„Wsiadaj.”
Dwa słowa. Bez ciepła, bez oceny, po prostu polecenie. Wskakuję na miejsce pasażera, zanim zdąży się rozmyślić, boleśnie świadoma, jak żałośnie muszę wyglądać w pogniecionej sukience koktajlowej i rozmazanym makijażu.
W ciężarówce pachnie skórą, sianem i czymś wyraźnie męskim. Weston siada za kierownicą, jego duże dłonie obejmują ją z łatwą pewnością siebie. Z bliska lata tylko go wyostrzyły. Srebrne pasma przy skroniach, głębsze zmarszczki obramowujące burzowo-niebieskie oczy, szczęka pokryta zarostem, który chyba od kilku dni nie widział maszynki do golenia.
Wygląda, jakby należał do tej ziemi w sposób, w jaki ja nigdy nigdzie nie należałam.
Wracamy na drogę i cisza wypełnia kabinę. To nie jest wygodna cisza. To ten rodzaj ciszy, który przylega do skóry i domaga się, by go przerwać.
„Dziękuję, że przyszedłeś,” w końcu zdołałam powiedzieć. „Wiem, że to strasznie niedogodne.”
Patrzy na mnie z boku, twarz nie do odczytania. „Twój ojciec wie, gdzie jesteś?”
Żołądek mi się zaciska. „Nie. I chcę, żeby tak zostało.”
„Dlaczego?”
Pytanie jest bezpośrednie, żądające. Nie okrutne, tylko rzeczowe. Mam wrażenie, że Weston Callahan nie ma cierpliwości do owijania w bawełnę.
Więc mówię mu wszystko.
O zaaranżowanych zaręczynach z Richardem Brooksem. O kłótni, która roztrzaskała dwadzieścia jeden lat starannego posłuszeństwa. O ucieczce do obskurnego baru i piciu, aż ściany się rozpłynęły. O wiadomości, która złamała mnie gdzieś w środku.
„Powiedział, że przygotowują zaręczyny, czy mi się to podoba, czy nie.” Mój głos drży, mimo usilnych starań. „Jakby moja zgoda była tylko drobną niedogodnością w jego biznesplanie.”
Szczęka Westona napina się, gdy mówię, mięsień pulsuje pod zarostem. Nie przerywa, nie pociesza pustymi słowami. Po prostu słucha z takim skupieniem, że po raz pierwszy w życiu czuję się naprawdę wysłuchana.
Gdy kończę, przez dłuższą chwilę milczy. „Nie powiem mu,” mówi w końcu.
Te słowa uderzają we mnie mocniej, niż powinny. „Naprawdę?”
„To, co zrobisz ze swoim życiem, to twoja sprawa, nie jego.” Nie odrywa oczu od drogi, ale w jego tonie pojawia się prawie niezauważalne zmiękczenie. „Żaden ojciec nie powinien traktować córki jak pionka do przetargu.”
Uczucie ulgi zalewa mnie tak mocno, że muszę szybko zamrugać, by powstrzymać niespodziewane łzy. „Dziękuję, Weston. Naprawdę.”
Kiwnął tylko głową i resztę drogi przejechaliśmy w łatwiejszej ciszy.
Ranczo wyłania się zza wzgórza i zapiera mi dech. Stare drewniane budynki rozrzucone po rozległych pastwiskach, otoczone płotami ciągnącymi się ku odległym górom. Konie pasą się na padoku. Kury rozbiegają się po ubitej ziemi. To niczym nie przypomina sterylnej doskonałości majątku mojego ojca. To jest prawdziwe. Bałaganiarskie, zużyte i absolutnie piękne.
„To twoje?” pytam, nie ukrywając zachwytu.
„Od ośmiu lat.” Zatrzymuje się koło głównego domu i gasi silnik. „Chodź. Najpierw musisz się odświeżyć.”
W środku dom jest prosty, ale ciepły. Wysłużone meble, wyblakłe dywany, okna wpuszczające złote popołudniowe światło. Pokazuje mi łazienkę—małą, funkcjonalną, zaopatrzoną w zwykłe mydło i czyste ręczniki.
„Weź prysznic,” mówi. „Znajdę ci coś do ubrania, co nie będzie—” Wskazuje na moją zniszczoną sukienkę. „Tym.”
„Nie musisz—”
„Nie da się pracować na ranczu w cekinach.” Kącik jego ust drga. Prawie uśmiech. „Mam jakieś stare ciuchy, może będą pasować. Zostawię je pod drzwiami.”
Prysznic to niebo. Gorąca woda zmywa zapach baru, pot, resztki kaca. Kiedy wychodzę, znajduję na podłodze stos złożonych ubrań—znoszone dżinsy, flanelową koszulę miękką od lat prania, grube skarpety. Ubrania kobiece, orientuję się. Mniej więcej w moim rozmiarze. Nie pytam, do kogo należały. Coś mi mówi, że już wiem.
Ubieram się szybko i znajduję Westona w kuchni, jak przesuwa przez blat talerz. Jajka, tosty, pokrojone pomidory z ogrodu. Prosto. Prawdziwie.
„Jedz,” mówi. „Wyglądasz, jakbyś od dawna nie miała porządnego posiłku.”
Nie myli się. Pochłaniam wszystko, podczas gdy on patrzy na mnie z cichą aprobatą.
"Lepiej?" pyta, gdy kończę.
"Dużo lepiej. Dziękuję." Wstaję, nagle niespokojna. "Co mam robić? Od czego zacząć?"
Przygląda mi się przez chwilę. "Mogłabyś odpocząć. Przeszłaś przez piekło w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin. Praca na ranczu poczeka do jutra."
"Nie chcę odpoczywać." Słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałam. "Chcę pracować. Chcę zrobić coś pożytecznego. Proszę."
Coś się zmienia w jego wyrazie twarzy. Zrozumienie, może. Albo rozpoznanie. "No dobrze. Pokażę ci wszystko."
Obchód jest sprawny i praktyczny. Stodoła na sprzęt. Stajnie dla koni—każdego nazywa po imieniu i mówi, które gryzą. Kurnik, za który będę odpowiadać od jutra. Warzywnik, który widział lepsze dni.
"Będziesz potrzebować innych butów," mówi, zerkając na moje bose stopy. "Mam stare kozaki, które mogą pasować."
Buty są zdarte i znoszone, co najmniej o dwa rozmiary za duże, ale to raj w porównaniu z chodzeniem boso. Związuję włosy kawałkiem sznurka znalezionym w stodole i spędzam popołudnie, wykonując krótkie polecenia Westona. Harmonogramy karmienia. Zamykanie furtek. Które siano dla których zwierząt. Jest cierpliwy mimo szorstkiego obejścia, powtarza rzeczy, gdy czegoś nie rozumiem, pokazuje zamiast tylko mówić.
Wieczorem jestem spocona, obolała i bardziej żywa niż czułam się od lat.
Jemy kolację na werandzie, gdy słońce schodzi ku horyzontowi. Proste kanapki i zimna lemoniada, niczym posiłki z kateringu, do których byłam przyzwyczajona.
"Myślałaś już, co teraz zrobisz?" pyta Weston, opierając się wygodnie na krześle.
Odkładam szklankę; pytanie brzmi ciężej, niż brzmi. "Szczerze? Nie. Tak długo żyłam cudzym życiem, że nie wiem nawet, jak wygląda moje własne."
Patrzy na mnie z cichą ciekawością, czekając.
"Potrzebuję czasu, żeby to ustalić." Skubię róg serwetki, unikając jego wzroku. "Do tego czasu mówiłam poważnie przez telefon. Zostanę tu i pomogę ci. Zapracuję na swoje utrzymanie."
Weston długo się nad tym zastanawia. "Przyda się dodatkowa para rąk. Takie ranczo to za dużo na jednego człowieka, zwłaszcza gdy mój brat połowę czasu jest poza domem."
"Twój brat?"
"Tak, młodszy. Powinien wrócić za kilka dni." Bierze długi łyk lemoniady. "On zajmuje się zaopatrzeniem i stroną biznesową. Ja zwierzętami i ziemią."
Jest w tym coś szorstkiego, ale szczerego. Nie litość. Praktyczność. Dzięki temu czuję się mniej jak ciężar, a bardziej jak ktoś, kto rzeczywiście może być użyteczny.
"To ustalone," mówię, i po raz pierwszy od ucieczki coś zaczyna przypominać plan.
Noc zapada szybciej, niż się spodziewałam. Niebo z różowego robi się fioletowe, potem głęboko aksamitnoniebieskie, i nagle staję przed problemem, którego nie przewidziałam.
"Weston?" Zawieszam głos w progu kuchni. "Nie chcę prosić o więcej, ale masz może coś, w czym mogłabym spać? Ubrania, które mi dałeś, są świetne, ale nie chcę spać w dżinsach."
Sztywnieje. Znika w tylnym pokoju i wraca, trzymając w rękach miękką bawełnianą piżamę. Błękitną, z delikatną koronką. Różni się od praktycznych ubrań z wcześniej. Jest bardziej osobista.
"Powinny pasować," mówi szorstkim głosem.
Piżama jest miękka od lat prania, wygodna na skórze. Pachnie cedrem i czymś kwiatowym. Kiedy wychodzę powiedzieć dobranoc, Weston obraca się i zamiera. Jego wzrok przesuwa się po mnie, wyraz twarzy się otwiera. Surowy. Bolesny.
"Przypominasz mi kogoś," mówi w końcu, słowa wyciągane wbrew jego woli.
"Kogo?"
Nie odpowiada. Jego kostki bieleją na szklance. Odwraca wzrok, jakby to, co widzi, sprawiało fizyczny ból.
Wtedy rozumiem. Ta piżama należała do kogoś, kogo kochał. Kogoś, kogo stracił. Do tej samej osoby, której ubrania nosiłam cały dzień.
"Dobranoc, Raven," mówi cicho. To brzmi jak zamykające się drzwi.
Wracam do swojego pokoju z bijącym sercem. Napięcie między nami nie jest już proste. Komplikuje je obecność duchów, których nie rozumiem.
A kiedy zamykam oczy, widzę tylko sposób, w jaki na mnie patrzył. Złamany i głodny, walczący ze sobą z całych sił.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranek przychodzi z obolałymi mięśniami i listą obowiązków, którą ledwo mogę odczytać. Charakter pisma Westona wygląda jak recepta lekarska po trzęsieniu ziemi.
"Sklep ogólnospożywczy jest na Main Street," mówi, wciskając mi do ręki gotówkę. "Kup wszystko z tej listy. Dojście tam powinno ci zająć jakieś dwadzieścia minut."
Cieszę się z wymówki, by uciec. Ranczo jest piękne, ale też małe, a obecność Westona wypełnia każdy jego zakamarek. Potrzebuję przestrzeni, by oddychać bez poczucia, że jego burzowoniebieskie oczy śledzą każdy mój ruch.
Droga do Stone Creek wiedzie przez pola dzikich kwiatów i podniszczone stodoły. Pożyczone buty wzbijają kurz przy każdym kroku, a ja łapię się na tym, że uśmiecham się bez powodu.
Samo miasteczko jest małe i senne. Jedna główna ulica, wzdłuż której ciągną się sklepy wyglądające, jakby nie zmieniły się od lat pięćdziesiątych. Bar z ręcznie malowanym szyldem. Sklep żelazny z bujanymi fotelami przed wejściem.
Miejsce, gdzie pewnie każdy zna sprawy każdego.
Sklep ogólny pachnie ziarnem i starym drewnem. Półki wypchane od podłogi po sufit wszystkim – od konserw po sprzęt do jazdy konnej. Większość rzeczy z listy Westona znajduję bez trudu, ale rękawice robocze zatrzymują mnie na dłużej.
Piętnaście różnych rodzajów. Kto by pomyślał, że rękawice są aż tak skomplikowane?
Studiuję stojak, próbując zgadnąć swój rozmiar, gdy nagle za plecami odzywa się głos. "Te będą dla ciebie za duże. Spróbuj tych na dolnej półce."
Odwracam się i oddech zamiera mi w piersi.
Mężczyzna stojący za mną jest przystojny w zupełnie inny sposób niż Weston.
Młodszy, złocisty, z brązowymi włosami rozjaśnionymi słońcem i ciepłymi oczami w kolorze miodu, które śmieją się całą twarzą. Jego uśmiech jest łatwy i zaraźliwy, dołeczki pojawiają się, gdy sięga ponad mną po mniejszą parę.
"Te," mówi, wciskając mi je w dłonie. "Zaufaj mi."
Gdy nasze palce się muskają, niechciane ciepło przebiega mi wzdłuż ramienia.
"Dzięki." Udaje mi się zabrzmieć prawie normalnie. "Jestem nowa w całym tym zaopatrywaniu rancza."
"Tak zauważyłem." Jego oczy przesuwają się po mnie, nie drapieżnie, raczej... uważnie. "Miastowa dziewczyna odkrywająca siebie na wsi. Zgadnę — uciekasz przed czymś czy do czegoś?"
Pytanie mnie zaskakuje. Zbyt przenikliwe. Zbyt bliskie prawdy.
"Może jednym i drugim," przyznaję, zanim zdążę się powstrzymać.
Kiwnął powoli głową, jakby ta odpowiedź coś dla niego znaczyła. "Najlepszy rodzaj ucieczki. Przynajmniej jesteś wobec siebie szczera."
Zaczynamy rozmawiać, gdy kończę zakupy. Jest czarujący i bystry, droczy się z moim akcentem i sposobem, w jaki trzymam worek z paszą, jakby miał mnie ugryźć.
"On cię nie zaatakuje," śmieje się, poprawiając mój chwyt. "To tylko owies."
"Widziałam horrory, które się tak zaczynają. Niewinne przedmioty gospodarskie, a potem — bum, opętanie."
Jego śmiech jest ciepły i prawdziwy, a ja uśmiecham się szerzej niż przez ostatnie miesiące. Jest w nim coś, co sprawia, że w klatce piersiowej robi mi się lżej. Nie jest to prostota, ale... wolność. Jakby nie musiała odgrywać żadnej roli.
"Jestem Theron," mówi, gdy idziemy w stronę kasy.
"Raven."
Jego uśmiech staje się szerszy. "Ładne imię dla ładnej dziewczyny. Nowa jesteś czy tylko przejazdem?"
Podaję mu skróconą wersję. Koleżanka kogoś stąd, zostaję na trochę, żeby wszystko sobie poukładać. Celowo nie wchodzę w szczegóły.
Zamiast drążyć, tylko kiwa głową. "Układanie sobie wszystkiego jest niedoceniane. Większość ludzi od razu udaje, że zna odpowiedzi."
"A ty nie udajesz?"
"Nigdy." Jego miodowe oczy zatrzymują się na moich, nagle poważne pod powierzchnią żartu. "Życie jest za krótkie na udawanie. Wolę być niewygodny i prawdziwy niż wygładzony i pusty."
Te słowa trafiają głęboko.
Niewygodna i prawdziwa. Tym nigdy nie pozwolono mi być.
"To musi być miłe," szepczę. "Tak dobrze wiedzieć, kim się jest."
"A kto powiedział, że wiem, kim jestem?" Uśmiecha się, ale pod spodem czai się coś jeszcze. Głębia, której się nie spodziewałam. "Wiem tylko, kim nie jestem. To już coś."
Wychodzimy na jasne popołudniowe słońce. Theron zerka na drogę prowadzącą z miasta. "W którą stronę idziesz?"
Wskazuję w stronę rancza, a jego brwi unoszą się.
"Serio? Idę w tę samą stronę." Równym krokiem rusza obok mnie. "Pozwól, że cię odprowadzę. Niebezpiecznie tu samej dziewczynie."
"Rycerskość czy paranoja?"
"Może po prostu chcę towarzystwa." Rzuca mi ukradkowe spojrzenie. "Jesteś interesująca, Raven. Większość ludzi nie jest."
Droga powrotna wydaje się krótsza, niż powinna. Rozmawiamy o niczym i wszystkim — o pogodzie, miasteczku, najlepszych miejscach do oglądania zachodu słońca. Opowiada mi o dorastaniu tutaj, o ranczu, o poczuciu, że nigdy nie pasował do formy, jakiej oczekiwała jego rodzina.
"Starszych braci rzuca długi cień," mówi, a pod swobodnym tonem wyczuwam coś bolesnego. "Albo całe życie próbujesz dorównać ich kształtowi, albo znajdujesz własny."
"Co wybrałeś?"
"Nadal to odkrywam." Jego uśmiech staje się przekorny. "Widzisz? Oboje do czegoś uciekamy."
Łapię się na tym, że porównuję go z Westonem, nawet nie chcąc tego robić.
Intensywność Westona, jego kontrolowane milczenie, żal, który przylega do niego jak dym. I ciepło Therona, jego nieosłonięta szczerość, sposób, w jaki sprawia, że czuję się widziana, a nie oceniana.
Różne grawitacje. Obie równie niebezpieczne.
Zbliżamy się do domu na ranczu, gdy drzwi frontowe gwałtownie się otwierają.
Weston wychodzi na ganek, a temperatura spada o dziesięć stopni. Jego wzrok przenosi się ze mnie na Therona i coś nieuchwytnego miga mu w oczach. Żuchwa drży.
"Widzę, że już się poznaliście," mówi. Jego ton jest płaski. Kontrolowany. "Jak tam twoja wyprawa, Theron?"
"Zaczekaj.” Mrugam, zmieszanie przebija się przez ciepło w piersi. „Wy się znacie?"
Weston patrzy na mnie długo i ciężko. "To mój młodszy brat, Theron. Był w innym mieście przez kilka dni, żeby odebrać trochę towaru."
Brat. To słowo dźwięczy mi w głowie.
"A propos," Weston odwraca się do Therona, krzyżując ramiona na piersi, "nie widzę żadnych surowców w twoich rękach, Terry."
Theron macha lekceważąco dłonią, nadal szeroko się uśmiechając, jakby to wszystko niesamowicie go bawiło. "Spokojnie, wszystko zostawiłem w samochodzie. Sprawdź w garażu. Wszystko tam jest."
Ale ledwo go słyszę.
Myśli wirują mi w głowie, odtwarzając każdą chwilę naszej rozmowy. Każdy błysk zauroczenia. Każdy śmiech, każde spojrzenie, każdy przypadkowy dotyk. Uroczy nieznajomy, przez którego poczułam się zauważona, i ponury mężczyzna, który przyspiesza mi puls, są braćmi.
Braćmi.
A ja mieszkam pod jednym dachem z oboma.
Theron zauważa mój oszołomiony wyraz twarzy i puszcza oczko, wyraźnie bawiąc się moim zaskoczeniem. "Niespodzianka."
"Mogłeś o tym wspomnieć," udaje mi się powiedzieć.
"A gdzie w tym zabawa?" Jego uśmiech staje się bardziej drapieżny i przez moment widzę to — ostrze pod słońcem. "Poza tym nie pytałaś."
Weston obserwuje naszą wymianę z tak zaciśniętą szczęką, że aż grozi to pęknięciem zębów. Coś niebezpiecznego tli się za jego burzowoniebieskimi oczami, zaborczość, do której nie ma prawa i której pewnie sam siebie nienawidzi.
"Raven." Jego głos jest niski, szorstki. "Wszystko kupiłaś?"
"Tak." Podnoszę torbę jak tarczę. "Wszystko z listy."
"Dobrze." Odwraca się i bez słowa wraca do środka.
Drzwi zamykają się za nim, a ja zostaję między domem a Theronem, z sercem bijącym tak, że nie umiem tego rozplątać.
"On zawsze taki jest," mówi Theron łagodnie. "Nie bierz tego do siebie."
"Jaki?"
"Zamknięty." Jego miodowe oczy znowu odnajdują moje, nagle poważne. "West od dawna niesie ciężar. Przez to trudno mu kogoś do siebie dopuścić."
W jego głosie nie ma zazdrości. Nie ma rywalizacji. Tylko zrozumienie.
"A ty?" pytam. "Co ty dźwigasz?"
Jego uśmiech wraca, ale teraz jest inny. Smutniejszy. Prawdziwszy.
"Wiedzę, że czasem trudniej jest zostać niż uratować." Przez chwilę utrzymuje moje spojrzenie. "Do zobaczenia przy kolacji, Raven."
Odchodzi w stronę garażu, a ja stoję i patrzę, jak znika, nagle świadoma, że moja sytuacja jest o wiele bardziej skomplikowana, niż była dziś rano.
Dwóch braci. Dwa różne rodzaje pragnienia.
A ja, uwięziona pośrodku czegoś, czego być może nie przeżyję.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dni układają się w rytm. Napięcie nigdy nie ustępuje.
Budzię się teraz przed świtem, moje ciało dostosowuje się do czasu na ranczu, czy tego chcę, czy nie.
Poranki oznaczają karmienie koni, sprzątanie boksów, naprawianie ogrodzeń dłońmi, które w końcu przestały się pokrywać pęcherzami. Popołudnia to lekcje jazdy pod surowym nadzorem Westona, jego głos cichy i cierpliwy, nawet kiedy niemal trzeci raz spadam z konia.
Praca jest wyczerpująca. Dająca satysfakcję w sposób, w jaki moje dawne życie nigdy nie było. Ale każda chwila iskrzy elektrycznością, od której nie potrafię uciec.
Theron jest wszędzie. Pojawia się przy moim łokciu z zaczepnymi uwagami. Muska mnie, sięgając po narzędzia, jego dotyk trwa o ułamek sekundy za długo, by to był przypadek.
Jego flirtowanie jest nieustanne i bezwstydne.
Mruga do mnie przez stół śniadaniowy. Jego but odnajduje mój pod stołem i zostaje tam. Komplementy rzucane tak mimochodem, że niemal brzmią niewinnie.
"Masz do tego smykałkę," mówi pewnego ranka, patrząc jak karmie cielaka z butelki. "Mógłbym uwierzyć, że wychowałaś się na ranczu."
"No proszę cię." Przewracam oczami, ale rumieniec wpełza mi na szyję. "Dosłownie wczoraj w nocy czytałam, jak trzymać tę butelkę."
"A jednak tu jesteś. Robisz to perfekcyjnie." Opiera się o drzwi boksu, jego oczy w kolorze miodu są ciepłe. "Niektórzy po prostu się przystosowują, Raven. Ty jesteś jedną z nich."
"Pochlebstwa nie zwolnią cię z czyszczenia kurnika," udaje mi się odparować.
"A ja myślałem, że mamy coś wyjątkowego."
"Zamierzacie dziś pracować, czy mam sprzedawać bilety na pokaz flirtu?"
Głos Westona przecina powietrze w stodole, suchy i ostry. Nawet nie patrzy na nas, tylko przeciąga belę siana jakbyśmy byli meblami.
Uśmiech Therona tylko się poszerza. "Zazdrość ci pasuje, bracie."
"Do roboty, Terry."
Widzę, jak mięsień drga Westonie na szczęce, kiedy znika za rogiem. Theron mruga do mnie, wyraźnie zadowolony z efektu, jaki wywołał.
Weston to przeciwieństwo swojego brata.
Dystans. Kontrola. Każda interakcja jest wyważona, ostrożna.
Ale jego uwaga pali mocniej przez tę powściągliwość. Złapuję go na tym, że mnie obserwuje, kiedy rozciągam obolałe mięśnie po długim poranku. Gdy śmieję się z żartów Therona. Gdy wychodzę ze stodoły z sianem we włosach.
Nigdy nic nie mówi. Po prostu odwraca wzrok, cały się napina, jego błękitne jak burza oczy zamykają się na moment.
Ale ciężar jego spojrzenia zostaje na mojej skórze długo po tym, jak odchodzi.
Pracujemy ramię w ramię, naprawiając ogrodzenie pewnego popołudnia. Słońce praży niemiłosiernie, przepociłam pożyczoną koszulę, ale jest coś medytacyjnego w tej powtarzalności.
Młotek, gwóźdź, poprawka. Młotek, gwóźdź, poprawka.
Nasze dłonie stykają się, gdy sięgamy po ten sam palik, a Weston zamiera na moment. Jego oddech ścina się w gardle, ostry wdech brzmi niemal boleśnie.
"Przepraszam," mruczę, odsuwając się.
"Nie przepraszaj." Jego głos jest szorstki, zdarty do żywego.
Słowa wiszą pomiędzy nami, ciężkie od znaczenia, którego żadne z nas nie nazwie, aż jego telefon rozbija tę chwilę. Weston zerka na ekran i cały się napina.
Całe ciepło znika z jego twarzy.
"Idź do środka," mówi płasko. "Muszę odebrać."
Kiwnę głową i ruszam w stronę domu, ale ciekawość wygrywa i chowam się za rogiem stodoły, nasłuchując.
"Callahan." Jego głos jest urywany. Profesjonalny. Potem pauza. "Nie. Nie widziałem jej. Nie miałem też od niej żadnych wieści."
Serce mi zamiera. Mówi o mnie?
"Jeśli się pojawi, dam znać." Kolejna, dłuższa pauza. "Z całym szacunkiem, Jonathan, odszedłem z tamtego świata z jakiegoś powodu. Nie prowadzę ewidencji twojej rodzinnej dramy."
Jonathan. Mój ojciec. Zadzwonił do niego, szukając mnie. Cholera.
"Tak. Tobie też." Rozłącza się i słyszę, jak jego buty chrzęszczą na żwirze.
Zanim zdążę się ruszyć, wyłania się zza rogu i znajduje mnie. Przyłapana.
Spodziewam się gniewu. Przynajmniej irytacji. Zamiast tego jego błękitne jak burza oczy łagodnieją. "Nie znajdzie cię tutaj," mówi cicho Weston. "Nie ode mnie. Nigdy."
Te słowa trafiają gdzieś głęboko. Ten człowiek ledwo mnie zna i ma wszelkie powody, by oddać mnie ojcu.
Ale mimo to bez wahania skłamał, żeby mnie chronić. "Dziękuję," szepczę.
Kiwnął tylko głową i przeszedł obok mnie do domu.
Nie wiem, co mam zrobić z żadnym z nich.
Theron sprawia, że czuję się lekka. Chciana. Jego uwaga jest balsamem po latach bycia niewidzialną w planach ojca, istnienia tylko jako produkt do sprzedania. Gdy Theron na mnie patrzy, widzi kogoś wartego droczenia się, wartego pościgu, wartego wysiłku.
Ale Weston sprawia, że czuję się widziana w sposób, który mnie przeraża.
Przenika przez moją wypolerowaną powierzchnię do czegoś surowego pod spodem. Do czegoś, co przez dwadzieścia jeden lat ukrywałam. I zamiast się od tego odsunąć, po prostu... zostaje.
Patrzy. Czeka. Jakby wiedział, że w końcu przestanę uciekać przed samą sobą.
Różne grawitacje. Obydwie niebezpieczne i obydwu nie da się oprzeć.
Kolacja staje się nie do zniesienia.
Siedzimy we troje przy zniszczonym kuchennym stole, podajemy sobie dania i unikamy kontaktu wzrokowego. Każda cisza jest naładowana, każdy przypadkowy dotyk iskrzy elektrycznością.
Theron wypełnia luki swobodną rozmową. Opowieściami z miasteczka, plotkami o sąsiadach, których nigdy nie poznałam, uwagami o pogodzie. Ale jego wzrok ciągle przeskakuje między mną a Westonem, czytając prądy, których żadne z nas nie nazwie.
"No więc, Raven." Odsuwa się na dwóch nogach krzesła, z brawurową pewnością siebie. "Myślałaś kiedyś, żeby zostać na stałe? Wygląda na to, że życie na ranczu ci służy."
To pytanie ląduje w moim żołądku i wybucha. Zanim zdążę odpowiedzieć, przerywa Weston.
"Ona się jeszcze zastanawia." Jego głos jest ostry, podszyty czymś protekcyjnym. "Nie naciskaj."
Theron unosi brwi. "Nie naciskałem. Po prostu rozmawiałem, bracie."
To słowo zapada między nimi, ciężkie od historii, której nie rozumiem. Wyzwanie i oskarżenie w dwóch sylabach.
"Dla mnie brzmiało jak nacisk," mówi Weston bezbarwnie.
"Dla ciebie wszystko brzmi jak nacisk." Uśmiech Therona nie znika, ale pod nim błyska coś twardszego. "To cały twój numer, prawda? Trzymać wszystkich na dystans, żeby nikt nie mógł podejść na tyle blisko, by cię zranić."
Temperatura spada o dziesięć stopni, a widelec Westona brzęczy o talerz. "Uważaj."
"Albo co?" Theron pochyla się do przodu, zniknęła cała swoboda. "Zamkniesz się w sobie? Dasz mi ciszę? Dołożysz kolejną cegłę do tego muru, który budujesz od—"
"Dość." To słowo pęka przez kuchnię, ostre i ostateczne. Ręce Westona są zaciśnięte na stole, kostki białe. "Nie tutaj. Nie teraz."
Patrzę na nich, czując rywalizację iskrzącą pod powierzchnią. To nie chodzi o mnie. A może jednak, ale chodzi też o coś starszego. Głębszego.
Lata ran, których żaden z nich nie próbował uleczyć.
"Powinnam iść," mówię cicho.
"Raven…" zaczyna Theron.
"Zostań." Głos Westona łagodnieje, ledwo wyczuwalnie. "Jeszcze nie skończyłaś jeść."
"Nie jestem już głodna."
Odsuwam się od stołu i uciekam do swojego pokoju, serce wali mi w piersi. Ściany są na tyle cienkie, że słyszę ich głosy, ciche i napięte, słowa których nie mogę rozróżnić.
I nie chcę rozróżniać.
Leżąc w ciemności, wpatruję się w sufit i próbuję poukładać chaos w swojej piersi.
Theron, który oddaje mi kawałki mnie samej, o których nie wiedziałam, że je zgubiłam. Który sprawia, że wierzę, że chaos może być piękny.
Weston, który patrzy na mnie jak człowiek stojący na krawędzi czegoś, w co przysiągł już nigdy nie wpaść. Który walczy ze sobą za każdym razem, gdy wchodzę do pokoju.
Dwaj bracia. Dwa zupełnie różne rodzaje pragnienia.
A ja. Uwięziona pośrodku. Pragnąca ich obu w sposób, którego boję się nazwać.
Przekręcam się na bok, mocno otulając się kocem. To czyjaś piżama. Czyjeś łóżko. Czyjeś życie, w które się potknęłam.
Ale po raz pierwszy od dwudziestu jeden lat czuję, że być może rzeczywiście mogę gdzieś przynależeć.
Przesuń w górę, aby kontynuować