak góry, w które mój lud wbudował swoje świątynie.

Wśród mojego gatunku więź partnerska nie była propozycją, preferencją, uczuciem ani wyborem, który można by rozważyć wobec innych alternatyw.

Była święta: nadana przez samą Ashshareyę, boginię, która ukształtowała naszą krew i decydowała, które prądy popłyną ku sobie.

Nie odrzucało się partnerki, bo się jej nie lubiło. Nie dyskutowało się z boskością, bo dobór uraził czyjąś dumę. Bogini wybierała, a jej decyzje były absolutne, niepodważalne, ostateczne.

Każdy starszy, każdy kapłan, każda opowieść, jaką kiedykolwiek mi opowiedziano, zbierała się w tej jednej prawdzie: więź nie jest twoją rzeczą do odrzucenia.

Usiadłem na krawędzi swojego basenu, macki powoli opadały na mokry kamień, i wpatrywałem się w ścianę oddzielającą moją komnatę od reszty ośrodka.

Nie poruszyłem się, jeszcze nie. Nie dlatego, że to zaakceptowałem, ale dlatego, że akceptacja i działanie to dwie różne rzeczy, a ja potrzebowałem chwili.

Chwili, by usiąść z wiedzą, że bogini, której oddawałem cześć przez całe życie, spojrzała przez nieskończoną sieć możliwych więzi i wybrała dla mnie ludzką kobietę, która nie potrafi wstrzymać oddechu pod wodą dłużej niż trzydzieści sekund.

Wściekłość. Niedowierzanie. A pod tym wszystkim, cicho, cierpliwie i z absolutną pewnością — więź, osiadająca w moich kościach, jakby zawsze tam była, czekając na jej przybycie.

Crystal była moją partnerką.

I nigdy nie nienawidziłem niczego bardziej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Perspektywa Crystal

Obudziłam się i nie pamiętałam, jak trafiłam do łóżka.

Sufit mojego pokoju patrzył na mnie z powrotem – płaski, biały, instytucjonalny. Moje ciało czuło się, jakby ktoś je rozebrał na części i poskładał z powrotem, korzystając z kiepskiej instrukcji.

Każdy staw bolał. Moje mięśnie nosiły w sobie głębokie, komórkowe zmęczenie, takie, które przychodzi po gorączce albo ataku padaczki, a nie po śnie. Nadal miałam na sobie wczorajsze ubrania. Ktoś zdjął mi buty i postawił je starannie przy drzwiach.

Ktoś mnie tu przeniósł.

Podniosłam koszulkę i sprawdziłam brzuch. Normalny, gładki, ślad po igle ledwie widoczny. Ustępujące uczucie umierania zniknęło.

Jakby wczorajsza agonia była halucynacją, tylko że moje ciało pamiętało każdą jej sekundę, nawet jeśli skóra już nie.

Usiadłam powoli i postawiłam stopy na zimnej podłodze.

Czym on mnie wstrzyknął? Dlaczego moja macica? Jakie suplementy wymagają zastrzyku w brzuch i wywołują taki poziom bólu?

Obiekt był pusty. Sprawdziłam każdy korytarz, każdą wspólną przestrzeń, gabinet, kuchnię i biuro – wszystko było zamknięte. Alberta nie było. Anaïs nie było. Tym razem żadnej kartki, żadnej wesołej buźki.

Spróbowałam głównego wejścia: zablokowane. Drzwi boczne: zablokowane. Wyjście ewakuacyjne na końcu wschodniego skrzydła: zablokowane, a klawiatura obok zaświeciła się na czerwono, gdy ją dotknęłam.

Byłam zamknięta w środku z siedmioma stworzeniami i bez wyjścia. Choć najstraszniejszy potwór nosił kitel i miał sześciopak.

Oparłam się o drzwi ewakuacyjne i przycisnęłam dłonie do oczu. Nigdy nie zapytałam o telefon do mamy. W całym tym chaosie – omdlenie, zwiedzanie, Renard, zastrzyk – ani razu tego nie poruszyłam.

Rehabilitacja Lionela wchodziła w tym roku w najważniejszą fazę. Całkowita opłata za leczenie miała niedługo przypaść do zapłaty, taka kwota, że żołądek przewracał mi się za każdym razem, gdy na nią patrzyłam.

Mama nie mogła pokryć tego sama. Już teraz łamała się na dwóch etatach, żeby utrzymać go w stabilnym stanie, a to ja miałam być tą, która wypełni lukę.

