Perspektywa Sloane
Skończ, do cholery, Isaac, bo przysięgam na Boga, że zwalę sobie tuż przy tobie.
Isaac Baxter, mój potencjalny wspólnik biznesowy, mówi nieprzerwanie już czterdzieści siedem minut. Jest właścicielem sieci resortów na Santorini, którą próbuję przejąć od pół roku.
Siedzę po turecku na podłodze w łazience, plecami oparta o wannę, laptop na udach, bo mój mąż Nolan ma w salonie telewizor odkręcony tak głośno, że aż drżą szafki.
– Sama nieruchomość na Santorini jest warta lotu – mówi Isaac powoli. – Zobaczysz ją inaczej na żywo.
O, na miłość boską…
Zobaczę ją inaczej na żywo. I równie dobrze zmarnuję kilka dni na lot do Grecji, żeby uścisnąć facetowi dłoń, kiedy wystarczyłby zwykły e-mail.
Ale Isaac jest starej daty, a tacy mężczyźni nie podpisują umów z kobietami, których nie ocenili wpierw przy stole podczas kolacji.
– Dobrze – mówię, zaciskając kolana jeszcze mocniej. – Przylecę w przyszłym tygodniu.
– Doskonale. Grace zorganizuje kolację w domu. – Już szura papierami po drugiej stronie, pewnie sprawdza kalendarz. – Pokochasz ją.
Mówi to tak, jakby kuchnia jego żony miała wynagrodzić fakt, że utknę na dwunastogodzinnym locie z nową asystentką, której nawet nie poznałam ani nie sprawdziłam.
A ja nie znoszę nowych ludzi. Ledwo toleruję tych, których już znam.
Potrzebuję, by Isaac się rozłączył. Potrzebuję dziesięciu minut samotności w tej łazience, przy zamkniętych drzwiach i odkręconej wodzie – potrzebuję tego tak bardzo, że aż boli mnie skóra.
Rozłącz się, rozłącz się, rozłącz się.
Wreszcie Isaac żegna się. Zamykam laptopa, wstaję, odkręcam kurek. Woda uderza o porcelanę. Para unosi się ku sufitowi. Rozbieram się, składam ubrania na blacie i zanurzam się w wannie.
Gorąco pali moją skórę, co jest… w sumie idealne. Potrzebuję poczuć coś innego niż tę płaską, szarą otępiałość, którą Nolan zostawia każdej nocy, kiedy przewraca się na bok i zasypia sekundy po skończeniu.
Telefon leży na krawędzi wanny. Otwieram go, znajduję nagranie, które zapisałam dwa dni temu. Mężczyzna przyciska nadgarstki kobiety nad jej głową. Jego usta są na jej gardle. Ona wygina się na łóżku, bo każe jej czekać.
Naciskam play, wsuwam dłoń pod wodę i zamykam oczy.
Nolan nie kazał mi na nic czekać od piętnastu lat. Nie przyciska, nie drażni się. Nie pyta, czego chcę, bo pytanie oznaczałoby, że nie wie, a Nolan nie znosi się mylić – zwłaszcza w seksie.
Więc całuje mnie przez dwie minuty, jego dłoń między moimi nogami, potem jest już we mnie, a ja gapię się w sufit, starając się cokolwiek poczuć.
Udawałam każdy orgazm od naszej trzeciej rocznicy. To dwanaście lat zamykania oczu i wyobrażania sobie rąk, które nie są jego, głosu, który nie jest jego, mężczyzny, który się nie spieszy, bo naprawdę chce patrzeć, jak dochodzę.
Kobieta w nagraniu wzdycha. Mężczyzna przyciąga jej biodra do krawędzi łóżka i klęka, a ja jestem blisko, tak blisko, moja wolna dłoń ściska rant wanny, woda się rozlewa…
Drzwi się otwierają.
Cholera, nie zamknęłam ich na klucz?
Nolan stoi w progu, piwo w ręce, już w połowie narzekania.
– Sloane, kuchnia to bajzel, więc jak skończysz udawać CEO w wannie… – Zatrzymuje się. Jego usta zostają otwarte, ale słowa umierają.
Patrzy na telefon na brzegu wanny, nagranie wciąż leci. Dźwięk jęków kobiety wypełnia łazienkę.
Jego wzrok przesuwa się z telefonu na moją dłoń pod wodą, po czym na moją twarz, a konsternacja zamienia się w… obrzydzenie. Do mnie .
Przechodzi przez łazienkę w dwóch krokach. Zgarnia telefon z półki. Patrzy w ekran o trzy sekundy za długo, potem ciska go o kafelki. Szybka pęka, jęki cichną.
– Co do cholery jest z tobą nie tak, Sloane? – pyta.
Chwytam ręcznik. Ręce mi się trzęsą. – Posłuchaj, Nolan…
– Nie, serio. Co do cholery jest z tobą nie tak? – Śmieje się, ale to brzydki, raniący śmiech. – To cię podnieca?
– Nigdy nie zapytałeś, czy jestem zadowolona, prawda? – Wypala zanim zdążę się powstrzymać. – Piętnaście lat i ani razu nie spytałeś, czego potrzebuję.
"O, zaczyna się." Robi krok do tyłu, rozkłada szeroko ramiona. "Biedna, zaniedbana Sloane z wielką firmą i wielkim domem i mężem, który najwyraźniej nie wystarcza, bo nie wali nią po łóżku."
"To nie tak, że ja..."
"Jesteś dziwaczką." Opiera się teraz o zlew, wciąż z piwem w ręku, i bierze powolny łyk. Nie odrywa ode mnie wzroku. "Siedzisz tam i rządzisz wszystkimi, a potem wracasz do domu i..." Urwał, kręci głową, przyciska język do wewnętrznej strony policzka. "To chore, Sloane. Wiesz o tym, prawda? To jest kurwa chore."
Widziałam już kiedyś pijanego i wrednego Nolana. Wiele razy. Kiedy jest zalany, zawsze znajdzie twoje najdelikatniejsze miejsce i wbija w nie kciuk.
Zazwyczaj potrafię to znieść. Zazwyczaj pozwalam mu wytracić jad, a rano sprzątam bałagan, gdy udaje, że nic nie pamięta.
Ale teraz stoję w ręczniku, woda spływa mi po nogach, mój rozbity telefon leży na podłodze, a on właśnie nazwał mnie dziwaczką i gardło mi się zaciska, jakby ciało samo decydowało, czy będę krzyczeć, czy płakać.
Nie zrobię ani jednego, ani drugiego. Nie dam mu tej satysfakcji.
"Nie masz prawa mnie nazywać..."
"Nazwę cię jak chcę. Jesteś moją żoną." Jest już blisko. Tak blisko, że czuję piwo na jego oddechu. "Udawałaś ze mną? Cały czas? Za każdym razem, gdy się ruchaliśmy, leżałaś i myślałaś o tym?"
Nie odpowiadam, ale widzi odpowiedź na mojej twarzy. Rozszerzają mu się nozdrza.
"Aż tak bardzo chcesz, żeby ktoś inny cię wyruchał?" Kiwa wolno głową, zaciska szczękę, jakby przeżuwał słowa, zanim je wypluje. "To idź. Wypierdalaj. Idź, znajdź jakiegoś przypadkowego kutasa, który cię poobraca, skoro twój mąż to chyba za mało facet. Idź, pieprz się z kim chcesz, Sloane. Zobacz, czy mnie to obchodzi."
***
Silnik zaskakuje i jadę bez celu, tylko dla samego ruchu, bo jeśli się zatrzymam, wrócę do środka i przeproszę za coś, czego nie żałuję.
Teraz mam już dwa Jamesony za sobą w barze na Dziesiątej Ulicy, siedzę na stołku, a obrączka śmieje mi się w oczy w świetle lampy, jakby to był żart.
Osiemnaście lat. Tyle czasu pieprzyłam się z tym samym facetem. Z jedynym.
Miałam osiemnaście lat, kiedy Nolan uśmiechnął się do mnie przez zatłoczoną salę na rozpoczęciu i po prostu... już nigdy nie pocałowałam nikogo innego. Nigdy nikt inny mnie nie dotykał.
Nawet nie dowiedziałam się, czy seks może być czymś innym niż przykrym obowiązkiem, przy którym leżę nieruchomo, aż on skończy w dwie minuty i przewróci się na bok, jakbym była kolejnym zadaniem do odhaczenia.
A teraz kazał mi iść się z kimś przespać. Powiedział mi to w twarz, jak wyzwanie, bo jest tak kurwa pewny, że tego nie zrobię.
Patrz na mnie, idioto. Sam mi kazałeś to zrobić.
Obwodzę wzrokiem salę. Większość tych facetów wygląda, jakby przepraszali w połowie.
Wtedy go widzę na parkiecie.
Około dwudziestu kilku lat, wysoki, szczupły, ale mocny. Ma przy sobie dwie dziewczyny — jedną z przodu, jedną z tyłu — i radzi sobie z obiema tak, jakby jego ręce zostały stworzone do trzymania kobiet na miejscu. Wyraziste kości policzkowe, przycięte ciemne włosy. Wygląda na kłopoty i doskonale o tym wie.
Kończę whisky. Odstawiam szklankę. Idę prosto na parkiet.
Dalej, Sloane, dasz radę.
Stukam go w ramię. Odwraca się i z bliska okazuje się wyższy, niż myślałam. Jego zielone oczy patrzą tak, jakby już wiedział, po co tu jestem.
Jedna z dziewczyn — blondynka, prawie niepełnoletnia, brokat na obojczykach — rzuca mi spojrzenie . Druga nawet nie zauważa. Jest zbyt zajęta ocieraniem się o jego udo.
Kurwa, muzyka jest na to za głośna .
Pochylam się, tak blisko, że wyczuwam jego zapach — tequila na oddechu, sól wysychająca na karku i jakaś leśna woda kolońska, która już prawie wywietrzała, zostawiając tylko jego skórę. Dolny brzuch napina mi się błyskawicznie i nienawidzę, jak szybko to się dzieje.
"Jestem mężatką." Pokazuję pierścionek. "Mój mąż kazał mi dziś przelecieć kogoś. Bez imion, bez numerów. Po dzisiejszej nocy jesteśmy sobie obcy. Zainteresowany, czy mam szukać dalej?"
Powoli przeciąga językiem po wnętrzu policzka. Jakby czegoś próbował.
"Powinnaś szukać dalej." Mówi to płasko, niemal znudzony. Potem jego wzrok bez skrupułów sunie po moim ciele w dół i z powrotem. "Ale nie będziesz. Bo faceci przy barze rżnęliby cię grzecznie, a przecież nie po to tu przyjechałaś." Podchodzi bliżej. "Prawda?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Drzwi do pokoju hotelowego ledwo się zamykają, zanim przyciska mnie do nich całym ciałem.
"Jonah," mówi wbijając twarz w moją szyję. Jego dłoń płasko opiera się o drzwi obok mojej głowy. "To moje imię. Teraz podaj mi swoje."
Ten drań. Powiedziałam, że bez imion, ale on najwyraźniej postanowił zignorować moje zasady.
Chwytam go za przód koszuli i przyciągam jego usta do swoich. Smakuje tequilą i solą i nie chcę rozmawiać, nie chcę imion, chcę przejść od razu do tego, co przez piętnaście lat mnie omijało.
Pozwala mi się całować przez dwie sekundy. Potem jego dłoń odnajduje moją szczękę i odciąga moją twarz. "Twoje imię." Odsuwa się na tyle, że widzę całą jego twarz.
Kciuk przesuwa się po mojej szczęce, powoli, śledząc kość aż do brody.
"Czy to ma znaczenie?" Chwytam go za przód dżinsów i przyciągam go do siebie, próbując zlikwidować dystans, zamknąć mu usta.
Nie ustępuje. Jego biodra zostają w miejscu, dłoń na mojej szczęce, zielone oczy patrzą stabilnie, podczas gdy moje ledwo łapią ostrość.
"Nie pieprzę się z kobietami, których nie mogę nazwać po imieniu." Jego kciuk naciska zawias mojej szczęki.
"Aubrey," szepczę niechętnie.
Wie, że kłamię. Ale zdaje się, że go to nie obchodzi.
"Aubrey." Wypowiada to powoli, po czym znów mnie całuje, a druga dłoń zsuwa się na tył mojej szyi, zaciskając się. Przestaję myśleć o imionach.
Odpieram się od drzwi, próbuję skierować go w stronę łóżka. Nie rusza się. Pcham mocniej.
Łapie oba moje nadgarstki jedną ręką i przyciska je do drewna nad moją głową, a dźwięk, który ze mnie wydobywa, to żenujące pół westchnienie, pół jęk.
"Nie ty tu rządzisz," mówi przy moich ustach. "To nie tak działa."
"Och, kochanie," szepczę z uśmiechem. "Zawsze rządzę."
"Nie tym razem, malutka." Gryzie moją dolną wargę i ciągnie. "Dziś wieczorem masz milczeć i pozwolić mi robić, co chcę."
Kurwa…
Moje ciało mówi tak, zanim mój mózg nadąży. Moje biodra napierają na jego, a on się śmieje — cicho, ledwo słyszalnie — i puszcza moje nadgarstki. Zamiast tego łapie mnie za biodra. Podnosi, obraca i kładzie na łóżku tak szybko, że podskakuję.
Zaczynam siadać. On popycha mnie z powrotem. Jedną ręką na mostku, płasko, przytrzymuje mnie w miejscu, patrząc na mnie.
"Zostań," rozkazuje.
"Nie jestem pieprzonym psem."
"To przestań się wiercić." Ściąga przez głowę koszulkę — smukłe mięśnie na długich kościach, blizna pod lewym obojczykiem. Przyłapuje mnie na gapieniu się. Pozwala mi patrzeć.
Sięgam po jego pasek. Łapie mnie za rękę i układa ją z powrotem na materacu.
"Nie mówiłem, że możesz mnie dotykać."
"To jednorazowa akcja," przypominam mu. "Nie mamy całej nocy."
"Mamy." Klęka na łóżku, jedno kolano między moimi udami, i pochyla się tak, że jego usta są przy moim uchu. "I zamierzam wykorzystać każdą minutę."
Jego ręce znajdują brzeg mojej koszulki i ściągają ją przez głowę. Bez stanika, bo wyszłam z domu w tym, co pierwsze wpadło mi w ręce. Powietrze uderza w moją skórę i wzdrygam się pod jego spojrzeniem. Jakby decydował, od czego... zacząć.
Zaczyna od mojej szyi. Jego usta suną powoli w dół jej boku, zęby muskają ścięgno. Chwytam go za ramiona, by przyciągnąć bliżej, a on znów łapie moje nadgarstki, przygniatając je do boków.
"Co mówiłem?" Nawet nie podnosi głowy. Mówi to wprost na mój obojczyk, usta suną po kości, dłonie zaciśnięte na moich nadgarstkach jak kajdanki.
"Pierdol się." Syczę w sufit, bo nie mogę dosięgnąć jego twarzy.
Nienawidzę go. Nienawidzę, że kazał mi się nie ruszać, a moje ciało po prostu… posłuchało. Nienawidzę, że Nolan mógłby mnie trzymać przez sto lat i nic bym nie poczuła, a ten obcy robi to przez dziesięć sekund i jestem mokra, trzęsę się i zaraz zacznę błagać.
"W końcu." Gryzie miejsce, gdzie moja szyja spotyka się z ramieniem i całe moje ciało wygina się w łuk nad materacem. "Teraz jestem trochę zajęty."
Zjeżdża niżej. Obojczyk. Płaska część mostka. Linia żeber. Za każdym razem, gdy próbuję się poruszyć — złapać go, nakierować, przyspieszyć — zatrzymuje się. Czeka. Przytrzymuje moje ręce, aż znieruchomię, wtedy zaczyna od nowa.
To doprowadza do szału. Ale to najlepsze, co kiedykolwiek czułam.
Kiedy jego usta docierają do mojego brzucha, trzęsę się. Każde zakończenie nerwowe płonie naraz i nie panuję nad żadnym z nich.
"Kiedy skończę z tobą," haczy palcami o pasek moich dżinsów i ściąga je jednym ruchem — razem z majtkami, "obiecuję, że będziesz błagać o więcej."
Jego usta lądują na mnie, a mój mózg robi się biały.
Jego dłonie zaciskają się na moich udach, rozchylają je, a język trafia od razu we właściwe miejsce. Chwytam go za głowę — tym razem pozwala — i przyciągam bliżej, bo jestem chciwa i zdesperowana i nie dbam o to, jak to wygląda.
Dochodzi mi tak mocno, że na brzegach wzroku robi mi się ciemno.
Plecy odrywają się od materaca, uda zaciskają się na jego głowie, a dźwięk, który ze mnie wychodzi, nie jest ani cichy, ani… udawany. Jest prawdziwy, brzydki i głośny, i nie mogłabym go podrobić choćbym próbowała milion razy.
Nie przestaje. Zwalnia, przeprowadza mnie przez to, a zanim złapię oddech, wraca do pełnej siły i znów się wspinam, chwytając za wezgłowie, bo potrzebuję czegoś solidnego, gdy moje ciało pisze się na nowo.
Drugi raz rozrywa mnie na kawałki. Płaczę, łzy spływają mi w bok we włosy, i nie wiem czemu.
A może wiem.
Przez piętnaście lat myślałam, że seks to coś, co znoszę, a obcy potrzebował czterdziestu minut, by udowodnić mi, że się myliłam.
Jonah podnosi głowę. Otarł usta grzbietem dłoni. Patrzy na mnie tymi zielonymi oczami, które widzą za dużo.
"W porządku?" pyta.
Wpatruję się w sufit. Moja klatka unosi się i opada ciężko.
Nie jestem w porządku. Jestem… naprawdę przeorana.
Chwytam Jonaha za kark i przyciągam go do siebie.
***
Gdy nadchodzi poniedziałkowy poranek, leżę na brzuchu, patrząc jak kurz tańczy w świetle wpadającym przez okno. Całe ciało boli. Uda, szczęka, siniaki na żebrach od jego uścisku. Dociskam palce do śladów, bo chcę je czuć, póki nie znikną.
Jonah stoi przy minibarku bez koszulki. Spodnie dresowe nisko na biodrach. Robi kawę.
Przynosi mi filiżankę bez pytania. Czarna, jedna łyżeczka cukru. Dokładnie taką piję.
"Skąd wiedziałeś?" pytam cicho.
"Zamówiłaś whiskey czystą. Bez śmietanki, bez dodatków." Siada na krawędzi łóżka. "Założyłem, że kofeinę bierzesz tak samo."
Czy obserwował mnie, zanim go zauważyłam?
Pojawia się to pytanie i natychmiast je topię.
Jeśli wyłapał moje zamówienie z drugiego końca baru, patrzył na mnie, zanim ja zauważyłam jego. Co znaczy, że to nie ja go wybrałam. Pozwolił mi tylko myśleć, że tak było.
No dobra, pierdol to. To i tak nie ma znaczenia.
Pijemy w ciszy, która wydaje się niezręczna.
Powinnam coś powiedzieć. Może podziękować. Czy ludzie tak robią po czymś takim? Dzięki za orgazmy, miłego życia?
"Wczoraj wieczorem było..." zaczynam i od razu mam ochotę połknąć własny język. Co mam powiedzieć? Że to odmieniło moje życie? Że wczorajsza noc pokazała, że całe moje małżeństwo było stratą czasu? "...dobre."
Jonah patrzy na mnie ponad filiżanką. Kącik ust mu drga. "Dobre?"
Oh, zamknij się już.
"Tak, dobre." Wychodzi sztywno. "Ale to była jednorazowa akcja, więc…"
Mówię to na serio. Muszę mówić to na serio.
Obserwuje moje usta, kiedy to mówię. Bierze kolejny powolny łyk kawy.
"Już wpisałem swój numer do twojego telefonu." Odsuwa się na jednej ręce, zero poczucia winy. "Możesz chcieć naprawić ten ekran, swoją drogą."
Co do cholery…
"Mówiłam: żadnych numerów," podnoszę głos.
"Dużo rzeczy mi wczoraj mówiłaś." Uśmiecha się szeroko. "Na przykład, że masz na imię Aubrey."
Nie mam na to odpowiedzi, więc wkładam buty i mówię sobie, że w samochodzie usunę jego numer.
Telefon wibruje na szafce nocnej — pajęczyna pęknięcia rozświetla się powiadomieniem o mailu. Kendra Hudson, szefowa HR.
Nowy EA — CV w załączniku do wglądu przed pierwszym dniem pracy.
Otwieram załącznik i widzę profesjonalne zdjęcie w rogu.
Jonah Embry. Dwadzieścia pięć lat. Licencjat z marketingu. Na zdjęciu jest…
Czekaj… CO?
Nie. Nie, nie, nie.
Mój jednonocny numer to mój nowy asystent zarządu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Całą drogę do domu powtarzam sobie, co mam powiedzieć.
To był błąd. Głupi, lekkomyślny, jednorazowy błąd, który wydarzył się, bo byłaś pijana i wściekła, a twój mąż kazał ci to zrobić.
Jonah to nikt. Dosłownie tylko ciało. Ciepłe usta i para rąk, które akurat znalazły się w odpowiednim barze o odpowiedniej porze.
Zaraz wejdziesz do tego domu, spojrzysz Nolanowi w oczy i naprawisz swoje małżeństwo jak dorosła, do cholery.
Kierownica ślizga mi się pod dłońmi. Wycieram je o dżinsy — odciski palców Jonaha są wciąż wygniecione na moich biodrach pod materiałem, a za każdym razem, gdy przesuwam się na siedzeniu, czuję ból między nogami. Surowe miejsce na szyi, tam gdzie mnie ugryzł i przytrzymał.
Przestań o nim myśleć.
Skręcam w naszą ulicę. Dom wygląda tak samo. Biała elewacja, czarne okiennice, hortensja przy skrzynce na listy, której Nolan nie przyciął od trzech lat, bo nie zauważa rzeczy, które wymagają pielęgnacji, dopóki nie zaczną krzyczeć wystarczająco głośno.
Siedzę na podjeździe przez pełne dwie minuty z włączonym silnikiem.
Jonah Embry to twój nowy asystent. To problem, który rozwiążesz w pracy, w biurze, w garniturze i z miną CEO. Teraz jesteś żoną. Zachowuj się jak żona.
Wyłączam silnik. Idę do drzwi wejściowych. Wkładam klucz do zamka.
Nolan jest w kuchni.
Siedzi na stołku przy wyspie z szklanką whisky przed sobą, do połowy pustą. Jego oczy są czerwone i spuchnięte, jakby płakał, albo pił, albo robił jedno i drugie. Ma na sobie te same ubrania, co wczoraj.
Kołnierzyk jego koszuli jest ciemny od potu, a na rękawie plama z tłuszczu, która — jestem prawie pewna — była tam już wczoraj. Telewizor jest wyjątkowo wyłączony.
Podnosi wzrok, gdy wchodzę, a jego twarz… załamuje się.
"Przepraszam." Jego głos jest zdarty i zachrypnięty. "Sloane, tak mi przykro. Nie chciałem tego wszystkiego. To, co powiedziałem, było okrutne i obrzydliwe i nie wiem, dlaczego…" Przełyka ślinę.
"Nolan, ja muszę…" Otwieram usta, ale słowa nie chcą przejść przez gardło.
Przyciska pięty dłoni do oczodołów. "Kocham cię. Kocham cię od osiemnastego roku życia, a wczoraj byłem dla ciebie pieprzonym draniem i przepraszam."
Poczucie winy uderza we mnie jak ciężarówka cofająca się po mojej klatce piersiowej.
Bo sześć godzin temu krzyczałam imię obcego mężczyzny w hotelową poduszkę, gdy pieprzył mnie tak mocno, że zagłówek pękł o ścianę, a teraz mój mąż siedzi w naszej kuchni z czerwonymi oczami i mówi, że mnie kocha, a ja mam… co?
Przytulić go? Powiedzieć, że wszystko w porządku? Udawać, że nie przeżyłam właśnie najlepszego seksu w życiu z dwudziestokilkuletnim facetem, który zaczyna dla mnie pracę za cztery godziny?
Przytulam go. Mówię, że wszystko w porządku. Wtula twarz w moją szyję, a jego oddech jest stęchły — whisky, sen i coś kwaśnego pod spodem.
Trwam nieruchomo, patrząc na ścianę za nim, i nie drgam, gdy jego usta trafiają dokładnie w miejsce, które oznaczyły zęby Jonaha. Nie zauważa siniaka. Nie zauważa niczego.
Nigdy nie zauważa.
"Może możemy być lepsi," mówię w jego włosy. Pachną tłuszczem i poduszkami z kanapy, na których leżał całą noc. "Może teraz, kiedy wiemy, że jest problem, w końcu o nim porozmawiamy."
Mówię to szczerze. Próbuję w to wierzyć. On już wie, czego potrzebuję — albo przynajmniej wie, że potrzebuję czegoś innego. Może to wystarczy. Może spróbuje.
Może Jonah był przypadkiem, zastrzykiem adrenaliny, ciałem, które akurat wiedziało, co robi, i każdy facet, który się postara, mógłby sprawić, że poczuję się tak samo.
Może Nolan się nauczy.
Odchyla się. Obejmuję moją twarz. Jego dłonie są wilgotne i lekko zimne, jakby ściskał tę szklankę whisky przez długie godziny.
Całuje mnie powoli i niepewnie, jakby prosił o pozwolenie. Jego wargi są suche i popękane, smakują tanim bourbonem i muszę walczyć z odruchem odwrócenia głowy. Całuję go z powrotem i próbuję… próbuję z całych sił coś poczuć.
Kładę dłonie na jego piersi i przyciągam go do siebie. Przechylam biodra w jego stronę. Robię pierwszy ruch, bo może jeśli ja poprowadzę, to zadziała.
Kończymy na kanapie w salonie. Jego ręce na mojej talii. Moje dżinsy na podłodze. Pozycja jak zawsze — on na górze, oparty na łokciach, jego ruchy równe i… tak kurewsko przewidywalne.
Owijam nogi wokół niego. Przyciągam go głębiej. Wbijam paznokcie w jego plecy tak, jak wbijałam je w Jonaha i czekam, aż to uderzy, czekam na iskrę, czekam, aż moje ciało zapłonie tak, jak dwanaście godzin temu w tamtym hotelowym pokoju.
Nic.
Usta Nolana są na mojej szyi. Jego oddech jest gorący i miarowy. Stara się, widzę to. Jego dłoń przesuwa się między nami, znajduje mnie, wykonuje ten sam dwupalczasty ruch, który powtarza od czasów studiów.
Zamykam oczy i się koncentruję. Skupiam się na jego ciężarze. Skupiam się na jego dłoniach. Skupiam się na tym, że to mój mąż, mężczyzna, którego wybrałam, z którym zbudowałam życie.
No dalej. Poczuj coś. Cokolwiek. Proszę.
Jego biodra przyspieszają. Jest blisko. Wiem, bo wtula twarz w moje ramię i cichnie dokładnie tak, jak zawsze.
Zaciskam się wokół niego i wydaję z siebie dźwięk, który musi usłyszeć — ten, który robię od dwunastu lat — a jego ciało drży i szarpie się i z jękiem opada na mnie.
"W porządku?" mamrocze w moją obojczyk.
"Tak." Mój głos brzmi zwyczajnie. Moja twarz jest ułożona. "Było dobrze."
Wierzy mi. Całuje moje ramię i przekręca się na bok, przyciągając mnie do swojej piersi. Po trzech minutach jego oddech się wyrównuje. Śpi.
Całą noc martwił się o mnie, pił w kuchni, zastanawiał się, gdzie jest jego żona, a teraz wróciła i wszystko jest dobrze, więc może odpocząć.
Leżę pod jego ramieniem i patrzę w sufit.
Seks na zgodę miał to wszystko naprawić. To był cały plan — wrócić do domu, połączyć się na nowo, udowodnić, że to, co wydarzyło się z Jonah, to tylko nowość. Reakcja chemiczna.
Adrenalina i tequila i dreszcz robienia czegoś, czego nigdy wcześniej nie robiłam. Każdy mężczyzna mógłby sprawić, że tak się poczuję. Nolan musi się tylko bardziej postarać.
Ale próbował. Widziałam, jak się starał. Jego ręka między moimi udami, jego usta na mojej szyi, jego oczy, które pytały, czy jest dobrze.
A ja nie czułam nic. Absolutnie nic, do cholery. Jakby próbować zapalić zapałkę, która już została zużyta i wypaliła się do końca.
Jonah sprawił, że doszłam tak mocno, że płakałam. Nolan sprawił, że udawałam tak mocno, że chciałam płakać.
Wysuwam się spod jego ramienia. Nie rusza się. Idę do łazienki, odkręcam prysznic i stoję pod wodą, aż robi się zimna.
Szoruję skórę gąbką, aż jest różowa i podrażniona, jakby mocniej dociskając mogła zetrzeć pamięć czyichś rąk.
Nie mogę. Odciski palców Jonaha są już pod moją skórą, nie na niej.
Wycieram się. Staję przed szafą. Jonah Embry zaczyna po lunchu.
Moja ręka sięga po granatową marynarkę, tę, która dobrze leży na ramionach, którą zakładam na posiedzenia zarządu i kolacje z inwestorami, kiedy muszę wyglądać jak kobieta, która się nie cofa.
Zatrzymuję się. Odkładam ją. Biorę szarą.
Potem odkładam szarą i sięgam po granatową.
Ręce mi się trzęsą. Mam trzydzieści pięć lat, prowadzę firmę, w zeszłym kwartale zamknęłam kontrakt na siedmiocyfrową sumę, a moje ręce trzęsą się jak u piętnastolatki, która zaraz zobaczy chłopaka, który jej się podoba na korytarzu.
To nie jest chłopak, który mi się podoba. To mój pracownik. Jednorazowy błąd, którym muszę się zająć profesjonalnie i nigdy, przenigdy nie powtórzyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować