POV Xander
W chwili, gdy oczy Cassidy rozbłyskują tym niemożliwym bursztynowo-złotym światłem, zarówno Theo, jak i ja zastygamy jak posągi.
Widzę dokładnie moment, w którym jej wilk zaczyna się przebijać na powierzchnię—coś, co nie powinno istnieć, nie może istnieć. Jest człowiekiem. Była człowiekiem. A jednak za jej tęczówkami płonie złoty ogień niczym stopione światło słońca.
Wokół nas uczestnicy festiwalu zatrzymują się w pół rozmowy. Palce wskazują. Szepty rozchodzą się przez tłum jak pożar. Nadprzyrodzona manifestacja rozbija utrzymywaną fasadę Moon Hollow.
Mój wewnętrzny wilk zawodzi z rozpaczy, gdy Cassidy zgina się w pół, dłonie szarpią jej gardło, w którym pod skórą płoną dwie gałęzie światła. Ona nie rozumie, co się dzieje—dezorientacja promieniuje od niej falami, które ściskają mi klatkę piersiową.
Przez więź pary, która zaczyna się między nami rozwijać—niemożliwa, bezprecedensowa—czuję wszystko. Jej przerażenie pędzi przez moje żyły. Jej zamęt rozbija moje myśli. Agonia rozdziera jej ciało, jakby rozrywała ją od środka.
Jej serce dudni mi w uszach. Jej ciężki oddech tnie hałas festiwalu jak ostrze. Teraz nie mogę pozwolić, by cierpiała sama.
— Zabieram ją stąd — mówię, podchodząc do jej skulonej sylwetki.
— Ani mi się śni. — Theo blokuje mi drogę, w jego oczach płonie terytorialna furia.
— Spójrz na nią, Theo.
Cassidy kuli się, ramiona oplatają jej ciało, gdy fale bólu wstrząsają jej postacią. Kołysze się lekko, próbując powstrzymać agonię, podczas gdy światło wciąż migocze pod jej skórą. Tłum napiera bliżej, telefony pojawiają się, by uchwycić jej nadprzyrodzone widowisko.
— Sam ją zabiorę — warczy Theo.
— Tak? A kto zajmie się twoim festiwalem, gdy znikniesz? — utrzymuję płaski ton głosu. — Komitet szuka odpowiedzi, których nie możesz dać. Tłum trzeba opanować.
— Nie ufam ci z nią.
— Twoje zaufanie nie jest potrzebne.
— Jeszcze jak jest. — Theo podchodzi bliżej, głos zamienia się w śmiertelnie cichy. — Myślisz, że pozwolę ci wrócić do miasta i znowu brać, co ci się podoba? Znowu?
— To nie o to chodzi.
— Bzdura. Wszystko jest o tym, czego chcesz, Xander. O tym, co zabierasz.
Czuję, jak zaciskam szczękę. — Ona potrzebuje pomocy. Teraz.
— Od ciebie? Od człowieka, który niszczył wszystko, czego dotknął?
— Rozejrzyj się, bracie. — Wskazuję na gęstniejący tłum, telefony nagrywające, członków komitetu festiwalowego przeciskających się z paniką w oczach. — Twój festiwal zaraz stanie się nadprzyrodzonym cyrkiem. Burmistrz już idzie. Szeryf też.
Wzrok Theo przeskakuje na zbliżających się urzędników, jego twarz walczy pomiędzy furią a brutalną rzeczywistością.
— Ona cierpi — mówię dalej, głos płaski jak zimowy głaz. — Każda sekunda kłótni to dodatkowy ból dla niej.
— A tobie co do tego?
— Ktoś musi.
Te słowa wiszą między nami, pełne znaczeń, których żaden z nas nie chce poruszać. Dłonie Theo zaciskają się w pięści, lecz jego wzrok nieustannie wraca do skulonej postaci Cassidy i tłumu napierającego coraz bliżej.
— Jeśli ją skrzywdzisz—
— Nie skrzywdzę.
Wyraz twarzy Theo pęka, gdy widzi jej stan—jak zwija się w sobie, walcząc z bólem, którego nie rozumie. Jego instynkt ochronny walczy z obowiązkami.
— Zanieś ją do chaty Whitakerów — mówi przez zaciśnięte zęby. — Ja zajmę się tym bałaganem.
— Mądry wybór.
Gdy Cassidy nie potrafi sama wstać, biorę ją na ręce. Jest tak lekka—delikatne kości i niemożliwie miękka skóra. Trzymanie jej wydaje się najnaturalniejsze na świecie, jakby moje ramiona powstały tylko w tym celu.
— Spokojnie — mruczę w jej włosy, głosem płaskim jak zimowy kamień. Prawie się nie odzywa w drodze do domu, zmęczenie ogarnia ją, zanim jeszcze dojeżdżamy na jej ulicę. W chacie ostrożnie układam ją na sofie, potem znikam w kuchni po wodę.
Gdy wracam, zmęczenie już ją pochłonęło. Zawija się w poduszki jak zranione zwierzę, jej oddech wreszcie wyrównuje się w rytmie snu.
Przez godzinę siedzę obok niej nieruchomo.
Obserwuję, jak unosi i opada jej klatka piersiowa, oczarowany dowodem jej przetrwania. Potrzeba, by ją chronić—by strzec, osłaniać, zapewnić bezpieczeństwo do końca życia—przygniata wszelkie inne instynkty. Ta intensywność powinna mnie przerażać. Zamiast tego czuję, jakby wreszcie zrozumiał swoje przeznaczenie.
Porusza się, powieki drgają—znów orzechowe, bez śladu nadprzyrodzonego złota.
— Xander? — Jej głos nosi szorstkość snu. — Co się ze mną dzieje? Co się stało na festiwalu?
Wzruszam ramionami, zachowując neutralny wyraz twarzy. — Za dużo stresu przez festiwal. Nowe miasto, nowa praca, dużo nowych ludzi i obowiązków. Twój organizm się wyłączył.
Bada moją twarz, jakby szukała prawdy wyrzeźbionej w kamieniu. — Czułam się, jakbym umierała.
— Nie umierałaś.
— Skąd możesz być tego pewien?
— Herbata — mówię nagle, potrzebując ruchu, zanim powiem coś nieodwracalnego. — Potrzebujesz czegoś na uspokojenie.
Podnoszę ją z kanapy zanim zdąży zaprotestować, niosę ją do kuchni z ostrożną precyzją. Sadzam ją na krześle, a potem poruszam się po jej przestrzeni jakbym tu należał, z rozmysłem otwierając szafki.
— Jaka twoja ulubiona? — pytam, chcąc znów usłyszeć jej głos. — Earl Grey? Rumianek? Coś mocniejszego?
— Earl Grey — mówi cicho. — Jeśli go znajdziesz.
Chcę, żeby mówiła dalej, potrzebuję kotwicy jej głosu wobec elektryczności podskórnej, ale rozmowy nigdy nie były moją mocną stroną. Gadka-szmatka wydaje się niemożliwa, gdy wszystko we mnie domaga się wyznań, które zburzyłyby jej świat.
— Opowiedz mi o Earl Greyu — udaje mi się wydusić. — Dlaczego właśnie ten?
Uśmiech przemyka przez jej twarz. — Tata robił go, gdy byłam chora. Mówił, że leczy wszystko, od złamanego serca po katar.
— Praktyczny człowiek.
Sięgam po cukier na najwyższej półce, przeciskając się obok słoików, by nie naruszyć jej starannej organizacji. Moje palce muskają stary karton schowany za zapasami herbat.
Pojemnik wypada.
Nadprzyrodzone odruchy wkraczają do akcji. Łapię go z niesamowitą precyzją, zanim zdąży upaść na podłogę, ale uderzenie pęka wiekowy karton. Pokrywka spada na podłogę, a zawartość rozsypuje się po linoleum jak rozsiane sekrety.
Cassidy wzdycha z zaskoczenia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Cassidy
Stare listy eksplodują na kuchennych płytkach jak rozsiane bomby, pożółkłe koperty i wyblakłe fotografie tworzą chaos u moich stóp.
Gorąco znów rozkwita wzdłuż mojego obojczyka—dwa płomienie żarzą się pod skórą jak piętna znaczące mnie czymś, czego nie rozumiem.
Xander przykuca obok mnie, tak blisko, że jego zapach zalewa moje zmysły. To sprawia, że moje ciało reaguje w sposób, który powinien mnie przerazić.
Wszystko we mnie krzyczy niebezpieczeństwo. On jest zdrajcą. A chyba ciągnie mnie do zdrajców, bo Derek też taki się okazał. Jednak moje tętno wali nie ze strachu, lecz z pożądania tak intensywnego, że aż kręci mi się w głowie.
Każde spojrzenie na jego profil przeszywa mój układ nerwowy elektrycznością. Każde przypadkowe muśnięcie palców o rozrzucone dokumenty wznieca ognie, nad którymi nie mam kontroli.
Chcę uciekać—ale czy od niego, czy prosto w jego ramiona, już sama nie wiem.
„Są zaadresowane do ciebie,” mówi cicho, głosem szorstkim jak żwir w zimie.
Moje imię pojawia się na jednej kopercie za drugą, starannym pismem Taty. Listy, których nigdy mi nie dał, sekrety, które zabrał do grobu jak cenną truciznę. Drżącymi palcami, które zdradzają każdą emocję, jaką próbuję ukryć, rozkładam pierwszy z nich.
Moja najdroższa córko, skoro to czytasz, jesteś w naszym domu rodzinnym.
To proste zdanie przepisuje całe moje życie. Wpatruję się w słowa, aż zlewają się w plamę, mój umysł odmawia przyjęcia tego, co oznaczają. Dom rodzinny. Nie tylko dom z dzieciństwa mojego ojca. Dom. To zawsze miał być dom.
Dom rodzinny.
Nasz dom. Tam, gdzie się urodziłam, gdzie moi rodzice żyli, kochali się i snuli marzenia, gdzie zaczęło się moje życie prawdami, których nie miałam prawa znać.
„Cassidy.” Głos Xandera przecina szum w mojej głowie jak biały szum. „Musisz oddychać.”
Wciągam powietrze do płuc jak topielec i czytam dalej przez łzy, które rozmazują staranne pismo Taty.
Ten domek był naszym azylem przez dwa piękne lata. Twoja mama i ja mieszkaliśmy tu po ślubie, przygotowując się na twój przyjazd z radością, którą trudno mi ubrać w słowa. Pamiętam, jak malowaliśmy twój pokój na żółto, bo chcieliśmy, by płeć była niespodzianką. Twoja mama zasadziła róże przy werandzie, mówiła, że będą kwitły co roku na twoje urodziny jak własne święto natury.
Ten obraz uderza mnie jak cios. Pokój dziecięcy malowany z miłością. Róże sadzone z nadzieją. Rodzice, którzy mnie chcieli, planowali, stworzyli życie wokół mojego spodziewanego przyjścia na świat.
Zrobiłaś pierwsze kroki w naszym ogrodzie, potykając się od starej jabłoni do czekających ramion mamy. Społeczność Moon Hollow powitała nas z otwartym sercem, pomogła nam zbudować życie, które wydawało się wieczne. Pani Henderson przynosiła zapiekanki co tydzień podczas tej pierwszej, srogiej zimy. Miejscowy lekarz odebrał cię na świat, gdy burza zerwała linie energetyczne do szpitala. Twoja mama zaprzyjaźniła się z innymi młodymi rodzinami, a wszyscy uwielbiali to maleństwo, które przyniosło tyle radości do naszego cichego życia…
Podnoszę wzrok na Xandera, którego oczy obserwują mnie z drapieżną intensywnością, która jednocześnie sprawia, że moja skóra cierpnie i płonie.
„W tym domku. Moja rodzina tu mieszkała.” Szepczę przez łzy, które nie chcą przestać płynąć.
Jego wyraz twarzy się zmienia, zaskoczenie miga mu na twarzy, zanim zdoła je ukryć.
„Nie wiedziałem,” mówi cicho i coś w jego głosie każe wierzyć, że mówi prawdę. „Twój ojciec nigdy nie wspominał o Moon Hollow, gdy dorastałaś?”
Kręcę głową, ocierając łzy wierzchem dłoni. „Mówił, że nie mamy tu żadnych powiązań. Że to tylko jego odziedziczona nieruchomość. Więc po jego śmierci to moje.”
Byliśmy tacy szczęśliwi, maleńka gwiazdo. Każdy dzień był jak prezent prosto z nieba. Aż nastała noc, która zmieniła wszystko na zawsze.
Brakuje mi tchu. Cokolwiek było dalej, zniszczyło to szczęście, stworzyło misterną sieć kłamstw, która ukształtowała całe moje istnienie.
„Wszystko w porządku?” szepcze Xander, a jego głos staje się szorstki od czegoś, co brzmi prawie jak ból.
Jego źrenice rozszerzyły się, zostały tylko cienkie pierścienie szarości. Wyciąga dłoń w moją stronę, palce zawisają o centymetry od mojej twarzy, a każda komórka mojego ciała zapala się jednocześnie pragnieniem i przerażeniem.
Moje serce wali o żebra jak zwierzę w klatce, rozpaczliwie chcąc uciec. Rozsądek krzyczy, że powinnam się odsunąć, zwiększyć dystans, uciec przed niebezpiecznym przyciąganiem, które ściąga mnie do niego jak grawitacja do czarnej dziury.
Ale jestem sparaliżowana, uwięziona w jego hipnotycznym spojrzeniu jak ofiara zahipnotyzowana przez drapieżnika.
Jego dłoń zbliża się. Czuję ciepło bijące od jego skóry i widzę, jak jego oddech staje się płytki i kontrolowany. Cała ta chwila zdaje się balansować na ostrzu noża, gotowa przechylić się ku czemuś nieodwracalnemu.
Wtedy ciężarówka Theo ryczy na podjeździe jak mechaniczny grzmot, rozbijając czar, który właśnie nas oplatał.
Dźwięk eksploduje w moim układzie nerwowym. Odruchowo odskakuję do tyłu, w nagłym popłochu, rozrzucając papiery na wszystkie strony. Drugi list ślizga się po gładkich płytkach kuchennych z szeptem starego pergaminu, znikając pod kuchennym stołem, gdzie pochłaniają go cienie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Cassidy
Frontowe drzwi eksplodują. Theo wpada do środka, przemoczony od deszczu, a w jego oczach widać niepokój; spojrzeniem omiata chaos—porozrzucane listy, które zaśmiecają podłogę kuchni, moją twarz zalaną łzami, Xandera skulonego obok mnie, chroniącego mnie niczym mroczny strażnik.
Coś umiera w wyrazie twarzy Theo. Czysta zdrada przecina jego rysy, surowa i krwawiąca.
„Co to, do cholery, jest?” Jego głos trzaska jak bicz.
„Listy są od mojego ojca”, wyduszam z siebie, ale słowa rozdzierają mi gardło jak potłuczone szkło. „O tym domku, o—”
„Nie o listy mi chodzi.” Oczy Theo nie odrywają się od jego brata. „Chcę wiedzieć, co się tu wydarzyło. Dlaczego ona płacze, a ty się nad nią pochylasz?”
„Była roztrzęsiona. Zostałem z nią, jak prosiłeś.” Xander powoli wstaje, każdy jego ruch jest kontrolowany.
„Wiem, że tak.” Głos Theo jest napięty, pełen konfliktu. „Ale to nie tłumaczy, dlaczego wygląda, jakby jej świat właśnie się skończył.”
Kuchnia się kurczy, ściany przybliżają się, gdy obaj bracia podchodzą bliżej. Jestem uwięziona między nimi—ciepło Theo jest mi znajome, ale teraz podszyte bólem i wściekłością, intensywność Xandera iskrzy niebezpiecznym głodem, ledwo powstrzymanym. Powietrze staje się duszne.
„Theo, proszę—”
„Nie.” Zbliża się o krok, furia bije od niego falami. „Chcę odpowiedzi. Co ci powiedział? Co zrobił?”
„Nic się nie stało”, upieram się, ale mój głos się łamie.
„Spójrz na nią”, mówi cicho Xander. „Zobacz, jak bardzo jest roztrzęsiona. Myślisz, że to ja to spowodowałem?”
„Myślę, że wszystko, czego dotkniesz, zamieniasz w popiół”, warczy Theo.
„Może niektóre rzeczy muszą spłonąć.”
Ogień eksploduje wzdłuż mojego obojczyka. Ból narasta, gdy obaj są tak blisko, jakby moje ciało rozrywały dwa przeciwstawne bieguny magnetyczne. Dzieje się coś niemożliwego—czuję ich emocje.
Rozpacz Theo zalewa mnie, gorzka i ostra.
Wina Xandera przepełnia powietrze niczym gęsty dym, pod nią czai się coś jeszcze dzikszego. A jednak nie wygląda na kogoś, kto by czegoś żałował.
„Możesz już iść”, mówi Theo, zbliżając się do mnie.
„To nie ty o tym decydujesz”, ripostuje Xander.
„Jeszcze jak. Jestem tu teraz. Ona nie potrzebuje, żebyś się nad nią unosił.”
„Może powinieneś zapytać ją, czego potrzebuje, zamiast zakładać.”
„Nie muszę nic zakładać. Spójrz na nią—rozpada się, a ty tylko pogarszasz sprawę.”
„Naprawdę? A może to ty wszystko utrudniasz?”
„Przestańcie mówić o mnie, jakbym tu nie była!” Słowa wyrywają mi się z piersi, ale oni dalej krążą wokół siebie, dalej się kłócą, jakbym była niewidzialna.
„Słyszałeś ją”, cicho mówi Xander.
„Dobrze.” Szczęka Theo drży. „Cassidy, chcesz, żeby on tu został?”
„Nie zrzucaj tego na nią”, wtrąca się Xander, zanim zdążę odpowiedzieć. „Zobacz, w jakim jest stanie.”
„Właśnie o to mi chodzi. Potrzebuje przestrzeni, a nie ciebie kręcącego się i komplikującego wszystko jeszcze bardziej.”
„Niczego nie komplikuję. Znalazła coś, co ją zraniło—pomogłem jej przez to przejść.”
„Przez co dokładnie? Co było w tych listach?”
„To nie moja historia do opowiedzenia. Zapytaj ją.”
„Pytam ciebie. Co zrobiłeś, żeby ją uspokoić? Co powiedziałeś?”
„Słuchałem. Tego potrzebowała.”
„Tak. Słuchałeś.” Głos Theo staje się ostry. „Tak jak słuchałeś Tessy, zanim przekonałeś ją, żeby odeszła.”
Oczy Xandera niebezpiecznie błyskają. „Zostaw Tessę z tego.”
„Dlaczego? Boisz się, że Cassidy dowie się, jakim naprawdę jesteś facetem?”
„Boisz się, że zobaczy, że są inne opcje niż zadowalanie się tym, co ma?”
„Zadowalanie się?” Głos Theo staje się groźny. „Myślisz, że to właśnie robi ze mną?”
„Myślę, że zasługuje na kogoś, kto naprawdę ją widzi.”
„I myślisz, że to ty? Po kilku dniach znajomości?”
„Czasem kilka dni wystarczy, by rozpoznać coś prawdziwego.”
„Prawdziwego? Nawet nie znasz znaczenia tego słowa.”
Ich głosy narastają, tną powietrze, które stało się nieznośnie duszne. Słowa latają między nimi jak noże, każda oskarżenie ostrzejsze niż poprzednie.
„PRZESTAŃCIE!” krzyczę, słowo rozdziera mi gardło.
Surowy ból w moim głosie przecina ich kłótnię jak ostrze. Obaj bracia zamierają w pół zdania, odwracając się i wpatrując się we mnie z szokiem i troską.
Klata mi się unosi, gdy walczę o oddech, przytłoczona wszystkim—listami, rewelacjami o mojej rodzinie, tym, jak oni dwaj walczą o mnie, jakbym była jakąś nagrodą do zdobycia. Gorąco przeszywa mój obojczyk tam, gdzie przez cały dzień płonęły te dziwne znaki, a oczy zalewają mi łzy frustracji i wyczerpania.
„Cassidy?” Theo szepcze, sięgając w moim kierunku.
„Nie”, szepczę, odsuwając się od nich obu.
„Coś jest nie tak”, mówi Xander, a jego głos łagodnieje. „Trzęsiesz się.”
Obie ich dłonie dotykają mojej skóry jednocześnie.
Świat eksploduje.
Moc uderza przez to połączenie jak piorun szukający uziemienia. Nagle nie jestem już w swojej głowie—tonę w ich umysłach. Desperacki strach Theo zalewa moją świadomość, jego absolutna panika, że mnie traci z powodu sił, których nie rozumie. Jego miłość uderza jak fizyczny cios, czysta i rozpaczliwa, i jest wszystkim dobrym, czego kiedykolwiek pragnął.
A potem dusza Xandera wdziera się w moją jak uderzenie meteorytu.
Rozpoznanie tak głębokie, że przepisuje moje DNA. Nie jestem tylko kimś, kogo pragnie—jestem brakującym elementem, który go dopełnia. Lata pustki nagle wypełnione celem, pełnią, która sięga głębiej niż krew i kość. Jego miłość nie koi—ona pochłania, pochłania wszystko, aż nie zostaje nic oprócz nas.
„Za dużo”, szlocham, czując wszystko, co oni czują, pragnąc wszystkiego, czego oni pragną.
„Nie mogę—nie zniosę was obu—”
To wyznanie wyrywa się z mojej piersi, gdy ich emocje zalewają mnie falami.
Nogi się pode mną uginają, gdy ogień rozchodzi się po każdym nerwie. Złote nici łączące nas pulsują coraz jaśniej, żądając więcej, niż jakiekolwiek ludzkie serce może dać.
„Cassidy!” Oba głosy krzyczą moje imię, gdy ciemność pochłania mnie zupełnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować