passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Monstrously Yours - Rozdział #5 - autor itsvlada

Monstrously Yours

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Perspektywa Crystal

Obudziłam się w ciszy, a na biurku leżała wydrukowana kartka papieru.

Lista instrukcji była napisana czystą, bezosobową czcionką — harmonogram karmienia, numery komór, notatki dietetyczne dla każdego stworzenia.

Obok niej znajdowała się odręczna notatka od Alberta: Wrócę jutro. Godzina do ustalenia. Rozgość się. Jesteś niesamowita, kochanie! — A.B.

W wykrzykniku był mały uśmiechnięty buźka. Długo się w nią wpatrywałam.

Mój telefon leżał na stoliku nocnym, bezużyteczny. Brak sygnału, nawet najmniejszego. Jedynym środkiem kontaktu ze światem zewnętrznym był komputer stacjonarny zalogowany do portalu firmowego, łączącego z jednym odbiorcą: biurem administracyjnym placówki.

Brak przeglądarki, brak poczty, żadnej możliwości, by dotrzeć do kogokolwiek poza tymi murami.

Przed oczami przemknęła mi twarz mamy: zmęczona, zawsze zmęczona, stojąca w drzwiach pokoju Lionela o piątej rano, bo jego oddech się zmienił.

Gdyby coś się stało, gdyby mnie potrzebował, gdyby potrzebowała ode mnie pieniędzy — nawet bym się o tym nie dowiedziała.

Poruszę to z Albertem jutro. Musi być jakieś rozwiązanie.

Nie mogłam też wyjść na zewnątrz bez pozwolenia. Każde wyjście było zamknięte, monitorowane albo jedno i drugie. Nietypowa praca, nietypowe warunki. Powiedziałam to trzy razy i za trzecim prawie brzmiało to przekonująco.

Potem chwyciłam harmonogram karmienia i zabrałam się do pracy, bo stania w miejscu nie mogłam sobie pozwolić. Za harmonogramem schowany był zniszczony notes — odręcznie zapisany, ilustrowany starannymi szkicami każdego mieszkańca tuszem.

Ktoś narysował je ze zdumiewającą czułością: wielkiego pająka, Cypriena, zwiniętego wokół filaru, stworzenie z dymu w połowie dryfowania, kryształowo-grzbietowe maleństwo z łapkami schowanymi pod brodą.

Na każdej stronie widniało imię, dieta i zestaw ostrzeżeń.

Niektóre tace zawierały zwykłe jedzenie — owoce, gotowane mięso, miski zbożowe. Inne sprawiały, że żołądek pielęgniarki się buntował. Żywe chrząszcze stukające o metalowe brzegi. Ślimaki w lepkim płynie. Zamknięty pojemnik, który otworzyłam, zwymiotowałam i natychmiast zamknęłam.

Pająk wziął swoją tacę i odszedł bez słowa. "Nie ma za co," mruknęłam w ciemność.

Stworzenie z dymu — Élixane, jak mówił notes — unosiła się w najdalszym kącie, jej ciało zmieniało się jak tusz rozpuszczający się w wodzie. Ostrożnie postawiłam tacę.

"Cześć. Jestem Crystal. Przyniosłam ci..." Przepłynęła obok mnie bez dźwięku, a gdy spojrzałam za siebie, taca była pusta. "Okej. Super. Świetna rozmowa."

Najmniejsza mieszkanka prawie mnie złamała. Maleńkie stworzenie, jak skrzyżowanie pangolina i jeża, jej grzbiet pokryty gładkimi kryształami, które łapały światło niczym różowy kwarc. Niewątpliwie była to mała dziewczynka.

Przytuliła się do kąta i wydała cichy ćwierkający dźwięk, a ja przykucnęłam i wyszeptałam: "Hej, słodziaku. Wszystko w porządku. Nie zrobię ci krzywdy." Znowu zapiszczała, ciszej. Kosztowało mnie wszystko, by nie otworzyć drzwi i nie przytulić jej.

Komory humanoidów pozostawały ciche. Pukałam, przedstawiałam się, zostawiałam tace. Nikt nie wychodził, ale czułam, że słuchają zza drzwi. Spotkamy się wkrótce.

Wtedy dotarłam do komory wodnej.

Bardziej grota niż pokój: ciemne kamienne ściany pokryte wilgocią, miękkie niebieskie światło sączące się z basenu zajmującego większość podłogi. Woda była niewiarygodnie przejrzysta, turkusowa, przechodząca w czerń tam, gdzie robiło się głęboko.

Postawiłam tacę na kamiennym brzegu. "Dostawa śniadania. Po prostu zostawię to i..."

Wynurzył się bez najmniejszej zmarszczki na tafli.

Woda spływała mu po ramionach, klatce piersiowej, łapiąc niebieskie światło i nadając skórze świetlistość. Włosy miał jasne, zaczesane do tyłu, mokre, a jego oczy — wąskie źrenice, prawie kocie — spotkały się z moimi z taką intensywnością, że moja ręka zamarła w półruchu.

Był oszałamiający, ale zupełnie inaczej niż Renard: płynny, bezwysiłkowy, taka uroda, która sprawia, że nachylasz się bliżej, zanim się zorientujesz.

Szczęka miał ostrą, ale usta miękkie, wygięte w półuśmiech, który nie obiecywał nic dobrego, a i tak chciało się go mieć. Ciemne znaki biegły wzdłuż obojczyków i znikały pod linią wody.

"Ty musisz być tą nową." Jego głos był głęboki, niespieszny, z akcentem, którego nie potrafiłam zidentyfikować. Miał tę samą elektroniczną obrożę co Renard. "Mówili mi, że będziesz ładna. Nie skłamali."

"Oni... Kto ci powiedział?"

"Wieści się rozchodzą. Nawet w więzieniu są plotki." Przechylił głowę. "Crystal, prawda? Usiądź, porozmawiaj ze mną. Gapię się na ściany od miesięcy, a ty jesteś zdecydowanie lepszym widokiem."

Powinnam była odejść. Anaïs mnie ostrzegała — trzymaj się z dala od jego wody. Ale jego głos sprawiał, że ostrożność wydawała się śmieszna. Nie był groźny. Był ciepły, jako pierwszy stworzenie mówił do mnie jak do człowieka.

Usiadłam na brzegu, trzymając się z dala od krawędzi wody. "Wydajesz się zaskakująco pogodny jak na więźnia."

"Urok to mechanizm przetrwania."

Jego uśmiech się poszerzył, a było w nim coś tak rozbrajającego, że poczułam, jak moje własne usta układają się w odpowiedzi.

„Poza tym dobrze mnie karmią i mam widok na ocean. Oczywiście, to fałszywy ocean, ale nauczyłam się obniżać swoje standardy. Opowiedz mi o sobie, złota rybko. Co sprowadza kobietę z twoją twarzą w takie miejsce?”

Rozmawialiśmy. Niebezpieczne było to, jak łatwo to przychodziło. Noévan, tak się przedstawił, zadawał pytania i naprawdę słuchał odpowiedzi. Śmiał się z moich słów, nie na pokaz, ale z prawdziwym zaskoczeniem, odchylając głowę i mrużąc oczy w kącikach.

Zrobił żart o włosach Alberta, tak trafny, że aż prychnęłam wodą, której nawet nie piłam. Dwadzieścia minut wyparowało jak mgła.

„Mogę cię o coś zapytać?” powiedziałam, czując odwagę.

„Możesz mnie zapytać o wszystko, złota rybko.” Sposób, w jaki to powiedział, powinien być ostrzeżeniem.

„Opiekunowie przede mną. Gdzie oni są teraz?”

Zmiana była subtelna. Jego uśmiech nie zniknął — pozostał idealnie na miejscu, jak maska, o której ktoś zapomniał zdjąć. Spojrzał w dół na ciemną wodę.

„Pewnie gdzieś na dnie, wyobrażam sobie.”

Krew w żyłach mi zamarzła. Każdy mięsień w ciele zesztywniał.

Potem się zaśmiał — jasno, głośno, szczerze, wystarczająco, by rozłupać napięcie. „Sirieńskie poczucie humoru. Jesteśmy w tym beznadziejni. Zapomnij, że to powiedziałem.”

Wypuściłam powietrze, choć serce wciąż waliło. „To nie jest śmieszne.”

„Trochę jednak jest.” Oczy Noévana błyszczały, pochylił się bliżej na krawędzi, broda oparta na złożonych ramionach, patrzył na mnie przez mokre rzęsy. „Jesteś spięta. Powinnaś się rozluźnić. Chodź, daj mi rękę.”

Nie podjęłam decyzji, by się poruszyć. To właśnie to zapamiętałam potem — brak decyzji. Jeszcze chwilę miałam ręce na kolanach, a już moje palce sięgały w stronę wody…

Powierzchnia wyglądała tak kusząco, ciepła i lśniąca, a głos Noévana stał się miękki i rytmiczny, jak prąd, który ciągnął mnie tam, gdzie chciałam płynąć.

„Właśnie tak,” mruknął, odgarniając mi włosy za ucho i obejmując twarz zimnymi dłońmi, jakby zaraz miał mnie pocałować. „Jeszcze trochę bliżej. Woda jest ciepła. Spodoba ci się.”

Czubki palców przebiły powierzchnię. Ciepło rozlało się po moim nadgarstku. Pochyliłam się do przodu, niebieskie światło basenu wypełniło mi pole widzenia, twarz Noévana była tuż przed moją, te niemożliwe oczy wciągały mnie w dół…

Ściana eksplodowała dźwiękiem.

Ogromny wstrząs — beton się zatrząsł, poleciał pył — a potem głos ryknął przez wentylację. Męski, wściekły, słowa w języku stworzonym do złości.

Odruchowo odskoczyłam tak gwałtownie, że prawie spadłam z krawędzi. Ciepło odpłynęło mi z głowy, a basen nagle wyglądał na głęboki, ciemny i bardzo niebezpieczny.

Noévan opadł niżej, przewrócił oczami. „Ignoruj go.”

„Kto to był?”

„Twój sąsiad z mackami z pokoju obok. Krzyknął: 'zostaw ją w spokoju'. Jakbym robił cokolwiek.” Wzruszył leniwie ramionami. „Idź nakarm innych, zanim zrobi mi dziurę w ścianie.”

Wstałam na drżących nogach i chwyciłam pustą tacę rękami, które nie chciały być posłuszne. Przy drzwiach obejrzałam się za siebie. Noévan unosił się na środku basenu, z rozłożonymi ramionami, patrzył na mnie tymi kocimi oczami i uśmiechał się uśmiechem, w którym było tyle samo przeprosin, co obietnicy.

W kolejnych rundach nie pojawiły się żadne inne stworzenia. Cisza po pokoju Noévana wydawała się jeszcze cięższa. Myłam ostatnią tacę, gdy za mną odezwał się głos: „Jak minął ci pierwszy poranek?”

Taca upadła na podłogę. Albert stał w drzwiach, z założonymi rękami. Nie słyszałam, kiedy otworzył drzwi, nie słyszałam kroków.

„Musisz przestać to robić,” powiedziałam.

„Miesięczna kontrola. Standardowa procedura. Chodź za mną.”

Gabinet był mały i sterylny — tapicerowany stół, szafka, lampka sufitowa świecąca zbyt jasno. Albert założył lateksowe rękawiczki, ja usiadłam na krawędzi stołu.

„Na czym polega miesięczna kontrola?”

„Parametry życiowe, krew, szybki zastrzyk. Rutyna.”

„Jaki zastrzyk?”

„Suplementy. Środowisko tutaj jest specyficzne, twoje ciało potrzebuje wsparcia.”

„Jakie suplementy?”

„Takie, które pomagają.”

„Albert. Co jest w strzykawce?”

Odwrócił się z gotową igłą i uśmiechnął się tak, jak ktoś, kto skończył już odpowiadać na pytania. „Połóż się.”

Gdy sięgnął po moją koszulę, złapałam go za nadgarstek.

Pierwszy akt buntu. Oboje to poczuliśmy. Jego oczy spotkały moje i coś się zmieniło: zaskoczenie, potem coś klinicznego, naukowiec obserwujący szczura, który wybrał nieoczekiwaną drogę.

„Nie pozwoliłam ci podać mi żadnego zastrzyku,” powiedziałam.

Albert się zaśmiał — ciepło, donośnie, a mnie aż przeszedł dreszcz.

„Crystal, dałaś zgodę na wszystko, kiedy podpisałaś ten kontrakt.” Pochylił się bliżej, gładko wyślizgując się z mojego uścisku z nieoczekiwaną siłą. „Poza tym… potrzebuję twojej macicy w pełni sprawnej.”

Igła wbiła się poniżej pępka zanim zdążyłam zrozumieć jego słowa. Chłód, potem gorąco, potem ból tak totalny, jakby moje organy były przestawiane od środka.

Krzyknęłam, moje ciało się spięło, każdy mięsień skurczył, światło jarzeniówki rozpadło się na białe odłamki, zanim ciemność pochłonęła wszystko.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Perspektywa Renarda

Ból uderzył bez ostrzeżenia.

Jedną chwilę siedziałem na krawędzi przy basenie, obracając w palcach kawałek kamienia — nawyk, który zachowałem z domu, coś, czym mogłem zająć ręce, które pragnęły niszczyć — a w następnej sekundzie moja klatka piersiowa zapadła się do środka.

Nie fizycznie, nie widocznie, ale odczucie było dokładnie takie: coś przebiło się przez moje żebra od środka, roztrzaskało kości i mięśnie i zacisnęło pięść na czymkolwiek, co biło w centrum.

Upuściłem kamień. Moja dłoń powędrowała do mostka, naciskając mocno, jakby siła mogła utrzymać w całości to, co pękało na kawałki. Powietrze napływało płytko, źle, jak oddychanie przez zawalony tunel.

Moje macki zareagowały szybciej niż umysł: wszystkie cztery rozwinęły się z moich pleców, uderzając o ściany, podłogę, taflę wody, miotając się w panice, której nie mogłem kontrolować.

Zmusiłem się do myślenia.

Nie narkotyki. Koktajl Alberta dawał inny efekt: ospałe ciepło, stępione odruchy, mgłę, która osiadała za oczami i pozostawała tam przez godziny.

Znałem to uczucie aż za dobrze. To nie było to. To było ostre, elektryczne, żywe.

Nie trucizna, nie usuwanie. Każde stworzenie w tym ośrodku było efektem lat inwestycji, badań, wpływów. Albert był wielu rzeczami — kłamcą, manipulatorem, człowiekiem, który się uśmiechał podczas rozkrajania cię — ale nie był rozrzutny.

Nie niszczy się zasobów, z których nie wycisnęło się jeszcze całej wartości.

Wtedy gdzieś głęboko w budynku, stłumiony przez beton i stal oraz wszechobecny szum wentylacji, usłyszałem krzyk.

Kobiecy. Wysoki. Poszarpany specyficznym rodzajem agonii, który rozpoznawałem z wieków życia w ciele stworzonym do przemocy: dźwięk kogoś, komu wnętrzności są przestawiane bez jego zgody.

Krystal.

Moje tętno, już przyspieszone, eksplodowało. Nie był to stopniowy wzrost — to była eksplozja. Puls walił mi w gardle, w nadgarstkach, za oczami. Oddech przyspieszył do czegoś zwierzęcego i niekontrolowanego, każdy wdech zbyt płytki i zbyt szybki.

Każda macka zesztywniała, wskazując w stronę dźwięku jak igły kompasu odnajdujące północ. Mięśnie zablokowały się w stanie, którego nie czułem od dziesięcioleci: gotowości bojowej, głębokiej komórkowej mobilizacji do zabijania lub umierania w tej próbie.

Nic z tego nie miało sensu. Była nikim. Ludzka kobieta, która była tu dopiero dwa dni, która nazwała mnie potworem prosto w twarz, która opowiadała swoją żałosną historię życia każdemu, kto chciał słuchać i kilku, którzy nie chcieli.

Jej krzyk nie powinien był nic znaczyć — kolejna opiekunka łamiąca się pod presją, kolejna nieudana kandydatka, która zniknie do końca tygodnia.

Słyszałem już takie krzyki. Ostatni był Lii, i wtedy obiecałem sobie, że już nigdy nie pozwolę, by ludzki głos dotarł do tej części mnie, która potrafi czuć.

Ale moje ciało nie słuchało moich obietnic.

Ból w klatce piersiowej i dźwięk jej głosu zderzyły się gdzieś za mostkiem i stopiły w coś, czego nie mogłem już nie czuć. Rozpoznanie. Nie intelektualne — fizyczne, komórkowe, ten rodzaj wiedzy, który omija mózg i zapisuje się bezpośrednio we krwi.

Starszyzna mojego klanu — ludzie gór, ci, którzy budowali swoje domy tam, gdzie skała styka się z wodą, i modlili się do bogini żyjącej w przestrzeni pomiędzy — opisywała mi to, gdy byłem młody.

Kiedy znajdziesz swoją wybraną, będziesz wiedział. To uczucie nie jest subtelne. Nie szepcze. Przepływa przez ciebie jak rzeka przebijająca zaporę, i gdy już minie, nie da się odbudować tego, co było wcześniej.

Słuchałem tak, jak wszyscy młodzi słuchają starszych — z szacunkiem i wewnętrznym przekonaniem, że takie rzeczy spotykają innych, nie mnie.

To było właśnie to uczucie — niepodważalne, nie do pomylenia, dokładnie takie, jak opisywano przez trzysta lat historii, które wkładałem między bajki.

Najpierw nadeszło zaprzeczenie, i nadeszło z wrzaskiem.

Była człowiekiem. W pełni, całkowicie, nieodwracalnie człowiekiem: żadnej hybrydowej krwi, żadnych uśpionych znaczników, nic w jej zapachu ani komórkach nie wskazywało na cokolwiek innego niż zwyczajną kobietę z przeciętnej wyspy.

Mój gatunek łączył się w pary tylko z własnymi.

Taka była zasada, tradycja, biologiczny fakt. Wiązanie międzygatunkowe nie było zakazane dlatego, że było tabu — było zakazane, bo uważano je za niemożliwe.

Więź wymagała rezonansu, biologicznej zgodności, która po prostu nie istniała między naszymi gatunkami. Starszyzna jasno to wyjaśniła.

A jednak moja pierś wciąż płonęła, a jej krzyk wciąż rozbrzmiewał w mojej czaszce, jakby wyżłobił w niej trwałą bruzdę.

Gniew zastąpił zaprzeczenie z subtelnością osuwiska. Spośród wszystkich istot na świecie — wszystkich gatunków, wszystkich rodów, każdego zakątka tego świata, gdzie mój gatunek lub jakikolwiek inny wciąż przetrwał — ona?

Ta niezdarna, rudowłosa, nadmiernie dzieląca się swoimi przemyśleniami ludzka dziewczyna, która wrzeszczała do mnie turystyczne zwroty, gdy zwisała głową w dół? Która nazwała mnie potworem bez zająknięcia, jakby to słowo nic nie znaczyło, jakby nie było równoznaczne z napluciem mi w twarz?

Gardziłem ludźmi. To nie była nowa informacja. Trzy stulecia patrzenia, jak na nas polują, zamykają nas w klatkach, rozcinają, sprzedają nasze ciała na części.

Trzy stulecia dowodów, że jako gatunek nie są zdolni uznać za godne szacunku niczego, co nie jest ich własnym odbiciem.

Jedynym wyjątkiem, jaki kiedykolwiek zrobiłem, była Lia. Była inna. Cicha, ostrożna, nauczyła się trzech słów w naszym języku i ani razu nie nazwała mnie inaczej niż po imieniu. Dotykała mnie tak, jakbym był czymś, z czym należy się obchodzić delikatnie.

A kiedy eksperyment Alberta poszedł nie tak i jej ciało nie wytrzymało tego, co jej zrobili, trzymałem ją, gdy wykrwawiała się na podłodze tego właśnie pokoju, i przysiągłem na imię Ashshareyi, że żaden człowiek już nigdy do mnie nie dotrze.

Jeśli ktokolwiek na tym świecie miał być moją partnerką, to powinna była być Lia. Zasłużyła na to, była tego warta, ta dziewczyna nie zasłużyła na nic.

Przyszła tu zdesperowana, biedna i naiwna, podpisała umowę bez czytania, i uśmiechnęła się do mężczyzny, który planował użyć jej ciała do eksperymentów rozrodczych.

Była dokładnie taka jak wszyscy ludzie: ślepa na niebezpieczeństwo, głośna w swoim cierpieniu, całkowicie niezdolna dostrzec klatkę, dopóki drzwi nie zostały już zamknięte.

Czekałem na etap targowania się. Na ten moment, w którym zacznę negocjować z wszechświatem: może to tymczasowe, może źle odczytałem znaki, może ból minie i jutro nie poczuję już niczego.

Nie nadszedł. Czekałem na depresję — załamanie, rozpacz z powodu bycia przykuty do czegoś niechcianego. To też nie przyszło.

Zamiast tego pojawił się ciężar wiary. Ciężki, pradawny, tak nieprzesuwalny jak góry, w które mój lud wbudował swoje świątynie.

Wśród mojego gatunku więź partnerska nie była propozycją, preferencją, uczuciem ani wyborem, który można by rozważyć wobec innych alternatyw.

Była święta: nadana przez samą Ashshareyę, boginię, która ukształtowała naszą krew i decydowała, które prądy popłyną ku sobie.

Nie odrzucało się partnerki, bo się jej nie lubiło. Nie dyskutowało się z boskością, bo dobór uraził czyjąś dumę. Bogini wybierała, a jej decyzje były absolutne, niepodważalne, ostateczne.

Każdy starszy, każdy kapłan, każda opowieść, jaką kiedykolwiek mi opowiedziano, zbierała się w tej jednej prawdzie: więź nie jest twoją rzeczą do odrzucenia.

Usiadłem na krawędzi swojego basenu, macki powoli opadały na mokry kamień, i wpatrywałem się w ścianę oddzielającą moją komnatę od reszty ośrodka.

Nie poruszyłem się, jeszcze nie. Nie dlatego, że to zaakceptowałem, ale dlatego, że akceptacja i działanie to dwie różne rzeczy, a ja potrzebowałem chwili.

Chwili, by usiąść z wiedzą, że bogini, której oddawałem cześć przez całe życie, spojrzała przez nieskończoną sieć możliwych więzi i wybrała dla mnie ludzką kobietę, która nie potrafi wstrzymać oddechu pod wodą dłużej niż trzydzieści sekund.

Wściekłość. Niedowierzanie. A pod tym wszystkim, cicho, cierpliwie i z absolutną pewnością — więź, osiadająca w moich kościach, jakby zawsze tam była, czekając na jej przybycie.

Crystal była moją partnerką.

I nigdy nie nienawidziłem niczego bardziej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Perspektywa Crystal

Obudziłam się i nie pamiętałam, jak trafiłam do łóżka.

Sufit mojego pokoju patrzył na mnie z powrotem – płaski, biały, instytucjonalny. Moje ciało czuło się, jakby ktoś je rozebrał na części i poskładał z powrotem, korzystając z kiepskiej instrukcji.

Każdy staw bolał. Moje mięśnie nosiły w sobie głębokie, komórkowe zmęczenie, takie, które przychodzi po gorączce albo ataku padaczki, a nie po śnie. Nadal miałam na sobie wczorajsze ubrania. Ktoś zdjął mi buty i postawił je starannie przy drzwiach.

Ktoś mnie tu przeniósł.

Podniosłam koszulkę i sprawdziłam brzuch. Normalny, gładki, ślad po igle ledwie widoczny. Ustępujące uczucie umierania zniknęło.

Jakby wczorajsza agonia była halucynacją, tylko że moje ciało pamiętało każdą jej sekundę, nawet jeśli skóra już nie.

Usiadłam powoli i postawiłam stopy na zimnej podłodze.

Czym on mnie wstrzyknął? Dlaczego moja macica? Jakie suplementy wymagają zastrzyku w brzuch i wywołują taki poziom bólu?

Obiekt był pusty. Sprawdziłam każdy korytarz, każdą wspólną przestrzeń, gabinet, kuchnię i biuro – wszystko było zamknięte. Alberta nie było. Anaïs nie było. Tym razem żadnej kartki, żadnej wesołej buźki.

Spróbowałam głównego wejścia: zablokowane. Drzwi boczne: zablokowane. Wyjście ewakuacyjne na końcu wschodniego skrzydła: zablokowane, a klawiatura obok zaświeciła się na czerwono, gdy ją dotknęłam.

Byłam zamknięta w środku z siedmioma stworzeniami i bez wyjścia. Choć najstraszniejszy potwór nosił kitel i miał sześciopak.

Oparłam się o drzwi ewakuacyjne i przycisnęłam dłonie do oczu. Nigdy nie zapytałam o telefon do mamy. W całym tym chaosie – omdlenie, zwiedzanie, Renard, zastrzyk – ani razu tego nie poruszyłam.

Rehabilitacja Lionela wchodziła w tym roku w najważniejszą fazę. Całkowita opłata za leczenie miała niedługo przypaść do zapłaty, taka kwota, że żołądek przewracał mi się za każdym razem, gdy na nią patrzyłam.

Mama nie mogła pokryć tego sama. Już teraz łamała się na dwóch etatach, żeby utrzymać go w stabilnym stanie, a to ja miałam być tą, która wypełni lukę.

Przycisnęłam mocniej dłonie do oczu, aż zakwitły kolory.

A co jeśli jest teraz gorzej? Co jeśli ona dzwoni i dzwoni, a mnie tam nie ma?

Mój oddech się spłycił. Klatka piersiowa ścisnęła się, gardło zwęziło, znajoma spirala – wiedziałam, czym to jest. Patrzyłam, jak pacjenci przez to przechodzili.

Sprowadzałam ich z tego stanu. Nigdy nie byłam po tej stronie wcześniej, i okazało się, że znajomość klinicznej nazwy tego, co się dzieje, nie sprawia, że czuje się to mniej jak umieranie.

Nie mogę wyjść. Nawet gdyby wszystkie drzwi się teraz otworzyły, dokąd miałabym pójść? Z powrotem do pustego mieszkania i stosu rachunków, których nie jestem w stanie zapłacić?

Lionel potrzebuje tych pieniędzy. Mama potrzebuje tych pieniędzy. Ja potrzebuję tej pracy, niezależnie od ceny, bo alternatywą jest patrzeć, jak mój brat traci jedyną szansę…

Dźwięk rozdarł korytarz. Głęboki, perkusyjny, gwałtowny – coś masywnego uderzało w beton, raz za razem, rytmicznie jak bicie serca i dwa razy bardziej wściekle. Ściany zadrżały, kurz posypał się ze szczelin sufitu.

Atak paniki pękł. Nie łagodnie – roztrzaskał się, zastąpiony czymś prostszym: ciekawością i wyczerpaną pewnością, że nic w tym budynku nie może mnie zranić bardziej niż wczoraj.

Poszłam za dźwiękiem.

Drzwi Renarda były otwarte – zawsze były, od zewnątrz; zamek miał go zatrzymać w środku, nie mnie na zewnątrz.

Popchnęłam je i weszłam w ciemne, ciepłe powietrze jego komnaty akurat w momencie, gdy jedna z jego macek wbiła się w betonową ścianę z siłą zostawiającą krater wielkości mojej pięści.

Drugie uderzenie już było w ruchu, gdy przekraczałam próg. Widziałam je – gruby, umięśniony wyrostek świstał przez powietrze w dokładnie to miejsce, gdzie właśnie pojawiła się moja głowa – i nie ruszyłam się.

Nie mogłam, albo nie chciałam. Na tym etapie różnica wydawała się akademicka.

Renard zatrzymał ją. O centymetry od mojej skroni macka zamarła, drżąc od zatrzymanego rozpędu, po czym powoli się cofnęła.

Odwrócił się do mnie, ciężko oddychając, kostki miał obdarte, a jego wyraz twarzy przeszedł przez zaskoczenie, irytację i coś, co schował, zanim zdążyłam to nazwać.

„Czego chcesz?” Jego głos był szorstki, naznaczony czymś, co najwyraźniej kazało mu walić pięściami w ściany. „To nie czas na twoje obchody.”

„Muszę z kimś porozmawiać, zanim stracę rozum.”

„To znajdź syrenę. Uwielbia gadać.”

„Nie mogę wyjść, Renard.”

Powiedziałam to płasko, pusto, ogołocona ze wszystkiego oprócz prawdy. Nie mogłam opuścić tego pokoju, tego budynku, tej wyspy, tej sytuacji. Byłam zamknięta we wszystkim jak list w kopercie i nikt nie miał zamiaru mnie otworzyć.

Spojrzał na mnie dziwnie.

Złość odpłynęła z jego sylwetki, zastąpiona czymś, czego wcześniej u niego nie widziałam: nie ciepłem, nie współczuciem, ale jakąś niechętną uwagą, jakby powiedziałam coś, co utrudniało mu udawanie, że mnie tu nie ma.

„Co, nie masz rodziny, która by ci pomogła?” zapytał.

Usiadłam pod ścianą, przyciągnęłam kolana do siebie i słowa po prostu wypłynęły.

„Mój ojciec odszedł, gdy urodził się Lionel. Mój brat, on jest niepełnosprawny. Od urodzenia. Ojciec spojrzał na niego raz i powiedział, że nie zamierza marnować życia na warzywo.”

Mój głos był spokojny, co mnie zaskoczyło. Opowiadałam tę historię już wcześniej, ale nigdy komuś, kto słuchał tak jak Renard: bez ruchu, bez przerywania, bez tego udawanego współczucia, które ludzie zawsze nakładają na swoje zakłopotanie.

„Mama pracuje na dwa etaty. Od lat. Wysyłałam jej pieniądze co miesiąc, większość mojej pensji pielęgniarki szła prosto na opiekę nad Lionelem. Potem pojawił się Caleb z długami i teraz jestem tutaj.”

Cisza. Renard stał po drugiej stronie pokoju, częściowo w cieniu, jego macki nieruchome przy plecach.

„Czym jest to miejsce?” zapytałam. „Co Albert mi wstrzyknął? Dlaczego naprawdę tu jestem?”

„Czasem lepiej nic nie wiedzieć.”

„Nie mam już tego luksusu. Wbił mi igłę w brzuch i powiedział, że potrzebuje mojej macicy. Myślę, że zasłużyłam na odpowiedzi.”

„Na nic nie zasłużyłaś. Weszłaś tu dobrowolnie.”

„Weszłam tu, bo byłam zdesperowana, i doskonale o tym wiesz.”

Wstałam. Nogi zaprotestowały, ale wytrzymały.

„Powiedziałeś, że nikt w tym budynku nie życzy mi dobrze. W porządku. To powiedz mi dlaczego. Powiedz, co tutaj robią, czego chcą, co stało się z kobietami przede mną. Tyle mi jesteś winien.”

„Nic ci nie jestem winien.”

„To dlaczego powstrzymałeś Noévana?”

Widziałam, jak to do niego dociera — mikrodrgnięcie szczęki, ledwie zauważalne napięcie wokół oczu. Renard nie spodziewał się, że to poruszę, i nie miał gotowej wymówki.

Podeszłam bliżej. Potem jeszcze bliżej, aż stanęłam tuż przed nim, a powietrze między nami było ciepłe i naładowane czymś, czego nie umiałam nazwać.

Z tak bliska mogłam dostrzec szczegóły, które wcześniej mi umknęły — jak jego oczy nie były po prostu czarne, ale warstwowe, głębokie, niosły ruch w swojej ciemności jak woda pod lodem.

Jak tatuaże wzdłuż jego szyi były delikatniejsze, niż przypuszczałam, misternie wyrysowane linie wspinające się od obojczyków i ginące we włosach.

I gdybym wyciągnęła rękę, mogłabym prześledzić je opuszkiem palca od zagłębienia w gardle do miejsca za uchem, gdzie kończył się tusz i zaczynała naga skóra.

Nie wyciągnęłam ręki. Ale o tym pomyślałam, a po zmianie jego oddechu — subtelnej, lekkim przyhamowaniu, prawie niezauważalnym — byłam prawie pewna, że wie.

„Stoisz za blisko,” powiedział cicho.

„Masz macki, mógłbyś mnie odsunąć, gdybyś chciał.”

Poruszył szczęką. Patrzyłam, jak ścięgno na jego szyi się napina.

Byliśmy tak blisko, że czułam ciepło bijące od jego ciała, czułam jego zapach: sól i kamień i coś cieplejszego pod tym wszystkim, coś, co sprawiało, że chciałam pochylić się i przysunąć nos do podstawy jego gardła, żeby to zidentyfikować.

„Dlaczego go powstrzymałeś?” powtórzyłam, ledwie szeptem.

Renard spojrzał na mnie tak, jak patrzy się na coś, czego bardzo nie chce się chcieć. Jego oczy przesunęły się po mojej twarzy: moich ustach, linii żuchwy, miejscu na szyi, gdzie czułam dudniący puls.

Jego macki poruszyły się za nim, zwijając i rozwijając w powolnych, niespokojnych ruchach, które przeczyły każdej linii kontrolowanego bezruchu w jego ciele.

A potem mnie pocałował.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Monstrously Yours

Monstrously Yours

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa