Poranek przychodzi z obolałymi mięśniami i listą obowiązków, którą ledwo mogę odczytać. Charakter pisma Westona wygląda jak recepta lekarska po trzęsieniu ziemi.
"Sklep ogólnospożywczy jest na Main Street," mówi, wciskając mi do ręki gotówkę. "Kup wszystko z tej listy. Dojście tam powinno ci zająć jakieś dwadzieścia minut."
Cieszę się z wymówki, by uciec. Ranczo jest piękne, ale też małe, a obecność Westona wypełnia każdy jego zakamarek. Potrzebuję przestrzeni, by oddychać bez poczucia, że jego burzowoniebieskie oczy śledzą każdy mój ruch.
Droga do Stone Creek wiedzie przez pola dzikich kwiatów i podniszczone stodoły. Pożyczone buty wzbijają kurz przy każdym kroku, a ja łapię się na tym, że uśmiecham się bez powodu.
Samo miasteczko jest małe i senne. Jedna główna ulica, wzdłuż której ciągną się sklepy wyglądające, jakby nie zmieniły się od lat pięćdziesiątych. Bar z ręcznie malowanym szyldem. Sklep żelazny z bujanymi fotelami przed wejściem.
Miejsce, gdzie pewnie każdy zna sprawy każdego.
Sklep ogólny pachnie ziarnem i starym drewnem. Półki wypchane od podłogi po sufit wszystkim – od konserw po sprzęt do jazdy konnej. Większość rzeczy z listy Westona znajduję bez trudu, ale rękawice robocze zatrzymują mnie na dłużej.
Piętnaście różnych rodzajów. Kto by pomyślał, że rękawice są aż tak skomplikowane?
Studiuję stojak, próbując zgadnąć swój rozmiar, gdy nagle za plecami odzywa się głos. "Te będą dla ciebie za duże. Spróbuj tych na dolnej półce."
Odwracam się i oddech zamiera mi w piersi.
Mężczyzna stojący za mną jest przystojny w zupełnie inny sposób niż Weston.
Młodszy, złocisty, z brązowymi włosami rozjaśnionymi słońcem i ciepłymi oczami w kolorze miodu, które śmieją się całą twarzą. Jego uśmiech jest łatwy i zaraźliwy, dołeczki pojawiają się, gdy sięga ponad mną po mniejszą parę.
"Te," mówi, wciskając mi je w dłonie. "Zaufaj mi."
Gdy nasze palce się muskają, niechciane ciepło przebiega mi wzdłuż ramienia.
"Dzięki." Udaje mi się zabrzmieć prawie normalnie. "Jestem nowa w całym tym zaopatrywaniu rancza."
"Tak zauważyłem." Jego oczy przesuwają się po mnie, nie drapieżnie, raczej... uważnie. "Miastowa dziewczyna odkrywająca siebie na wsi. Zgadnę — uciekasz przed czymś czy do czegoś?"
Pytanie mnie zaskakuje. Zbyt przenikliwe. Zbyt bliskie prawdy.
"Może jednym i drugim," przyznaję, zanim zdążę się powstrzymać.
Kiwnął powoli głową, jakby ta odpowiedź coś dla niego znaczyła. "Najlepszy rodzaj ucieczki. Przynajmniej jesteś wobec siebie szczera."
Zaczynamy rozmawiać, gdy kończę zakupy. Jest czarujący i bystry, droczy się z moim akcentem i sposobem, w jaki trzymam worek z paszą, jakby miał mnie ugryźć.
"On cię nie zaatakuje," śmieje się, poprawiając mój chwyt. "To tylko owies."
"Widziałam horrory, które się tak zaczynają. Niewinne przedmioty gospodarskie, a potem — bum, opętanie."
Jego śmiech jest ciepły i prawdziwy, a ja uśmiecham się szerzej niż przez ostatnie miesiące. Jest w nim coś, co sprawia, że w klatce piersiowej robi mi się lżej. Nie jest to prostota, ale... wolność. Jakby nie musiała odgrywać żadnej roli.
"Jestem Theron," mówi, gdy idziemy w stronę kasy.
"Raven."
Jego uśmiech staje się szerszy. "Ładne imię dla ładnej dziewczyny. Nowa jesteś czy tylko przejazdem?"
Podaję mu skróconą wersję. Koleżanka kogoś stąd, zostaję na trochę, żeby wszystko sobie poukładać. Celowo nie wchodzę w szczegóły.
Zamiast drążyć, tylko kiwa głową. "Układanie sobie wszystkiego jest niedoceniane. Większość ludzi od razu udaje, że zna odpowiedzi."
"A ty nie udajesz?"
"Nigdy." Jego miodowe oczy zatrzymują się na moich, nagle poważne pod powierzchnią żartu. "Życie jest za krótkie na udawanie. Wolę być niewygodny i prawdziwy niż wygładzony i pusty."
Te słowa trafiają głęboko.
Niewygodna i prawdziwa. Tym nigdy nie pozwolono mi być.
"To musi być miłe," szepczę. "Tak dobrze wiedzieć, kim się jest."
"A kto powiedział, że wiem, kim jestem?" Uśmiecha się, ale pod spodem czai się coś jeszcze. Głębia, której się nie spodziewałam. "Wiem tylko, kim nie jestem. To już coś."
Wychodzimy na jasne popołudniowe słońce. Theron zerka na drogę prowadzącą z miasta. "W którą stronę idziesz?"
Wskazuję w stronę rancza, a jego brwi unoszą się.
"Serio? Idę w tę samą stronę." Równym krokiem rusza obok mnie. "Pozwól, że cię odprowadzę. Niebezpiecznie tu samej dziewczynie."
"Rycerskość czy paranoja?"
"Może po prostu chcę towarzystwa." Rzuca mi ukradkowe spojrzenie. "Jesteś interesująca, Raven. Większość ludzi nie jest."
Droga powrotna wydaje się krótsza, niż powinna. Rozmawiamy o niczym i wszystkim — o pogodzie, miasteczku, najlepszych miejscach do oglądania zachodu słońca. Opowiada mi o dorastaniu tutaj, o ranczu, o poczuciu, że nigdy nie pasował do formy, jakiej oczekiwała jego rodzina.
"Starszych braci rzuca długi cień," mówi, a pod swobodnym tonem wyczuwam coś bolesnego. "Albo całe życie próbujesz dorównać ich kształtowi, albo znajdujesz własny."
"Co wybrałeś?"
"Nadal to odkrywam." Jego uśmiech staje się przekorny. "Widzisz? Oboje do czegoś uciekamy."
Łapię się na tym, że porównuję go z Westonem, nawet nie chcąc tego robić.
Intensywność Westona, jego kontrolowane milczenie, żal, który przylega do niego jak dym. I ciepło Therona, jego nieosłonięta szczerość, sposób, w jaki sprawia, że czuję się widziana, a nie oceniana.
Różne grawitacje. Obie równie niebezpieczne.
Zbliżamy się do domu na ranczu, gdy drzwi frontowe gwałtownie się otwierają.
Weston wychodzi na ganek, a temperatura spada o dziesięć stopni. Jego wzrok przenosi się ze mnie na Therona i coś nieuchwytnego miga mu w oczach. Żuchwa drży.
"Widzę, że już się poznaliście," mówi. Jego ton jest płaski. Kontrolowany. "Jak tam twoja wyprawa, Theron?"
"Zaczekaj.” Mrugam, zmieszanie przebija się przez ciepło w piersi. „Wy się znacie?"
Weston patrzy na mnie długo i ciężko. "To mój młodszy brat, Theron. Był w innym mieście przez kilka dni, żeby odebrać trochę towaru."
Brat. To słowo dźwięczy mi w głowie.
"A propos," Weston odwraca się do Therona, krzyżując ramiona na piersi, "nie widzę żadnych surowców w twoich rękach, Terry."
Theron macha lekceważąco dłonią, nadal szeroko się uśmiechając, jakby to wszystko niesamowicie go bawiło. "Spokojnie, wszystko zostawiłem w samochodzie. Sprawdź w garażu. Wszystko tam jest."
Ale ledwo go słyszę.
Myśli wirują mi w głowie, odtwarzając każdą chwilę naszej rozmowy. Każdy błysk zauroczenia. Każdy śmiech, każde spojrzenie, każdy przypadkowy dotyk. Uroczy nieznajomy, przez którego poczułam się zauważona, i ponury mężczyzna, który przyspiesza mi puls, są braćmi.
Braćmi.
A ja mieszkam pod jednym dachem z oboma.
Theron zauważa mój oszołomiony wyraz twarzy i puszcza oczko, wyraźnie bawiąc się moim zaskoczeniem. "Niespodzianka."
"Mogłeś o tym wspomnieć," udaje mi się powiedzieć.
"A gdzie w tym zabawa?" Jego uśmiech staje się bardziej drapieżny i przez moment widzę to — ostrze pod słońcem. "Poza tym nie pytałaś."
Weston obserwuje naszą wymianę z tak zaciśniętą szczęką, że aż grozi to pęknięciem zębów. Coś niebezpiecznego tli się za jego burzowoniebieskimi oczami, zaborczość, do której nie ma prawa i której pewnie sam siebie nienawidzi.
"Raven." Jego głos jest niski, szorstki. "Wszystko kupiłaś?"
"Tak." Podnoszę torbę jak tarczę. "Wszystko z listy."
"Dobrze." Odwraca się i bez słowa wraca do środka.
Drzwi zamykają się za nim, a ja zostaję między domem a Theronem, z sercem bijącym tak, że nie umiem tego rozplątać.
"On zawsze taki jest," mówi Theron łagodnie. "Nie bierz tego do siebie."
"Jaki?"
"Zamknięty." Jego miodowe oczy znowu odnajdują moje, nagle poważne. "West od dawna niesie ciężar. Przez to trudno mu kogoś do siebie dopuścić."
W jego głosie nie ma zazdrości. Nie ma rywalizacji. Tylko zrozumienie.
"A ty?" pytam. "Co ty dźwigasz?"
Jego uśmiech wraca, ale teraz jest inny. Smutniejszy. Prawdziwszy.
"Wiedzę, że czasem trudniej jest zostać niż uratować." Przez chwilę utrzymuje moje spojrzenie. "Do zobaczenia przy kolacji, Raven."
Odchodzi w stronę garażu, a ja stoję i patrzę, jak znika, nagle świadoma, że moja sytuacja jest o wiele bardziej skomplikowana, niż była dziś rano.
Dwóch braci. Dwa różne rodzaje pragnienia.
A ja, uwięziona pośrodku czegoś, czego być może nie przeżyję.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dni układają się w rytm. Napięcie nigdy nie ustępuje.
Budzię się teraz przed świtem, moje ciało dostosowuje się do czasu na ranczu, czy tego chcę, czy nie.
Poranki oznaczają karmienie koni, sprzątanie boksów, naprawianie ogrodzeń dłońmi, które w końcu przestały się pokrywać pęcherzami. Popołudnia to lekcje jazdy pod surowym nadzorem Westona, jego głos cichy i cierpliwy, nawet kiedy niemal trzeci raz spadam z konia.
Praca jest wyczerpująca. Dająca satysfakcję w sposób, w jaki moje dawne życie nigdy nie było. Ale każda chwila iskrzy elektrycznością, od której nie potrafię uciec.
Theron jest wszędzie. Pojawia się przy moim łokciu z zaczepnymi uwagami. Muska mnie, sięgając po narzędzia, jego dotyk trwa o ułamek sekundy za długo, by to był przypadek.
Jego flirtowanie jest nieustanne i bezwstydne.
Mruga do mnie przez stół śniadaniowy. Jego but odnajduje mój pod stołem i zostaje tam. Komplementy rzucane tak mimochodem, że niemal brzmią niewinnie.
"Masz do tego smykałkę," mówi pewnego ranka, patrząc jak karmie cielaka z butelki. "Mógłbym uwierzyć, że wychowałaś się na ranczu."
"No proszę cię." Przewracam oczami, ale rumieniec wpełza mi na szyję. "Dosłownie wczoraj w nocy czytałam, jak trzymać tę butelkę."
"A jednak tu jesteś. Robisz to perfekcyjnie." Opiera się o drzwi boksu, jego oczy w kolorze miodu są ciepłe. "Niektórzy po prostu się przystosowują, Raven. Ty jesteś jedną z nich."
"Pochlebstwa nie zwolnią cię z czyszczenia kurnika," udaje mi się odparować.
"A ja myślałem, że mamy coś wyjątkowego."
"Zamierzacie dziś pracować, czy mam sprzedawać bilety na pokaz flirtu?"
Głos Westona przecina powietrze w stodole, suchy i ostry. Nawet nie patrzy na nas, tylko przeciąga belę siana jakbyśmy byli meblami.
Uśmiech Therona tylko się poszerza. "Zazdrość ci pasuje, bracie."
"Do roboty, Terry."
Widzę, jak mięsień drga Westonie na szczęce, kiedy znika za rogiem. Theron mruga do mnie, wyraźnie zadowolony z efektu, jaki wywołał.
Weston to przeciwieństwo swojego brata.
Dystans. Kontrola. Każda interakcja jest wyważona, ostrożna.
Ale jego uwaga pali mocniej przez tę powściągliwość. Złapuję go na tym, że mnie obserwuje, kiedy rozciągam obolałe mięśnie po długim poranku. Gdy śmieję się z żartów Therona. Gdy wychodzę ze stodoły z sianem we włosach.
Nigdy nic nie mówi. Po prostu odwraca wzrok, cały się napina, jego błękitne jak burza oczy zamykają się na moment.
Ale ciężar jego spojrzenia zostaje na mojej skórze długo po tym, jak odchodzi.
Pracujemy ramię w ramię, naprawiając ogrodzenie pewnego popołudnia. Słońce praży niemiłosiernie, przepociłam pożyczoną koszulę, ale jest coś medytacyjnego w tej powtarzalności.
Młotek, gwóźdź, poprawka. Młotek, gwóźdź, poprawka.
Nasze dłonie stykają się, gdy sięgamy po ten sam palik, a Weston zamiera na moment. Jego oddech ścina się w gardle, ostry wdech brzmi niemal boleśnie.
"Przepraszam," mruczę, odsuwając się.
"Nie przepraszaj." Jego głos jest szorstki, zdarty do żywego.
Słowa wiszą pomiędzy nami, ciężkie od znaczenia, którego żadne z nas nie nazwie, aż jego telefon rozbija tę chwilę. Weston zerka na ekran i cały się napina.
Całe ciepło znika z jego twarzy.
"Idź do środka," mówi płasko. "Muszę odebrać."
Kiwnę głową i ruszam w stronę domu, ale ciekawość wygrywa i chowam się za rogiem stodoły, nasłuchując.
"Callahan." Jego głos jest urywany. Profesjonalny. Potem pauza. "Nie. Nie widziałem jej. Nie miałem też od niej żadnych wieści."
Serce mi zamiera. Mówi o mnie?
"Jeśli się pojawi, dam znać." Kolejna, dłuższa pauza. "Z całym szacunkiem, Jonathan, odszedłem z tamtego świata z jakiegoś powodu. Nie prowadzę ewidencji twojej rodzinnej dramy."
Jonathan. Mój ojciec. Zadzwonił do niego, szukając mnie. Cholera.
"Tak. Tobie też." Rozłącza się i słyszę, jak jego buty chrzęszczą na żwirze.
Zanim zdążę się ruszyć, wyłania się zza rogu i znajduje mnie. Przyłapana.
Spodziewam się gniewu. Przynajmniej irytacji. Zamiast tego jego błękitne jak burza oczy łagodnieją. "Nie znajdzie cię tutaj," mówi cicho Weston. "Nie ode mnie. Nigdy."
Te słowa trafiają gdzieś głęboko. Ten człowiek ledwo mnie zna i ma wszelkie powody, by oddać mnie ojcu.
Ale mimo to bez wahania skłamał, żeby mnie chronić. "Dziękuję," szepczę.
Kiwnął tylko głową i przeszedł obok mnie do domu.
Nie wiem, co mam zrobić z żadnym z nich.
Theron sprawia, że czuję się lekka. Chciana. Jego uwaga jest balsamem po latach bycia niewidzialną w planach ojca, istnienia tylko jako produkt do sprzedania. Gdy Theron na mnie patrzy, widzi kogoś wartego droczenia się, wartego pościgu, wartego wysiłku.
Ale Weston sprawia, że czuję się widziana w sposób, który mnie przeraża.
Przenika przez moją wypolerowaną powierzchnię do czegoś surowego pod spodem. Do czegoś, co przez dwadzieścia jeden lat ukrywałam. I zamiast się od tego odsunąć, po prostu... zostaje.
Patrzy. Czeka. Jakby wiedział, że w końcu przestanę uciekać przed samą sobą.
Różne grawitacje. Obydwie niebezpieczne i obydwu nie da się oprzeć.
Kolacja staje się nie do zniesienia.
Siedzimy we troje przy zniszczonym kuchennym stole, podajemy sobie dania i unikamy kontaktu wzrokowego. Każda cisza jest naładowana, każdy przypadkowy dotyk iskrzy elektrycznością.
Theron wypełnia luki swobodną rozmową. Opowieściami z miasteczka, plotkami o sąsiadach, których nigdy nie poznałam, uwagami o pogodzie. Ale jego wzrok ciągle przeskakuje między mną a Westonem, czytając prądy, których żadne z nas nie nazwie.
"No więc, Raven." Odsuwa się na dwóch nogach krzesła, z brawurową pewnością siebie. "Myślałaś kiedyś, żeby zostać na stałe? Wygląda na to, że życie na ranczu ci służy."
To pytanie ląduje w moim żołądku i wybucha. Zanim zdążę odpowiedzieć, przerywa Weston.
"Ona się jeszcze zastanawia." Jego głos jest ostry, podszyty czymś protekcyjnym. "Nie naciskaj."
Theron unosi brwi. "Nie naciskałem. Po prostu rozmawiałem, bracie."
To słowo zapada między nimi, ciężkie od historii, której nie rozumiem. Wyzwanie i oskarżenie w dwóch sylabach.
"Dla mnie brzmiało jak nacisk," mówi Weston bezbarwnie.
"Dla ciebie wszystko brzmi jak nacisk." Uśmiech Therona nie znika, ale pod nim błyska coś twardszego. "To cały twój numer, prawda? Trzymać wszystkich na dystans, żeby nikt nie mógł podejść na tyle blisko, by cię zranić."
Temperatura spada o dziesięć stopni, a widelec Westona brzęczy o talerz. "Uważaj."
"Albo co?" Theron pochyla się do przodu, zniknęła cała swoboda. "Zamkniesz się w sobie? Dasz mi ciszę? Dołożysz kolejną cegłę do tego muru, który budujesz od—"
"Dość." To słowo pęka przez kuchnię, ostre i ostateczne. Ręce Westona są zaciśnięte na stole, kostki białe. "Nie tutaj. Nie teraz."
Patrzę na nich, czując rywalizację iskrzącą pod powierzchnią. To nie chodzi o mnie. A może jednak, ale chodzi też o coś starszego. Głębszego.
Lata ran, których żaden z nich nie próbował uleczyć.
"Powinnam iść," mówię cicho.
"Raven…" zaczyna Theron.
"Zostań." Głos Westona łagodnieje, ledwo wyczuwalnie. "Jeszcze nie skończyłaś jeść."
"Nie jestem już głodna."
Odsuwam się od stołu i uciekam do swojego pokoju, serce wali mi w piersi. Ściany są na tyle cienkie, że słyszę ich głosy, ciche i napięte, słowa których nie mogę rozróżnić.
I nie chcę rozróżniać.
Leżąc w ciemności, wpatruję się w sufit i próbuję poukładać chaos w swojej piersi.
Theron, który oddaje mi kawałki mnie samej, o których nie wiedziałam, że je zgubiłam. Który sprawia, że wierzę, że chaos może być piękny.
Weston, który patrzy na mnie jak człowiek stojący na krawędzi czegoś, w co przysiągł już nigdy nie wpaść. Który walczy ze sobą za każdym razem, gdy wchodzę do pokoju.
Dwaj bracia. Dwa zupełnie różne rodzaje pragnienia.
A ja. Uwięziona pośrodku. Pragnąca ich obu w sposób, którego boję się nazwać.
Przekręcam się na bok, mocno otulając się kocem. To czyjaś piżama. Czyjeś łóżko. Czyjeś życie, w które się potknęłam.
Ale po raz pierwszy od dwudziestu jeden lat czuję, że być może rzeczywiście mogę gdzieś przynależeć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Napięcie stało się duszące przez te dni. Troje ludzi krąży wokół siebie, pragnąc za dużo i mając za mało słów.
To Theron w końcu pęka.
"To jest absurd." Rzuca rękami podczas kolacji, widelec brzęczy o talerz. "Mamy piękną kobietę pod naszym dachem, a zachowujemy się, jakby ktoś umarł. Urządźmy porządne powitanie dla Raven, wypijmy piwo i naprawdę się zabawmy, choćby raz."
Spoglądam na Westona, spodziewając się, że natychmiast to utnie.
Jego wyraz twarzy ciemnieje. Palce zaciskają się na widelcu, aż kostki bieleją.
"Nie piję." Jego głos jest płaski, ostateczny. "Wiesz, co się dzieje, kiedy to robię."
"Jedna noc, West." Theron pochyla się do przodu, oczy rozbłyskują wyzwaniem. "Kiedy ostatni raz pozwoliłeś sobie oddychać? Byłeś spięty przez tyle lat, że dziwię się, że jeszcze nie pękłeś na pół."
"To nie—"
"To właśnie to." Ton Therona łagodnieje, choć ledwie. "Jedna noc. O to tylko proszę. Dla Raven."
Patrzą na siebie, napięcie iskrzy między nimi. Milczę, wyczuwając lata historii pod tą kłótnią.
Coś się wydarzyło, gdy Weston wcześniej pił. Coś na tyle złego, że wybudował wokół tego mur.
W końcu Weston wzdycha. Coś w nim się poddaje. "Dobrze." Odsuwa się od stołu. "Jedna noc. Ale nie mówcie, że was nie ostrzegałem."
Uśmiech Therona mógłby rozświetlić całą okolicę.
Dwadzieścia minut później salon całkowicie się zmienił. Meble przesunięte pod ściany, stary radioodbiornik trzeszczy od country, a butelki pokrywają stolik.
Whisky. Piwo. Tanie wino, które Theron rzekomo oszczędzał na wyjątkową okazję.
"Za Raven," ogłasza Theron, wznosząc szklankę. "Za to, że uczyniła ten rancho znacznie ciekawszym miejscem."
"Za złe wybory życiowe," kontruję, stukając butelką o jego.
Weston tylko chrząka i niechętnie upija łyk piwa.
Zaczynam powoli, ale ciepło szybko się rozlewa. Rozluźnia mięśnie, o których nie wiedziałam, że są spięte. Łagodzi kanty, o których istnieniu zapomniałam. Theron dotrzymuje mi kroku, a jego śmiech staje się coraz głośniejszy i bardziej zaraźliwy z każdą kolejką.
Weston opiera się dłużej. Sączy pierwsze piwo w ponurym milczeniu, podczas gdy Theron i ja wymieniamy coraz głupsze opowieści.
"Więc jestem tam," sapie Theron między napadami śmiechu, "od stóp do głów pokryty świńskim łajnem, a fotograf po prostu robi zdjęcia dalej."
"Nie zrobiłeś tego."
"Przysięgam na Boga. Skończyłem na pierwszej stronie lokalnej gazety. 'Miejscowy przegrywa bitwę ze świniami.'"
Śmieję się tak mocno, że boli mnie brzuch. Nawet usta Westona drgają.
"Pij, bracie." Theron dolewa Westonowi zanim ten zdąży odmówić. "Zostajesz w tyle."
"Daję sobie czas."
"Jesteś nudny." Theron wciska mu szklankę w dłoń. "No dalej. Jedna noc. Obiecałeś."
Coś się zmienia w wyrazie twarzy Westona. Może poddanie, a może przyzwolenie. Opróżnia szklankę jednym długim łykiem.
Obserwuję, jak przemiana postępuje stopniowo przez następną godzinę.
Sztywna postawa jego ramion mięknie. Stała zmarszczka między brwiami wygładza się. Rozpiera się na kanapie w sposób, jakiego nigdy nie widziałam, zajmując przestrzeń, jakby wreszcie pozwolił sobie naprawdę istnieć.
Jego śmiech, gdy już przychodzi, jest niski i ochrypły od nieużywania. Ale prawdziwy.
"Prawda czy wyzwanie," ogłasza Theron, oczy błyszczą figlarnie. "Dalej. Będzie zabawnie."
"Co my, nastolatki?" protestuję, ale już się uśmiecham.
"Najlepsze pomysły są od nastolatków." Siada na podłodze, krzyżując nogi. "Raven. Prawda czy wyzwanie?"
"Prawda."
"Nuda." Zastanawia się przez chwilę. "Jaka jest najbardziej żenująca rzecz, którą zrobiłaś na planie filmowym?"
"Proste. Potknęłam się o sukienkę podczas sceny ślubu, złapałam współgwiazdora, żeby się nie przewrócić, i oboje wpadliśmy w pięciopiętrowy tort rekwizyt. Na żywo, w telewizji."
Theron wyje ze śmiechu, a nawet Weston się śmieje, dźwięk ciepły i niespodziewany.
Gra zaczyna się łagodnie. Wspomnienia z dzieciństwa. Głupie wyzwania.
Theron musi zaśpiewać hymn państwowy operowym głosem. Ja mam zrobić najlepszą imitację kury. Weston z niechęcią przyznaje, że kiedyś płakał na reklamie o szczeniakach.
Ale alkohol dalej płynie. A granice się zacierają.
"Wyzwanie," mówię, czując się lekkomyślna.
Uśmiech Therona ostrzeje się. "Usiądź na kolanach Westona. Do końca gry."
Serce mi zamiera i patrzę na Westona, spodziewając się protestu. Ale on tylko patrzy na mnie tymi kuszącymi, burzowo-niebieskimi oczami, ciemnymi i nieczytelnymi.
Przechodzę przez pokój na chwiejnych nogach i siadam na jego udach. Jego dłonie od razu lądują na mojej talii, z takim poczuciem posiadania, że odbiera mi dech. Ciepłe. Pewne. Jakby tam należały.
"Wygodnie?" pyta Theron, wyraźnie się tym bawiąc.
"Bardzo," mruczy Weston przy moim uchu, a ja drżę.
"Moja kolej." Próbuję opanować głos. "Weston. Prawda czy wyzwanie?"
"Prawda."
"Kiedy ostatni raz kogoś pragnąłeś?"
Pytanie wyrywa mi się zanim zdążę je zatrzymać. Zbyt śmiałe. Zbyt odkrywcze.
Weston się nie waha, najwyraźniej wszelkie filtry już zniknęły.
"Właśnie teraz." Jego uścisk na moim biodrze się wzmacnia. "Każdego cholernego dnia, odkąd się tu pojawiłaś w ubraniach mojej żony i patrzyłaś na mnie w ten sposób."
Wyznanie zawisa w powietrzu. Surowe. Szokujące. Trzeźwy Weston nigdy by tego nie powiedział, a Theron gwiżdże cicho. "No proszę. Mury opadają."
"Zamknij się." Ale w głosie Westona nie ma już ostrości. Tylko zmęczenie. Ulga.
Pytania stają się śmielsze, a niewypowiedziane bariery całkowicie pękają.
"Prawda," mówi Theron, gdy przychodzi jego kolej. "Czy myślałem o Raven pod prysznicem?" Uśmiecha się bezwstydnie. "Każdego ranka, odkąd się tu zjawiła."
Gorąco zalewa mi policzki. I inne miejsca.
"Prawda," przyznaje Weston, jego kciuk kreśli powolne kółka na moim biodrze. "Minęły cztery lata odkąd dotykałem kobiety."
Cztery lata. Od śmierci jego żony...?
"Prawda," słyszę siebie. "Byłam tylko z jednym mężczyzną. Współgwiazdorem zaakceptowanym przez mojego ojca. To było..." Szukam słowa. "Mechaniczne. Jakbyśmy oboje podążali za scenariuszem, którego nikt nie miał ochoty czytać."
Zapada cisza. Ciężka od znaczenia.
"To jest zbrodnia," mruczy Theron, miodowe oczy ciemne. "Ktoś taki jak ty zasługuje, by być wielbionym."
Weston wydaje z siebie niski dźwięk zgody, jego oddech ciepły na mojej szyi.
Gra toczy się dalej, a każde wyznanie jest bardziej intymne niż poprzednie. Każde wyzwanie coraz bardziej napięte i kuszące. Czuję się, jakbym traciła zmysły.
Theron przyznaje, że zazdrości Westonowi zdolności odcinania się od ludzi. Weston wyznaje, że zazdrości Theronowi łatwości w nawiązywaniu kontaktów. Ja ujawniam, że nigdy nie miałam orgazmu z drugą osobą, tylko sama.
Obaj bracia patrzą na mnie, jakbym rzuciła im osobiste wyzwanie.
"Twoje wyzwanie, Raven," komenderuje Theron. "Pocałuj Westona. Naprawdę go pocałuj."
Odwracam się na kolanach Westona, obejmując jego twarz drżącymi dłońmi. Jego oczy szukają pozwolenia w moich, gdy sama skracam dystans.
Pocałunek zaczyna się nieśmiało. Badająco. Ale wtedy jego dłoń zaciska się w moich włosach, odchyla moją głowę i nagle nie ma w nim nic nieśmiałego. Całuje, jakby tonął, a ja byłam tlenem. Desperacko i pochłaniająco.
Gdy się odrywamy, oboje ciężko oddychamy.
Theron patrzy na nas z wyrazem, którego nie potrafię odczytać. Pożądanie i coś głębszego. Coś cierpliwego.
"Prawda," udaje mi się wydusić, wciąż oszołomiona.
"Czy myślałaś o nas?" Jego głos jest chrapliwy. "O nas obu. Razem."
Rumienię się. Alkohol sprawia, że jestem szczera. "Tak..."
Słowo spada między nas. Wyznanie i zaproszenie.
Theron pochyla się do przodu, jego uśmiech staje się drapieżny. Jego miodowe oczy wbijają się w moje z niszczycielską siłą.
"Prawda, Raven," mówi powoli, smakując każde słowo. "Czy kiedykolwiek myślałaś o trójkącie?"
Przesuń w górę, aby kontynuować