Dzień zaczął się jak każdy inny. Dakota przywitała mnie w chwili, gdy wysiadłem z samochodu, trzymając w ręku iPada z raportami z placu budowy na dzisiaj już otwartymi. Jej ton był jak zwykle rzeczowy. Gładki, klarowny, efektywny. Rutyna, którą doprowadziliśmy do perfekcji przez lata powtórzeń.
Weszliśmy do windy, a ona zaczęła wymieniać mój harmonogram: spotkania, przeglądy placów, telefony. Słuchałem tylko jednym uchem.
"Ustaw mi spotkanie z Johnem Travisem na jutro," powiedziałem, gdy drzwi się zamknęły. "Powiedz mu, że musimy porozmawiać." Skinęła głową i zapisała notatkę bez zająknięcia.
"Co mam zamówić na lunch, panie Denver?" zapytała.
"Stek. Jak zwykle. Więcej puree." Poszedłem przodem, wchodząc do swojego biura, już myśląc o raporcie, który musiałem przejrzeć przed spotkaniem z Travisem. Ale gdy tylko dotarłem do biurka, zobaczyłem to. Koperta leżała równo na blacie, zaadresowana jej charakterem pisma.
Zawahałem się. Moja ręka zawisła nad nią chwilę dłużej niż trzeba. Dakota weszła za mną, jej obcasy miękko stukały po podłodze.
"Coś jeszcze, panie Denver?" zapytała spokojnie. Za spokojnie. Podniosłem kopertę i otworzyłem ją.
W środku był list z rezygnacją.
Wpatrywałem się w niego. Moja klatka piersiowa się zacisnęła, ale nie dałem tego po sobie poznać. Natychmiast spojrzałem na nią.
"Oczekujesz, że pozwolę ci odejść jutro? Zwariowałaś?" rzuciłem, rzucając list przez biurko przed nią. "Jaki masz powód?" Brak odpowiedzi.
"Dakota! Jaki masz powód? Inaczej... nie możesz zrezygnować."
Uniosła powoli głowę. "Muszę wrócić do LA. Mój dziadek jest bardzo chory. Chcę być przy nim." Odchyliłem się, mrużąc oczy.
"Ile potrzebujesz czasu?"
"Co pan ma na myśli, panie Denver?"
"Ile potrzebujesz czasu, żeby z nim zostać? Miesiąc? Dwa tygodnie? Trzy? Podaj mi ramy czasowe."
Zawahała się. "Przeprowadzam się do LA na stałe. Nie wrócę do Nowego Jorku." Na stałe. To słowo dźwięczało mi w uszach jak cholerny alarm przeciwpożarowy.
"Nie możesz po prostu odejść jutro! Muszę znaleźć twoją zastępczynię i musisz ją przeszkolić—"
"Edna będzie moją następczynią."
Zamrugałem, zszokowany. "To ja tu jestem szefem!" Uderzyłem dłonią w stół, nie ze złości, lecz z frustracji. Zadrżała lekko, jej postawa była spięta.
"Możesz odejść w przyszłym miesiącu. Po tym jak nauczysz—"
"Nie mogę, panie Denver. Muszę wrócić do LA jutro." W jej głosie było coś nowego. Panika, nie typowe nerwy, nawet nie poczucie winy.
Desperacja.
"Popełniłaś jakieś przestępstwo czy coś?" zapytałem, próbując dowiedzieć się, dlaczego zachowuje się tak dziwnie.
Pokręciła gwałtownie głową. "Nie... nie... Wychodzę za mąż."
Zamarłem. Co? Ona... wychodzi za mąż? Za kogo? Kiedy? Jak? Kiedy miała na to czas? Przecież praktycznie mieszkała w tym biurze.
"Za mąż?" powtórzyłem, próbując przetrawić to słowo. Zmrużyłem oczy, szukając wyjaśnienia.
"Dostałaś propozycję przez kota?" spytałem drwiąco. "Poznałaś tego faceta na Tinderze? Poprosił cię, żebyś pojechała do LA i wyszła za niego? Jest bogaty? Jesteś łowczynią posagów?" Jej szczęka opadła ze zdumienia. Czułem, jak wściekłość bije od niej jak fala gorąca.
"Panie Denver," powiedziała lodowato, "mogę być sekretarką, ale nie jestem aż tak nisko."
Jej głos był ostry, zimny, nieugięty. Takiego tonu nigdy wcześniej u niej nie słyszałem przez wszystkie lata naszej współpracy. Nawet wtedy, gdy publicznie ją zrugałem przed zarządem. Nawet gdy kazałem jej odwołać świąteczną kolację z przyjaciółmi.
Nie powiedziałem nic.
"To czemu nagle wychodzisz za mąż?" zapytałem.
"To długa historia. I to moja prywatność, panie Denver. Miałam nadzieję, że pan to zrozumie. Nie mam wyboru." Powoli sączyłem latte, ukrywając ciężar w piersi.
"Czyli twój dziadek wcale nie jest chory? Jedziesz do LA tylko po to, żeby wyjść za mąż?"
Westchnęła. "Mój dziadek aranżuje dla mnie małżeństwo. To jego ostatnie życzenie." Nie mogłem powstrzymać śmiechu.
"Jest XXI wiek. Małżeństwo aranżowane? Chyba żartujesz." Ale ona nie żartowała. Patrzyła na mnie, śmiertelnie poważna.
"Czy potrzebuje pan czegoś jeszcze, panie Denver?" zapytała, wstając.
"Nie," powiedziałem cicho, machając ręką. Wyszła z pokoju. Drzwi cicho się zamknęły. Podniosłem znowu list z rezygnacją, czytając równe linie, uprzejmy ton, ostateczność tej decyzji. Jej słowa nie pasowały mi.
Coś w tym wszystkim było... nie tak. Odwróciłem fotel w stronę okna i czytałem list ponownie. I jeszcze raz. Jej dziadek zmuszał ją do małżeństwa. Dlaczego? Dla władzy? Dziedzictwa? Winy?
Nic się nie zgadzało.
Zgniótłem list w dłoni i wrzuciłem go do kosza.
Pozwól jej odejść, powiedziałem sobie. Sekretarki są do zastąpienia. Do diabła, miałem ich tuzin przed nią.
Są tysiące ludzi, którzy daliby się pokroić za tę pracę. A jednak…
Odchyliłem się i spojrzałem w stronę jej biura przez szklaną ścianę. Przechadzała się tam, telefon w ręku, wyraźnie roztrzęsiona. Jej głos podnosił się, niesłyszalny, ale pełen pasji. Potem rzuciła telefonem o podłogę i opadła na sofę, zakrywając twarz dłońmi.
Co się z nią naprawdę dzieje? I dlaczego, do cholery, aż tak mnie to obchodziło?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ciche pukanie do drzwi mojego gabinetu zabrzmiało dokładnie o czasie, dwa ostre stuknięcia. To było ostatnie, które od niej usłyszałem.
Nie spojrzałem od razu. Cały poranek starałem się nie patrzeć na drzwi. Zamiast tego pogrążyłem się w przeglądaniu umów, problemach na budowie, reorganizacji kalendarza, wszystkim, co mogło odciągnąć moje myśli od faktu, że dziś Dakota Lennix odchodzi.
Kiedy weszła, w końcu uniosłem wzrok.
Trzymała w rękach tylko małe kartonowe pudełko, ostatnie. Reszta już zniknęła. Jej biuro – puste. Jej obecność – już się ulatniała. Rozejrzała się po pokoju krótko, zanim usiadła naprzeciwko mnie, dokładnie tak, jak robiła to tysiąc razy wcześniej.
Ale tym razem było inaczej. Tym razem pozwoliłem, by cisza trwała zbyt długo. Skrzyżowałem ramiona, patrząc na nią, i pozwoliłem słowom spaść jak cegły.
"Jestem rozczarowany, Dakota. Nie mogę uwierzyć, że tak po prostu wyrzucasz swoje obowiązki." Ona mrugnęła, ale jej wyraz twarzy nie drgnął.
"Przepraszam, panie Denver. To coś, czego nie mogę kontrolować. Muszę jak najszybciej wrócić do LA. Nie chcę niczego ryzykować." Nie podobała mi się ta odpowiedź. Nie podobało mi się nic z tego. Polegałem na niej przez pięć lat. Nie tylko w kwestii harmonogramu, raportów czy idealnej kawy. Dla porządku. Dla niezawodności. Dla ciszy, gdy jej potrzebowałem, i oporu, gdy nie chciałem się do tego przyznać.
A teraz wychodziła z mojego gabinetu, z mojego życia, jakby to była drobna sprawa.
"Wiesz, że zawsze polegam na tobie w pracy," powiedziałem, mój głos był chłodny, nawet w moich własnych uszach. "I chcę tylko powiedzieć, że nie kończymy tego w dobrych stosunkach, Dakota."
Skinęła lekko głową, patrząc spokojnie. "Gdybym mogła zostać, zostałabym. Ale nie mogę. To nagły wypadek. Nie mogę tego uniknąć."
Westchnąłem i odchyliłem się na krześle, pocierając skronie, próbując rozluźnić napięcie. "Kiedy wyjeżdżasz?"
"Dziś wieczorem, panie Denver."
Tak szybko. Naprawdę to robiła.
Otworzyłem szufladę i wyciągnąłem kopertę, którą przygotowałem godzinę wcześniej. Bez słowa przesunąłem ją przez biurko. Sięgnęła po nią powoli, niepewnie.
"Pracowałaś dla mnie pięć lat. Należy ci się to." Otworzyła kopertę, a jej oczy lekko się rozszerzyły, gdy zobaczyła czek.
"Panie Denver, to za dużo. Już dostałam wcześniej wypłatę."
Pokręciłem głową. "Mówiłaś, że twój dziadek jest chory. Potraktuj to jako pomoc." Jej usta lekko się rozchyliły w zaskoczeniu. Nie spodziewała się po mnie życzliwości. Większość ludzi nigdy się tego nie spodziewała.
"Dziękuję, panie Denver," powiedziała cicho.
Skinąłem tylko głową. "Możesz iść."
Powoli wstała, jeszcze raz cicho podziękowała i wyszła. Zostawiła za sobą otwarte drzwi. Siedziałem przez chwilę nieruchomo, potem wstałem. Nie wiem, dlaczego za nią poszedłem. Po prostu musiałem zobaczyć ją jeszcze raz.
Gdy wyszedłem na korytarz, wciąż tam była, stała nad swoim pudełkiem. Wyglądała na zaskoczoną, widząc mnie.
"Dlaczego jeszcze tu jesteś?"
"Potrzebuje pan czegoś?" zapytała.
"Kawy," mruknąłem, zanim zdążyłem się powstrzymać. Natychmiast ruszyła, odkładając pudełko. Ale coś we mnie się spięło. Chwyciłem ją za nadgarstek, delikatnie, ale stanowczo.
"Pozwól, że sam to zrobię. Po prostu idź." Odwróciła się do mnie powoli, szukając czegoś w moich oczach. Potem, zanim zdążyłem się przygotować, objęła mnie. To było szybkie. Niezgrabne. Jej ramiona owinęły się wokół mnie, jakby nie chciała puścić, a przez chwilę nie mogłem się ruszyć.
Nie byłem stworzony do tego. Nie do ciepła. Nie do pożegnań. Oderwała się równie szybko, policzki miała zarumienione, oddech drżał.
"Przepraszam, po prostu... Kocham tę pracę. I sama myśl o odejściu nadal boli. Przepraszam. I jeszcze raz dziękuję, panie Denver." Chwyciła swoje pudełko i poszła szybko w stronę windy, znikając, zanim zdążyłem coś powiedzieć.
Stałem tam, sparaliżowany. Nie dlatego, że nie wiedziałem, co powiedzieć. Ale dlatego, że wszystko, co chciałem powiedzieć, nie pasowało do świata, który stworzyliśmy dla siebie.
"Powodzenia" nie brzmiało dobrze.
"Wróć szybko" brzmiało żałośnie.
A "Nie odchodź" było czymś, czego nie mogłem powiedzieć.
Więc patrzyłem z gabinetu, jak wychodziła z budynku. Jej sylwetka wsunęła się do czarnego samochodu, osłonięta przez kierowcę, którego nie rozpoznałem. Wróciłem do biurka i powoli usiadłem.
Wypowiedzenie wciąż leżało w moim koszu, ale echo jej głosu — jej objęcia — brzmiało w mojej głowie o wiele głośniej.
Wyjeżdżała do LA. Miała wyjść za mąż i stać się kimś zupełnie innym. A najgorsze? Nie byłem pewien, czy przeszkadza mi tylko brak mojej sekretarki...
...czy też fakt, że to może być ostatni raz, kiedy ją widziałem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Byłem w Vegas zbyt wiele razy, by już robiło na mnie wrażenie. To miasto zawsze wydawało się maskaradą: za dużo świateł, za dużo masek, za dużo układów, które lśniły jak złoto, ale paliły jak popiół w chwili, gdy ich dotknąłeś.
Ale dzisiejsza noc miała być poświęcona interesom i kobiecie, którą miałem poślubić. Nie chodziło całkiem o nią, ale domyślam się, że dziś zrobi się ciekawie.
Catherine Ashton.
Samo brzmienie tych słów miało wagę. Nazwisko Ashton niosło za sobą władzę, dziedzictwo i bogactwo — a ostatnim razem, gdy sprawdzałem, miało też reputację rodziny, która wydaje na świat wyjątkowo niezależne, notorycznie uparte potomstwo. Fakt, że zniknęła na pięć lat pod przybranym nazwiskiem, tylko potwierdzał to, co słyszałem.
Mimo to byłem ciekaw. Kto by nie był? Ale nie mam czasu na ciekawość.
Mój dziadek zaaranżował nasze spotkanie na dziś wieczór, ale nie mam absolutnie żadnej ochoty poznawać rozpieszczonej księżniczki. Słyszałem o niej kilka plotek, ale niewiele. Wiem, że nie powinienem jej oceniać na podstawie plotek, ale wolałbym po prostu ominąć to całe ustalenie, niż musieć się z nią mierzyć.
Dziś wieczorem wysyłam mojego najlepszego przyjaciela, Barry’ego, żeby ją poznał. Ma udawać mnie, sprawić, by mnie znienawidziła, żeby powiedziała swojemu dziadkowi, żeby skończył z tym nonsensem. Jego zadanie jest dość proste i mam tylko cholerną nadzieję, że dobrze je wykona.
„Panie Denver, pan Park właśnie przyjechał. Mam go wprowadzić?” spytała Lena, moja nowa sekretarka. Spojrzałem na nią: „Daj mi 5 minut, potem go wpuść.” Sięgnąłem po telefon ze stołu i napisałem do Barry’ego.
Kyle: Lepiej zrób to dobrze, stary.
Barry: A co jeśli będzie gorąca?
Kyle: Nawet o tym nie myśl, palancie. Jej dziadek i mój na pewno mnie zabiją, a ty już nigdy nie dostaniesz jego wsparcia.
Barry: Nie potrzebuję jego wsparcia, dupku. Potrzebuję, żebyś dał mi ten cholerny udział w Wschodniej.
Kyle: Rozważę to, jeśli wykonasz misję, kretynie. Nie schrzani tego i zdaj mi relację.
Schowałem telefon do kieszeni, modląc się, żeby Barry sprawił, by mnie znienawidziła. Jest dobry w zniechęcaniu dziewczyn, bo sam ma ich całe mnóstwo na karku. Spotkanie z panem Parkiem przyniesie mi więcej pieniędzy i szczęścia niż użeranie się z Ashtonami.
Nie nienawidzę ich, ale wiem, że Ashtonowie zawsze mają dużo dramy w swoim własnym klanie. Nie chcę się w to mieszać, zwłaszcza gdy sam mam swoje problemy.
Minęło kilka godzin i dobicie interesu na dwa miliony dolarów z panem Parkiem poszło gładko. Zjedliśmy razem kolację, a on opowiadał, jak chce wejść na rynek europejski. Zaproponował, żebym dołączył na jego jacht z kilkoma jego współpracownikami. Powiedziałem mu, że chcę najpierw zobaczyć całą propozycję, żeby firma mogła rozważyć tę ofertę.
Telefon zawibrował, sygnalizując wiadomość. Przeprosiłem pana Parka, by ją sprawdzić. Wychodząc z sali, rozjaśniły mi się oczy na widok pierwszej wiadomości od Barry’ego.
Barry: Mam to załatwione, bracie.
Kyle: Co zrobiłeś?
Barry: Zanim powiem, co zrobiłem, powinieneś rozważyć spotkanie z tą dziewczyną. Pokochasz ją, Kyle. Jest inna.
Kyle: Nie potrzebuję przyklejonych, rozpieszczonych dziewczyn kręcących się wokół. Mam umowy do podpisania i firmy do prowadzenia. Więc mów, co zrobiłeś?
Barry: Ku mojemu zdziwieniu, po prostu z nią rozmawiałem.
Kyle: Chyba sobie żartujesz, Barry. Zaraz zadzwoni do mnie staruszek i powie, że ona nadal chce tego małżeństwa.
Barry: Nie. Jest miła i naprawdę inna niż inni Ashtonowie, których spotkałem. Catherine jest dość zamknięta, ale jest spoko.
Kyle: Jeśli to schrzanisz, możesz pożegnać się ze swoimi udziałami.
Barry: Zobaczysz.
Reszta kolacji minęła świetnie, jestem pewien, że moja relacja z panem Parkiem przetrwa długo. Mamy taki sam styl i podejście do biznesu. Po zakończeniu spotkania zadzwonił mój dziadek.
„Chłopcze, jak poszło z Catherine?” – od razu przeszedł do rzeczy.
„Jest świetna, ale nie sądzę, żebyśmy do siebie pasowali.” Powinienem był zadzwonić do Barry’ego, żeby dowiedzieć się więcej o ich spotkaniu.
„Naprawdę?”
„Wiem, że chcesz, żebym się z nią dogadał i może poszedł na randki, ale mamy zupełnie różne poglądy i wartości.” Lepiej tego nie spartolić.
„Czemu nie spróbujesz pójść z nią na więcej randek? Za wcześnie, żeby twierdzić, że do siebie nie pasujecie.” Naprawdę chciałem zaprotestować, ale jakoś się powstrzymałem.
„Nie teraz, dziadku. Oboje jesteśmy bardzo zajęci, poza tym… jesteśmy jeszcze młodzi.” Oby ten staruszek przestał mnie jeszcze bardziej naciskać.
„Dobrze, zostawię wam decyzję o tempie.”
„I to mi się podoba, staruszku.” Westchnąłem z ulgą, a po drugiej stronie słuchawki usłyszałem jego śmiech.
„Jeszcze się odezwę, chłopcze.” Nie dał mi nawet szansy zapytać, z czego się śmieje, bo rozłączył się zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć. Napisałem Barry’emu, że ma szczęście, bo dziadek nic nie wspomniał.
***
Później dostałem SMS-a od dziadka, że Catherine za dwa dni leci do Toronto na galę charytatywną.
Stary: Tim dołączy do naszej gali charytatywnej w Toronto i chcę, żebyś był ze mną.
Stary: Catherine tam będzie i chcę, żebyście znów porozmawiali.
Stary: Ustalenia wciąż obowiązują, to że zdecydowaliście się skupić na własnej karierze, nie oznacza, że ja i Tim przestaniemy was umawiać. Weźmiecie ślub, czy tego chcecie czy nie.
Stary: I chcę, żebyś był na tej gali, inaczej… pożałujesz.
Wpatrywałem się w ekran przez dłuższą chwilę. Znowu to samo, on i jego pomysły.
Przesuń w górę, aby kontynuować