Przycisnęłam mocniej dłonie do oczu, aż zakwitły kolory.

A co jeśli jest teraz gorzej? Co jeśli ona dzwoni i dzwoni, a mnie tam nie ma?

Mój oddech się spłycił. Klatka piersiowa ścisnęła się, gardło zwęziło, znajoma spirala – wiedziałam, czym to jest. Patrzyłam, jak pacjenci przez to przechodzili.

Sprowadzałam ich z tego stanu. Nigdy nie byłam po tej stronie wcześniej, i okazało się, że znajomość klinicznej nazwy tego, co się dzieje, nie sprawia, że czuje się to mniej jak umieranie.

Nie mogę wyjść. Nawet gdyby wszystkie drzwi się teraz otworzyły, dokąd miałabym pójść? Z powrotem do pustego mieszkania i stosu rachunków, których nie jestem w stanie zapłacić?

Lionel potrzebuje tych pieniędzy. Mama potrzebuje tych pieniędzy. Ja potrzebuję tej pracy, niezależnie od ceny, bo alternatywą jest patrzeć, jak mój brat traci jedyną szansę…

Dźwięk rozdarł korytarz. Głęboki, perkusyjny, gwałtowny – coś masywnego uderzało w beton, raz za razem, rytmicznie jak bicie serca i dwa razy bardziej wściekle. Ściany zadrżały, kurz posypał się ze szczelin sufitu.

Atak paniki pękł. Nie łagodnie – roztrzaskał się, zastąpiony czymś prostszym: ciekawością i wyczerpaną pewnością, że nic w tym budynku nie może mnie zranić bardziej niż wczoraj.

Poszłam za dźwiękiem.

Drzwi Renarda były otwarte – zawsze były, od zewnątrz; zamek miał go zatrzymać w środku, nie mnie na zewnątrz.

Popchnęłam je i weszłam w ciemne, ciepłe powietrze jego komnaty akurat w momencie, gdy jedna z jego macek wbiła się w betonową ścianę z siłą zostawiającą krater wielkości mojej pięści.

Drugie uderzenie już było w ruchu, gdy przekraczałam próg. Widziałam je – gruby, umięśniony wyrostek świstał przez powietrze w dokładnie to miejsce, gdzie właśnie pojawiła się moja głowa – i nie ruszyłam się.

Nie mogłam, albo nie chciałam. Na tym etapie różnica wydawała się akademicka.

Renard zatrzymał ją. O centymetry od mojej skroni macka zamarła, drżąc od zatrzymanego rozpędu, po czym powoli się cofnęła.

Odwrócił się do mnie, ciężko oddychając, kostki miał obdarte, a jego wyraz twarzy przeszedł przez zaskoczenie, irytację i coś, co schował, zanim zdążyłam to nazwać.

„Czego chcesz?” Jego głos był szorstki, naznaczony czymś, co najwyraźniej kazało mu walić pięściami w ściany. „To nie czas na twoje obchody.”

„Muszę z kimś porozmawiać, zanim stracę rozum.”

„To znajdź syrenę. Uwielbia gadać.”

„Nie mogę wyjść, Renard.”

Powiedziałam to płasko, pusto, ogołocona ze wszystkiego oprócz prawdy. Nie mogłam opuścić tego pokoju, tego budynku, tej wyspy, tej sytuacji. Byłam zamknięta we wszystkim jak list w kopercie i nikt nie miał zamiaru mnie otworzyć.

Spojrzał na mnie dziwnie.

Złość odpłynęła z jego sylwetki, zastąpiona czymś, czego wcześniej u niego nie widziałam: nie ciepłem, nie współczuciem, ale jakąś niechętną uwagą, jakby powiedziałam coś, co utrudniało mu udawanie, że mnie tu nie ma.

„Co, nie masz rodziny, która by ci pomogła?” zapytał.

Usiadłam pod ścianą, przyciągnęłam kolana do siebie i słowa po prostu wypłynęły.

„Mój ojciec odszedł, gdy urodził się Lionel. Mój brat, on jest niepełnosprawny. Od urodzenia. Ojciec spojrzał na niego raz i powiedział, że nie zamierza marnować życia na warzywo.”

Mój głos był spokojny, co mnie zaskoczyło. Opowiadałam tę historię już wcześniej, ale nigdy komuś, kto słuchał tak jak Renard: bez ruchu, bez przerywania, bez tego udawanego współczucia, które ludzie zawsze nakładają na swoje zakłopotanie.

„Mama pracuje na dwa etaty. Od lat. Wysyłałam jej pieniądze co miesiąc, większość mojej pensji pielęgniarki szła prosto na opiekę nad Lionelem. Potem pojawił się Caleb z długami i teraz jestem tutaj.”

Cisza. Renard stał po drugiej stronie pokoju, częściowo w cieniu, jego macki nieruchome przy plecach.

„Czym jest to miejsce?” zapytałam. „Co Albert mi wstrzyknął? Dlaczego naprawdę tu jestem?”

„Czasem lepiej nic nie wiedzieć.”

„Nie mam już tego luksusu. Wbił mi igłę w brzuch i powiedział, że potrzebuje mojej macicy. Myślę, że zasłużyłam na odpowiedzi.”

„Na nic nie zasłużyłaś. Weszłaś tu dobrowolnie.”

„Weszłam tu, bo byłam zdesperowana, i doskonale o tym wiesz.”

Wstałam. Nogi zaprotestowały, ale wytrzymały.

„Powiedziałeś, że nikt w tym budynku nie życzy mi dobrze. W porządku. To powiedz mi dlaczego. Powiedz, co tutaj robią, czego chcą, co stało się z kobietami przede mną. Tyle mi jesteś winien.”

„Nic ci nie jestem winien.”

„To dlaczego powstrzymałeś Noévana?”

Widziałam, jak to do niego dociera — mikrodrgnięcie szczęki, ledwie zauważalne napięcie wokół oczu. Renard nie spodziewał się, że to poruszę, i nie miał gotowej wymówki.

Podeszłam bliżej. Potem jeszcze bliżej, aż stanęłam tuż przed nim, a powietrze między nami było ciepłe i naładowane czymś, czego nie umiałam nazwać.

Z tak bliska mogłam dostrzec szczegóły, które wcześniej mi umknęły — jak jego oczy nie były po prostu czarne, ale warstwowe, głębokie, niosły ruch w swojej ciemności jak woda pod lodem.

Jak tatuaże wzdłuż jego szyi były delikatniejsze, niż przypuszczałam, misternie wyrysowane linie wspinające się od obojczyków i ginące we włosach.

I gdybym wyciągnęła rękę, mogłabym prześledzić je opuszkiem palca od zagłębienia w gardle do miejsca za uchem, gdzie kończył się tusz i zaczynała naga skóra.

Nie wyciągnęłam ręki. Ale o tym pomyślałam, a po zmianie jego oddechu — subtelnej, lekkim przyhamowaniu, prawie niezauważalnym — byłam prawie pewna, że wie.

„Stoisz za blisko,” powiedział cicho.

„Masz macki, mógłbyś mnie odsunąć, gdybyś chciał.”

Poruszył szczęką. Patrzyłam, jak ścięgno na jego szyi się napina.

Byliśmy tak blisko, że czułam ciepło bijące od jego ciała, czułam jego zapach: sól i kamień i coś cieplejszego pod tym wszystkim, coś, co sprawiało, że chciałam pochylić się i przysunąć nos do podstawy jego gardła, żeby to zidentyfikować.

„Dlaczego go powstrzymałeś?” powtórzyłam, ledwie szeptem.

Renard spojrzał na mnie tak, jak patrzy się na coś, czego bardzo nie chce się chcieć. Jego oczy przesunęły się po mojej twarzy: moich ustach, linii żuchwy, miejscu na szyi, gdzie czułam dudniący puls.

Jego macki poruszyły się za nim, zwijając i rozwijając w powolnych, niespokojnych ruchach, które przeczyły każdej linii kontrolowanego bezruchu w jego ciele.

A potem mnie pocałował.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV Renarda

Pocałowałem ją, żeby udowodnić teorię. To właśnie powiedziałem sobie w ułamku sekundy, zanim jej usta odpowiedziały i teoria spłonęła na popiół.

Jeśli była moją wybranką — naprawdę, biologicznie, bosko moją — to więź miała zamanifestować się fizycznie przy kontakcie.

Taka była doktryna. Starsi opisywali to klinicznie: wzmożone podniecenie, przyspieszony puls, sygnatura ciepła, której nie można było podrobić ani pomylić ze zwykłym pożądaniem.

Test. Prosty. Kontrolowany. Pocałuję ją, nie poczuję nic poza tym, co zwyczajne, i potwierdzę, że ból w klatce piersiowej, wrzaski i rozpoznanie komórkowe były usterką.

Błędem w systemie przeciążonym niewolą i lekami oraz trzema wiekami nagromadzonych szkód.

Odpowiedź przyszła, zanim dokończyłem myśl. Ciepło się nie narastało — ono eksplodowało.

Każde zakończenie nerwowe w moim ciele zapaliło się jednocześnie, kaskada, która zaczęła się tam, gdzie jej usta spotkały moje i rozdarła się na zewnątrz przez klatkę piersiową, brzuch, niżej, fala podniecenia tak natychmiastowa i totalna.

Mój puls nie przyspieszył, on rozszalał się w coś arytmicznego i dzikiego, krew szumiała mi w uszach jakby pilnie musiała gdzieś dotrzeć.

Moje dłonie poruszyły się bez pozwolenia: jedna już w jej włosach, druga odnalazła jej talię, przyciągając ją bliżej z siłą, która przycisnęła jej ciało do mojego.

Crystal była ciepła — niemożliwie, nieznośnie ciepła — a kiedy cienka tkanina jej koszulki zetknęła się z moją skórą, wciąż wilgotną po basenie, przylgnęła między nami jakby próbowała się rozpuścić.

Stop. To był test. Masz odpowiedź. Stop.

Nie mogłem przestać.

Moje macki, wszystkie cztery, miały własne umysły. Dwie zakręciły się za mną, opierając się o podłogę, by mnie ustabilizować. Trzecia powędrowała ku jej biodru, zawisła bez dotykania, drżała z powstrzymywanej ledwo powściągliwości.

Czwarta musnęła powietrze wzdłuż jej kręgosłupa, tak blisko, że musiała poczuć przesunięte ciepło, nawet jeśli nie poczuła samej macki.

Każdy instynkt, jaki posiadałem — te dawne, zakodowane w mojej krwi przez pokolenia górali, którzy łączyli się na całe życie — wrzeszczał jedno słowo w kółko.

Moja.

Pocałowałem ją głębiej. Crystal smakowała solą i recyrkulowanym powietrzem tego więzienia i czymś pod tym wszystkim, czego nie umiałem nazwać, ale pragnąłem więcej.

Jej palce odnalazły moją klatkę piersiową: nie odpychały, nie przyciągały bliżej, po prostu leżały płasko na mojej skórze, jakby próbowała wyczuć bicie serca przez swoje dłonie.

Gdy moje zęby musnęły jej dolną wargę, wydała z siebie dźwięk, mały i mimowolny, który niemal zniszczył resztki mojej samokontroli.

Wtedy się cofnęła.

To rozdzielenie bolało fizycznie. Nie w przenośni — rzeczywiście, mierzalnie bolało, rozdzierający ból za żebrami, jakby coś, co dopiero się połączyło, było właśnie odrywane.

Puściłem ją, bo alternatywą było nie puszczać, a nie byłem jeszcze tym, który trzyma kobietę wbrew jej woli, niezależnie od tego, co mówi mi krew.

Crystal stała dwa kroki dalej, oddychając jakby przebiegła długość całego kompleksu. Jej twarz była zarumieniona — nie tylko policzki, ale gardło, klatka piersiowa, głęboki róż, który schodził aż pod kołnierz koszulki.

Jej oczy były szeroko otwarte, nieostre, a jej usta, wciąż wilgotne od moich, otwierały się i zamykały, nie wydając żadnego słowa.

"Co poczułaś?" zapytałem bez uprzejmości w głosie.

Bardziej potrzebowałem odpowiedzi niż bycia miłym. Jeśli więź była prawdziwa, jej doznanie odbije moje: ciepło, nagłość, uczucie, jakby każda komórka twojego ciała rozpoznawała kogoś, kogo nigdy nie spotkała.

Jeśli nie, to byłem tylko głupcem, który pocałował ludzką kobietę, bo stała za blisko i za dobrze pachniała, powtarzając ten sam błąd, który popełniłem z Lią.

Crystal odzyskała głos. Wyszedł zduszony, oburzony i skierowany kompletnie nie tam, gdzie trzeba.

"Ty… Ja po prostu… Opowiedziałam ci o moim ojcu, o Lionelu, o wszystkim, a ty… ktoś wczoraj wbił mi igłę w brzuch, a ty… Ty mnie po prostu całujesz?! Bez pytania?! Nawet bez…"

"Czy twoi mężczyźni zawsze pytali o pozwolenie zanim cię pocałowali?"

"To nie… Chodzi o maniery, o podsta…"

"Odpowiedz na pytanie."

Zatkało ją. Ręce jej powędrowały w górę, opadły, znowu w górę. "Mój narzeczony. Caleb. Przy pierwszym razie zapytał, czy może mnie pocałować."

"I jak to się skończyło?"

Jej usta zatrzasnęły się. Twarz zalała fala koloru — tym razem nie podniecenia, lecz furii, jasnej i gorącej, skierowanej prosto we mnie.

"Nigdy nie miałaś prawdziwych mężczyzn," powiedziałem. "Ci którzy pytają, to ci którzy nie są pewni. A ci którzy nie są pewni, zawsze cię zawiodą."

Crystal obróciła się do drzwi. Jej ramiona były napięte, kroki ciężkie, a pięści zaciśnięte z determinacją, którą jej puls już zdradził.

Moje macki ruszyły zanim mózg zdążył je powstrzymać.

Dwie z nich wystrzeliły — szybko, precyzyjnie, raz owinęły jej talię i w jednym płynnym ruchu przyciągnęły ją z powrotem do mnie, obracając przodem.

Zadrżała, jej dłonie znów wylądowały na mojej piersi, i przez chwilę byliśmy bliżej niż podczas pocałunku: jej biodra przy moich, jej twarz o centymetry, jej oddech krótki, urywany i rozgrzewający moją obojczyk.

Odgarnąłem jej włosy. Czerwone — przefarbowała je na czerwono, a z bliska kolor był intensywny i wyzywający w sposób, który niechętnie szanowałem. Moje palce odnalazły bok jej szyi, zjechały do punktu pulsu tuż pod szczęką i tam się zatrzymały.

Jej serce oszalało. Nie mogłem powstrzymać uśmiechu — małego, tylko w kąciku ust, ale wystarczająco.

"To stres," powiedziała natychmiast. "Jestem w stresującej sytuacji. Właśnie przeciągnąłeś mnie przez pokój swoimi… mackami. Każdemu serce by…"

"Przestań kłamać."

Trzymałem palce na jej pulsie. Wybijał pod moim dotykiem jak coś, co próbuje się wyrwać.

„Chciałaś tego pocałunku tak samo jak ja. Nie umiesz wyjaśnić dlaczego i to cię przeraża. Nie ja, nie ten pokój, nie macki. Fakt, że chciałaś więcej i nie wiedziałaś, jak o to poprosić."

Jej usta się rozchyliły. Nic nie powiedziała.

"Wciąż chcesz więcej," powiedziałem. "I ja jestem tego pewien."

Po raz pierwszy, odkąd ją poznałem — przez wiszenie, krzyki, zwierzanie się, kłótnie — Crystal była całkowicie oniemiała.

Patrzyłem na nią w ciszy. Piegi na ramionach. To, jak jej farbowane na czerwono włosy opadały na czoło w mokrych, niechlujnych kosmykach. Linia jej ust, wciąż lekko spuchniętych od pocałunku, wciąż rozchylonych w poszukiwaniu słów.

Była piękna. Nie na sposób mojej rasy, nie ostra, niebezpieczna, wykuta z czegoś pradawnego, ale po ludzku — co irytowało mnie właśnie dlatego, że nie mogłem tego zlekceważyć.

Wtedy zrobiła coś, czego się nie spodziewałem.

Jej oczy zmiękły. Furia opadła z jej postawy, zastąpiona czymś cichszym, i spojrzała na mnie z wyrazem, którego nikt w tym miejscu nigdy mi nie okazał.

Nie Lia, nie opiekunowie przed nią, nie inne istoty współdzielące to więzienie.

"Przepraszam, że nazwałam cię potworem," powiedziała. "Tego dnia. Widziałam, że cię to zraniło. I naprawdę, szczerze przepraszam."

Wpatrywałem się w nią.

Trzy stulecia polowań, zamykania w klatce, dźgania, rozcinania, katalogowania, wystawiania na widok — i przez ten cały czas, spośród wszystkich ludzi, jakich napotkałem, żaden nigdy nie przeprosił za słowo, którego wszyscy tak swobodnie używali.

Moje palce wciąż spoczywały na jej pulsie. Zwolnił, choć odrobinę.

"Jak długo potrafisz wstrzymać oddech?" zapytałem.

Mrugnęła. "Co?"

Chwyciłem ją, przyciągnąłem do swojej piersi i zanurkowałem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Monstrously Yours

Monstrously Yours

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa