POV Cassidy
Żwir chrzęści za mną, gdy sięgam po klamkę samochodu.
— Cassidy, zaczekaj.
Głos Theo jest pełen zażenowania i czegoś niemal nieśmiałego. Przebiega dłonią po włosach, wygląda jak winny uczeń.
— Naprawdę przepraszam za ten cyrk tam w środku. Rodzinna kolacja nie miała być darmowym spektaklem dramatycznym. — Jego uśmiech jest pełen goryczy. — Nie taki efekt chciałem zrobić.
Nie mogę się powstrzymać od uśmiechu. — No cóż, na pewno zapadnie mi w pamięć.
— Można to tak ująć. — Podchodzi bliżej, odzyskując pewność siebie. — Słuchaj, Xander i ja mamy swoją historię. Dwa lata temu wyjechał z moją narzeczoną, a spotkanie z nim po tym czasie... po prostu budzi stare sprawy.
— Auuu. To boli.
— No cóż. — Wzrusza ramionami, ale widzę, że ból wciąż się w nim tli. — To już przeszłość. Ale obiecuję, moja rodzina nie zawsze jest aż tak... widowiskowa.
— Tylko czasami?
— Tylko kiedy mój brat wpada z niespodzianką. — W jego oczach błyszczy figlarność. — Ale mam lepszy pomysł na uratowanie tego wieczoru.
— Tak?
— Chodź. — Wyciąga dłoń, prezentując ten rozbrajający uśmiech. — Pokażę ci jedyną część posiadłości rodziny Muray, gdzie nie ma żadnych dramatów.
— Obiecujesz?
— Słowo harcerza. Żadnych rodzinnych waśni, żadnych awantur, tylko księżyc i jabłonie.
Biorę go za rękę. — Prowadź.
Prowadzi mnie za dom, do sadu jabłkowego, który rozciąga się ku wzgórzom zalanym światłem księżyca. Srebrzyste promienie przesączają się przez gałęzie, rzucając eteryczne cienie na trawę.
— Drzewa mojego dziadka — mówi Theo, delikatnie dotykając kory. — Sadził je z przekonaniem, że niektóre rzeczy powinny przetrwać tych, którzy je tworzą.
— To piękne. I smutne.
— Może. A może to nadzieja. — Odwraca się do mnie. — Jak wiara, że coś dobrego może przetrwać, nawet gdy wszystko inne się rozpada.
— Tak się stało? Wszystko się rozpadło?
— Kiedy Tessa odeszła, tak. Myślałem, że to koniec świata. — Jego głos cichnie. — Dziwne, jak bardzo można się mylić co do własnego życia.
— Co zmieniło twoje zdanie?
— Wczoraj. Kiedy wyciągnąłem cię z tej burzy. — Podchodzi bliżej, a mój oddech przyspiesza. — Wiem, że to szaleństwo, ale odkąd cię poznałem, nie pomyślałem o niej ani razu.
Moje serce robi coś niebezpiecznego w piersi. — Theo...
— Nie proszę cię, żebyś naprawiała coś, co we mnie złamane, Cassidy. Pytam, czy ty też to czujesz. To coś między nami, co nie ma żadnego sensu.
Nie oceniaj mnie, ale coś w jego szczerości sprawia, że chcę się zbliżyć, zamiast uciekać. — To nie ma sensu. Ledwo cię znam.
— Ale czujesz to.
— Coś czuję. — Przyznaję cicho. — Coś, czego nie rozumiem.
— Dobrze. Zaczynałem już myśleć, że tracę rozum.
— Może oboje tracimy.
Śmieje się cicho, a ten dźwięk rozlewa ciepło po mojej piersi. Stoimy tak blisko, że widzę złote plamki w jego oczach, czuję ciepło jego skóry.
To jakby coś, czego nie rozumiem, przejęło nade mną całkowitą kontrolę. Kim jest ten człowiek i co on ze mną zrobił? Ale kiedy podnosi rękę, by dotknąć mojej twarzy, nie odsuwam się.
— Cassidy?
Nie wiem dlaczego, ale w następnej sekundzie jego usta są jedyną rzeczą, która ma sens. Podchodzę bliżej i to ja całuję go pierwsza.
Jego zaskoczenie trwa tylko ułamek sekundy, zanim obejmuje mnie ramionami — delikatnie, ale pewnie. Ten pocałunek smakuje jak druga szansa i nowy początek, jest miękki, słodki, pełen możliwości.
A potem ogień eksploduje na moim obojczyku.
Sapię w usta Theo. Za jego ramieniem, na ganku domu, stoi nieruchoma postać.
Xander patrzy, śmiertelnie spokojny.
Theo podąża za moim spojrzeniem i natychmiast sztywnieje. Między braćmi przechodzi coś zabójczego, zanim Xander znika w domu.
Co ja wyprawiam?
Myśl uderza mnie jak zimna woda. Całuję chłopaka, którego poznałam wczoraj, a jego brat patrzy z ukrycia. To wszystko jest szalone — rodzinne dramaty, intensywność, fakt, że zachowuję się jak zakochana nastolatka.
Odsuwam się z jego ramion, policzki płoną mi ze wstydu.
— Powinnam wracać do domu. — Cofam się, nagle rozpaczliwie pragnąc przestrzeni, normalności, czegokolwiek, co ma sens. — Przepraszam.
* * *
Następny tydzień rozmywa się w rutynie, która przypomina szczęście. Nauczanie wypełnia moje dni sensem — moi uczniowie są cudowni, mimo swoich dziwactw, skupienia podczas niektórych lekcji, znikania z powodu „rodzinnych obowiązków”.
Rzucam się w przygotowania do Święta Plonów, łaknąc małomiasteczkowych tradycji, które są mi zupełnie obce jako dziewczynie z miasta. Theo staje się moim stałym towarzyszem.
Lunche w dinerze, gdzie opowiada historie o lokalnym chaosie, które doprowadzają mnie do śmiechu. Wieczory w domku, gdzie naprawia wiekową hydraulikę i cierpliwie uczy mnie sadzenia ogrodu, śmiejąc się z moich prób odróżnienia chwastów od dzikich kwiatów. Skradzione pocałunki na huśtawce na werandzie, gdy zmierzch maluje góry na fioletowo.
Ten pierwszy pocałunek wraca do mnie jak echo. Czy wszystko skomplikowałam, całując go pierwsza? Z Theo to było naturalne, właściwe — ale w mojej głowie wciąż brzmi głos: czy nie jestem zbyt lekkomyślna, czy nie wykorzystuję jego dobroci, by leczyć wciąż świeże rany?
Jest dla mnie ostoją w dziwnych prądach Moon Hollow. Przy Theo wszystko wydaje się możliwe. Ta nadzieja niesie mnie przez tydzień poprzedzający największe święto miasteczka.
Święto Plonów wybucha muzyką, stoiskami z jedzeniem i grami karnawałowymi, przemieniając rynek w żywy obraz Normana Rockwella.
Zapisałam się do szkolnego stoiska z wypiekami zaraz po naszym pierwszym pocałunku z Theo. Swoją drogą, jest tu jednym z organizatorów.
Teraz sprzedaję ciasta, obserwując, jak Theo dominuje w zawodach w chodzeniu po obracającym się pniu — co wydaje się mieć dużo większe znaczenie, niż zwykła rozrywka.
— Dawaj, Theo! — krzyczę, gdy balansuje na wirującym pniu nad zbiornikiem z wodą, a jego przeciwnik — facet dwa razy większy — niebezpiecznie się chwieje.
Theo uśmiecha się szeroko i jakimś cudem jeszcze przyspiesza obrót pnia. Jego przeciwnik ląduje w wodzie z potężnym pluskiem. Tłum wybucha aplauzem.
— Od osiemnastki jest mistrzem — mówi pani Henderson, wymieniając dwadzieścia dolarów na szarlotkę. — Jeszcze nigdy nie przegrał.
— Naprawdę? Co jest takiego—
Skrzynka z pieniędzmi wyślizguje mi się z rąk, monety i banknoty rozsypują się wszędzie. Rzucam się, by je pozbierać, zanim wiatr je porwie, ale silne ręce łapią skrzynkę — i mnie — zanim upadnę.
Xander przytrzymuje mnie przy swoim torsie.
Świat eksploduje w czystą zmysłowość.
Ogień pędzi moimi żyłami jak płynna elektryczność. Czuję wszystko o nim — i coś dzikiego, co sprawia, że moje ciało reaguje, jakby go znało, zawsze znało, czekało dwadzieścia siedem lat na właśnie to zderzenie.
— Ostrożnie — mruczy, jego głos jak chropowaty miód osiada w moich kościach.
Płomienie na moim obojczyku rozbłyskują widocznie — rozgałęzienia światła rozchodzą się pod skórą jak błyskawica szukająca ziemi.
— Co—
— Puść ją. — Głos Theo niesie obietnicę śmierci.
Xander natychmiast mnie puszcza, dłonie unosi w geście poddania. — Tylko zapobiegłem upadkowi.
— Jasne.
Stoję między nimi, trzęsąc się, podczas gdy całe święto wstrzymuje oddech. W lustrzanym odbiciu na stoisku widzę coś niemożliwego — moje oczy błyszczą tym samym bursztynowo-złotym blaskiem, co spojrzenia obu braci.
Głęboko w piersi coś, co spało, zaczyna się budzić i przeciągać.
— Co jest... ze mną nie tak? — pytam stanowczo.
Żaden z braci nie odpowiada. Ich milczenie przeraża mnie bardziej niż jakakolwiek prawda.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Xander
W chwili, gdy oczy Cassidy rozbłyskują tym niemożliwym bursztynowo-złotym światłem, zarówno Theo, jak i ja zastygamy jak posągi.
Widzę dokładnie moment, w którym jej wilk zaczyna się przebijać na powierzchnię—coś, co nie powinno istnieć, nie może istnieć. Jest człowiekiem. Była człowiekiem. A jednak za jej tęczówkami płonie złoty ogień niczym stopione światło słońca.
Wokół nas uczestnicy festiwalu zatrzymują się w pół rozmowy. Palce wskazują. Szepty rozchodzą się przez tłum jak pożar. Nadprzyrodzona manifestacja rozbija utrzymywaną fasadę Moon Hollow.
Mój wewnętrzny wilk zawodzi z rozpaczy, gdy Cassidy zgina się w pół, dłonie szarpią jej gardło, w którym pod skórą płoną dwie gałęzie światła. Ona nie rozumie, co się dzieje—dezorientacja promieniuje od niej falami, które ściskają mi klatkę piersiową.
Przez więź pary, która zaczyna się między nami rozwijać—niemożliwa, bezprecedensowa—czuję wszystko. Jej przerażenie pędzi przez moje żyły. Jej zamęt rozbija moje myśli. Agonia rozdziera jej ciało, jakby rozrywała ją od środka.
Jej serce dudni mi w uszach. Jej ciężki oddech tnie hałas festiwalu jak ostrze. Teraz nie mogę pozwolić, by cierpiała sama.
— Zabieram ją stąd — mówię, podchodząc do jej skulonej sylwetki.
— Ani mi się śni. — Theo blokuje mi drogę, w jego oczach płonie terytorialna furia.
— Spójrz na nią, Theo.
Cassidy kuli się, ramiona oplatają jej ciało, gdy fale bólu wstrząsają jej postacią. Kołysze się lekko, próbując powstrzymać agonię, podczas gdy światło wciąż migocze pod jej skórą. Tłum napiera bliżej, telefony pojawiają się, by uchwycić jej nadprzyrodzone widowisko.
— Sam ją zabiorę — warczy Theo.
— Tak? A kto zajmie się twoim festiwalem, gdy znikniesz? — utrzymuję płaski ton głosu. — Komitet szuka odpowiedzi, których nie możesz dać. Tłum trzeba opanować.
— Nie ufam ci z nią.
— Twoje zaufanie nie jest potrzebne.
— Jeszcze jak jest. — Theo podchodzi bliżej, głos zamienia się w śmiertelnie cichy. — Myślisz, że pozwolę ci wrócić do miasta i znowu brać, co ci się podoba? Znowu?
— To nie o to chodzi.
— Bzdura. Wszystko jest o tym, czego chcesz, Xander. O tym, co zabierasz.
Czuję, jak zaciskam szczękę. — Ona potrzebuje pomocy. Teraz.
— Od ciebie? Od człowieka, który niszczył wszystko, czego dotknął?
— Rozejrzyj się, bracie. — Wskazuję na gęstniejący tłum, telefony nagrywające, członków komitetu festiwalowego przeciskających się z paniką w oczach. — Twój festiwal zaraz stanie się nadprzyrodzonym cyrkiem. Burmistrz już idzie. Szeryf też.
Wzrok Theo przeskakuje na zbliżających się urzędników, jego twarz walczy pomiędzy furią a brutalną rzeczywistością.
— Ona cierpi — mówię dalej, głos płaski jak zimowy głaz. — Każda sekunda kłótni to dodatkowy ból dla niej.
— A tobie co do tego?
— Ktoś musi.
Te słowa wiszą między nami, pełne znaczeń, których żaden z nas nie chce poruszać. Dłonie Theo zaciskają się w pięści, lecz jego wzrok nieustannie wraca do skulonej postaci Cassidy i tłumu napierającego coraz bliżej.
— Jeśli ją skrzywdzisz—
— Nie skrzywdzę.
Wyraz twarzy Theo pęka, gdy widzi jej stan—jak zwija się w sobie, walcząc z bólem, którego nie rozumie. Jego instynkt ochronny walczy z obowiązkami.
— Zanieś ją do chaty Whitakerów — mówi przez zaciśnięte zęby. — Ja zajmę się tym bałaganem.
— Mądry wybór.
Gdy Cassidy nie potrafi sama wstać, biorę ją na ręce. Jest tak lekka—delikatne kości i niemożliwie miękka skóra. Trzymanie jej wydaje się najnaturalniejsze na świecie, jakby moje ramiona powstały tylko w tym celu.
— Spokojnie — mruczę w jej włosy, głosem płaskim jak zimowy kamień. Prawie się nie odzywa w drodze do domu, zmęczenie ogarnia ją, zanim jeszcze dojeżdżamy na jej ulicę. W chacie ostrożnie układam ją na sofie, potem znikam w kuchni po wodę.
Gdy wracam, zmęczenie już ją pochłonęło. Zawija się w poduszki jak zranione zwierzę, jej oddech wreszcie wyrównuje się w rytmie snu.
Przez godzinę siedzę obok niej nieruchomo.
Obserwuję, jak unosi i opada jej klatka piersiowa, oczarowany dowodem jej przetrwania. Potrzeba, by ją chronić—by strzec, osłaniać, zapewnić bezpieczeństwo do końca życia—przygniata wszelkie inne instynkty. Ta intensywność powinna mnie przerażać. Zamiast tego czuję, jakby wreszcie zrozumiał swoje przeznaczenie.
Porusza się, powieki drgają—znów orzechowe, bez śladu nadprzyrodzonego złota.
— Xander? — Jej głos nosi szorstkość snu. — Co się ze mną dzieje? Co się stało na festiwalu?
Wzruszam ramionami, zachowując neutralny wyraz twarzy. — Za dużo stresu przez festiwal. Nowe miasto, nowa praca, dużo nowych ludzi i obowiązków. Twój organizm się wyłączył.
Bada moją twarz, jakby szukała prawdy wyrzeźbionej w kamieniu. — Czułam się, jakbym umierała.
— Nie umierałaś.
— Skąd możesz być tego pewien?
— Herbata — mówię nagle, potrzebując ruchu, zanim powiem coś nieodwracalnego. — Potrzebujesz czegoś na uspokojenie.
Podnoszę ją z kanapy zanim zdąży zaprotestować, niosę ją do kuchni z ostrożną precyzją. Sadzam ją na krześle, a potem poruszam się po jej przestrzeni jakbym tu należał, z rozmysłem otwierając szafki.
— Jaka twoja ulubiona? — pytam, chcąc znów usłyszeć jej głos. — Earl Grey? Rumianek? Coś mocniejszego?
— Earl Grey — mówi cicho. — Jeśli go znajdziesz.
Chcę, żeby mówiła dalej, potrzebuję kotwicy jej głosu wobec elektryczności podskórnej, ale rozmowy nigdy nie były moją mocną stroną. Gadka-szmatka wydaje się niemożliwa, gdy wszystko we mnie domaga się wyznań, które zburzyłyby jej świat.
— Opowiedz mi o Earl Greyu — udaje mi się wydusić. — Dlaczego właśnie ten?
Uśmiech przemyka przez jej twarz. — Tata robił go, gdy byłam chora. Mówił, że leczy wszystko, od złamanego serca po katar.
— Praktyczny człowiek.
Sięgam po cukier na najwyższej półce, przeciskając się obok słoików, by nie naruszyć jej starannej organizacji. Moje palce muskają stary karton schowany za zapasami herbat.
Pojemnik wypada.
Nadprzyrodzone odruchy wkraczają do akcji. Łapię go z niesamowitą precyzją, zanim zdąży upaść na podłogę, ale uderzenie pęka wiekowy karton. Pokrywka spada na podłogę, a zawartość rozsypuje się po linoleum jak rozsiane sekrety.
Cassidy wzdycha z zaskoczenia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Cassidy
Stare listy eksplodują na kuchennych płytkach jak rozsiane bomby, pożółkłe koperty i wyblakłe fotografie tworzą chaos u moich stóp.
Gorąco znów rozkwita wzdłuż mojego obojczyka—dwa płomienie żarzą się pod skórą jak piętna znaczące mnie czymś, czego nie rozumiem.
Xander przykuca obok mnie, tak blisko, że jego zapach zalewa moje zmysły. To sprawia, że moje ciało reaguje w sposób, który powinien mnie przerazić.
Wszystko we mnie krzyczy niebezpieczeństwo. On jest zdrajcą. A chyba ciągnie mnie do zdrajców, bo Derek też taki się okazał. Jednak moje tętno wali nie ze strachu, lecz z pożądania tak intensywnego, że aż kręci mi się w głowie.
Każde spojrzenie na jego profil przeszywa mój układ nerwowy elektrycznością. Każde przypadkowe muśnięcie palców o rozrzucone dokumenty wznieca ognie, nad którymi nie mam kontroli.
Chcę uciekać—ale czy od niego, czy prosto w jego ramiona, już sama nie wiem.
„Są zaadresowane do ciebie,” mówi cicho, głosem szorstkim jak żwir w zimie.
Moje imię pojawia się na jednej kopercie za drugą, starannym pismem Taty. Listy, których nigdy mi nie dał, sekrety, które zabrał do grobu jak cenną truciznę. Drżącymi palcami, które zdradzają każdą emocję, jaką próbuję ukryć, rozkładam pierwszy z nich.
Moja najdroższa córko, skoro to czytasz, jesteś w naszym domu rodzinnym.
To proste zdanie przepisuje całe moje życie. Wpatruję się w słowa, aż zlewają się w plamę, mój umysł odmawia przyjęcia tego, co oznaczają. Dom rodzinny. Nie tylko dom z dzieciństwa mojego ojca. Dom. To zawsze miał być dom.
Dom rodzinny.
Nasz dom. Tam, gdzie się urodziłam, gdzie moi rodzice żyli, kochali się i snuli marzenia, gdzie zaczęło się moje życie prawdami, których nie miałam prawa znać.
„Cassidy.” Głos Xandera przecina szum w mojej głowie jak biały szum. „Musisz oddychać.”
Wciągam powietrze do płuc jak topielec i czytam dalej przez łzy, które rozmazują staranne pismo Taty.
Ten domek był naszym azylem przez dwa piękne lata. Twoja mama i ja mieszkaliśmy tu po ślubie, przygotowując się na twój przyjazd z radością, którą trudno mi ubrać w słowa. Pamiętam, jak malowaliśmy twój pokój na żółto, bo chcieliśmy, by płeć była niespodzianką. Twoja mama zasadziła róże przy werandzie, mówiła, że będą kwitły co roku na twoje urodziny jak własne święto natury.
Ten obraz uderza mnie jak cios. Pokój dziecięcy malowany z miłością. Róże sadzone z nadzieją. Rodzice, którzy mnie chcieli, planowali, stworzyli życie wokół mojego spodziewanego przyjścia na świat.
Zrobiłaś pierwsze kroki w naszym ogrodzie, potykając się od starej jabłoni do czekających ramion mamy. Społeczność Moon Hollow powitała nas z otwartym sercem, pomogła nam zbudować życie, które wydawało się wieczne. Pani Henderson przynosiła zapiekanki co tydzień podczas tej pierwszej, srogiej zimy. Miejscowy lekarz odebrał cię na świat, gdy burza zerwała linie energetyczne do szpitala. Twoja mama zaprzyjaźniła się z innymi młodymi rodzinami, a wszyscy uwielbiali to maleństwo, które przyniosło tyle radości do naszego cichego życia…
Podnoszę wzrok na Xandera, którego oczy obserwują mnie z drapieżną intensywnością, która jednocześnie sprawia, że moja skóra cierpnie i płonie.
„W tym domku. Moja rodzina tu mieszkała.” Szepczę przez łzy, które nie chcą przestać płynąć.
Jego wyraz twarzy się zmienia, zaskoczenie miga mu na twarzy, zanim zdoła je ukryć.
„Nie wiedziałem,” mówi cicho i coś w jego głosie każe wierzyć, że mówi prawdę. „Twój ojciec nigdy nie wspominał o Moon Hollow, gdy dorastałaś?”
Kręcę głową, ocierając łzy wierzchem dłoni. „Mówił, że nie mamy tu żadnych powiązań. Że to tylko jego odziedziczona nieruchomość. Więc po jego śmierci to moje.”
Byliśmy tacy szczęśliwi, maleńka gwiazdo. Każdy dzień był jak prezent prosto z nieba. Aż nastała noc, która zmieniła wszystko na zawsze.
Brakuje mi tchu. Cokolwiek było dalej, zniszczyło to szczęście, stworzyło misterną sieć kłamstw, która ukształtowała całe moje istnienie.
„Wszystko w porządku?” szepcze Xander, a jego głos staje się szorstki od czegoś, co brzmi prawie jak ból.
Jego źrenice rozszerzyły się, zostały tylko cienkie pierścienie szarości. Wyciąga dłoń w moją stronę, palce zawisają o centymetry od mojej twarzy, a każda komórka mojego ciała zapala się jednocześnie pragnieniem i przerażeniem.
Moje serce wali o żebra jak zwierzę w klatce, rozpaczliwie chcąc uciec. Rozsądek krzyczy, że powinnam się odsunąć, zwiększyć dystans, uciec przed niebezpiecznym przyciąganiem, które ściąga mnie do niego jak grawitacja do czarnej dziury.
Ale jestem sparaliżowana, uwięziona w jego hipnotycznym spojrzeniu jak ofiara zahipnotyzowana przez drapieżnika.
Jego dłoń zbliża się. Czuję ciepło bijące od jego skóry i widzę, jak jego oddech staje się płytki i kontrolowany. Cała ta chwila zdaje się balansować na ostrzu noża, gotowa przechylić się ku czemuś nieodwracalnemu.
Wtedy ciężarówka Theo ryczy na podjeździe jak mechaniczny grzmot, rozbijając czar, który właśnie nas oplatał.
Dźwięk eksploduje w moim układzie nerwowym. Odruchowo odskakuję do tyłu, w nagłym popłochu, rozrzucając papiery na wszystkie strony. Drugi list ślizga się po gładkich płytkach kuchennych z szeptem starego pergaminu, znikając pod kuchennym stołem, gdzie pochłaniają go cienie.
Przesuń w górę, aby kontynuować