passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Mr. Remington Got Me Pregnant - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Mr. Remington Got Me Pregnant

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Perspektywa Emery

Gdybyś musiał żyć z ludźmi takimi jak moi teściowie, prawdopodobnie też czułbyś się chory każdego dnia. Uwierz mi, wiem coś o tym.

Jakby przyciągali złą energię celowo. Sama ich obecność wystarcza, by zrobiło mi się niedobrze. Czasami przysięgam, że mogłabym zwymiotować tylko na nich patrząc.

Dziś rano naprawdę tak się stało. Gdy weszłam do kuchni, poczułam zapach kawy, a zanim zdążyłam usiąść, Portia odezwała się, nie podnosząc wzroku.

„Jeśli coś cię dopadło, Emery, trzymaj się z dala od innych, na miłość boską.”

Nie odpowiedziałam. Skupiłam się na toście z awokado leżącym na blacie. Nagle zapragnęłam go, bardzo. Ślina napłynęła mi do ust na sam widok i przez chwilę wydawał się jedyną rzeczą w tym pomieszczeniu, która miała sens.

Portia mówiła dalej, najwyraźniej nie oczekując odpowiedzi. „Naprawdę powinnaś bardziej o siebie dbać i pomyśleć też o ludziach wokół ciebie.”

Wtedy weszła Lily, z telefonem już w ręku. Jej wzrok ledwie oderwał się od ekranu, gdy rzuciła: „Nic dziwnego, że Landon nie patrzy na ciebie drugi raz. Już nawet się nie starasz.”

Prawie się roześmiałam, albo rozpłakałam. Może jedno i drugie. Zamiast tego odsunęłam krzesło i wstałam.

„Nie jestem głodna” — mruknęłam, chociaż apetyt zniknął mi dopiero, gdy otworzyły usta.

„Nigdy nie jesteś” — odezwała się za mną Lily. „Może to twój problem.”

Nie odwróciłam się. Wspięłam się po schodach i weszłam prosto do łazienki, zamykając drzwi na klucz, zanim oparłam się mocno o umywalkę. Ręce znów mi się trzęsły, tak jak od kilku dni.

To już nie był tylko stres. Zawroty głowy, mdłości, to jak wczoraj zapach perfum Portii sprawił, że miałam odruch wymiotny — nic z tego nie wydawało się normalne.

Otworzyłam szufladę pod umywalką i wyjęłam małe pudełko, które ukrywałam od tygodnia. Cyfrowy test ciążowy. Patrzyłam na niego już co najmniej tuzin razy, ale nigdy nie miałam odwagi go użyć.

Aż do teraz.

Rozdarłam opakowanie i wykonałam instrukcje, choć przez cały czas trzęsły mi się ręce. Potem czekałam. Trzy minuty nigdy nie ciągnęły się tak długo.

Chodząc po płytkach, wpatrywałam się w podłogę, usiadłam na krawędzi wanny, potem znowu wstałam. Żołądek ściskał mi się w supeł, gdy sekundy dłużyły się niemiłosiernie. Gdy w końcu spojrzałam w dół, słowo już tam było.

Ciąża .

Na początku nie oddychałam, tylko patrzyłam na ekran, zamrożona. Potem osunęłam się na podłogę, nie ze strachu, lecz dlatego, że coś głęboko we mnie pękło na oścież. Moje dłonie same odnalazły brzuch, serce już waliło mi w piersi.

„Nie jestem bezpłodna” — wyszeptałam. I jeszcze raz, głośniej, jakby prawda musiała zostać wypowiedziana dwukrotnie, by w nią uwierzyć. „ Nie jestem bezpłodna. ”

Wydobył się ze mnie śmiech — krótki i dziwny, jakby nie należał do mnie. Zadławiłam się nim w połowie, ale jednak się pojawił.

Przez tak długi czas wierzyłam, że jestem zepsuta. Uwierzyłam im, gdy mówili, że jestem tylko zastępczynią, cichą, posłuszną żoną, która jeszcze ich nie skompromitowała. Kimś, kogo można tolerować.

Ale teraz miałam dowód, że się mylili.

Powoli wstałam, wciąż trzymając test w dłoni.

Głos Portii rozbrzmiał mi w głowie jak stare nagranie. „Nie każda kobieta została stworzona, by nieść dziedzictwo.”

Ten cytat prześladował mnie przez miesiące. Do diabła z tym. Do diabła z nią.

Spojrzałam w lustro. Byłam blada, tak, a włosy sterczały na wszystkie strony. Ale pod tym bałaganem coś w moim wyrazie twarzy się zmieniło. Wyglądałam... na przebudzoną.

Jak ktoś, kto właśnie wyszedł z długiego, ciemnego tunelu i zorientował się, że wciąż stoi.

Nie byłam pewna, co będzie dalej. Nie wiedziałam, jak spojrzeć Landonowi w oczy, co powie, czy w ogóle go to obchodzi. Ale pierwszy raz od dawna to nie miało znaczenia. Teraz miałam coś własnego.

I tym razem zamierzałam tego chronić, z nazwiskiem Remington lub bez niego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Emery

Bycie kobietą, którą kiedyś nazwano bezpłodną, to największy policzek wymierzony wszystkim, którzy twierdzili, że nie jestem wystarczająca. Bo ta kobieta, którą nazywano niepłodną? Teraz jest matką.

Nie płakałam, nie krzyczałam, nie śmiałam się ani nie tańczyłam po pokoju jak ktoś w tandetnym filmie. Po prostu siedziałam na skraju łóżka, cicho, z jedną dłonią opartą o brzuch, jakby to miało mnie powstrzymać przed odpłynięciem.

Słowo „w ciąży” wciąż nie wydawało się prawdziwe, ale to uczucie? Ono było prawdziwe.

Po raz pierwszy od bardzo dawna nie czułam się pusta. Nie czułam, że wykonuję ruchy tylko po to, by przetrwać. Czułam coś ciepłego, stabilnego i pełnego.

Wypuściłam powoli powietrze i położyłam dłoń na ledwo widocznym zaokrągleniu, które kiedyś będzie rosło. Nie wiedziałam, w którym jestem tygodniu ani co to znaczy dla mojej przyszłości, ale jednego byłam pewna całym swoim jestestwem.

„Mam cię,” wyszeptałam. „I tym razem nikt mi tego nie odbierze.”

Nie chciałam nikomu mówić, jeszcze nie. Na pewno nie Portii, która prawdopodobnie zamieniłaby wiadomość w komunikat prasowy w ciągu godziny, z sesją zdjęciową i nagłówkami o dziedzictwie. Nie Lily, która oskarżyłaby mnie o udawanie, żeby złapać Landona lub zdobyć punkty współczucia.

Sam Landon nawet nie wiedział, i szczerze, nie chciałam, żeby wiedział. Nie dopóki nie zrozumiem, co to wszystko znaczy dla mnie. Dla nas. Jeśli w ogóle jeszcze istnieje jakieś „my”.

Teraz chciałam zatrzymać to tylko dla siebie. Choćby przez chwilę. To było moje.

Wstałam i przeszłam dwa razy w tę i z powrotem po pokoju, zanim sięgnęłam po telefon z szafki nocnej. Mój kciuk zawisł nad ekranem, gdy przewijałam listę kontaktów.

Większość imion nie wydawała się odpowiednia. Zbyt chłodne i zbyt mocno związane z nazwiskiem Remington. Ale zatrzymałam się na jednym, które pasowało.

Isabel.

Była w domu Remingtonów dłużej niż ja. Nie była głośna ani wścibska. Po prostu... widziała rzeczy. Widziała mnie, nawet wtedy, gdy chciałam zniknąć.

Wiedziała więcej, niż pokazywała, ale nigdy nie wytykała mi tego. Znalazłam ją na dole, składającą pościel na korytarzu, jakby to był zupełnie zwyczajny wtorek.

„Isabel,” powiedziałam cicho.

Od razu spojrzała, czujna, ale spokojna. „Tak, proszę pani?”

Nienawidziłam tego zwrotu. Sprawiał, że czułam się jak Portia. „Czy możemy porozmawiać?” zapytałam. Skinęła głową i poszła za mną do pokoju gościnnego. Zamknęłam za nami drzwi i odwróciłam się do niej.

„Muszę iść do szpitala,” powiedziałam. „Dzisiaj, jeśli to możliwe.”

Zmarszczyła brwi ze zmartwieniem. „Dobrze się pani czuje?”

„Muszę tylko coś sprawdzić. Nic mi nie jest, tylko... chciałabym, żebyś poszła ze mną, jeśli możesz.”

Zawahała się, uważnie czytając moją twarz, potem skinęła głową. „Oczywiście. Zajmę się tym.”

To było właśnie w Isabel wyjątkowe. Bez pytań. Bez oceniania. Tylko cicha lojalność i spokojny głos w domu, w którym nigdy nie cichły krytyczne szepty.

Dwie godziny później byłyśmy w nieoznakowanym samochodzie, z Isabel za kierownicą, jakbyśmy jechały na zwykłe zakupy. Bez szofera. Bez ochrony Remingtonów. Tylko ona, ja i cichy szum drogi.

Spojrzała na mnie raz. „Chcesz pogadać?”

Pokręciłam głową. „Jeszcze nie.”

Reszta jazdy minęła w ciszy, ale nie takiej, od której ciarki przechodzą po skórze. To była cisza spokojna. Nikt mnie nie pouczał, nie ignorował, nie wytykał błędów.

To była pierwsza prawdziwa cisza od tygodni i pozwoliłam sobie w niej zanurzyć.

Kiedy dojechałyśmy do kliniki, Isabel załatwiła formalności, podczas gdy ja siedziałam z dłońmi zaciśniętymi na brzegu plastikowego krzesła, próbując równo oddychać. Poczekalnia pachniała cytrynowym środkiem do dezynfekcji i czymś kwiatowym. Trochę mnie od tego mdliło.

W końcu wywołano moje nazwisko. Poszłam za pielęgniarką przez podwójne drzwi do małego pokoju z jasno-niebieskimi ścianami i szeleszczącym papierem na kozetce.

Dziesięć minut później pielęgniarka włączyła monitor i usłyszałam to. Bicie serca.

Było szybkie, stabilne i głośne. Ten dźwięk odbijał się echem w małym pokoju i trafiał prosto w środek mojej piersi. Nie mogłam oderwać wzroku od ekranu. Ten błysk, ten jednostajny puls, to było moje. To było nasze.

Łzy spłynęły mi po policzkach, zanim w ogóle zorientowałam się, że płaczę. Nie były dramatyczne ani głośne. Po prostu powolny, cichy dowód, że coś we mnie wreszcie się uwolniło.

Pielęgniarka uśmiechnęła się łagodnie. „Wszystko w porządku, pani Remington?”

Kiwnęłam głową, ocierając twarz. „Tak,” powiedziałam. „W końcu tak.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Perspektywa Emery

To wciąż nie wydawało się prawdziwe. Nawet trzymając w rękach zdjęcie z USG, nawet gdy w moich uszach wciąż brzmiały słowa lekarza, mój mózg nie nadążał za rzeczywistością.

Ta maleńka, przypominająca orzeszka plamka? To było moje dziecko. Moje własne. Po latach nadziei, wątpliwości i przygotowywania się na rozczarowanie, to naprawdę się działo.

— To naprawdę się dzieje? — zapytałam lekarza raz jeszcze, choć znałam już odpowiedź.

Ona uśmiechnęła się spokojnie, delikatnie zamykając kartę na kolanach. — Jesteś w ósmym tygodniu. Wszystko wygląda dobrze.

Kiwnęłam powoli głową, pozwalając, by jej słowa do mnie dotarły. Moje ciało już to czuło, jakiś rodzaj zmiany, drżenie nadziei, której dotąd nie pozwalałam sobie w pełni odczuć.

To nie był fałszywy alarm. Nie wymyśliłam sobie tego — naprawdę nosiłam w sobie nowe życie.

Poza gabinetem Isabel czekała przy ścianie, z rękami skrzyżowanymi starannie przed sobą. Przez chwilę milczała, spojrzała tylko na wydruk w mojej ręce, potem znów na moją twarz. Jej dłoń wyciągnęła się i lekko spoczęła na moim ramieniu.

— Gratulacje, proszę pani — powiedziała cicho. — Zasłużyła pani na to.

To proste zdanie trafiło mocniej, niż się spodziewałam. Bez ukrytych oczekiwań. Bez złośliwych uwag. Tylko życzliwość.

Przełknęłam gulę w gardle i skinęłam głową. — Dziękuję.

Od lat nikt nie powiedział mi tych słów. Nie bez jakiegoś warunku w tle. Ale to, ta chwila, należała do mnie. Prawdziwa i nieskomplikowana.

Szłyśmy do samochodu w milczeniu. Wsunęłam się na miejsce pasażera i położyłam dłoń na brzuchu, jakby miało mnie to uziemić.

Patrzyłam przez okno, a myśli krążyły wokół tej jednej osoby, która powinna tu być ze mną. Landon.

Jego imię pojawiło się w mojej głowie jak stara blizna, znajome, wciąż bolesne. Nie wypowiadałam go od tygodni, ale teraz tkwiło tam, ciężkie. Może to coś zmieni. Może gdyby wiedział, gdyby naprawdę zrozumiał, przestałby robić to, co robi, i naprawdę na mnie spojrzał. Na nas.

Isabel zerknęła na mnie, odpalając auto. — Chcesz się gdzieś zatrzymać po drodze?

Pokręciłam głową. — Nie. Po prostu... daj mi chwilę.

Otworzyłam drzwi i wysiadłam, opierając się o drzewo przy krawężniku. Wyjęłam telefon z torebki i przez dłuższą chwilę wpatrywałam się w ekran. Mój kciuk zawahał się, zanim w końcu kliknęłam jego imię.

Telefon zadzwonił raz. Potem rozległ się jego głos, zimny i mechaniczny. — Nie przeszkadzaj mi. Jestem teraz zajęty. — I tyle, połączenie się urwało.

Bez powitania, nawet nie poczekał, aż odpowiem. Po prostu klik i cisza. Stałam tak, wciąż trzymając telefon przy uchu, próbując pojąć, co się właśnie stało. Nie przyszedł żaden SMS.

Ta część mnie, która wciąż kurczowo trzymała się nadziei, tej wersji jego, w którą kiedyś wierzyłam — rozpadła się w tamtym momencie.

Ten mężczyzna, który kiedyś szeptał mi obietnice w noc naszego ślubu, ten, który mówił: "Zajmę się tobą"... już nie istniał. Może nigdy nie istniał.

Spojrzałam w dół, znów kładąc delikatnie dłoń na brzuchu. — Ty nigdy nie będziesz myśleć, że nie jesteś dość dobry — wyszeptałam. — Nie dla nikogo.

To dziecko nie będzie musiało zasługiwać na miłość. Nie spędzi życia, próbując zostać zauważonym czy usłyszanym przez kogoś, kto nigdy nie zamierzał słuchać.

Wróciłam do samochodu, zapięłam pas i obróciłam się w stronę Isabel. — Jedźmy.

Spojrzała na mnie, troska wypisana na jej twarzy. — Wszystko w porządku?

— Będzie — powiedziałam cicho. — Z czasem.

Gdy samochód odjeżdżał od krawężnika, oparłam głowę o szybę, zamykając oczy, kiedy po policzku spłynęła łza. To nie smakowało już jak porażka. Nie teraz. To był początek czegoś nowego. Może niełatwego, ale mojego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Mr. Remington Got Me Pregnant

Mr. Remington Got Me Pregnant

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa