Katia pov
Pozwólcie, że się przedstawię. Nazywam się Katia Lane i mam 19 lat. Dziś jest dzień, w którym umieram. Nie smućcie się z mojego powodu. To w porządku, mój wilk Aza i ja zgadzamy się, że nasze następne życie musi być lepsze niż to.
Ach tak, na wypadek gdybyście nie wiedzieli, wilkołaki są prawdziwe, a ja jestem jednym z nich. Wolimy być nazywani zmiennokształtnymi, ponieważ zmieniamy się z człowieka w wilka na zawołanie. Żyjemy w społecznościach zwanych watahami i współżyjemy z innymi nadprzyrodzonymi istotami oraz ludźmi. Chociaż większość ludzi nie ma pojęcia, że świat nadprzyrodzony istnieje.
Wracając do tego, dlaczego Aza i ja zdecydowaliśmy, że dziś jest dzień, w którym umieramy. To naprawdę proste. Nie możemy dłużej znieść tortur, przemocy, bólu i cierpienia, z którymi zmagałyśmy się od mojego narodzenia. Nie mam pojęcia, dlaczego moi rodzice, para beta w watahie Night Shade, nienawidzili mnie. Byłam ich pierworodnym dzieckiem, a oni nie okazali mi żadnych uczuć. Byłam właściwie ignorowana, poza zmianą pieluch i karmieniem mnie, co utrzymywało mnie w ciszy. Kiedy byłam wystarczająco duża, by rozumieć polecenia, zostałam przydzielona do gotowania, sprzątania i opieki nad moimi młodszymi braćmi. Tak, moi bracia byli kochani i cenieni. W końcu mieli stać się beta i gamma watahy pewnego dnia. Tak jak mój ojciec i jego brat. Moi bracia nauczyli się mnie bić, rzucać, dusić i robić wszystko, co im przyszło do głowy. Ich ulubioną rzeczą było robienie czegoś, co było im zakazane, a potem obwinianie mnie. Wiedząc, że zostanę ukarana. Pewnego razu, gdy miałam około ośmiu lat, moi bracia ukradli pieniądze z portfela mojej mamy. Kiedy mama odkryła, że brakuje pieniędzy, zostałam obwiniona. Dostałam 50 razów i nie miałam jedzenia przez tydzień. Byłam obwiniana i karana za wszystko, co poszło nie tak lub wydarzyło się w watahie. Moi rodzice bili mnie, kopali, chłostali i głodzili. Nie wspominając o innych sposobach torturowania mnie, które tylko moi rodzice lub członkowie watahy mogli wymyślić.
Dlaczego nie powiedziałam nic Alfie lub Lunie? Byli zajęci prowadzeniem watahy, a widzieli, jak byłam uderzana i rzucana przez pokój jadalny, kiedy się potknęłam i wylałam tacę z jedzeniem na podłogę. Nie miało znaczenia, że miałam tylko pięć lat. Uznałam, że skoro nic nie powiedzieli, to naprawdę im nie zależało.
Próbowałam uciec, gdy miałam osiem lat. Zostałam pobita i zamknięta w szafie jako kara za moje ostatnie przewinienie. Nawet nie wiedziałam, za co dokładnie byłam karana. Dotarłam do lasu otaczającego nasze ziemie watahy. Biegłam i biegłam, aż stało się tak ciemno, że nie jeden promień słońca nie przebijał się przez drzewa. Byłam przerażona i nie wiedziałam, co robić. Było zimno, bałam się dźwięków i tego, co mogło je powodować. Znalazłam drzewo z dziurą u podstawy pnia i wpełzłam do środka. Siedząc w środku, drżąc, i mając nadzieję, że nic mnie nie znajdzie i nie pożre, poczułam zapach mojego ojca i wujka. Już i tak niewielka jak na mój wiek, starałam się jeszcze bardziej zmniejszyć. Zmysły zmiennokształtnych są silniejsze niż ludzkie, nawet kiedy nie spotkaliśmy jeszcze naszych wilków. Tak więc dla dwóch dorosłych mężczyzn, którzy mieli swoje wilki od lat, było łatwo mnie znaleźć. Zostałam złapana za nogi i wyciągnięta z drzewa. Pobicie, które zgotowali mi ojciec i wujek za to, że ich utrudniłam, prawie mnie zabiło. Kiedy zobaczyli, jak źle mnie pobili, zabrali mnie do szpitala watahy, mówiąc, że zostałam zaatakowana przez samotnika. Samotnik to wilk, który opuścił lub został wyrzucony z watahy. Wilki są zwierzętami stadnymi i mają trudności z życiem w samotności. Niektóre samotniki nie mogą znieść samotności i to wpływa na ich umysł.
Lekarz zaakceptował ich wyjaśnienie i spędził godziny na nastawianiu kości i zakładaniu gipsów na mnie. Szyciu i monitorowaniu moich parametrów życiowych. Kiedy już nie groziła mi śmierć, wysłał mnie do domu z obietnicą, że postaram się nie przyciągać uwagi do siebie. Naprawdę nie kupił wymówki o samotniku. Wiedział, co naprawdę się stało i wiedział, że nie może stawić oporu beta watahy.
Udało mi się to przez około dwa lata. Nauczyłam się nigdy nie mówić, żeby nikt mnie nie usłyszał i nie przypomniał sobie, że istnieję. Znajdowałam sposoby, by nie być w tym samym pokoju z najgorszymi moimi oprawcami. Byłam właściwie duchem. Robiłam to, co mi zlecono każdego dnia. Nauczyłam się przewidywać, kiedy ktoś czegoś chciał i zanim przypomniał sobie moje imię i krzyknął na mnie, już to było. Czekałam, aż wszyscy zasną każdej nocy, zanim cicho wślizgiwałam się do swojego pokoju i kładłam spać.
A potem nadeszły moje dziesiąte urodziny....
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Katii
Na moje dziesiąte urodziny mama obudziła mnie, mówiąc: "Szybko, ubierz się. Mamy dla ciebie niespodziankę urodzinową." Powiedziała, że w mojej szafie czeka specjalna sukienka urodzinowa, którą mam założyć. Wyskoczyłam z łóżka, pobiegłam do szafy, a tam wisiała najpiękniejsza sukienka, jaką kiedykolwiek widziałam. To była najładniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek posiadałam. Większość moich ubrań nie była lepsza niż łachmany. Miałam kilka rzeczy, które mogłam nosić tylko, gdy uczestniczyłam w wydarzeniu w domu stada. Tak jak mój pokój był tylko na pokaz. Pewnie, spałam tam, ale to wszystko.
Sukienka była taka ładna. Była z białego jedwabiu z małymi różowymi i czerwonymi wstążkami wplecionymi w tył gorsetu. Stałam, patrząc na nią, zastanawiając się, dlaczego nagle moja mama kupiła mi tę sukienkę i dlaczego była taka szczęśliwa. Nigdy jej nie uszczęśliwiam. Nigdy nie kupiła mi czegoś tak drogiego. Czy to jakiś podstęp? Gdy tylko założę sukienkę, czy ona ją ze mnie zerwie, mówiąc, że jestem zbyt brzydka, aby ją nosić?
Chwyciłam sukienkę i poszłam do łazienki. Skoro mama chciała, żebym założyła sukienkę, zgaduję, że pozwoli mi się dzisiaj wykąpać. Włączyłam prysznic i dostosowałam go, tak aby był ledwo ciepły, na wypadek gdyby ktoś przyszedł sprawdzić, czy nie używam gorącej wody. Jeśli usłyszałabym, że ktoś idzie, mogłabym lekko przekręcić pokrętło i woda byłaby lodowata. Jeśli bym ich nie usłyszała, wyglądałoby na to, że nie przekręciłam pokrętła wystarczająco daleko, aby całkowicie wyłączyć gorącą wodę. Chociaż nie mogłam przestać mieć nadziei, że moi rodzice w jakiś sposób zrozumieli, że ja też jestem ich dzieckiem i że nie jestem taka brzydka ani głupia. Może 10 to magiczna liczba dla dziewczynek w naszej rodzinie. Może nie można ich kochać, dopóki nie skończą 10 lat. Słyszałam dziwne historie o innych rodzinach i o tym, co nazywają tradycjami. Może to jest tradycja rodzinna dla dziewczynek. Mój mózg uchwycił się tego pomysłu i to było wszystko, o czym mogłam myśleć. Moja mama, tata, bracia i reszta stada będą mnie teraz kochać. Zakładam, że to reszta niespodzianki urodzinowej. Sukienka jest dla jakiejś ceremonii, aby dać mi znać, że mnie teraz kochają.
Nikt nie przerwał mi prysznica, a ja straciłam poczucie czasu, więc byłam tam dłużej, niż było dozwolone. Szybko się osuszyłam i owinęłam ręcznikiem wokół mojej cienkiej klatki piersiowej. Pośpieszyłam się z myciem zębów i rozplątywaniem świeżo umytych włosów. Upuszczam ręcznik, ale podnoszę go z podłogi i wieszam. Nie chcę zrobić nic, co mogłoby to zepsuć. Wślizgnęłam się w moje małe majtki i wstąpiłam w sukienkę. Czuję się, jakby to było to, co wyobrażam sobie, że chmura musi czuć się na moim ciele. Wtedy mama weszła, aby pomóc mi ją zapiąć. "Dobrze, umyłaś się i umyłaś włosy," powiedziała. "Dziś jest ważny dzień i musimy sprawić, abyś wyglądała tak ładnie, jak to tylko możliwe." powiedziała, uśmiechając się. Ona się uśmiechała. Wiem, że masz tylko 10 lat, ale bogini, jesteś taka malutka. Nie mogę uwierzyć, że urodziłam karzełka, zwłaszcza z krwią alfy płynącą w moich żyłach. Moja mama potem wyczesała i zaplotła moje włosy, oplatając je wokół mojej głowy. Zabezpieczyła je kilkoma szpilkami i dodała małe różowe i czerwone różyczki w każdym ogniwie warkocza. Oczy mamy zaszkliły się, co oznaczało, że łączyła się z kimś. Najprawdopodobniej z moim tatą. Umysłowe łączenie to kolejna rzecz, którą można zrobić ze stadem, gdy dostaniesz swojego wilka. Chociaż słyszałam rozmowy w domu stada, że pary dostają specjalne połączenie, gdy są sparowane. Jej oczy się rozjaśniły i spojrzała na mnie, mówiąc: "Cóż, to będzie musiało wystarczyć," a potem mrucząc pod nosem, "Mówiłam twojemu ojcu, że powinniśmy cię lepiej karmić." Spojrzała na mnie z uśmiechem z powrotem na miejscu, "Chodź, Katia! Twoja niespodzianka już tu jest."
Zeszliśmy po schodach, a w naszym salonie stał mężczyzna, patrząc na mnie, jak schodzę. Był wysoki, a jego nogi, ramiona i klatka piersiowa były pokryte mięśniami. Miał długie brązowe włosy, które opadały na ramiona. Jego kozia bródka i wąsy były tego samego koloru co włosy. Patrzył na mnie najpiękniejszymi złotymi oczami. Przypominały mi złoty naszyjnik, który Luna zawsze nosiła. Choć był ładny do oglądania, sposób, w jaki na mnie patrzył, sprawiał, że moja skóra cierpła.
On nadal patrzył, mówiąc: "ona się nada." Spojrzałam na mojego ojca, który stał obok mężczyzny, uśmiechając się. To był kolejny pierwszy raz. Nigdy wcześniej nie widziałam go uśmiechającego się.
Nagle, moja mama schodzi z ostatniego schodka i mówi: "Katia, poznaj Alfę Thomasa Crane'a z stada Blood Meadow. Zdecydował się wziąć cię jako swoją wybraną partnerkę."
Przesuń w górę, aby kontynuować