passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Mounting cowboy brothers - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

Mounting cowboy brothers

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Dni układają się w rytm. Napięcie nigdy nie ustępuje.

Budzię się teraz przed świtem, moje ciało dostosowuje się do czasu na ranczu, czy tego chcę, czy nie.

Poranki oznaczają karmienie koni, sprzątanie boksów, naprawianie ogrodzeń dłońmi, które w końcu przestały się pokrywać pęcherzami. Popołudnia to lekcje jazdy pod surowym nadzorem Westona, jego głos cichy i cierpliwy, nawet kiedy niemal trzeci raz spadam z konia.

Praca jest wyczerpująca. Dająca satysfakcję w sposób, w jaki moje dawne życie nigdy nie było. Ale każda chwila iskrzy elektrycznością, od której nie potrafię uciec.

Theron jest wszędzie. Pojawia się przy moim łokciu z zaczepnymi uwagami. Muska mnie, sięgając po narzędzia, jego dotyk trwa o ułamek sekundy za długo, by to był przypadek.

Jego flirtowanie jest nieustanne i bezwstydne.

Mruga do mnie przez stół śniadaniowy. Jego but odnajduje mój pod stołem i zostaje tam. Komplementy rzucane tak mimochodem, że niemal brzmią niewinnie.

"Masz do tego smykałkę," mówi pewnego ranka, patrząc jak karmie cielaka z butelki. "Mógłbym uwierzyć, że wychowałaś się na ranczu."

"No proszę cię." Przewracam oczami, ale rumieniec wpełza mi na szyję. "Dosłownie wczoraj w nocy czytałam, jak trzymać tę butelkę."

"A jednak tu jesteś. Robisz to perfekcyjnie." Opiera się o drzwi boksu, jego oczy w kolorze miodu są ciepłe. "Niektórzy po prostu się przystosowują, Raven. Ty jesteś jedną z nich."

"Pochlebstwa nie zwolnią cię z czyszczenia kurnika," udaje mi się odparować.

"A ja myślałem, że mamy coś wyjątkowego."

"Zamierzacie dziś pracować, czy mam sprzedawać bilety na pokaz flirtu?"

Głos Westona przecina powietrze w stodole, suchy i ostry. Nawet nie patrzy na nas, tylko przeciąga belę siana jakbyśmy byli meblami.

Uśmiech Therona tylko się poszerza. "Zazdrość ci pasuje, bracie."

"Do roboty, Terry."

Widzę, jak mięsień drga Westonie na szczęce, kiedy znika za rogiem. Theron mruga do mnie, wyraźnie zadowolony z efektu, jaki wywołał.

Weston to przeciwieństwo swojego brata.

Dystans. Kontrola. Każda interakcja jest wyważona, ostrożna.

Ale jego uwaga pali mocniej przez tę powściągliwość. Złapuję go na tym, że mnie obserwuje, kiedy rozciągam obolałe mięśnie po długim poranku. Gdy śmieję się z żartów Therona. Gdy wychodzę ze stodoły z sianem we włosach.

Nigdy nic nie mówi. Po prostu odwraca wzrok, cały się napina, jego błękitne jak burza oczy zamykają się na moment.

Ale ciężar jego spojrzenia zostaje na mojej skórze długo po tym, jak odchodzi.

Pracujemy ramię w ramię, naprawiając ogrodzenie pewnego popołudnia. Słońce praży niemiłosiernie, przepociłam pożyczoną koszulę, ale jest coś medytacyjnego w tej powtarzalności.

Młotek, gwóźdź, poprawka. Młotek, gwóźdź, poprawka.

Nasze dłonie stykają się, gdy sięgamy po ten sam palik, a Weston zamiera na moment. Jego oddech ścina się w gardle, ostry wdech brzmi niemal boleśnie.

"Przepraszam," mruczę, odsuwając się.

"Nie przepraszaj." Jego głos jest szorstki, zdarty do żywego.

Słowa wiszą pomiędzy nami, ciężkie od znaczenia, którego żadne z nas nie nazwie, aż jego telefon rozbija tę chwilę. Weston zerka na ekran i cały się napina.

Całe ciepło znika z jego twarzy.

"Idź do środka," mówi płasko. "Muszę odebrać."

Kiwnę głową i ruszam w stronę domu, ale ciekawość wygrywa i chowam się za rogiem stodoły, nasłuchując.

"Callahan." Jego głos jest urywany. Profesjonalny. Potem pauza. "Nie. Nie widziałem jej. Nie miałem też od niej żadnych wieści."

Serce mi zamiera. Mówi o mnie?

"Jeśli się pojawi, dam znać." Kolejna, dłuższa pauza. "Z całym szacunkiem, Jonathan, odszedłem z tamtego świata z jakiegoś powodu. Nie prowadzę ewidencji twojej rodzinnej dramy."

Jonathan. Mój ojciec. Zadzwonił do niego, szukając mnie. Cholera.

"Tak. Tobie też." Rozłącza się i słyszę, jak jego buty chrzęszczą na żwirze.

Zanim zdążę się ruszyć, wyłania się zza rogu i znajduje mnie. Przyłapana.

Spodziewam się gniewu. Przynajmniej irytacji. Zamiast tego jego błękitne jak burza oczy łagodnieją. "Nie znajdzie cię tutaj," mówi cicho Weston. "Nie ode mnie. Nigdy."

Te słowa trafiają gdzieś głęboko. Ten człowiek ledwo mnie zna i ma wszelkie powody, by oddać mnie ojcu.

Ale mimo to bez wahania skłamał, żeby mnie chronić. "Dziękuję," szepczę.

Kiwnął tylko głową i przeszedł obok mnie do domu.

Nie wiem, co mam zrobić z żadnym z nich.

Theron sprawia, że czuję się lekka. Chciana. Jego uwaga jest balsamem po latach bycia niewidzialną w planach ojca, istnienia tylko jako produkt do sprzedania. Gdy Theron na mnie patrzy, widzi kogoś wartego droczenia się, wartego pościgu, wartego wysiłku.

Ale Weston sprawia, że czuję się widziana w sposób, który mnie przeraża.

Przenika przez moją wypolerowaną powierzchnię do czegoś surowego pod spodem. Do czegoś, co przez dwadzieścia jeden lat ukrywałam. I zamiast się od tego odsunąć, po prostu... zostaje.

Patrzy. Czeka. Jakby wiedział, że w końcu przestanę uciekać przed samą sobą.

Różne grawitacje. Obydwie niebezpieczne i obydwu nie da się oprzeć.

Kolacja staje się nie do zniesienia.

Siedzimy we troje przy zniszczonym kuchennym stole, podajemy sobie dania i unikamy kontaktu wzrokowego. Każda cisza jest naładowana, każdy przypadkowy dotyk iskrzy elektrycznością.

Theron wypełnia luki swobodną rozmową. Opowieściami z miasteczka, plotkami o sąsiadach, których nigdy nie poznałam, uwagami o pogodzie. Ale jego wzrok ciągle przeskakuje między mną a Westonem, czytając prądy, których żadne z nas nie nazwie.

"No więc, Raven." Odsuwa się na dwóch nogach krzesła, z brawurową pewnością siebie. "Myślałaś kiedyś, żeby zostać na stałe? Wygląda na to, że życie na ranczu ci służy."

To pytanie ląduje w moim żołądku i wybucha. Zanim zdążę odpowiedzieć, przerywa Weston.

"Ona się jeszcze zastanawia." Jego głos jest ostry, podszyty czymś protekcyjnym. "Nie naciskaj."

Theron unosi brwi. "Nie naciskałem. Po prostu rozmawiałem, bracie."

To słowo zapada między nimi, ciężkie od historii, której nie rozumiem. Wyzwanie i oskarżenie w dwóch sylabach.

"Dla mnie brzmiało jak nacisk," mówi Weston bezbarwnie.

"Dla ciebie wszystko brzmi jak nacisk." Uśmiech Therona nie znika, ale pod nim błyska coś twardszego. "To cały twój numer, prawda? Trzymać wszystkich na dystans, żeby nikt nie mógł podejść na tyle blisko, by cię zranić."

Temperatura spada o dziesięć stopni, a widelec Westona brzęczy o talerz. "Uważaj."

"Albo co?" Theron pochyla się do przodu, zniknęła cała swoboda. "Zamkniesz się w sobie? Dasz mi ciszę? Dołożysz kolejną cegłę do tego muru, który budujesz od—"

"Dość." To słowo pęka przez kuchnię, ostre i ostateczne. Ręce Westona są zaciśnięte na stole, kostki białe. "Nie tutaj. Nie teraz."

