passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Mr. Remington Got Me Pregnant - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

Mr. Remington Got Me Pregnant

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Perspektywa Emery

Znasz to uczucie, kiedy budzisz się w środku zamrażarki? Tak wyglądały moje ostatnie poranki: zimno, sztywno i już zmęczona, zanim dzień na dobre się zaczął. Jakby moja dusza wcisnęła drzemkę, a ciało w ogóle o tym nie wiedziało.

Mrugnęłam w pustą przestrzeń obok mnie i spojrzałam na pogniecioną poduszkę. Bez karteczki, bez wiadomości, nawet bez SMS-a. Typowy Landon.

Pewnie wyszedł przed świtem, na spotkanie w innym mieście, a może po prostu uciekając przed niezręczną ciszą, która teraz towarzyszyła nam wszędzie. Tak czy inaczej, to nie miało znaczenia. Zniknął, jak zwykle.

Zwlokłam się z łóżka i sięgnęłam po pierwszy szlafrok, jaki znalazłam. Głowa delikatnie pulsowała bólem, a każdy krok w dół po schodach wydawał się większym wysiłkiem, niż powinien. Ale w chwili, gdy weszłam do kuchni, zamarłam.

Ona tam była.

Marian Rinaldi, siedząca przy śniadaniowym stole Remingtonów, jakby mieszkała tu od zawsze. Włosy ułożone w miękkie fale, makijaż bez zarzutu, jedwabna bluzka nieskazitelna o ósmej rano. Wyglądała na bardziej rozbudzoną, niż ja kiedykolwiek się czułam.

Portia uśmiechnęła się szerzej, gdy tylko mnie zauważyła.

"Dzień dobry, Emery," powiedziała, głos słodki, ale z tym zwyczajowym ukłuciem pod spodem.

Marian zerknęła w moją stronę, usta wygięły się uprzejmie. "Mam nadzieję, że nie przeszkadzam."

"Ależ skąd." Lily nawet nie próbowała ukryć swojego uśmieszku. "Jesteś praktycznie rodziną."

Nie odezwałam się, tylko skinęłam głową i zajęłam miejsce najdalej od wszystkich. Nie ufałam sobie, by cokolwiek powiedzieć — jeszcze nie teraz. Portia wskazała Marian, jakby ogłaszała przybycie księżnej.

"Marian od lat jest blisko naszej rodziny. Odpowiednia kobieta. Wyrafinowana."

Lily dołączyła, w jej głosie pobrzmiewało zbyt wiele entuzjazmu. "Studiowała w Paryżu. Zna trzy języki. Szczerze, przy niej wyglądamy na amatorki."

"Nie powiedziałabym tego," Marian złagodziła ton. "To głupie z mojej strony, naprawdę. Zawsze podziwiałam rodzinę Remingtonów. Oczywiście, wiem, że Landon jest żonaty, ale podziw nie pyta o pozwolenie."

Jej wzrok przemknął po mnie wystarczająco długo, żebym miała pewność, że usłyszałam. Ja jednak patrzyłam na swój talerz, choć już sam zapach jajek wywracał mi żołądek.

Portia nie straciła rytmu. "Landonowi przydałoby się trochę więcej elegancji w otoczeniu. Ostatnio tak często tonie w stresie."

"Na pewno," stwierdziła Marian, mieszając herbatę. "Zasługuje na delikatność. Wsparcie. Dziedzictwo ."

Lily skinęła głową, jakby właśnie odkryła sens życia. "Dokładnie tak."

Przygryzłam wnętrze policzka, powstrzymując słowa, które naprawdę chciałam wypowiedzieć. Głowa pulsowała bólem, ciało czuło się obce, jakby mnie tam nie było, choć siedziałam przy stole.

One rozmawiały dalej, śmiały się, wspierały nawzajem, jakbym w ogóle nie była obecna. Przyłożyłam dłoń płasko do chłodnego drewna stołu, licząc na to, że jego powierzchnia mnie uziemi.

"Emery?" Marian przechyliła głowę, oczy zwęziły się lekko. "Co się dzieje? Zbladłaś."

Pokręciłam głową. "W porządku." Ale nie byłam — nawet w najmniejszym stopniu. Mdłości pojawiły się nagle, ostre i nieustępliwe. Szybko wstałam, jedną ręką zasłaniając usta.

"Przepraszam," wymamrotałam, nie czekając na reakcję.

Wyszłam z kuchni, ledwo utrzymując równowagę, i pobiegłam korytarzem.

Zdążyłam do łazienki w ostatniej chwili, osunęłam się na podłogę przed toaletą, gdy wszystko ze mnie wypadło. Serce waliło mi w piersi, a palce były zimne i drżące na kafelkach.

Przez kilka minut po prostu tam siedziałam, oddychając. Włosy przykleiły mi się do twarzy, gdy odchyliłam się do tyłu i spojrzałam na swoje dłonie. Wciąż miałam na sobie pierścionek. Wciąż udawałam.

Ale moje ciało? Ono już nie chciało uczestniczyć w tej grze. Coś było nie tak...

A może wreszcie coś zaczęło być dobrze.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Emery

Gdybyś musiał żyć z ludźmi takimi jak moi teściowie, prawdopodobnie też czułbyś się chory każdego dnia. Uwierz mi, wiem coś o tym.

Jakby przyciągali złą energię celowo. Sama ich obecność wystarcza, by zrobiło mi się niedobrze. Czasami przysięgam, że mogłabym zwymiotować tylko na nich patrząc.

Dziś rano naprawdę tak się stało. Gdy weszłam do kuchni, poczułam zapach kawy, a zanim zdążyłam usiąść, Portia odezwała się, nie podnosząc wzroku.

„Jeśli coś cię dopadło, Emery, trzymaj się z dala od innych, na miłość boską.”

Nie odpowiedziałam. Skupiłam się na toście z awokado leżącym na blacie. Nagle zapragnęłam go, bardzo. Ślina napłynęła mi do ust na sam widok i przez chwilę wydawał się jedyną rzeczą w tym pomieszczeniu, która miała sens.

Portia mówiła dalej, najwyraźniej nie oczekując odpowiedzi. „Naprawdę powinnaś bardziej o siebie dbać i pomyśleć też o ludziach wokół ciebie.”

Wtedy weszła Lily, z telefonem już w ręku. Jej wzrok ledwie oderwał się od ekranu, gdy rzuciła: „Nic dziwnego, że Landon nie patrzy na ciebie drugi raz. Już nawet się nie starasz.”

Prawie się roześmiałam, albo rozpłakałam. Może jedno i drugie. Zamiast tego odsunęłam krzesło i wstałam.

„Nie jestem głodna” — mruknęłam, chociaż apetyt zniknął mi dopiero, gdy otworzyły usta.

„Nigdy nie jesteś” — odezwała się za mną Lily. „Może to twój problem.”

Nie odwróciłam się. Wspięłam się po schodach i weszłam prosto do łazienki, zamykając drzwi na klucz, zanim oparłam się mocno o umywalkę. Ręce znów mi się trzęsły, tak jak od kilku dni.

To już nie był tylko stres. Zawroty głowy, mdłości, to jak wczoraj zapach perfum Portii sprawił, że miałam odruch wymiotny — nic z tego nie wydawało się normalne.

Otworzyłam szufladę pod umywalką i wyjęłam małe pudełko, które ukrywałam od tygodnia. Cyfrowy test ciążowy. Patrzyłam na niego już co najmniej tuzin razy, ale nigdy nie miałam odwagi go użyć.

Aż do teraz.

Rozdarłam opakowanie i wykonałam instrukcje, choć przez cały czas trzęsły mi się ręce. Potem czekałam. Trzy minuty nigdy nie ciągnęły się tak długo.

Chodząc po płytkach, wpatrywałam się w podłogę, usiadłam na krawędzi wanny, potem znowu wstałam. Żołądek ściskał mi się w supeł, gdy sekundy dłużyły się niemiłosiernie. Gdy w końcu spojrzałam w dół, słowo już tam było.

Ciąża .

Na początku nie oddychałam, tylko patrzyłam na ekran, zamrożona. Potem osunęłam się na podłogę, nie ze strachu, lecz dlatego, że coś głęboko we mnie pękło na oścież. Moje dłonie same odnalazły brzuch, serce już waliło mi w piersi.

„Nie jestem bezpłodna” — wyszeptałam. I jeszcze raz, głośniej, jakby prawda musiała zostać wypowiedziana dwukrotnie, by w nią uwierzyć. „ Nie jestem bezpłodna. ”

Wydobył się ze mnie śmiech — krótki i dziwny, jakby nie należał do mnie. Zadławiłam się nim w połowie, ale jednak się pojawił.

Przez tak długi czas wierzyłam, że jestem zepsuta. Uwierzyłam im, gdy mówili, że jestem tylko zastępczynią, cichą, posłuszną żoną, która jeszcze ich nie skompromitowała. Kimś, kogo można tolerować.

Ale teraz miałam dowód, że się mylili.

Powoli wstałam, wciąż trzymając test w dłoni.

Głos Portii rozbrzmiał mi w głowie jak stare nagranie. „Nie każda kobieta została stworzona, by nieść dziedzictwo.”

Ten cytat prześladował mnie przez miesiące. Do diabła z tym. Do diabła z nią.

Spojrzałam w lustro. Byłam blada, tak, a włosy sterczały na wszystkie strony. Ale pod tym bałaganem coś w moim wyrazie twarzy się zmieniło. Wyglądałam... na przebudzoną.

Jak ktoś, kto właśnie wyszedł z długiego, ciemnego tunelu i zorientował się, że wciąż stoi.

Nie byłam pewna, co będzie dalej. Nie wiedziałam, jak spojrzeć Landonowi w oczy, co powie, czy w ogóle go to obchodzi. Ale pierwszy raz od dawna to nie miało znaczenia. Teraz miałam coś własnego.

I tym razem zamierzałam tego chronić, z nazwiskiem Remington lub bez niego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Emery

Bycie kobietą, którą kiedyś nazwano bezpłodną, to największy policzek wymierzony wszystkim, którzy twierdzili, że nie jestem wystarczająca. Bo ta kobieta, którą nazywano niepłodną? Teraz jest matką.

Nie płakałam, nie krzyczałam, nie śmiałam się ani nie tańczyłam po pokoju jak ktoś w tandetnym filmie. Po prostu siedziałam na skraju łóżka, cicho, z jedną dłonią opartą o brzuch, jakby to miało mnie powstrzymać przed odpłynięciem.

Słowo „w ciąży” wciąż nie wydawało się prawdziwe, ale to uczucie? Ono było prawdziwe.

Po raz pierwszy od bardzo dawna nie czułam się pusta. Nie czułam, że wykonuję ruchy tylko po to, by przetrwać. Czułam coś ciepłego, stabilnego i pełnego.

Wypuściłam powoli powietrze i położyłam dłoń na ledwo widocznym zaokrągleniu, które kiedyś będzie rosło. Nie wiedziałam, w którym jestem tygodniu ani co to znaczy dla mojej przyszłości, ale jednego byłam pewna całym swoim jestestwem.

„Mam cię,” wyszeptałam. „I tym razem nikt mi tego nie odbierze.”

Nie chciałam nikomu mówić, jeszcze nie. Na pewno nie Portii, która prawdopodobnie zamieniłaby wiadomość w komunikat prasowy w ciągu godziny, z sesją zdjęciową i nagłówkami o dziedzictwie. Nie Lily, która oskarżyłaby mnie o udawanie, żeby złapać Landona lub zdobyć punkty współczucia.

Sam Landon nawet nie wiedział, i szczerze, nie chciałam, żeby wiedział. Nie dopóki nie zrozumiem, co to wszystko znaczy dla mnie. Dla nas. Jeśli w ogóle jeszcze istnieje jakieś „my”.

Teraz chciałam zatrzymać to tylko dla siebie. Choćby przez chwilę. To było moje.

Wstałam i przeszłam dwa razy w tę i z powrotem po pokoju, zanim sięgnęłam po telefon z szafki nocnej. Mój kciuk zawisł nad ekranem, gdy przewijałam listę kontaktów.

Większość imion nie wydawała się odpowiednia. Zbyt chłodne i zbyt mocno związane z nazwiskiem Remington. Ale zatrzymałam się na jednym, które pasowało.

Isabel.

Była w domu Remingtonów dłużej niż ja. Nie była głośna ani wścibska. Po prostu... widziała rzeczy. Widziała mnie, nawet wtedy, gdy chciałam zniknąć.

Wiedziała więcej, niż pokazywała, ale nigdy nie wytykała mi tego. Znalazłam ją na dole, składającą pościel na korytarzu, jakby to był zupełnie zwyczajny wtorek.

„Isabel,” powiedziałam cicho.

Od razu spojrzała, czujna, ale spokojna. „Tak, proszę pani?”

Nienawidziłam tego zwrotu. Sprawiał, że czułam się jak Portia. „Czy możemy porozmawiać?” zapytałam. Skinęła głową i poszła za mną do pokoju gościnnego. Zamknęłam za nami drzwi i odwróciłam się do niej.

„Muszę iść do szpitala,” powiedziałam. „Dzisiaj, jeśli to możliwe.”

Zmarszczyła brwi ze zmartwieniem. „Dobrze się pani czuje?”

„Muszę tylko coś sprawdzić. Nic mi nie jest, tylko... chciałabym, żebyś poszła ze mną, jeśli możesz.”

Zawahała się, uważnie czytając moją twarz, potem skinęła głową. „Oczywiście. Zajmę się tym.”

To było właśnie w Isabel wyjątkowe. Bez pytań. Bez oceniania. Tylko cicha lojalność i spokojny głos w domu, w którym nigdy nie cichły krytyczne szepty.

Dwie godziny później byłyśmy w nieoznakowanym samochodzie, z Isabel za kierownicą, jakbyśmy jechały na zwykłe zakupy. Bez szofera. Bez ochrony Remingtonów. Tylko ona, ja i cichy szum drogi.

Spojrzała na mnie raz. „Chcesz pogadać?”

Pokręciłam głową. „Jeszcze nie.”

Reszta jazdy minęła w ciszy, ale nie takiej, od której ciarki przechodzą po skórze. To była cisza spokojna. Nikt mnie nie pouczał, nie ignorował, nie wytykał błędów.

To była pierwsza prawdziwa cisza od tygodni i pozwoliłam sobie w niej zanurzyć.

Kiedy dojechałyśmy do kliniki, Isabel załatwiła formalności, podczas gdy ja siedziałam z dłońmi zaciśniętymi na brzegu plastikowego krzesła, próbując równo oddychać. Poczekalnia pachniała cytrynowym środkiem do dezynfekcji i czymś kwiatowym. Trochę mnie od tego mdliło.

W końcu wywołano moje nazwisko. Poszłam za pielęgniarką przez podwójne drzwi do małego pokoju z jasno-niebieskimi ścianami i szeleszczącym papierem na kozetce.

Dziesięć minut później pielęgniarka włączyła monitor i usłyszałam to. Bicie serca.

Było szybkie, stabilne i głośne. Ten dźwięk odbijał się echem w małym pokoju i trafiał prosto w środek mojej piersi. Nie mogłam oderwać wzroku od ekranu. Ten błysk, ten jednostajny puls, to było moje. To było nasze.

Łzy spłynęły mi po policzkach, zanim w ogóle zorientowałam się, że płaczę. Nie były dramatyczne ani głośne. Po prostu powolny, cichy dowód, że coś we mnie wreszcie się uwolniło.

Pielęgniarka uśmiechnęła się łagodnie. „Wszystko w porządku, pani Remington?”

Kiwnęłam głową, ocierając twarz. „Tak,” powiedziałam. „W końcu tak.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Mr. Remington Got Me Pregnant

Mr. Remington Got Me Pregnant

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa