passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Mr. Denver: The Version You Didn't Hear - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

Mr. Denver: The Version You Didn't Hear

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Ciche pukanie do drzwi mojego gabinetu zabrzmiało dokładnie o czasie, dwa ostre stuknięcia. To było ostatnie, które od niej usłyszałem.

Nie spojrzałem od razu. Cały poranek starałem się nie patrzeć na drzwi. Zamiast tego pogrążyłem się w przeglądaniu umów, problemach na budowie, reorganizacji kalendarza, wszystkim, co mogło odciągnąć moje myśli od faktu, że dziś Dakota Lennix odchodzi.

Kiedy weszła, w końcu uniosłem wzrok.

Trzymała w rękach tylko małe kartonowe pudełko, ostatnie. Reszta już zniknęła. Jej biuro – puste. Jej obecność – już się ulatniała. Rozejrzała się po pokoju krótko, zanim usiadła naprzeciwko mnie, dokładnie tak, jak robiła to tysiąc razy wcześniej.

Ale tym razem było inaczej. Tym razem pozwoliłem, by cisza trwała zbyt długo. Skrzyżowałem ramiona, patrząc na nią, i pozwoliłem słowom spaść jak cegły.

"Jestem rozczarowany, Dakota. Nie mogę uwierzyć, że tak po prostu wyrzucasz swoje obowiązki." Ona mrugnęła, ale jej wyraz twarzy nie drgnął.

"Przepraszam, panie Denver. To coś, czego nie mogę kontrolować. Muszę jak najszybciej wrócić do LA. Nie chcę niczego ryzykować." Nie podobała mi się ta odpowiedź. Nie podobało mi się nic z tego. Polegałem na niej przez pięć lat. Nie tylko w kwestii harmonogramu, raportów czy idealnej kawy. Dla porządku. Dla niezawodności. Dla ciszy, gdy jej potrzebowałem, i oporu, gdy nie chciałem się do tego przyznać.

A teraz wychodziła z mojego gabinetu, z mojego życia, jakby to była drobna sprawa.

"Wiesz, że zawsze polegam na tobie w pracy," powiedziałem, mój głos był chłodny, nawet w moich własnych uszach. "I chcę tylko powiedzieć, że nie kończymy tego w dobrych stosunkach, Dakota."

Skinęła lekko głową, patrząc spokojnie. "Gdybym mogła zostać, zostałabym. Ale nie mogę. To nagły wypadek. Nie mogę tego uniknąć."

Westchnąłem i odchyliłem się na krześle, pocierając skronie, próbując rozluźnić napięcie. "Kiedy wyjeżdżasz?"

"Dziś wieczorem, panie Denver."

Tak szybko. Naprawdę to robiła.

Otworzyłem szufladę i wyciągnąłem kopertę, którą przygotowałem godzinę wcześniej. Bez słowa przesunąłem ją przez biurko. Sięgnęła po nią powoli, niepewnie.

"Pracowałaś dla mnie pięć lat. Należy ci się to." Otworzyła kopertę, a jej oczy lekko się rozszerzyły, gdy zobaczyła czek.

"Panie Denver, to za dużo. Już dostałam wcześniej wypłatę."

Pokręciłem głową. "Mówiłaś, że twój dziadek jest chory. Potraktuj to jako pomoc." Jej usta lekko się rozchyliły w zaskoczeniu. Nie spodziewała się po mnie życzliwości. Większość ludzi nigdy się tego nie spodziewała.

"Dziękuję, panie Denver," powiedziała cicho.

Skinąłem tylko głową. "Możesz iść."

Powoli wstała, jeszcze raz cicho podziękowała i wyszła. Zostawiła za sobą otwarte drzwi. Siedziałem przez chwilę nieruchomo, potem wstałem. Nie wiem, dlaczego za nią poszedłem. Po prostu musiałem zobaczyć ją jeszcze raz.

Gdy wyszedłem na korytarz, wciąż tam była, stała nad swoim pudełkiem. Wyglądała na zaskoczoną, widząc mnie.

"Dlaczego jeszcze tu jesteś?"

"Potrzebuje pan czegoś?" zapytała.

"Kawy," mruknąłem, zanim zdążyłem się powstrzymać. Natychmiast ruszyła, odkładając pudełko. Ale coś we mnie się spięło. Chwyciłem ją za nadgarstek, delikatnie, ale stanowczo.

"Pozwól, że sam to zrobię. Po prostu idź." Odwróciła się do mnie powoli, szukając czegoś w moich oczach. Potem, zanim zdążyłem się przygotować, objęła mnie. To było szybkie. Niezgrabne. Jej ramiona owinęły się wokół mnie, jakby nie chciała puścić, a przez chwilę nie mogłem się ruszyć.

Nie byłem stworzony do tego. Nie do ciepła. Nie do pożegnań. Oderwała się równie szybko, policzki miała zarumienione, oddech drżał.

"Przepraszam, po prostu... Kocham tę pracę. I sama myśl o odejściu nadal boli. Przepraszam. I jeszcze raz dziękuję, panie Denver." Chwyciła swoje pudełko i poszła szybko w stronę windy, znikając, zanim zdążyłem coś powiedzieć.

Stałem tam, sparaliżowany. Nie dlatego, że nie wiedziałem, co powiedzieć. Ale dlatego, że wszystko, co chciałem powiedzieć, nie pasowało do świata, który stworzyliśmy dla siebie.

"Powodzenia" nie brzmiało dobrze.

"Wróć szybko" brzmiało żałośnie.

A "Nie odchodź" było czymś, czego nie mogłem powiedzieć.

Więc patrzyłem z gabinetu, jak wychodziła z budynku. Jej sylwetka wsunęła się do czarnego samochodu, osłonięta przez kierowcę, którego nie rozpoznałem. Wróciłem do biurka i powoli usiadłem.

Wypowiedzenie wciąż leżało w moim koszu, ale echo jej głosu — jej objęcia — brzmiało w mojej głowie o wiele głośniej.

Wyjeżdżała do LA. Miała wyjść za mąż i stać się kimś zupełnie innym. A najgorsze? Nie byłem pewien, czy przeszkadza mi tylko brak mojej sekretarki...

...czy też fakt, że to może być ostatni raz, kiedy ją widziałem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Byłem w Vegas zbyt wiele razy, by już robiło na mnie wrażenie. To miasto zawsze wydawało się maskaradą: za dużo świateł, za dużo masek, za dużo układów, które lśniły jak złoto, ale paliły jak popiół w chwili, gdy ich dotknąłeś.

Ale dzisiejsza noc miała być poświęcona interesom i kobiecie, którą miałem poślubić. Nie chodziło całkiem o nią, ale domyślam się, że dziś zrobi się ciekawie.

Catherine Ashton.

Samo brzmienie tych słów miało wagę. Nazwisko Ashton niosło za sobą władzę, dziedzictwo i bogactwo — a ostatnim razem, gdy sprawdzałem, miało też reputację rodziny, która wydaje na świat wyjątkowo niezależne, notorycznie uparte potomstwo. Fakt, że zniknęła na pięć lat pod przybranym nazwiskiem, tylko potwierdzał to, co słyszałem.

Mimo to byłem ciekaw. Kto by nie był? Ale nie mam czasu na ciekawość.

Mój dziadek zaaranżował nasze spotkanie na dziś wieczór, ale nie mam absolutnie żadnej ochoty poznawać rozpieszczonej księżniczki. Słyszałem o niej kilka plotek, ale niewiele. Wiem, że nie powinienem jej oceniać na podstawie plotek, ale wolałbym po prostu ominąć to całe ustalenie, niż musieć się z nią mierzyć.

Dziś wieczorem wysyłam mojego najlepszego przyjaciela, Barry’ego, żeby ją poznał. Ma udawać mnie, sprawić, by mnie znienawidziła, żeby powiedziała swojemu dziadkowi, żeby skończył z tym nonsensem. Jego zadanie jest dość proste i mam tylko cholerną nadzieję, że dobrze je wykona.

„Panie Denver, pan Park właśnie przyjechał. Mam go wprowadzić?” spytała Lena, moja nowa sekretarka. Spojrzałem na nią: „Daj mi 5 minut, potem go wpuść.” Sięgnąłem po telefon ze stołu i napisałem do Barry’ego.

Kyle: Lepiej zrób to dobrze, stary.

Barry: A co jeśli będzie gorąca?

Kyle: Nawet o tym nie myśl, palancie. Jej dziadek i mój na pewno mnie zabiją, a ty już nigdy nie dostaniesz jego wsparcia.

Barry: Nie potrzebuję jego wsparcia, dupku. Potrzebuję, żebyś dał mi ten cholerny udział w Wschodniej.

Kyle: Rozważę to, jeśli wykonasz misję, kretynie. Nie schrzani tego i zdaj mi relację.

Schowałem telefon do kieszeni, modląc się, żeby Barry sprawił, by mnie znienawidziła. Jest dobry w zniechęcaniu dziewczyn, bo sam ma ich całe mnóstwo na karku. Spotkanie z panem Parkiem przyniesie mi więcej pieniędzy i szczęścia niż użeranie się z Ashtonami.

Nie nienawidzę ich, ale wiem, że Ashtonowie zawsze mają dużo dramy w swoim własnym klanie. Nie chcę się w to mieszać, zwłaszcza gdy sam mam swoje problemy.

Minęło kilka godzin i dobicie interesu na dwa miliony dolarów z panem Parkiem poszło gładko. Zjedliśmy razem kolację, a on opowiadał, jak chce wejść na rynek europejski. Zaproponował, żebym dołączył na jego jacht z kilkoma jego współpracownikami. Powiedziałem mu, że chcę najpierw zobaczyć całą propozycję, żeby firma mogła rozważyć tę ofertę.

Telefon zawibrował, sygnalizując wiadomość. Przeprosiłem pana Parka, by ją sprawdzić. Wychodząc z sali, rozjaśniły mi się oczy na widok pierwszej wiadomości od Barry’ego.

Barry: Mam to załatwione, bracie.

Kyle: Co zrobiłeś?

Barry: Zanim powiem, co zrobiłem, powinieneś rozważyć spotkanie z tą dziewczyną. Pokochasz ją, Kyle. Jest inna.

Kyle: Nie potrzebuję przyklejonych, rozpieszczonych dziewczyn kręcących się wokół. Mam umowy do podpisania i firmy do prowadzenia. Więc mów, co zrobiłeś?

Barry: Ku mojemu zdziwieniu, po prostu z nią rozmawiałem.

Kyle: Chyba sobie żartujesz, Barry. Zaraz zadzwoni do mnie staruszek i powie, że ona nadal chce tego małżeństwa.

Barry: Nie. Jest miła i naprawdę inna niż inni Ashtonowie, których spotkałem. Catherine jest dość zamknięta, ale jest spoko.

Kyle: Jeśli to schrzanisz, możesz pożegnać się ze swoimi udziałami.

Barry: Zobaczysz.

Reszta kolacji minęła świetnie, jestem pewien, że moja relacja z panem Parkiem przetrwa długo. Mamy taki sam styl i podejście do biznesu. Po zakończeniu spotkania zadzwonił mój dziadek.

„Chłopcze, jak poszło z Catherine?” – od razu przeszedł do rzeczy.

„Jest świetna, ale nie sądzę, żebyśmy do siebie pasowali.” Powinienem był zadzwonić do Barry’ego, żeby dowiedzieć się więcej o ich spotkaniu.

„Naprawdę?”

„Wiem, że chcesz, żebym się z nią dogadał i może poszedł na randki, ale mamy zupełnie różne poglądy i wartości.” Lepiej tego nie spartolić.

„Czemu nie spróbujesz pójść z nią na więcej randek? Za wcześnie, żeby twierdzić, że do siebie nie pasujecie.” Naprawdę chciałem zaprotestować, ale jakoś się powstrzymałem.

„Nie teraz, dziadku. Oboje jesteśmy bardzo zajęci, poza tym… jesteśmy jeszcze młodzi.” Oby ten staruszek przestał mnie jeszcze bardziej naciskać.

„Dobrze, zostawię wam decyzję o tempie.”

„I to mi się podoba, staruszku.” Westchnąłem z ulgą, a po drugiej stronie słuchawki usłyszałem jego śmiech.

„Jeszcze się odezwę, chłopcze.” Nie dał mi nawet szansy zapytać, z czego się śmieje, bo rozłączył się zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć. Napisałem Barry’emu, że ma szczęście, bo dziadek nic nie wspomniał.

***

Później dostałem SMS-a od dziadka, że Catherine za dwa dni leci do Toronto na galę charytatywną.

Stary: Tim dołączy do naszej gali charytatywnej w Toronto i chcę, żebyś był ze mną.

Stary: Catherine tam będzie i chcę, żebyście znów porozmawiali.

Stary: Ustalenia wciąż obowiązują, to że zdecydowaliście się skupić na własnej karierze, nie oznacza, że ja i Tim przestaniemy was umawiać. Weźmiecie ślub, czy tego chcecie czy nie.

Stary: I chcę, żebyś był na tej gali, inaczej… pożałujesz.

Wpatrywałem się w ekran przez dłuższą chwilę. Znowu to samo, on i jego pomysły.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Pierwsze dni zawsze mnie ekscytowały. Nowi pracownicy, nowe fuzje, nowe przedsięwzięcia. Ale dzisiaj poczułem się niespokojny. Nie dlatego, że coś było nie tak w pracy, lecz dlatego, że Catherine Ashton znowu się pojawiła, a dziś wieczorem leciała do Toronto.

Pochyliłem się nad biurkiem, przeglądając listę gości na charytatywny brunch Fundacji Williamsa. Przeważnie inwestorzy i filantropijni arystokraci, te same twarze, z którymi ściskałem dłonie przez ostatnią dekadę. To miała być formalność. Pokazać się. Uśmiechnąć. Podziękować darczyńcom. Ale teraz to było coś innego.

Teraz ona pojawiała się w tej układance.

Nie powiedziałem dziadkowi, że zgodziła się na ponowne spotkanie. Nie wspomniałem mu o jej kolacji w Vegas, która – przypadkiem – była z Barrym, a nie ze mną. Pewnie mnie zabije, bo wysłałem Barry’ego, by udawał mnie i okłamał Catherine, ale powinien zrozumieć, że naprawdę nie mam czasu na zabawę. Czas jest na wagę złota, czas to pieniądz.

Poza tym, czy nie mówił sam, że Catherine wciąż chce skupić się na sobie? Oboje jesteśmy młodzi i być może właśnie teraz osiągamy szczyt naszych karier. Nie wiem, czemu nasi dziadkowie aż tak tego chcieli, jestem pewien, że Tim wie, iż jestem pracoholikiem, perfekcjonistą i trochę pedantem.

Nie wspominając o tym, że życie Catherine Ashton było tak prywatne, że żadne jej zdjęcie nie wyciekło do prasy. Jedyne zdjęcia, jakie zna opinia publiczna, to te z dzieciństwa. Jest urocza, zwłaszcza z charakterystycznymi dla Ashtonów miodowoblond włosami.

W końcu, czego się spodziewać po ulubionej wnuczce Ashtonów.

Następnie przejrzałem aktualizacje z biura w Toronto. Przenosiny do Los Angeles trwały już od roku, a wraz z pogłębiającymi się powiązaniami Josepha z rodziną Ashtonów wreszcie byliśmy blisko fazy realizacji.

Prawdę mówiąc, przeprowadzka do LA nie była już tylko strategią. Chodziło o bliskość. Choć nigdy bym się do tego nie przyznał. Mój dziadek myślał, że jest sprytny. Ustawił pionki, przesunął planszę. Catherine i ja mieliśmy być finałowym ruchem. Ale nie byłem przekonany, czy gra potoczy się tak, jak on planował.

***

Pod koniec popołudnia zakończyłem spotkania i dopiąłem szczegóły charytatywnej imprezy. Brunch miał się odbyć w ogrodach posiadłości, eleganckich i spokojnych, zupełnie innych niż zwykle. Zazwyczaj robią to w środku, ale teraz jest bardziej tradycyjnie, intymnie i – w pewnym sensie – bardziej niebezpiecznie.

Bo teraz będę musiał stawić jej czoła nie jako nieznajomy czy partner biznesowy, lecz jako potencjalny mąż, który ją oszukał.

To słowo brzmiało nierealnie.

Małżeństwo.

Nigdy w życiu nie wyobrażałem sobie, że będzie aranżowane. Negocjowane. A jednak, oto byłem, czekając, aż kobieta, której prawie nie znałem, przyleci przez cały kraj i wkroczy w mój świat. Różnica tym razem? Nie była już tylko nazwiskiem na dokumentach. Ma zostać moją przyszłą żoną, jeśli tego nie zepsuję.

Wysłałem wiadomość do mojej nowej sekretarki, która wciąż jest amatorką.

Kyle: Wyczyść mój grafik na najbliższe dwa dni. Chcę też, żeby Gerry dopilnował, by żadne informacje nie wyciekły do prasy. Żadnych zdjęć, żadnych artykułów o moim życiu prywatnym.

Nowa Sekretarka 13: Tak, panie Denver. Dopilnuję tego.

Dziś będzie ciekawie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Mr. Denver: The Version You Didn't Hear

Mr. Denver: The Version You Didn't Hear

31 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

31

Treść

Aa