Patrzę na nich, czując rywalizację iskrzącą pod powierzchnią. To nie chodzi o mnie. A może jednak, ale chodzi też o coś starszego. Głębszego.

Lata ran, których żaden z nich nie próbował uleczyć.

"Powinnam iść," mówię cicho.

"Raven…" zaczyna Theron.

"Zostań." Głos Westona łagodnieje, ledwo wyczuwalnie. "Jeszcze nie skończyłaś jeść."

"Nie jestem już głodna."

Odsuwam się od stołu i uciekam do swojego pokoju, serce wali mi w piersi. Ściany są na tyle cienkie, że słyszę ich głosy, ciche i napięte, słowa których nie mogę rozróżnić.

I nie chcę rozróżniać.

Leżąc w ciemności, wpatruję się w sufit i próbuję poukładać chaos w swojej piersi.

Theron, który oddaje mi kawałki mnie samej, o których nie wiedziałam, że je zgubiłam. Który sprawia, że wierzę, że chaos może być piękny.

Weston, który patrzy na mnie jak człowiek stojący na krawędzi czegoś, w co przysiągł już nigdy nie wpaść. Który walczy ze sobą za każdym razem, gdy wchodzę do pokoju.

Dwaj bracia. Dwa zupełnie różne rodzaje pragnienia.

A ja. Uwięziona pośrodku. Pragnąca ich obu w sposób, którego boję się nazwać.

Przekręcam się na bok, mocno otulając się kocem. To czyjaś piżama. Czyjeś łóżko. Czyjeś życie, w które się potknęłam.

Ale po raz pierwszy od dwudziestu jeden lat czuję, że być może rzeczywiście mogę gdzieś przynależeć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Napięcie stało się duszące przez te dni. Troje ludzi krąży wokół siebie, pragnąc za dużo i mając za mało słów.

To Theron w końcu pęka.

"To jest absurd." Rzuca rękami podczas kolacji, widelec brzęczy o talerz. "Mamy piękną kobietę pod naszym dachem, a zachowujemy się, jakby ktoś umarł. Urządźmy porządne powitanie dla Raven, wypijmy piwo i naprawdę się zabawmy, choćby raz."

Spoglądam na Westona, spodziewając się, że natychmiast to utnie.

Jego wyraz twarzy ciemnieje. Palce zaciskają się na widelcu, aż kostki bieleją.

"Nie piję." Jego głos jest płaski, ostateczny. "Wiesz, co się dzieje, kiedy to robię."

"Jedna noc, West." Theron pochyla się do przodu, oczy rozbłyskują wyzwaniem. "Kiedy ostatni raz pozwoliłeś sobie oddychać? Byłeś spięty przez tyle lat, że dziwię się, że jeszcze nie pękłeś na pół."

"To nie—"

"To właśnie to." Ton Therona łagodnieje, choć ledwie. "Jedna noc. O to tylko proszę. Dla Raven."

Patrzą na siebie, napięcie iskrzy między nimi. Milczę, wyczuwając lata historii pod tą kłótnią.

Coś się wydarzyło, gdy Weston wcześniej pił. Coś na tyle złego, że wybudował wokół tego mur.

W końcu Weston wzdycha. Coś w nim się poddaje. "Dobrze." Odsuwa się od stołu. "Jedna noc. Ale nie mówcie, że was nie ostrzegałem."

Uśmiech Therona mógłby rozświetlić całą okolicę.

Dwadzieścia minut później salon całkowicie się zmienił. Meble przesunięte pod ściany, stary radioodbiornik trzeszczy od country, a butelki pokrywają stolik.

Whisky. Piwo. Tanie wino, które Theron rzekomo oszczędzał na wyjątkową okazję.

"Za Raven," ogłasza Theron, wznosząc szklankę. "Za to, że uczyniła ten rancho znacznie ciekawszym miejscem."

"Za złe wybory życiowe," kontruję, stukając butelką o jego.

Weston tylko chrząka i niechętnie upija łyk piwa.

Zaczynam powoli, ale ciepło szybko się rozlewa. Rozluźnia mięśnie, o których nie wiedziałam, że są spięte. Łagodzi kanty, o których istnieniu zapomniałam. Theron dotrzymuje mi kroku, a jego śmiech staje się coraz głośniejszy i bardziej zaraźliwy z każdą kolejką.

Weston opiera się dłużej. Sączy pierwsze piwo w ponurym milczeniu, podczas gdy Theron i ja wymieniamy coraz głupsze opowieści.

"Więc jestem tam," sapie Theron między napadami śmiechu, "od stóp do głów pokryty świńskim łajnem, a fotograf po prostu robi zdjęcia dalej."

"Nie zrobiłeś tego."

"Przysięgam na Boga. Skończyłem na pierwszej stronie lokalnej gazety. 'Miejscowy przegrywa bitwę ze świniami.'"

Śmieję się tak mocno, że boli mnie brzuch. Nawet usta Westona drgają.

"Pij, bracie." Theron dolewa Westonowi zanim ten zdąży odmówić. "Zostajesz w tyle."

"Daję sobie czas."

"Jesteś nudny." Theron wciska mu szklankę w dłoń. "No dalej. Jedna noc. Obiecałeś."

Coś się zmienia w wyrazie twarzy Westona. Może poddanie, a może przyzwolenie. Opróżnia szklankę jednym długim łykiem.

Obserwuję, jak przemiana postępuje stopniowo przez następną godzinę.

Sztywna postawa jego ramion mięknie. Stała zmarszczka między brwiami wygładza się. Rozpiera się na kanapie w sposób, jakiego nigdy nie widziałam, zajmując przestrzeń, jakby wreszcie pozwolił sobie naprawdę istnieć.

Jego śmiech, gdy już przychodzi, jest niski i ochrypły od nieużywania. Ale prawdziwy.

"Prawda czy wyzwanie," ogłasza Theron, oczy błyszczą figlarnie. "Dalej. Będzie zabawnie."

"Co my, nastolatki?" protestuję, ale już się uśmiecham.

"Najlepsze pomysły są od nastolatków." Siada na podłodze, krzyżując nogi. "Raven. Prawda czy wyzwanie?"

"Prawda."

"Nuda." Zastanawia się przez chwilę. "Jaka jest najbardziej żenująca rzecz, którą zrobiłaś na planie filmowym?"

"Proste. Potknęłam się o sukienkę podczas sceny ślubu, złapałam współgwiazdora, żeby się nie przewrócić, i oboje wpadliśmy w pięciopiętrowy tort rekwizyt. Na żywo, w telewizji."

Theron wyje ze śmiechu, a nawet Weston się śmieje, dźwięk ciepły i niespodziewany.

Gra zaczyna się łagodnie. Wspomnienia z dzieciństwa. Głupie wyzwania.

Theron musi zaśpiewać hymn państwowy operowym głosem. Ja mam zrobić najlepszą imitację kury. Weston z niechęcią przyznaje, że kiedyś płakał na reklamie o szczeniakach.

Ale alkohol dalej płynie. A granice się zacierają.

"Wyzwanie," mówię, czując się lekkomyślna.

Uśmiech Therona ostrzeje się. "Usiądź na kolanach Westona. Do końca gry."

Serce mi zamiera i patrzę na Westona, spodziewając się protestu. Ale on tylko patrzy na mnie tymi kuszącymi, burzowo-niebieskimi oczami, ciemnymi i nieczytelnymi.

Przechodzę przez pokój na chwiejnych nogach i siadam na jego udach. Jego dłonie od razu lądują na mojej talii, z takim poczuciem posiadania, że odbiera mi dech. Ciepłe. Pewne. Jakby tam należały.

"Wygodnie?" pyta Theron, wyraźnie się tym bawiąc.

"Bardzo," mruczy Weston przy moim uchu, a ja drżę.

"Moja kolej." Próbuję opanować głos. "Weston. Prawda czy wyzwanie?"

"Prawda."

"Kiedy ostatni raz kogoś pragnąłeś?"

Pytanie wyrywa mi się zanim zdążę je zatrzymać. Zbyt śmiałe. Zbyt odkrywcze.

Weston się nie waha, najwyraźniej wszelkie filtry już zniknęły.

"Właśnie teraz." Jego uścisk na moim biodrze się wzmacnia. "Każdego cholernego dnia, odkąd się tu pojawiłaś w ubraniach mojej żony i patrzyłaś na mnie w ten sposób."

Wyznanie zawisa w powietrzu. Surowe. Szokujące. Trzeźwy Weston nigdy by tego nie powiedział, a Theron gwiżdże cicho. "No proszę. Mury opadają."

"Zamknij się." Ale w głosie Westona nie ma już ostrości. Tylko zmęczenie. Ulga.

Pytania stają się śmielsze, a niewypowiedziane bariery całkowicie pękają.

"Prawda," mówi Theron, gdy przychodzi jego kolej. "Czy myślałem o Raven pod prysznicem?" Uśmiecha się bezwstydnie. "Każdego ranka, odkąd się tu zjawiła."

Gorąco zalewa mi policzki. I inne miejsca.

"Prawda," przyznaje Weston, jego kciuk kreśli powolne kółka na moim biodrze. "Minęły cztery lata odkąd dotykałem kobiety."

Cztery lata. Od śmierci jego żony...?

"Prawda," słyszę siebie. "Byłam tylko z jednym mężczyzną. Współgwiazdorem zaakceptowanym przez mojego ojca. To było..." Szukam słowa. "Mechaniczne. Jakbyśmy oboje podążali za scenariuszem, którego nikt nie miał ochoty czytać."

Zapada cisza. Ciężka od znaczenia.

"To jest zbrodnia," mruczy Theron, miodowe oczy ciemne. "Ktoś taki jak ty zasługuje, by być wielbionym."

Weston wydaje z siebie niski dźwięk zgody, jego oddech ciepły na mojej szyi.

Gra toczy się dalej, a każde wyznanie jest bardziej intymne niż poprzednie. Każde wyzwanie coraz bardziej napięte i kuszące. Czuję się, jakbym traciła zmysły.

Theron przyznaje, że zazdrości Westonowi zdolności odcinania się od ludzi. Weston wyznaje, że zazdrości Theronowi łatwości w nawiązywaniu kontaktów. Ja ujawniam, że nigdy nie miałam orgazmu z drugą osobą, tylko sama.

Obaj bracia patrzą na mnie, jakbym rzuciła im osobiste wyzwanie.

"Twoje wyzwanie, Raven," komenderuje Theron. "Pocałuj Westona. Naprawdę go pocałuj."

Odwracam się na kolanach Westona, obejmując jego twarz drżącymi dłońmi. Jego oczy szukają pozwolenia w moich, gdy sama skracam dystans.

Pocałunek zaczyna się nieśmiało. Badająco. Ale wtedy jego dłoń zaciska się w moich włosach, odchyla moją głowę i nagle nie ma w nim nic nieśmiałego. Całuje, jakby tonął, a ja byłam tlenem. Desperacko i pochłaniająco.

Gdy się odrywamy, oboje ciężko oddychamy.

Theron patrzy na nas z wyrazem, którego nie potrafię odczytać. Pożądanie i coś głębszego. Coś cierpliwego.

"Prawda," udaje mi się wydusić, wciąż oszołomiona.

"Czy myślałaś o nas?" Jego głos jest chrapliwy. "O nas obu. Razem."

Rumienię się. Alkohol sprawia, że jestem szczera. "Tak..."

Słowo spada między nas. Wyznanie i zaproszenie.

Theron pochyla się do przodu, jego uśmiech staje się drapieżny. Jego miodowe oczy wbijają się w moje z niszczycielską siłą.

"Prawda, Raven," mówi powoli, smakując każde słowo. "Czy kiedykolwiek myślałaś o trójkącie?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Pytanie wisi w powietrzu. Zapalona zapałka zawieszona nad benzyną.

Moje policzki płoną. Puls dudni mi tak głośno, że jestem pewna, iż obaj to słyszą.

Powinnam zbyć to śmiechem. Obrócić w żart. Zmienić temat na coś bezpiecznego. Ale whisky zburzyła każdą obronę, jaką kiedykolwiek zbudowałam. A sposób, w jaki obaj bracia na mnie patrzą, sprawia, że nie potrafię zebrać myśli.

„Właściwie… tak…” słyszę swój szept. „Myślałam o tym. Często. Ale zawsze byłam zbyt nieśmiała, żeby kogokolwiek o to poprosić.”

Cisza rozciąga się między nami. Gęsta i naelektryzowana, jakby powietrze było naładowane prądem.

Miodowe oczy Therona ciemnieją, jego figlarny uśmiech zmienia się w coś głodniejszego. Bardziej drapieżnego. Weston zaciska dłoń na moim biodrze, posiadawczo i paląco, jego oddech staje się szorstki przy mojej szyi.

Bracia wymieniają spojrzenie ponad moim ramieniem, coś niewypowiedzianego przelatuje między nimi. Lata rywalizacji rozpuszczają się w jednym, wspólnym pragnieniu.

„To przeklęta szkoda”, mruczy Theron. Przesuwa się bliżej, aż jego kolano dotyka mojego, aż czuję ciepło bijące od jego ciała. „Taka fantazja zasługuje na spełnienie.”

Dłoń Westona przesuwa się w górę mojego kręgosłupa, powoli i celowo, aż jego palce plączą się w moich włosach z tyłu głowy. Odchyla moją głowę, żebym mogła spojrzeć w jego burzowe, niebieskie oczy i zobaczyć, że cała jego zwykła powściągliwość zniknęła.

Został tylko surowy, nieokiełznany głód i pragnienie.

„Tylko jeśli tego nie chcesz…” mówi, głosem niskim i szorstkim. „Powiedz nie i wszystko się kończy. Tu i teraz. Bez pytań.”

„A jeśli powiem tak?”

Jego kciuk podąża wzdłuż mojej szczęki. „Wtedy damy ci wszystko.”

Patrzę na nich obu. Złotego brata z przewrotnymi dołeczkami i zabójczą szczerością. Tego starszego z ranliwą intensywnością i dłońmi, które nie dotykały kobiety od czterech lat.

Pożądanie zwija się w moim brzuchu, gorące i natarczywe. „Tak,” szepczę.

Słowo ledwie opuszcza moje usta, nim usta Therona przysysają się do moich.

Całuje tak, jak robi wszystko inne—najpierw figlarnie i drażniąco, jego język przesuwa się po linii moich warg, aż je otwieram. Potem głębiej. Głodniej. Pochłaniająco.

Usta Westona odnajdują moją szyję, czuję jego zęby muskające wrażliwą skórę, sprawiając, że sapnęłam w pocałunek Therona. Ten dźwięk wydaje się rozpalać ich obu.

Ręce wszędzie. Za dużo, by zliczyć. Zdzierające ze mnie ubrania z pilnym szacunkiem, jakby rozpakowywali coś cennego. Palce Therona zmagają się z guzikami mojej pożyczonej koszuli, podczas gdy dłonie Westona wsuwają się pod tkaninę, szorstkie i ciepłe na moich żebrach.

„Boże, jesteś piękna”, Theron szepcze przy moim obojczyku. „Masz pojęcie, jak długo o tym marzyłem?”

Nie umiem odpowiedzieć.

Weston odnalazł miejsce za moim uchem, które sprawia, że mój kręgosłup mięknie.

Jakoś przesuwamy się do sypialni. Plątanina kończyn i rozgrzanej skóry, potykając się przez próg, nie przerywając kontaktu. Nie pamiętam, kto prowadził. Może nikt.

Materac uderza mnie w plecy, a potem Weston jest nade mną, swoim ciężarem wtapiając mnie w prześcieradła. Jego usta chwytają moje i całuje zupełnie inaczej niż brat. Głęboko i desperacko, jakby był głodny od lat i dopiero teraz pozwolono mu się nasycić.

Theron siada za mną, jego klatka piersiowa jest ciepła na moich plecach, gdy pomaga mi się podnieść. Jego palce suną w dół moich ramion, boków, ucząc się każdej krzywizny.

„Rozluźnij się”, szepcze mi do ucha. „Jesteśmy tutaj.”

Działają razem. Rywalizując i współpracując po równo. Gdy usta Westona podążają w dół mojej szyi, dłonie Therona obejmują moje piersi. Kiedy Theron szepcze coś sprośnego, co sprawia, że dyszę, Weston połyka ten dźwięk pocałunkiem.

Nigdy nie czułam niczego podobnego. Dwie pary rąk odkrywające moje ciało. Dwoje ust wielbiących każdy skrawek skóry, do którego mogą sięgnąć. Sama przytłaczająca zmysłowość bycia w centrum uwagi dwóch mężczyzn, którzy patrzą na mnie, jakbym była jedyną rzeczą, która ma znaczenie.

„Powiedz nam, czego chcesz”, Weston szepcze, jego czoło opiera się o moje. „Cokolwiek. Wszystko.”

„Chcę…” Słowa się łamią, gdy zręczne palce Therona trafiają dokładnie tam, gdzie trzeba. „Chcę czuć. Chcę przestać myśleć.”

„Możemy to zrobić.” Głos Therona jest ochrypły od pożądania. „Prawda, bracie?”

Odpowiedzią Westona są jego usta przesuwające się coraz niżej. I niżej. Aż wyginam się na łóżku z dźwiękiem, którego nigdy wcześniej nie wydałam.

Czas traci znaczenie.

Przestaję śledzić, czyje ręce są gdzie, czyje usta wydobywają z mojego gardła te rozpaczliwe dźwięki. Zmieniają się, przekazując mnie między sobą, budując rozkosz w falach, które narastają i łamią się, dopóki nie drżę i nie staję się bezwładna.

Theron nawet teraz jest figlarny. Szepcze drażniące komplementy. Zachęca mnie wytrwałymi palcami i przewrotnymi słowami.

„Właśnie tak. Tak trzymaj. Jesteś dla nas taka dobra.”

Weston to sama intensywność. Obserwuje moją twarz z dewastującą uwagą, uczy się dokładnie, co sprawia, że się rozpadam, zapamiętuje każdy mój szept i jęk.

Gdy w końcu rozpadam się pod jego dłońmi, patrzy mi w oczy przez cały czas, jakby musiał zapamiętać mój wygląd w chwili, gdy tracę kontrolę.

Potem się zamieniają. I wszystko zaczyna się od nowa.

Zanim obaj są we mnie, jeden po drugim, straciłam rachubę, ile razy pchnęli mnie na szczyt. Moje ciało jest elektryczne. Nadwrażliwe. Każdy dotyk rozbrzmiewa we mnie jak uderzony dzwon.

Pierwszy jest Weston. Wolno i głęboko, jego szczęka zaciśnięta od wysiłku opanowania, dłonie po obu stronach mojej głowy.

„W porządku?” wyciska przez zęby.

„Więcej niż w porządku.” Przyciągam go do siebie, całując mocno. „Nie powstrzymuj się.”

Nie robi tego. Gdy Theron zajmuje jego miejsce, kontrast prawie mnie niszczy. Gdzie Weston był intensywnością i uwolnioną w końcu powściągliwością, Theron to sam rytm i szeptane słowa.

„Jesteś niesamowita. Jakbyś była stworzona do tego. Dla nas.”

Może tak było. Może to jedyne miejsce, do którego naprawdę należałam.

Gdy rozpadam się ostatni raz, oni też dochodzą. Najpierw Theron, dysząc moje imię w moje ramię. Potem Weston, niski jęk wyrywający się z głębi, gdy rozlewa się na moim brzuchu.

Opadamy razem. Plątanina spoconych kończyn i urywanych oddechów.

Zapada cisza. Nie niezręczna. Jeszcze nie. Po prostu… ciężka.

Theron składa leniwy pocałunek na moim ramieniu, jego ramię leży na mojej talii. Dłoń Westona znajduje moją w ciemności, palce splatają się, ściskają raz.

„To było…” zaczyna Theron.

„Tak”, przytakuję, nie potrzebując, by dokończył.

Weston milczy. Ale przyciąga mnie bliżej, jego klatka piersiowa ciepła na moich plecach, ramię oplata mnie tak, jakby bał się, że zniknę.

Nikt więcej się nie odzywa. Ciężar tego, co zrobiliśmy, osiada powoli, rzeczywistość wraca wraz z opadaniem alkoholu. Pytania krążą na skraju mojej świadomości.

Co to znaczy? Co będzie jutro?

Jak mamy się po tym podnieść?

Ale na razie, w tym oddechu między uderzeniami serca, odganiam wszystkie pytania. Pozwalam sobie czuć tylko ciepło. Tylko spełnienie. Tylko tę niemożliwą właściwość bycia trzymaną przez dwóch mężczyzn, którzy właśnie sprawili, że nikt inny już nie będzie wystarczający.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Mounting cowboy brothers

Mounting cowboy brothers

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa