Byłem w Vegas zbyt wiele razy, by już robiło na mnie wrażenie. To miasto zawsze wydawało się maskaradą: za dużo świateł, za dużo masek, za dużo układów, które lśniły jak złoto, ale paliły jak popiół w chwili, gdy ich dotknąłeś.
Ale dzisiejsza noc miała być poświęcona interesom i kobiecie, którą miałem poślubić. Nie chodziło całkiem o nią, ale domyślam się, że dziś zrobi się ciekawie.
Catherine Ashton.
Samo brzmienie tych słów miało wagę. Nazwisko Ashton niosło za sobą władzę, dziedzictwo i bogactwo — a ostatnim razem, gdy sprawdzałem, miało też reputację rodziny, która wydaje na świat wyjątkowo niezależne, notorycznie uparte potomstwo. Fakt, że zniknęła na pięć lat pod przybranym nazwiskiem, tylko potwierdzał to, co słyszałem.
Mimo to byłem ciekaw. Kto by nie był? Ale nie mam czasu na ciekawość.
Mój dziadek zaaranżował nasze spotkanie na dziś wieczór, ale nie mam absolutnie żadnej ochoty poznawać rozpieszczonej księżniczki. Słyszałem o niej kilka plotek, ale niewiele. Wiem, że nie powinienem jej oceniać na podstawie plotek, ale wolałbym po prostu ominąć to całe ustalenie, niż musieć się z nią mierzyć.
Dziś wieczorem wysyłam mojego najlepszego przyjaciela, Barry’ego, żeby ją poznał. Ma udawać mnie, sprawić, by mnie znienawidziła, żeby powiedziała swojemu dziadkowi, żeby skończył z tym nonsensem. Jego zadanie jest dość proste i mam tylko cholerną nadzieję, że dobrze je wykona.
„Panie Denver, pan Park właśnie przyjechał. Mam go wprowadzić?” spytała Lena, moja nowa sekretarka. Spojrzałem na nią: „Daj mi 5 minut, potem go wpuść.” Sięgnąłem po telefon ze stołu i napisałem do Barry’ego.
Kyle: Lepiej zrób to dobrze, stary.
Barry: A co jeśli będzie gorąca?
Kyle: Nawet o tym nie myśl, palancie. Jej dziadek i mój na pewno mnie zabiją, a ty już nigdy nie dostaniesz jego wsparcia.
Barry: Nie potrzebuję jego wsparcia, dupku. Potrzebuję, żebyś dał mi ten cholerny udział w Wschodniej.
Kyle: Rozważę to, jeśli wykonasz misję, kretynie. Nie schrzani tego i zdaj mi relację.
Schowałem telefon do kieszeni, modląc się, żeby Barry sprawił, by mnie znienawidziła. Jest dobry w zniechęcaniu dziewczyn, bo sam ma ich całe mnóstwo na karku. Spotkanie z panem Parkiem przyniesie mi więcej pieniędzy i szczęścia niż użeranie się z Ashtonami.
Nie nienawidzę ich, ale wiem, że Ashtonowie zawsze mają dużo dramy w swoim własnym klanie. Nie chcę się w to mieszać, zwłaszcza gdy sam mam swoje problemy.
Minęło kilka godzin i dobicie interesu na dwa miliony dolarów z panem Parkiem poszło gładko. Zjedliśmy razem kolację, a on opowiadał, jak chce wejść na rynek europejski. Zaproponował, żebym dołączył na jego jacht z kilkoma jego współpracownikami. Powiedziałem mu, że chcę najpierw zobaczyć całą propozycję, żeby firma mogła rozważyć tę ofertę.
Telefon zawibrował, sygnalizując wiadomość. Przeprosiłem pana Parka, by ją sprawdzić. Wychodząc z sali, rozjaśniły mi się oczy na widok pierwszej wiadomości od Barry’ego.
Barry: Mam to załatwione, bracie.
Kyle: Co zrobiłeś?
Barry: Zanim powiem, co zrobiłem, powinieneś rozważyć spotkanie z tą dziewczyną. Pokochasz ją, Kyle. Jest inna.
Kyle: Nie potrzebuję przyklejonych, rozpieszczonych dziewczyn kręcących się wokół. Mam umowy do podpisania i firmy do prowadzenia. Więc mów, co zrobiłeś?
Barry: Ku mojemu zdziwieniu, po prostu z nią rozmawiałem.
Kyle: Chyba sobie żartujesz, Barry. Zaraz zadzwoni do mnie staruszek i powie, że ona nadal chce tego małżeństwa.
Barry: Nie. Jest miła i naprawdę inna niż inni Ashtonowie, których spotkałem. Catherine jest dość zamknięta, ale jest spoko.
Kyle: Jeśli to schrzanisz, możesz pożegnać się ze swoimi udziałami.
Barry: Zobaczysz.
Reszta kolacji minęła świetnie, jestem pewien, że moja relacja z panem Parkiem przetrwa długo. Mamy taki sam styl i podejście do biznesu. Po zakończeniu spotkania zadzwonił mój dziadek.
„Chłopcze, jak poszło z Catherine?” – od razu przeszedł do rzeczy.
„Jest świetna, ale nie sądzę, żebyśmy do siebie pasowali.” Powinienem był zadzwonić do Barry’ego, żeby dowiedzieć się więcej o ich spotkaniu.
„Naprawdę?”
„Wiem, że chcesz, żebym się z nią dogadał i może poszedł na randki, ale mamy zupełnie różne poglądy i wartości.” Lepiej tego nie spartolić.
„Czemu nie spróbujesz pójść z nią na więcej randek? Za wcześnie, żeby twierdzić, że do siebie nie pasujecie.” Naprawdę chciałem zaprotestować, ale jakoś się powstrzymałem.
„Nie teraz, dziadku. Oboje jesteśmy bardzo zajęci, poza tym… jesteśmy jeszcze młodzi.” Oby ten staruszek przestał mnie jeszcze bardziej naciskać.
„Dobrze, zostawię wam decyzję o tempie.”
„I to mi się podoba, staruszku.” Westchnąłem z ulgą, a po drugiej stronie słuchawki usłyszałem jego śmiech.
„Jeszcze się odezwę, chłopcze.” Nie dał mi nawet szansy zapytać, z czego się śmieje, bo rozłączył się zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć. Napisałem Barry’emu, że ma szczęście, bo dziadek nic nie wspomniał.
***
Później dostałem SMS-a od dziadka, że Catherine za dwa dni leci do Toronto na galę charytatywną.
Stary: Tim dołączy do naszej gali charytatywnej w Toronto i chcę, żebyś był ze mną.
Stary: Catherine tam będzie i chcę, żebyście znów porozmawiali.
Stary: Ustalenia wciąż obowiązują, to że zdecydowaliście się skupić na własnej karierze, nie oznacza, że ja i Tim przestaniemy was umawiać. Weźmiecie ślub, czy tego chcecie czy nie.
Stary: I chcę, żebyś był na tej gali, inaczej… pożałujesz.
Wpatrywałem się w ekran przez dłuższą chwilę. Znowu to samo, on i jego pomysły.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pierwsze dni zawsze mnie ekscytowały. Nowi pracownicy, nowe fuzje, nowe przedsięwzięcia. Ale dzisiaj poczułem się niespokojny. Nie dlatego, że coś było nie tak w pracy, lecz dlatego, że Catherine Ashton znowu się pojawiła, a dziś wieczorem leciała do Toronto.
Pochyliłem się nad biurkiem, przeglądając listę gości na charytatywny brunch Fundacji Williamsa. Przeważnie inwestorzy i filantropijni arystokraci, te same twarze, z którymi ściskałem dłonie przez ostatnią dekadę. To miała być formalność. Pokazać się. Uśmiechnąć. Podziękować darczyńcom. Ale teraz to było coś innego.
Teraz ona pojawiała się w tej układance.
Nie powiedziałem dziadkowi, że zgodziła się na ponowne spotkanie. Nie wspomniałem mu o jej kolacji w Vegas, która – przypadkiem – była z Barrym, a nie ze mną. Pewnie mnie zabije, bo wysłałem Barry’ego, by udawał mnie i okłamał Catherine, ale powinien zrozumieć, że naprawdę nie mam czasu na zabawę. Czas jest na wagę złota, czas to pieniądz.
Poza tym, czy nie mówił sam, że Catherine wciąż chce skupić się na sobie? Oboje jesteśmy młodzi i być może właśnie teraz osiągamy szczyt naszych karier. Nie wiem, czemu nasi dziadkowie aż tak tego chcieli, jestem pewien, że Tim wie, iż jestem pracoholikiem, perfekcjonistą i trochę pedantem.
Nie wspominając o tym, że życie Catherine Ashton było tak prywatne, że żadne jej zdjęcie nie wyciekło do prasy. Jedyne zdjęcia, jakie zna opinia publiczna, to te z dzieciństwa. Jest urocza, zwłaszcza z charakterystycznymi dla Ashtonów miodowoblond włosami.
W końcu, czego się spodziewać po ulubionej wnuczce Ashtonów.
Następnie przejrzałem aktualizacje z biura w Toronto. Przenosiny do Los Angeles trwały już od roku, a wraz z pogłębiającymi się powiązaniami Josepha z rodziną Ashtonów wreszcie byliśmy blisko fazy realizacji.
Prawdę mówiąc, przeprowadzka do LA nie była już tylko strategią. Chodziło o bliskość. Choć nigdy bym się do tego nie przyznał. Mój dziadek myślał, że jest sprytny. Ustawił pionki, przesunął planszę. Catherine i ja mieliśmy być finałowym ruchem. Ale nie byłem przekonany, czy gra potoczy się tak, jak on planował.
***
Pod koniec popołudnia zakończyłem spotkania i dopiąłem szczegóły charytatywnej imprezy. Brunch miał się odbyć w ogrodach posiadłości, eleganckich i spokojnych, zupełnie innych niż zwykle. Zazwyczaj robią to w środku, ale teraz jest bardziej tradycyjnie, intymnie i – w pewnym sensie – bardziej niebezpiecznie.
Bo teraz będę musiał stawić jej czoła nie jako nieznajomy czy partner biznesowy, lecz jako potencjalny mąż, który ją oszukał.
To słowo brzmiało nierealnie.
Małżeństwo.
Nigdy w życiu nie wyobrażałem sobie, że będzie aranżowane. Negocjowane. A jednak, oto byłem, czekając, aż kobieta, której prawie nie znałem, przyleci przez cały kraj i wkroczy w mój świat. Różnica tym razem? Nie była już tylko nazwiskiem na dokumentach. Ma zostać moją przyszłą żoną, jeśli tego nie zepsuję.
Wysłałem wiadomość do mojej nowej sekretarki, która wciąż jest amatorką.
Kyle: Wyczyść mój grafik na najbliższe dwa dni. Chcę też, żeby Gerry dopilnował, by żadne informacje nie wyciekły do prasy. Żadnych zdjęć, żadnych artykułów o moim życiu prywatnym.
Nowa Sekretarka 13: Tak, panie Denver. Dopilnuję tego.
Dziś będzie ciekawie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Charytatywny brunch w ogrodzie miał być formalnością. Elegancki, dopracowany, przewidywalny. Dopóki taki nie był. Wszystko było przygotowane: media powiadomione o akcji, darczyńcy poinformowani, przemówienia wydrukowane, lista gości zabezpieczona. Słońce ukryło się pod grubą warstwą chmur—chłodno i szaro. Toronto przyjmowało tłum uprzejmie, jakby wyczuwało napięcie, którego nie zamierzałem uznać.
Staliśmy z staruszkiem obok siebie za kulisami, na chwilę przed tym, jak wywołano nasze nazwiska.
"Wszystko w porządku?" zapytał, poprawiając powoli krawat z pewnością człowieka, który przeżył zbyt wiele żyć.
"Jest dobrze," skłamałem.
"Nie udawaj zaskoczenia, kiedy ona wejdzie," mruknął z lekkim uśmiechem.
Zmarszczyłem brwi i prychnąłem. "A niby dlaczego miałbym?" Nic nie odpowiedział.
Konferansjer rozpoczął powitanie, dziękując gościom i przedstawiając nas, rodzinę Williamsów.
Wszedłem na scenę z dziadkiem, z zachowaną miną, wyprostowanym kręgosłupem. Ale myślami nie byłem wśród publiczności. Już szukałem na horyzoncie blond włosów, gniewu, przeznaczenia—bo wiedziałem, co się zaraz wydarzy, a nie byłem gotowy.
Przeskanowałem wzrokiem tłum i nagle natknąłem się na znajomą twarz.
Dakota.
Jej oczy spojrzały prosto w moje, uniosła brew, patrząc na mnie zdezorientowana. Ja też byłem zdziwiony, widząc ją stojącą obok samego Tima Ashtona. Dodajmy jeszcze fakt, że przefarbowała włosy z brązowych na blond. Co ona tutaj robi? Myślałem, że miała wyjść za mąż i opiekować się dziadkiem. Asystuje Timowi Ashtonowi, nie mówcie mi, że teraz dla niego pracuje?
Wtedy coś mnie uderzyło, im dłużej na nią patrzyłem.
Tim spojrzał na nią i na mnie, spoglądając na nas naprzemiennie, jakby uwielbiał tę sytuację. W głowie miałem mnóstwo pytań i odwróciłem się do dziadka, który był zajęty wygłaszaniem przemówienia o tym, jak bardzo jest wdzięczny wszystkim gościom za udział w gali charytatywnej. Wspomniał też, jak bardzo cieszy się, że może pomagać potrzebującym.
Znowu spojrzałem na publiczność i mój wzrok zatrzymał się na Dakocie, która skrzyżowała ręce na piersi. Ona też miała wiele pytań, to było oczywiste.
"Jacob." Odwróciłem się gwałtownie do dziadka.
W ciszy podał mi mikrofon i kazał powiedzieć kilka słów do publiczności przed głównym wydarzeniem.
"Dzień dobry wszystkim, nazywam się Jacob Williams. Dzięku—" Mój wzrok zatrzymał się na mojej sekretarce, która odeszła z pracy kilka dni temu, "Dziękuję za przybycie na Williams Charity Gala. Jako spadkobierca samego Josepha Williamsa, zapewniam, że wszystkie pieniądze trafią do potrzebujących." Dakota wyglądała na rozbawioną, co sprawiło, że się zawahałem. Na jaką reakcję właściwie liczyłem?
Dziadek szturchnął mnie w ramię: "Od— od lat pomagamy wielu fundacjom na całym świecie, szerząc dobroć i świadomość—" Dakota uśmiechnęła się kpiąco, przez co uniosłem brwi.
"Weź się w garść, chłopcze. Ośmieszasz się, do cholery." Mój dziadek-skurczybyk syknął, a ja wróciłem do rzeczywistości.
"Dziękuję, że wierzycie naszej fundacji i temu szlachetnemu gestowi. To wszystko, dziękuję i mam nadzieję, że wszyscy będą się dobrze bawić." Moje przemówienie było krótkie i szybkie, oddałem mikrofon dziadkowi, który wyglądał na bardzo rozczarowanego. Dorzucił jeszcze kilka zdań i zakończył przemowę.
Zeszliśmy razem ze sceny i gdy planowałem znaleźć Dakotę, dziadek mnie zatrzymał, "Dokąd idziesz?"
"Ja—"
"Chcę ci kogoś przedstawić." Nalegał, ciągnąc mnie do poczekalni.
"Możemy to zrobić później?"
"Nie." Wszechmogący Joseph Williams syknął i spojrzał na mnie groźnie. Usiadłem na kanapie i spojrzałem na niego, podczas gdy on nerwowo chodził tam i z powrotem. Drzwi się otworzyły, ukazując Dakotę z Timem Ashtonem. Jej oczy się rozszerzyły, moje także.
"Catherine Ashton, jak się masz?" Dziadek wstał i podszedł do niej. Uściskała go.
Chwila...
Catherine Ashton, czyli wnuczka Tima Ashtona? Dakota Lennix to Catherine Ashton? To ona była zaginioną wnuczką, która wyjechała do Nowego Jorku? Nie dość, że wyjechała, to jeszcze zmieniła tożsamość i pracowała dla mnie.
"Cześć Joseph." powiedziała Dakota, to znaczy Catherine.
"Tim!" Dziadek odsunął się. Obaj się przytulili, jakby nie widzieli się zaledwie tydzień temu, a potem spojrzeli na nas, jakbyśmy zrobili coś absurdalnego.
"Joseph!" Dwaj starzy wilki szczerzyli się, jakby właśnie upolowali zdobycz. Usiadli razem, a Joseph natychmiast popchnął mnie w stronę Catherine. Nie ruszyłem się, spojrzałem na nią, mając w głowie mnóstwo pytań. Zamiast próbować zapytać mnie o moją prawdziwą tożsamość, Dako—to znaczy Catherine—wzruszyła ramionami.
Dziadek nagle się roześmiał, "Dalej Jacob, przywitaj się z Catherine. Czy mam zawołać Brada, żeby cię znowu wyuczył?" Westchnąłem, patrząc na dziadka.
"Jacob Williams," powiedziałem sztywno, wyciągając rękę. Spojrzała na nią, jakby miała ją ugryźć, uścisnęła ją, lecz szybko cofnęła dłoń.
"Catherine Ashton," odpowiedziała, ściskając ją tylko dlatego, że wychowanie nie pozwoliłoby jej zignorować etykiety. Staliśmy, w ciszy naszych kłamstw, które właśnie się waliły. Tim i Joseph odchyleni na krzesłach, patrzyli na nas jak dwóch zadowolonych ze swojej intrygi swatów.
"Naprawdę myśleliście, że jesteście sprytni, co?" mruknąłem, patrząc na nich obu.
"Wysłałeś Brada do Vegas," warknęła i spojrzałem na Dakotę, to znaczy Catherine. "Niech zgadnę. Myślałeś, że się wycofam, gdybym wiedziała, kim naprawdę jesteś."
"Nie wycofałabyś się?" zapytałem bez mrugnięcia.
Zawahała się. "Tak." Tyle wystarczy.
"Wiesz w ogóle, jak bardzo to jest popaprane?" kontynuowała. "Byłeś moim szefem. Przez pięć lat."
"Byłaś moją sekretarką. Pod fałszywym nazwiskiem." Oboje zamilkliśmy. To nie była rozmowa, to był pojedynek.
"Jesteście oboje niemożliwi," powiedział Joseph. "Po prostu powiedzcie dziękuję. Proszę bardzo. W końcu spotkaliście właściwą osobę."
"To nie jest historia miłosna, dziadku," syknęła Catherine.
"A mogłaby być," łagodnie powiedział Tim. Spojrzałem na Josepha, kręcąc głową.
"To wszystko ukartowałeś. Okłamałeś mnie. Wykorzystałeś mnie."
"Dałem ci impuls," poprawił mnie. "Okłamałeś mnie, mówiąc, że ją poznałeś. Nie uwierzyłbym, że zareagowałeś tak obojętnie, gdybyś wiedział, kim naprawdę jest Catherine. Mądry chłopak." To zabolało bardziej, niż się spodziewałem, bo to była prawda.
Po tym, jak dziadkowie zaczęli debatować, czyj plan był ryzykowniejszy, Catherine i ja siedzieliśmy w ciszy obok siebie. Spojrzałem na nią, kobietę, którą znałem w kawałkach przez pięć lat—jej westchnienia, sarkazm, upór. A teraz... jej prawda.
"Nie oczekuję, że mi wybaczysz," powiedziałem cicho.
Odwróciła wzrok. "Dobrze. Bo nie zamierzam."
"Ale może... może możemy zacząć od nowa." Odwróciła się, mrużąc oczy.
"Nawet nie wiem, kim jesteś." Skinąłem głową.
"Słusznie. To pozwól, że się przedstawię na nowo." Przechyliła głowę, skrzyżowała ramiona.
"I jakiego imienia mam teraz używać? Jacob czy Kyle?" Delikatnie się uśmiechnąłem. Uwielbiam, jak pyta, które wolę, choć w jej głosie jest nuta sarkazmu. Dakota—albo raczej Catherine—znała mnie jako Kyle’a Denvera przez pięć lat. Kyle Denver to imię, którego używam, budując swoje imperium. Imperium, które zbudowałem od zera i z którego jestem cholernie dumny.
Co do mojego prawdziwego imienia, Jacob Williams, to nazwisko niesie ze sobą cały bagaż. Urodziłem się z nim, to nazwisko waży naprawdę dużo. Ludzie natychmiast się cofają i kłaniają, gdy tylko je słyszą. Mój pradziadek zbudował swoje imperium od zera i z powodzeniem podtrzymujemy je od czterech pokoleń. Jestem z tego dumny, ale chcę zbudować własne imperium, zanim będę kontynuował schedę Williamsów.
"Którego zamierzasz teraz na mnie nakrzyczeć." Przewróciła oczami. I właśnie wtedy między nami znowu pojawiła się nić możliwości, poszarpana, delikatna, ale niezaprzeczalna.
Przesuń w górę, aby kontynuować