Trzask drzwi samochodowych wyrywa mnie ze snu tak gwałtownie, że aż mi coś strzela w karku.
Głowa pulsuje mi od mściwej furii każdego kieliszka whisky z zeszłego wieczoru. W ustach czuję smak żalu i złych decyzji, a przez jedną dezorientującą chwilę nie mam pojęcia, gdzie jestem.
Nieznana tapicerka. Nieznana deska rozdzielcza. Promienie słońca przeszywają przednią szybę, której nie rozpoznaję.
Starsza kobieta z wczoraj stoi na zewnątrz auta, gestem każe mi wysiąść.
Tak. Nieznajoma, którą zatrzymałam na autostradzie podczas mojego spektakularnego załamania nerwowego.
"Koniec trasy, kochanie." Uśmiecha się przepraszająco. "Dalej już nie jadę."
Wysiadam chwiejnym krokiem na zakurzone pobocze, mrużąc oczy przed ostrym porannym słońcem. Obcasy natychmiast zapadają się w żwir i ziemię – zupełnie bezużyteczne w tym miejscu.
Gdziekolwiek to miejsce jest.
Falujące wzgórza ciągną się bez końca we wszystkich kierunkach. Krajobraz usiany jest gospodarstwami, połączonymi drewnianymi płotami i błąkającymi się krowami.
Żadnej panoramy miasta. Żadnych znanych punktów orientacyjnych. Tylko niekończąca się wieś i ledwie wyczuwalny zapach siana piekącego się w upale.
"Gdzie jesteśmy?" – mój głos brzmi chropowato, zdarty do żywego.
"Jakieś dwie godziny od miasta." Kobieta wzrusza ramionami, już wsiadając z powrotem do auta. "Mała miejscowość, Stone Creek. Zaopiekuj się sobą, skarbie."
"Czekaj—"
Ale już rusza, opony wzbijają tumany kurzu, który osiada na mojej designerskiej sukience. Stoję i patrzę, aż jej samochód znika za wzgórzem, zostawiając mnie zupełnie samą na poboczu pustej drogi.
Bez planu. Bez pieniędzy poza kilkoma zgniecionymi banknotami w kopertówce. Bez zmiany ubrań.
Panika narasta powoli, a potem uderza nagle.
Co ja zrobiłam? Uciekłam spod kontroli ojca prosto na kompletnie nieznane pustkowie. Telefon pokazuje dwanaście procent baterii i siedemnaście nieodebranych połączeń od taty.
Siedemnaście. Pewnie zdążył już obdzwonić wszystkich moich znajomych, każdego, kogo sam zaakceptował, każdego współpracownika, któremu coś zawdzięcza.
Ale nie mogę wrócić. Sama myśl o spotkaniu z nim, o usłyszeniu "a nie mówiłem" w tym zimnym, wyższościowym tonie, powoduje, że przewraca mi się w żołądku.
A jednak nie mam też dokąd iść naprzód.
Idę, aż znajduję ławkę przed zamkniętą stacją benzynową. Drewno się rozpada, pełne wyrytych inicjałów, ale to najpiękniejsze siedzisko, jakie widziałam. Opadam na nie z głową w dłoniach, próbując sobie przypomnieć, jak się oddycha.
Myśl, Raven. Myśl!
Przewijam listę kontaktów drżącymi palcami. Każde imię i nazwisko ma związek z ojcem. Agenci, których mi przedstawił. Współaktorzy z jego produkcji. Znajomi, których rodzice grają z nim w golfa w niedzielę.
Zadzwonić do kogokolwiek, to jakby zapalić racę sygnałową.
Wtedy jedno nazwisko przykuwa mój wzrok i fala wspomnień przetacza się przez głowę.
Weston Callahan.
Dawny wspólnik ojca. Człowiek, który lata temu odszedł z Hollywood, żeby prowadzić ranczo gdzieś w—próbuję sobie przypomnieć—gdzieś niedaleko tego Stone Creek, tak!
Ojciec kiedyś wspominał o nim, z pogardą i ironią. "Zmarnowany potencjał. Głupie wybory. Niektórzy nie umieją poradzić sobie z sukcesem."
Jeśli moja pamięć geograficzna mnie nie zawodzi, jestem uratowana.
To blisko. Musi być.
Zawieszam kciuk nad jego numerem. Nie rozmawiałam z Westonem od pięciu lat, od czasu, gdy miałam szesnaście i pojawił się na jednym z tych nieznośnych branżowych przyjęć mojego ojca. Był zupełnie inny niż ci wymuskani mężczyźni wokół.
Bardziej szorstki. Bardziej prawdziwy. Oczy burzowego błękitu, przez które zapominałam, jak się mówi po angielsku.
Miałam na niego okropną, nastoletnią fascynację. Taką, przez którą licealistki piszą żenujące wpisy w pamiętnikach i ćwiczą rozmowy przed lustrem w łazience.
Pewnie nawet mnie nie pamięta.
Wybieram numer, zanim zdążę się rozmyślić.
Pierwszy sygnał. Drugi. Trzeci. Serce wali mi w żebrach.
"Kto mówi?" – jego głos jest szorstki, podejrzliwy, głębszy, niż pamiętałam.
"Weston?" Dociskam telefon do ucha. "To Raven. Raven Lockwood. Córka Jonathana."
Cisza trwa tak długo, że sprawdzam, czy połączenie się nie rozłączyło.
"Raven," powtarza powoli, jakby testował to imię. "Czego chcesz?"
Nie "jak się masz" ani "minęło sporo czasu". Od razu do rzeczy. Nie powinnam czuć w tym ulgi, a jednak czuję.
"Jestem w kłopocie." Słowa wypadają ze mnie w pośpiechu, upokarzającym potoku. "Uciekłam wczoraj z domu. Wsiadłam do samochodu obcej kobiety. Obudziłam się porzucona w Stone Creek, bez pieniędzy, bez planu, bez nikogo, do kogo mogłabym zadzwonić, kto nie powie od razu ojcu, gdzie jestem."
Słyszę, jak ciężko wzdycha. Dźwięk człowieka, który dziś nie potrzebował kolejnych komplikacji.
"Wiem, że proszę o dużo," mówię szybko, desperacja wyostrza mi głos. "Ale... możesz po mnie przyjechać? Pomogę na ranczu. Będę pracować, obiecuję. Potrzebuję tylko miejsca, gdzie mogę się zatrzymać. Gdzie on mnie nie znajdzie."
Kolejna długa pauza. Niemal słyszę, jak rozważa niewygodę całej sytuacji wobec resztek zobowiązań wobec córki dawnego wspólnika. A może tylko szuka sposobu, by odmówić grzecznie.
"Jesteś w Stone Creek?"
"Tak. Przed jakąś stacją benzynową. Murphy's, chyba tak jest na szyldzie."
"Znam ją." Chwila ciszy. "Dobrze. Zostań tam, gdzie jesteś. Przyjadę."
Uczucie ulgi zalewa mnie tak gwałtownie, że nogi się pode mną uginają. Chwytam się ławki, żeby nie upaść. "Dziękuję, Weston. Naprawdę. Będę ciężko pracować, przysięgam. Nawet nie zauważysz, że tu jestem."
Mruczy coś wymijającego. "Będę za jakieś trzydzieści minut."
Połączenie się urywa, a ja przyciskam telefon do piersi, serce nadal wali – już nie tylko ze strachu.
Powiedział tak. Przyjedzie po mnie. Mam dokąd pójść.
I nieproszona pojawia się scena ze wspomnień.
Weston na tamtym przyjęciu pięć lat temu. Rękawy podwinięte do łokci, opalone, umięśnione przedramiona, od których szesnastoletnia ja dostawała zwarcia w mózgu. Śmiał się z czegoś, co powiedział inny gość, cała twarz rozjaśniona śmiechem.
A ja gapiłam się tak bezczelnie, że kiedy mnie przyłapał, niemal umarłam na miejscu.
Ale nie odwrócił wzroku.
Patrzył mi w oczy chwilę za długo. Jedna brew lekko uniesiona, kącik ust unoszący się z rozbawieniem.
Czerwieniłam się potem przez godzinę. Przeżywałam tę trzysekundową wymianę tygodniami. Pisałam jego imię w pamiętniku, otaczając je żenującymi serduszkami.
Szesnastoletnia Raven śniła o Westonie Callahanie z taką intensywnością, na jaką tylko nastolatki potrafią sobie pozwolić.
A teraz mam go znowu zobaczyć. Starsza. Zdesperowana. Z kacem. W pomiętej sukience z wczoraj, rozmazanym makijażu, pachnąca whisky i złymi decyzjami. Zupełnie niepodobna do tej wypolerowanej dziedziczki, którą może pamiętać.
Trzydzieści minut.
Włączam aparat w telefonie, by ocenić straty. Jest gorzej, niż myślałam. Oczy jak u szopa przez tusz, włosy splątane bez ratunku, sukienka poplamiona czymś, czego wolę nie identyfikować.
Robię, co mogę, chusteczką i śliną – niewiele to daje.
Minuty wloką się niemiłosiernie, a ja wypatruję na pustej drodze choćby śladu zbliżającego się samochodu. Za każdym razem, gdy wiatr porusza odległymi drzewami, puls mi przyspiesza.
I wtedy słyszę. Silnik zbliża się z oddali. Zniszczony pickup wyłania się zza wzgórza, zostawiając za sobą smugę kurzu. Żołądek przewraca mi się do góry nogami. Dłonie robią się wilgotne.
Ciężarówka zatrzymuje się przy stacji benzynowej.
Drzwi się otwierają i tam stoi – Weston Callahan we własnej osobie, wychodząc z auta z tą swobodną pewnością siebie, od której robi mi się sucho w ustach.
Jest szerszy w barach, niż pamiętałam, wytarty flanelowy koszula opina mu ramiona. Patrzy na mnie, a ja znowu zapominam, jak się oddycha.
Naprawdę mam nadzieję, że nie zauważy, jak szybko bije mi serce.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Wsiadaj.”
Dwa słowa. Bez ciepła, bez oceny, po prostu polecenie. Wskakuję na miejsce pasażera, zanim zdąży się rozmyślić, boleśnie świadoma, jak żałośnie muszę wyglądać w pogniecionej sukience koktajlowej i rozmazanym makijażu.
W ciężarówce pachnie skórą, sianem i czymś wyraźnie męskim. Weston siada za kierownicą, jego duże dłonie obejmują ją z łatwą pewnością siebie. Z bliska lata tylko go wyostrzyły. Srebrne pasma przy skroniach, głębsze zmarszczki obramowujące burzowo-niebieskie oczy, szczęka pokryta zarostem, który chyba od kilku dni nie widział maszynki do golenia.
Wygląda, jakby należał do tej ziemi w sposób, w jaki ja nigdy nigdzie nie należałam.
Wracamy na drogę i cisza wypełnia kabinę. To nie jest wygodna cisza. To ten rodzaj ciszy, który przylega do skóry i domaga się, by go przerwać.
„Dziękuję, że przyszedłeś,” w końcu zdołałam powiedzieć. „Wiem, że to strasznie niedogodne.”
Patrzy na mnie z boku, twarz nie do odczytania. „Twój ojciec wie, gdzie jesteś?”
Żołądek mi się zaciska. „Nie. I chcę, żeby tak zostało.”
„Dlaczego?”
Pytanie jest bezpośrednie, żądające. Nie okrutne, tylko rzeczowe. Mam wrażenie, że Weston Callahan nie ma cierpliwości do owijania w bawełnę.
Więc mówię mu wszystko.
O zaaranżowanych zaręczynach z Richardem Brooksem. O kłótni, która roztrzaskała dwadzieścia jeden lat starannego posłuszeństwa. O ucieczce do obskurnego baru i piciu, aż ściany się rozpłynęły. O wiadomości, która złamała mnie gdzieś w środku.
„Powiedział, że przygotowują zaręczyny, czy mi się to podoba, czy nie.” Mój głos drży, mimo usilnych starań. „Jakby moja zgoda była tylko drobną niedogodnością w jego biznesplanie.”
Szczęka Westona napina się, gdy mówię, mięsień pulsuje pod zarostem. Nie przerywa, nie pociesza pustymi słowami. Po prostu słucha z takim skupieniem, że po raz pierwszy w życiu czuję się naprawdę wysłuchana.
Gdy kończę, przez dłuższą chwilę milczy. „Nie powiem mu,” mówi w końcu.
Te słowa uderzają we mnie mocniej, niż powinny. „Naprawdę?”
„To, co zrobisz ze swoim życiem, to twoja sprawa, nie jego.” Nie odrywa oczu od drogi, ale w jego tonie pojawia się prawie niezauważalne zmiękczenie. „Żaden ojciec nie powinien traktować córki jak pionka do przetargu.”
Uczucie ulgi zalewa mnie tak mocno, że muszę szybko zamrugać, by powstrzymać niespodziewane łzy. „Dziękuję, Weston. Naprawdę.”
Kiwnął tylko głową i resztę drogi przejechaliśmy w łatwiejszej ciszy.
Ranczo wyłania się zza wzgórza i zapiera mi dech. Stare drewniane budynki rozrzucone po rozległych pastwiskach, otoczone płotami ciągnącymi się ku odległym górom. Konie pasą się na padoku. Kury rozbiegają się po ubitej ziemi. To niczym nie przypomina sterylnej doskonałości majątku mojego ojca. To jest prawdziwe. Bałaganiarskie, zużyte i absolutnie piękne.
„To twoje?” pytam, nie ukrywając zachwytu.
„Od ośmiu lat.” Zatrzymuje się koło głównego domu i gasi silnik. „Chodź. Najpierw musisz się odświeżyć.”
W środku dom jest prosty, ale ciepły. Wysłużone meble, wyblakłe dywany, okna wpuszczające złote popołudniowe światło. Pokazuje mi łazienkę—małą, funkcjonalną, zaopatrzoną w zwykłe mydło i czyste ręczniki.
„Weź prysznic,” mówi. „Znajdę ci coś do ubrania, co nie będzie—” Wskazuje na moją zniszczoną sukienkę. „Tym.”
„Nie musisz—”
„Nie da się pracować na ranczu w cekinach.” Kącik jego ust drga. Prawie uśmiech. „Mam jakieś stare ciuchy, może będą pasować. Zostawię je pod drzwiami.”
Prysznic to niebo. Gorąca woda zmywa zapach baru, pot, resztki kaca. Kiedy wychodzę, znajduję na podłodze stos złożonych ubrań—znoszone dżinsy, flanelową koszulę miękką od lat prania, grube skarpety. Ubrania kobiece, orientuję się. Mniej więcej w moim rozmiarze. Nie pytam, do kogo należały. Coś mi mówi, że już wiem.
Ubieram się szybko i znajduję Westona w kuchni, jak przesuwa przez blat talerz. Jajka, tosty, pokrojone pomidory z ogrodu. Prosto. Prawdziwie.
„Jedz,” mówi. „Wyglądasz, jakbyś od dawna nie miała porządnego posiłku.”
Nie myli się. Pochłaniam wszystko, podczas gdy on patrzy na mnie z cichą aprobatą.
"Lepiej?" pyta, gdy kończę.
"Dużo lepiej. Dziękuję." Wstaję, nagle niespokojna. "Co mam robić? Od czego zacząć?"
Przygląda mi się przez chwilę. "Mogłabyś odpocząć. Przeszłaś przez piekło w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin. Praca na ranczu poczeka do jutra."
"Nie chcę odpoczywać." Słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałam. "Chcę pracować. Chcę zrobić coś pożytecznego. Proszę."
Coś się zmienia w jego wyrazie twarzy. Zrozumienie, może. Albo rozpoznanie. "No dobrze. Pokażę ci wszystko."
Obchód jest sprawny i praktyczny. Stodoła na sprzęt. Stajnie dla koni—każdego nazywa po imieniu i mówi, które gryzą. Kurnik, za który będę odpowiadać od jutra. Warzywnik, który widział lepsze dni.
"Będziesz potrzebować innych butów," mówi, zerkając na moje bose stopy. "Mam stare kozaki, które mogą pasować."
Buty są zdarte i znoszone, co najmniej o dwa rozmiary za duże, ale to raj w porównaniu z chodzeniem boso. Związuję włosy kawałkiem sznurka znalezionym w stodole i spędzam popołudnie, wykonując krótkie polecenia Westona. Harmonogramy karmienia. Zamykanie furtek. Które siano dla których zwierząt. Jest cierpliwy mimo szorstkiego obejścia, powtarza rzeczy, gdy czegoś nie rozumiem, pokazuje zamiast tylko mówić.
Wieczorem jestem spocona, obolała i bardziej żywa niż czułam się od lat.
Jemy kolację na werandzie, gdy słońce schodzi ku horyzontowi. Proste kanapki i zimna lemoniada, niczym posiłki z kateringu, do których byłam przyzwyczajona.
"Myślałaś już, co teraz zrobisz?" pyta Weston, opierając się wygodnie na krześle.
Odkładam szklankę; pytanie brzmi ciężej, niż brzmi. "Szczerze? Nie. Tak długo żyłam cudzym życiem, że nie wiem nawet, jak wygląda moje własne."
Patrzy na mnie z cichą ciekawością, czekając.
"Potrzebuję czasu, żeby to ustalić." Skubię róg serwetki, unikając jego wzroku. "Do tego czasu mówiłam poważnie przez telefon. Zostanę tu i pomogę ci. Zapracuję na swoje utrzymanie."
Weston długo się nad tym zastanawia. "Przyda się dodatkowa para rąk. Takie ranczo to za dużo na jednego człowieka, zwłaszcza gdy mój brat połowę czasu jest poza domem."
"Twój brat?"
"Tak, młodszy. Powinien wrócić za kilka dni." Bierze długi łyk lemoniady. "On zajmuje się zaopatrzeniem i stroną biznesową. Ja zwierzętami i ziemią."
Jest w tym coś szorstkiego, ale szczerego. Nie litość. Praktyczność. Dzięki temu czuję się mniej jak ciężar, a bardziej jak ktoś, kto rzeczywiście może być użyteczny.
"To ustalone," mówię, i po raz pierwszy od ucieczki coś zaczyna przypominać plan.
Noc zapada szybciej, niż się spodziewałam. Niebo z różowego robi się fioletowe, potem głęboko aksamitnoniebieskie, i nagle staję przed problemem, którego nie przewidziałam.
"Weston?" Zawieszam głos w progu kuchni. "Nie chcę prosić o więcej, ale masz może coś, w czym mogłabym spać? Ubrania, które mi dałeś, są świetne, ale nie chcę spać w dżinsach."
Sztywnieje. Znika w tylnym pokoju i wraca, trzymając w rękach miękką bawełnianą piżamę. Błękitną, z delikatną koronką. Różni się od praktycznych ubrań z wcześniej. Jest bardziej osobista.
"Powinny pasować," mówi szorstkim głosem.
Piżama jest miękka od lat prania, wygodna na skórze. Pachnie cedrem i czymś kwiatowym. Kiedy wychodzę powiedzieć dobranoc, Weston obraca się i zamiera. Jego wzrok przesuwa się po mnie, wyraz twarzy się otwiera. Surowy. Bolesny.
"Przypominasz mi kogoś," mówi w końcu, słowa wyciągane wbrew jego woli.
"Kogo?"
Nie odpowiada. Jego kostki bieleją na szklance. Odwraca wzrok, jakby to, co widzi, sprawiało fizyczny ból.
Wtedy rozumiem. Ta piżama należała do kogoś, kogo kochał. Kogoś, kogo stracił. Do tej samej osoby, której ubrania nosiłam cały dzień.
"Dobranoc, Raven," mówi cicho. To brzmi jak zamykające się drzwi.
Wracam do swojego pokoju z bijącym sercem. Napięcie między nami nie jest już proste. Komplikuje je obecność duchów, których nie rozumiem.
A kiedy zamykam oczy, widzę tylko sposób, w jaki na mnie patrzył. Złamany i głodny, walczący ze sobą z całych sił.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranek przychodzi z obolałymi mięśniami i listą obowiązków, którą ledwo mogę odczytać. Charakter pisma Westona wygląda jak recepta lekarska po trzęsieniu ziemi.
"Sklep ogólnospożywczy jest na Main Street," mówi, wciskając mi do ręki gotówkę. "Kup wszystko z tej listy. Dojście tam powinno ci zająć jakieś dwadzieścia minut."
Cieszę się z wymówki, by uciec. Ranczo jest piękne, ale też małe, a obecność Westona wypełnia każdy jego zakamarek. Potrzebuję przestrzeni, by oddychać bez poczucia, że jego burzowoniebieskie oczy śledzą każdy mój ruch.
Droga do Stone Creek wiedzie przez pola dzikich kwiatów i podniszczone stodoły. Pożyczone buty wzbijają kurz przy każdym kroku, a ja łapię się na tym, że uśmiecham się bez powodu.
Samo miasteczko jest małe i senne. Jedna główna ulica, wzdłuż której ciągną się sklepy wyglądające, jakby nie zmieniły się od lat pięćdziesiątych. Bar z ręcznie malowanym szyldem. Sklep żelazny z bujanymi fotelami przed wejściem.
Miejsce, gdzie pewnie każdy zna sprawy każdego.
Sklep ogólny pachnie ziarnem i starym drewnem. Półki wypchane od podłogi po sufit wszystkim – od konserw po sprzęt do jazdy konnej. Większość rzeczy z listy Westona znajduję bez trudu, ale rękawice robocze zatrzymują mnie na dłużej.
Piętnaście różnych rodzajów. Kto by pomyślał, że rękawice są aż tak skomplikowane?
Studiuję stojak, próbując zgadnąć swój rozmiar, gdy nagle za plecami odzywa się głos. "Te będą dla ciebie za duże. Spróbuj tych na dolnej półce."
Odwracam się i oddech zamiera mi w piersi.
Mężczyzna stojący za mną jest przystojny w zupełnie inny sposób niż Weston.
Młodszy, złocisty, z brązowymi włosami rozjaśnionymi słońcem i ciepłymi oczami w kolorze miodu, które śmieją się całą twarzą. Jego uśmiech jest łatwy i zaraźliwy, dołeczki pojawiają się, gdy sięga ponad mną po mniejszą parę.
"Te," mówi, wciskając mi je w dłonie. "Zaufaj mi."
Gdy nasze palce się muskają, niechciane ciepło przebiega mi wzdłuż ramienia.
"Dzięki." Udaje mi się zabrzmieć prawie normalnie. "Jestem nowa w całym tym zaopatrywaniu rancza."
"Tak zauważyłem." Jego oczy przesuwają się po mnie, nie drapieżnie, raczej... uważnie. "Miastowa dziewczyna odkrywająca siebie na wsi. Zgadnę — uciekasz przed czymś czy do czegoś?"
Pytanie mnie zaskakuje. Zbyt przenikliwe. Zbyt bliskie prawdy.
"Może jednym i drugim," przyznaję, zanim zdążę się powstrzymać.
Kiwnął powoli głową, jakby ta odpowiedź coś dla niego znaczyła. "Najlepszy rodzaj ucieczki. Przynajmniej jesteś wobec siebie szczera."
Zaczynamy rozmawiać, gdy kończę zakupy. Jest czarujący i bystry, droczy się z moim akcentem i sposobem, w jaki trzymam worek z paszą, jakby miał mnie ugryźć.
"On cię nie zaatakuje," śmieje się, poprawiając mój chwyt. "To tylko owies."
"Widziałam horrory, które się tak zaczynają. Niewinne przedmioty gospodarskie, a potem — bum, opętanie."
Jego śmiech jest ciepły i prawdziwy, a ja uśmiecham się szerzej niż przez ostatnie miesiące. Jest w nim coś, co sprawia, że w klatce piersiowej robi mi się lżej. Nie jest to prostota, ale... wolność. Jakby nie musiała odgrywać żadnej roli.
"Jestem Theron," mówi, gdy idziemy w stronę kasy.
"Raven."
Jego uśmiech staje się szerszy. "Ładne imię dla ładnej dziewczyny. Nowa jesteś czy tylko przejazdem?"
Podaję mu skróconą wersję. Koleżanka kogoś stąd, zostaję na trochę, żeby wszystko sobie poukładać. Celowo nie wchodzę w szczegóły.
Zamiast drążyć, tylko kiwa głową. "Układanie sobie wszystkiego jest niedoceniane. Większość ludzi od razu udaje, że zna odpowiedzi."
"A ty nie udajesz?"
"Nigdy." Jego miodowe oczy zatrzymują się na moich, nagle poważne pod powierzchnią żartu. "Życie jest za krótkie na udawanie. Wolę być niewygodny i prawdziwy niż wygładzony i pusty."
Te słowa trafiają głęboko.
Niewygodna i prawdziwa. Tym nigdy nie pozwolono mi być.
"To musi być miłe," szepczę. "Tak dobrze wiedzieć, kim się jest."
"A kto powiedział, że wiem, kim jestem?" Uśmiecha się, ale pod spodem czai się coś jeszcze. Głębia, której się nie spodziewałam. "Wiem tylko, kim nie jestem. To już coś."
Wychodzimy na jasne popołudniowe słońce. Theron zerka na drogę prowadzącą z miasta. "W którą stronę idziesz?"
Wskazuję w stronę rancza, a jego brwi unoszą się.
"Serio? Idę w tę samą stronę." Równym krokiem rusza obok mnie. "Pozwól, że cię odprowadzę. Niebezpiecznie tu samej dziewczynie."
"Rycerskość czy paranoja?"
"Może po prostu chcę towarzystwa." Rzuca mi ukradkowe spojrzenie. "Jesteś interesująca, Raven. Większość ludzi nie jest."
Droga powrotna wydaje się krótsza, niż powinna. Rozmawiamy o niczym i wszystkim — o pogodzie, miasteczku, najlepszych miejscach do oglądania zachodu słońca. Opowiada mi o dorastaniu tutaj, o ranczu, o poczuciu, że nigdy nie pasował do formy, jakiej oczekiwała jego rodzina.
"Starszych braci rzuca długi cień," mówi, a pod swobodnym tonem wyczuwam coś bolesnego. "Albo całe życie próbujesz dorównać ich kształtowi, albo znajdujesz własny."
"Co wybrałeś?"
"Nadal to odkrywam." Jego uśmiech staje się przekorny. "Widzisz? Oboje do czegoś uciekamy."
Łapię się na tym, że porównuję go z Westonem, nawet nie chcąc tego robić.
Intensywność Westona, jego kontrolowane milczenie, żal, który przylega do niego jak dym. I ciepło Therona, jego nieosłonięta szczerość, sposób, w jaki sprawia, że czuję się widziana, a nie oceniana.
Różne grawitacje. Obie równie niebezpieczne.
Zbliżamy się do domu na ranczu, gdy drzwi frontowe gwałtownie się otwierają.
Weston wychodzi na ganek, a temperatura spada o dziesięć stopni. Jego wzrok przenosi się ze mnie na Therona i coś nieuchwytnego miga mu w oczach. Żuchwa drży.
"Widzę, że już się poznaliście," mówi. Jego ton jest płaski. Kontrolowany. "Jak tam twoja wyprawa, Theron?"
"Zaczekaj.” Mrugam, zmieszanie przebija się przez ciepło w piersi. „Wy się znacie?"
Weston patrzy na mnie długo i ciężko. "To mój młodszy brat, Theron. Był w innym mieście przez kilka dni, żeby odebrać trochę towaru."
Brat. To słowo dźwięczy mi w głowie.
"A propos," Weston odwraca się do Therona, krzyżując ramiona na piersi, "nie widzę żadnych surowców w twoich rękach, Terry."
Theron macha lekceważąco dłonią, nadal szeroko się uśmiechając, jakby to wszystko niesamowicie go bawiło. "Spokojnie, wszystko zostawiłem w samochodzie. Sprawdź w garażu. Wszystko tam jest."
Ale ledwo go słyszę.
Myśli wirują mi w głowie, odtwarzając każdą chwilę naszej rozmowy. Każdy błysk zauroczenia. Każdy śmiech, każde spojrzenie, każdy przypadkowy dotyk. Uroczy nieznajomy, przez którego poczułam się zauważona, i ponury mężczyzna, który przyspiesza mi puls, są braćmi.
Braćmi.
A ja mieszkam pod jednym dachem z oboma.
Theron zauważa mój oszołomiony wyraz twarzy i puszcza oczko, wyraźnie bawiąc się moim zaskoczeniem. "Niespodzianka."
"Mogłeś o tym wspomnieć," udaje mi się powiedzieć.
"A gdzie w tym zabawa?" Jego uśmiech staje się bardziej drapieżny i przez moment widzę to — ostrze pod słońcem. "Poza tym nie pytałaś."
Weston obserwuje naszą wymianę z tak zaciśniętą szczęką, że aż grozi to pęknięciem zębów. Coś niebezpiecznego tli się za jego burzowoniebieskimi oczami, zaborczość, do której nie ma prawa i której pewnie sam siebie nienawidzi.
"Raven." Jego głos jest niski, szorstki. "Wszystko kupiłaś?"
"Tak." Podnoszę torbę jak tarczę. "Wszystko z listy."
"Dobrze." Odwraca się i bez słowa wraca do środka.
Drzwi zamykają się za nim, a ja zostaję między domem a Theronem, z sercem bijącym tak, że nie umiem tego rozplątać.
"On zawsze taki jest," mówi Theron łagodnie. "Nie bierz tego do siebie."
"Jaki?"
"Zamknięty." Jego miodowe oczy znowu odnajdują moje, nagle poważne. "West od dawna niesie ciężar. Przez to trudno mu kogoś do siebie dopuścić."
W jego głosie nie ma zazdrości. Nie ma rywalizacji. Tylko zrozumienie.
"A ty?" pytam. "Co ty dźwigasz?"
Jego uśmiech wraca, ale teraz jest inny. Smutniejszy. Prawdziwszy.
"Wiedzę, że czasem trudniej jest zostać niż uratować." Przez chwilę utrzymuje moje spojrzenie. "Do zobaczenia przy kolacji, Raven."
Odchodzi w stronę garażu, a ja stoję i patrzę, jak znika, nagle świadoma, że moja sytuacja jest o wiele bardziej skomplikowana, niż była dziś rano.
Dwóch braci. Dwa różne rodzaje pragnienia.
A ja, uwięziona pośrodku czegoś, czego być może nie przeżyję.
Przesuń w górę, aby kontynuować