Katia pov
Pozwólcie, że się przedstawię. Nazywam się Katia Lane i mam 19 lat. Dziś jest dzień, w którym umieram. Nie smućcie się z mojego powodu. To w porządku, mój wilk Aza i ja zgadzamy się, że nasze następne życie musi być lepsze niż to.
Ach tak, na wypadek gdybyście nie wiedzieli, wilkołaki są prawdziwe, a ja jestem jednym z nich. Wolimy być nazywani zmiennokształtnymi, ponieważ zmieniamy się z człowieka w wilka na zawołanie. Żyjemy w społecznościach zwanych watahami i współżyjemy z innymi nadprzyrodzonymi istotami oraz ludźmi. Chociaż większość ludzi nie ma pojęcia, że świat nadprzyrodzony istnieje.
Wracając do tego, dlaczego Aza i ja zdecydowaliśmy, że dziś jest dzień, w którym umieramy. To naprawdę proste. Nie możemy dłużej znieść tortur, przemocy, bólu i cierpienia, z którymi zmagałyśmy się od mojego narodzenia. Nie mam pojęcia, dlaczego moi rodzice, para beta w watahie Night Shade, nienawidzili mnie. Byłam ich pierworodnym dzieckiem, a oni nie okazali mi żadnych uczuć. Byłam właściwie ignorowana, poza zmianą pieluch i karmieniem mnie, co utrzymywało mnie w ciszy. Kiedy byłam wystarczająco duża, by rozumieć polecenia, zostałam przydzielona do gotowania, sprzątania i opieki nad moimi młodszymi braćmi. Tak, moi bracia byli kochani i cenieni. W końcu mieli stać się beta i gamma watahy pewnego dnia. Tak jak mój ojciec i jego brat. Moi bracia nauczyli się mnie bić, rzucać, dusić i robić wszystko, co im przyszło do głowy. Ich ulubioną rzeczą było robienie czegoś, co było im zakazane, a potem obwinianie mnie. Wiedząc, że zostanę ukarana. Pewnego razu, gdy miałam około ośmiu lat, moi bracia ukradli pieniądze z portfela mojej mamy. Kiedy mama odkryła, że brakuje pieniędzy, zostałam obwiniona. Dostałam 50 razów i nie miałam jedzenia przez tydzień. Byłam obwiniana i karana za wszystko, co poszło nie tak lub wydarzyło się w watahie. Moi rodzice bili mnie, kopali, chłostali i głodzili. Nie wspominając o innych sposobach torturowania mnie, które tylko moi rodzice lub członkowie watahy mogli wymyślić.
Dlaczego nie powiedziałam nic Alfie lub Lunie? Byli zajęci prowadzeniem watahy, a widzieli, jak byłam uderzana i rzucana przez pokój jadalny, kiedy się potknęłam i wylałam tacę z jedzeniem na podłogę. Nie miało znaczenia, że miałam tylko pięć lat. Uznałam, że skoro nic nie powiedzieli, to naprawdę im nie zależało.
Próbowałam uciec, gdy miałam osiem lat. Zostałam pobita i zamknięta w szafie jako kara za moje ostatnie przewinienie. Nawet nie wiedziałam, za co dokładnie byłam karana. Dotarłam do lasu otaczającego nasze ziemie watahy. Biegłam i biegłam, aż stało się tak ciemno, że nie jeden promień słońca nie przebijał się przez drzewa. Byłam przerażona i nie wiedziałam, co robić. Było zimno, bałam się dźwięków i tego, co mogło je powodować. Znalazłam drzewo z dziurą u podstawy pnia i wpełzłam do środka. Siedząc w środku, drżąc, i mając nadzieję, że nic mnie nie znajdzie i nie pożre, poczułam zapach mojego ojca i wujka. Już i tak niewielka jak na mój wiek, starałam się jeszcze bardziej zmniejszyć. Zmysły zmiennokształtnych są silniejsze niż ludzkie, nawet kiedy nie spotkaliśmy jeszcze naszych wilków. Tak więc dla dwóch dorosłych mężczyzn, którzy mieli swoje wilki od lat, było łatwo mnie znaleźć. Zostałam złapana za nogi i wyciągnięta z drzewa. Pobicie, które zgotowali mi ojciec i wujek za to, że ich utrudniłam, prawie mnie zabiło. Kiedy zobaczyli, jak źle mnie pobili, zabrali mnie do szpitala watahy, mówiąc, że zostałam zaatakowana przez samotnika. Samotnik to wilk, który opuścił lub został wyrzucony z watahy. Wilki są zwierzętami stadnymi i mają trudności z życiem w samotności. Niektóre samotniki nie mogą znieść samotności i to wpływa na ich umysł.
Lekarz zaakceptował ich wyjaśnienie i spędził godziny na nastawianiu kości i zakładaniu gipsów na mnie. Szyciu i monitorowaniu moich parametrów życiowych. Kiedy już nie groziła mi śmierć, wysłał mnie do domu z obietnicą, że postaram się nie przyciągać uwagi do siebie. Naprawdę nie kupił wymówki o samotniku. Wiedział, co naprawdę się stało i wiedział, że nie może stawić oporu beta watahy.
Udało mi się to przez około dwa lata. Nauczyłam się nigdy nie mówić, żeby nikt mnie nie usłyszał i nie przypomniał sobie, że istnieję. Znajdowałam sposoby, by nie być w tym samym pokoju z najgorszymi moimi oprawcami. Byłam właściwie duchem. Robiłam to, co mi zlecono każdego dnia. Nauczyłam się przewidywać, kiedy ktoś czegoś chciał i zanim przypomniał sobie moje imię i krzyknął na mnie, już to było. Czekałam, aż wszyscy zasną każdej nocy, zanim cicho wślizgiwałam się do swojego pokoju i kładłam spać.
A potem nadeszły moje dziesiąte urodziny....
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Katii
Na moje dziesiąte urodziny mama obudziła mnie, mówiąc: "Szybko, ubierz się. Mamy dla ciebie niespodziankę urodzinową." Powiedziała, że w mojej szafie czeka specjalna sukienka urodzinowa, którą mam założyć. Wyskoczyłam z łóżka, pobiegłam do szafy, a tam wisiała najpiękniejsza sukienka, jaką kiedykolwiek widziałam. To była najładniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek posiadałam. Większość moich ubrań nie była lepsza niż łachmany. Miałam kilka rzeczy, które mogłam nosić tylko, gdy uczestniczyłam w wydarzeniu w domu stada. Tak jak mój pokój był tylko na pokaz. Pewnie, spałam tam, ale to wszystko.
Sukienka była taka ładna. Była z białego jedwabiu z małymi różowymi i czerwonymi wstążkami wplecionymi w tył gorsetu. Stałam, patrząc na nią, zastanawiając się, dlaczego nagle moja mama kupiła mi tę sukienkę i dlaczego była taka szczęśliwa. Nigdy jej nie uszczęśliwiam. Nigdy nie kupiła mi czegoś tak drogiego. Czy to jakiś podstęp? Gdy tylko założę sukienkę, czy ona ją ze mnie zerwie, mówiąc, że jestem zbyt brzydka, aby ją nosić?
Chwyciłam sukienkę i poszłam do łazienki. Skoro mama chciała, żebym założyła sukienkę, zgaduję, że pozwoli mi się dzisiaj wykąpać. Włączyłam prysznic i dostosowałam go, tak aby był ledwo ciepły, na wypadek gdyby ktoś przyszedł sprawdzić, czy nie używam gorącej wody. Jeśli usłyszałabym, że ktoś idzie, mogłabym lekko przekręcić pokrętło i woda byłaby lodowata. Jeśli bym ich nie usłyszała, wyglądałoby na to, że nie przekręciłam pokrętła wystarczająco daleko, aby całkowicie wyłączyć gorącą wodę. Chociaż nie mogłam przestać mieć nadziei, że moi rodzice w jakiś sposób zrozumieli, że ja też jestem ich dzieckiem i że nie jestem taka brzydka ani głupia. Może 10 to magiczna liczba dla dziewczynek w naszej rodzinie. Może nie można ich kochać, dopóki nie skończą 10 lat. Słyszałam dziwne historie o innych rodzinach i o tym, co nazywają tradycjami. Może to jest tradycja rodzinna dla dziewczynek. Mój mózg uchwycił się tego pomysłu i to było wszystko, o czym mogłam myśleć. Moja mama, tata, bracia i reszta stada będą mnie teraz kochać. Zakładam, że to reszta niespodzianki urodzinowej. Sukienka jest dla jakiejś ceremonii, aby dać mi znać, że mnie teraz kochają.
Nikt nie przerwał mi prysznica, a ja straciłam poczucie czasu, więc byłam tam dłużej, niż było dozwolone. Szybko się osuszyłam i owinęłam ręcznikiem wokół mojej cienkiej klatki piersiowej. Pośpieszyłam się z myciem zębów i rozplątywaniem świeżo umytych włosów. Upuszczam ręcznik, ale podnoszę go z podłogi i wieszam. Nie chcę zrobić nic, co mogłoby to zepsuć. Wślizgnęłam się w moje małe majtki i wstąpiłam w sukienkę. Czuję się, jakby to było to, co wyobrażam sobie, że chmura musi czuć się na moim ciele. Wtedy mama weszła, aby pomóc mi ją zapiąć. "Dobrze, umyłaś się i umyłaś włosy," powiedziała. "Dziś jest ważny dzień i musimy sprawić, abyś wyglądała tak ładnie, jak to tylko możliwe." powiedziała, uśmiechając się. Ona się uśmiechała. Wiem, że masz tylko 10 lat, ale bogini, jesteś taka malutka. Nie mogę uwierzyć, że urodziłam karzełka, zwłaszcza z krwią alfy płynącą w moich żyłach. Moja mama potem wyczesała i zaplotła moje włosy, oplatając je wokół mojej głowy. Zabezpieczyła je kilkoma szpilkami i dodała małe różowe i czerwone różyczki w każdym ogniwie warkocza. Oczy mamy zaszkliły się, co oznaczało, że łączyła się z kimś. Najprawdopodobniej z moim tatą. Umysłowe łączenie to kolejna rzecz, którą można zrobić ze stadem, gdy dostaniesz swojego wilka. Chociaż słyszałam rozmowy w domu stada, że pary dostają specjalne połączenie, gdy są sparowane. Jej oczy się rozjaśniły i spojrzała na mnie, mówiąc: "Cóż, to będzie musiało wystarczyć," a potem mrucząc pod nosem, "Mówiłam twojemu ojcu, że powinniśmy cię lepiej karmić." Spojrzała na mnie z uśmiechem z powrotem na miejscu, "Chodź, Katia! Twoja niespodzianka już tu jest."
Zeszliśmy po schodach, a w naszym salonie stał mężczyzna, patrząc na mnie, jak schodzę. Był wysoki, a jego nogi, ramiona i klatka piersiowa były pokryte mięśniami. Miał długie brązowe włosy, które opadały na ramiona. Jego kozia bródka i wąsy były tego samego koloru co włosy. Patrzył na mnie najpiękniejszymi złotymi oczami. Przypominały mi złoty naszyjnik, który Luna zawsze nosiła. Choć był ładny do oglądania, sposób, w jaki na mnie patrzył, sprawiał, że moja skóra cierpła.
On nadal patrzył, mówiąc: "ona się nada." Spojrzałam na mojego ojca, który stał obok mężczyzny, uśmiechając się. To był kolejny pierwszy raz. Nigdy wcześniej nie widziałam go uśmiechającego się.
Nagle, moja mama schodzi z ostatniego schodka i mówi: "Katia, poznaj Alfę Thomasa Crane'a z stada Blood Meadow. Zdecydował się wziąć cię jako swoją wybraną partnerkę."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Thomas pov
To niepokojące, jak ta dziewczyna Katia po prostu stoi i patrzy na nic. Odkąd jej matka ogłosiła, że jest moją wybraną partnerką, po prostu stoi tam. Absolutnie żadnej reakcji, nawet błysku emocji na twarzy. Jej matka ściąga ją z ostatniego stopnia, a ona nadal nie okazuje żadnej reakcji. Matka pochyla się, mówiąc coś jej do ucha, a ja korzystam z okazji, aby ją obserwować.
Mała Katia będzie piekielnie piękna, gdy dorośnie. Z tą ciemną czarną czupryną, porcelanową skórą, naturalnie różowymi ustami w kształcie łuku i tymi dużymi czarnymi/fioletowymi oczami, teraz jest uroczą małą istotką.
Będzie moja. Moja do szkolenia według własnego uznania. Nie mogę się doczekać, żeby zacząć jej trening, i chociaż będę musiał poczekać, aż stanie się kobietą, aby się z nią związać, są inne treningi, które mogę rozpocząć od razu. Czuję, jak moje ciało reaguje w dżinsach i muszę się powstrzymać od poprawienia się.
"Katia," powiedziałem. "Chodź tutaj." Ona nadal stoi i patrzy, dopóki jej matka nie pchnie ją do przodu. Katia podchodzi, zatrzymując się tuż przede mną i patrzy, ale nie widzi. "Katia, spójrz na mnie," przenosi oczy, by patrzeć mi w oczy, ale w jakiś sposób opanowała sztukę patrzenia bez faktycznego widzenia. To jest frustrujące i wierzę, że ona to wie. Wierzę, że wie, bo to coś, co może jeszcze kontrolować w swoim młodym życiu. Nie na długo, złamię ją z tego i wszystkiego innego, co używa do trzymania kontroli nad życiem.
"Katia, dzisiaj są twoje urodziny, więc po zebraniu swoich rzeczy, może zatrzymamy się na urodzinową kolację z tortem i lodami w drodze do domu?" zapytałem. Nic, nawet nie mrugnęła.
Patrząc pytająco na jej rodziców, jej ojciec stwierdził, że nie mówiła od dwóch lat. Dwa lata temu próbowała uciec i została prawie pobita na śmierć za to. Nie wiedzieli, czy jest jakiś rodzaj uszkodzenia mózgu, czy robi to celowo. Nie znaleziono żadnych uszkodzeń w jej gardle.
Ahhh! Kolejny sposób, w jaki mała Katia trzyma się jakiejś kontroli. Zobaczymy, jak długo wytrzyma, gdy zabiorę ją do mojego stada.
Odwracam się, aby powiedzieć jej, żeby poszła zebrać to, co chce zabrać ze sobą. Kiedy wchodzi po schodach, wołam jej imię "Katia," odwraca się i patrzy w moim kierunku, "Masz 15 minut na zebranie swoich rzeczy." Po prostu stoi tam, dopóki nie powiem jej, żeby poszła. Odwraca się i biegnie po schodach.
Pani Lane pyta, "Czy mogę coś ci przynieść do picia, podczas gdy czekasz na Katię?" Kręcę głową wskazując, że wszystko jest w porządku i niczego nie potrzebuję, mówiąc: "musimy się ruszyć, jak tylko wróci."
"Dobrze, dobrze, całkowicie rozumiemy twoje pośpiech. Możemy spodziewać się uzgodnionej ceny na naszym koncie w ciągu 24 godzin?" pyta beta Delvin. Wyciągnąłem telefon, otworzyłem aplikację i nacisnąłem kilka przycisków, "Zrobione! Jak tylko wyjdziemy, nie chcę was więcej widzieć. Dziewczyna jest moja i mogę robić z nią, co chcę. Nigdy tutaj nie wróci, bo jeśli nie nauczy się, czego oczekuję i nie będzie posłuszna, umrze z mojej ręki tak, jak moja pierwsza Luna." Poinformowałem oboje. "Jakby nas to obchodziło. Jest teraz twoim problemem. Mała sierota to strata miejsca," mówi jej ojciec. Jej matka nie okazuje emocji w jedną ani drugą stronę.
Kilka minut później słyszałem jej małe kroki na schodach. Choć stała na szczycie schodów słuchając większości rozmowy, którą prowadzili jej rodzice i ja. Mój wilk słyszał jej płytkie oddechy. Prawie jakby była duchem, ale można ją było zobaczyć. Będę się cieszył, łamiąc tę dziewczynę, bo niezależnie od tego, co pokazuje otoczeniu, potrzeba ducha i siły, aby być tym małym duchem.
Schodzi na dół schodów, trzymając coś, co wygląda jak łachmany i czarnego wypchanego wilka. "Gotowa mały duchu?" pytam, i oczywiście, nie ma odpowiedzi ani ruchu. "Pożegnaj się z rodzicami, Katia." Poleciłem jej. Odwraca się i wychodzi za drzwi. Powiedziałem kilka słów pożegnalnych jej rodzicom i poszedłem za nią.
Kiedy wychodzę na zewnątrz, Mały Duch stoi obok mojego beta, nie porusza się ani nie reaguje na niego. "Alfa," mówi. "Nasza mała Luna pojawiła się bez ciebie i nie wiedziałem, co zrobić. Miałem zamiar połączyć się z tobą myślowo, kiedy wyszedłeś z domu."
"Mark, włóż swoją Lunę na tylne siedzenie i jedźmy coś zjeść." Powiedziałem do mojego beta.
Relaksuję się na przednim siedzeniu, myśląc o mojej nowej Lunie. Jestem pewien, że jest w niej coś nadprzyrodzonego, ale nie rozumiem, co. Eh, to nie ma znaczenia, będzie tym, kim chcę, żeby była. Jeśli nie, cóż, to naprawdę stanie się duchem.
Katia ma odkryć bestię, którą naprawdę jestem.
Przesuń w górę, aby kontynuować