Drzwi do pokoju hotelowego ledwo się zamykają, zanim przyciska mnie do nich całym ciałem.
"Jonah," mówi wbijając twarz w moją szyję. Jego dłoń płasko opiera się o drzwi obok mojej głowy. "To moje imię. Teraz podaj mi swoje."
Ten drań. Powiedziałam, że bez imion, ale on najwyraźniej postanowił zignorować moje zasady.
Chwytam go za przód koszuli i przyciągam jego usta do swoich. Smakuje tequilą i solą i nie chcę rozmawiać, nie chcę imion, chcę przejść od razu do tego, co przez piętnaście lat mnie omijało.
Pozwala mi się całować przez dwie sekundy. Potem jego dłoń odnajduje moją szczękę i odciąga moją twarz. "Twoje imię." Odsuwa się na tyle, że widzę całą jego twarz.
Kciuk przesuwa się po mojej szczęce, powoli, śledząc kość aż do brody.
"Czy to ma znaczenie?" Chwytam go za przód dżinsów i przyciągam go do siebie, próbując zlikwidować dystans, zamknąć mu usta.
Nie ustępuje. Jego biodra zostają w miejscu, dłoń na mojej szczęce, zielone oczy patrzą stabilnie, podczas gdy moje ledwo łapią ostrość.
"Nie pieprzę się z kobietami, których nie mogę nazwać po imieniu." Jego kciuk naciska zawias mojej szczęki.
"Aubrey," szepczę niechętnie.
Wie, że kłamię. Ale zdaje się, że go to nie obchodzi.
"Aubrey." Wypowiada to powoli, po czym znów mnie całuje, a druga dłoń zsuwa się na tył mojej szyi, zaciskając się. Przestaję myśleć o imionach.
Odpieram się od drzwi, próbuję skierować go w stronę łóżka. Nie rusza się. Pcham mocniej.
Łapie oba moje nadgarstki jedną ręką i przyciska je do drewna nad moją głową, a dźwięk, który ze mnie wydobywa, to żenujące pół westchnienie, pół jęk.
"Nie ty tu rządzisz," mówi przy moich ustach. "To nie tak działa."
"Och, kochanie," szepczę z uśmiechem. "Zawsze rządzę."
"Nie tym razem, malutka." Gryzie moją dolną wargę i ciągnie. "Dziś wieczorem masz milczeć i pozwolić mi robić, co chcę."
Kurwa…
Moje ciało mówi tak, zanim mój mózg nadąży. Moje biodra napierają na jego, a on się śmieje — cicho, ledwo słyszalnie — i puszcza moje nadgarstki. Zamiast tego łapie mnie za biodra. Podnosi, obraca i kładzie na łóżku tak szybko, że podskakuję.
Zaczynam siadać. On popycha mnie z powrotem. Jedną ręką na mostku, płasko, przytrzymuje mnie w miejscu, patrząc na mnie.
"Zostań," rozkazuje.
"Nie jestem pieprzonym psem."
"To przestań się wiercić." Ściąga przez głowę koszulkę — smukłe mięśnie na długich kościach, blizna pod lewym obojczykiem. Przyłapuje mnie na gapieniu się. Pozwala mi patrzeć.
Sięgam po jego pasek. Łapie mnie za rękę i układa ją z powrotem na materacu.
"Nie mówiłem, że możesz mnie dotykać."
"To jednorazowa akcja," przypominam mu. "Nie mamy całej nocy."
"Mamy." Klęka na łóżku, jedno kolano między moimi udami, i pochyla się tak, że jego usta są przy moim uchu. "I zamierzam wykorzystać każdą minutę."
Jego ręce znajdują brzeg mojej koszulki i ściągają ją przez głowę. Bez stanika, bo wyszłam z domu w tym, co pierwsze wpadło mi w ręce. Powietrze uderza w moją skórę i wzdrygam się pod jego spojrzeniem. Jakby decydował, od czego... zacząć.
Zaczyna od mojej szyi. Jego usta suną powoli w dół jej boku, zęby muskają ścięgno. Chwytam go za ramiona, by przyciągnąć bliżej, a on znów łapie moje nadgarstki, przygniatając je do boków.
"Co mówiłem?" Nawet nie podnosi głowy. Mówi to wprost na mój obojczyk, usta suną po kości, dłonie zaciśnięte na moich nadgarstkach jak kajdanki.
"Pierdol się." Syczę w sufit, bo nie mogę dosięgnąć jego twarzy.
Nienawidzę go. Nienawidzę, że kazał mi się nie ruszać, a moje ciało po prostu… posłuchało. Nienawidzę, że Nolan mógłby mnie trzymać przez sto lat i nic bym nie poczuła, a ten obcy robi to przez dziesięć sekund i jestem mokra, trzęsę się i zaraz zacznę błagać.
"W końcu." Gryzie miejsce, gdzie moja szyja spotyka się z ramieniem i całe moje ciało wygina się w łuk nad materacem. "Teraz jestem trochę zajęty."
Zjeżdża niżej. Obojczyk. Płaska część mostka. Linia żeber. Za każdym razem, gdy próbuję się poruszyć — złapać go, nakierować, przyspieszyć — zatrzymuje się. Czeka. Przytrzymuje moje ręce, aż znieruchomię, wtedy zaczyna od nowa.
To doprowadza do szału. Ale to najlepsze, co kiedykolwiek czułam.
Kiedy jego usta docierają do mojego brzucha, trzęsę się. Każde zakończenie nerwowe płonie naraz i nie panuję nad żadnym z nich.
"Kiedy skończę z tobą," haczy palcami o pasek moich dżinsów i ściąga je jednym ruchem — razem z majtkami, "obiecuję, że będziesz błagać o więcej."
Jego usta lądują na mnie, a mój mózg robi się biały.
Jego dłonie zaciskają się na moich udach, rozchylają je, a język trafia od razu we właściwe miejsce. Chwytam go za głowę — tym razem pozwala — i przyciągam bliżej, bo jestem chciwa i zdesperowana i nie dbam o to, jak to wygląda.
Dochodzi mi tak mocno, że na brzegach wzroku robi mi się ciemno.
Plecy odrywają się od materaca, uda zaciskają się na jego głowie, a dźwięk, który ze mnie wychodzi, nie jest ani cichy, ani… udawany. Jest prawdziwy, brzydki i głośny, i nie mogłabym go podrobić choćbym próbowała milion razy.
Nie przestaje. Zwalnia, przeprowadza mnie przez to, a zanim złapię oddech, wraca do pełnej siły i znów się wspinam, chwytając za wezgłowie, bo potrzebuję czegoś solidnego, gdy moje ciało pisze się na nowo.
Drugi raz rozrywa mnie na kawałki. Płaczę, łzy spływają mi w bok we włosy, i nie wiem czemu.
A może wiem.
Przez piętnaście lat myślałam, że seks to coś, co znoszę, a obcy potrzebował czterdziestu minut, by udowodnić mi, że się myliłam.
Jonah podnosi głowę. Otarł usta grzbietem dłoni. Patrzy na mnie tymi zielonymi oczami, które widzą za dużo.
"W porządku?" pyta.
Wpatruję się w sufit. Moja klatka unosi się i opada ciężko.
Nie jestem w porządku. Jestem… naprawdę przeorana.
Chwytam Jonaha za kark i przyciągam go do siebie.
***
Gdy nadchodzi poniedziałkowy poranek, leżę na brzuchu, patrząc jak kurz tańczy w świetle wpadającym przez okno. Całe ciało boli. Uda, szczęka, siniaki na żebrach od jego uścisku. Dociskam palce do śladów, bo chcę je czuć, póki nie znikną.
Jonah stoi przy minibarku bez koszulki. Spodnie dresowe nisko na biodrach. Robi kawę.
Przynosi mi filiżankę bez pytania. Czarna, jedna łyżeczka cukru. Dokładnie taką piję.
"Skąd wiedziałeś?" pytam cicho.
"Zamówiłaś whiskey czystą. Bez śmietanki, bez dodatków." Siada na krawędzi łóżka. "Założyłem, że kofeinę bierzesz tak samo."
Czy obserwował mnie, zanim go zauważyłam?
Pojawia się to pytanie i natychmiast je topię.
Jeśli wyłapał moje zamówienie z drugiego końca baru, patrzył na mnie, zanim ja zauważyłam jego. Co znaczy, że to nie ja go wybrałam. Pozwolił mi tylko myśleć, że tak było.
No dobra, pierdol to. To i tak nie ma znaczenia.
Pijemy w ciszy, która wydaje się niezręczna.
Powinnam coś powiedzieć. Może podziękować. Czy ludzie tak robią po czymś takim? Dzięki za orgazmy, miłego życia?
"Wczoraj wieczorem było..." zaczynam i od razu mam ochotę połknąć własny język. Co mam powiedzieć? Że to odmieniło moje życie? Że wczorajsza noc pokazała, że całe moje małżeństwo było stratą czasu? "...dobre."
Jonah patrzy na mnie ponad filiżanką. Kącik ust mu drga. "Dobre?"
Oh, zamknij się już.
"Tak, dobre." Wychodzi sztywno. "Ale to była jednorazowa akcja, więc…"
Mówię to na serio. Muszę mówić to na serio.
Obserwuje moje usta, kiedy to mówię. Bierze kolejny powolny łyk kawy.
"Już wpisałem swój numer do twojego telefonu." Odsuwa się na jednej ręce, zero poczucia winy. "Możesz chcieć naprawić ten ekran, swoją drogą."
Co do cholery…
"Mówiłam: żadnych numerów," podnoszę głos.
"Dużo rzeczy mi wczoraj mówiłaś." Uśmiecha się szeroko. "Na przykład, że masz na imię Aubrey."
Nie mam na to odpowiedzi, więc wkładam buty i mówię sobie, że w samochodzie usunę jego numer.
Telefon wibruje na szafce nocnej — pajęczyna pęknięcia rozświetla się powiadomieniem o mailu. Kendra Hudson, szefowa HR.
Nowy EA — CV w załączniku do wglądu przed pierwszym dniem pracy.
Otwieram załącznik i widzę profesjonalne zdjęcie w rogu.
Jonah Embry. Dwadzieścia pięć lat. Licencjat z marketingu. Na zdjęciu jest…
Czekaj… CO?
Nie. Nie, nie, nie.
Mój jednonocny numer to mój nowy asystent zarządu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Całą drogę do domu powtarzam sobie, co mam powiedzieć.
To był błąd. Głupi, lekkomyślny, jednorazowy błąd, który wydarzył się, bo byłaś pijana i wściekła, a twój mąż kazał ci to zrobić.
Jonah to nikt. Dosłownie tylko ciało. Ciepłe usta i para rąk, które akurat znalazły się w odpowiednim barze o odpowiedniej porze.
Zaraz wejdziesz do tego domu, spojrzysz Nolanowi w oczy i naprawisz swoje małżeństwo jak dorosła, do cholery.
Kierownica ślizga mi się pod dłońmi. Wycieram je o dżinsy — odciski palców Jonaha są wciąż wygniecione na moich biodrach pod materiałem, a za każdym razem, gdy przesuwam się na siedzeniu, czuję ból między nogami. Surowe miejsce na szyi, tam gdzie mnie ugryzł i przytrzymał.
Przestań o nim myśleć.
Skręcam w naszą ulicę. Dom wygląda tak samo. Biała elewacja, czarne okiennice, hortensja przy skrzynce na listy, której Nolan nie przyciął od trzech lat, bo nie zauważa rzeczy, które wymagają pielęgnacji, dopóki nie zaczną krzyczeć wystarczająco głośno.
Siedzę na podjeździe przez pełne dwie minuty z włączonym silnikiem.
Jonah Embry to twój nowy asystent. To problem, który rozwiążesz w pracy, w biurze, w garniturze i z miną CEO. Teraz jesteś żoną. Zachowuj się jak żona.
Wyłączam silnik. Idę do drzwi wejściowych. Wkładam klucz do zamka.
Nolan jest w kuchni.
Siedzi na stołku przy wyspie z szklanką whisky przed sobą, do połowy pustą. Jego oczy są czerwone i spuchnięte, jakby płakał, albo pił, albo robił jedno i drugie. Ma na sobie te same ubrania, co wczoraj.
Kołnierzyk jego koszuli jest ciemny od potu, a na rękawie plama z tłuszczu, która — jestem prawie pewna — była tam już wczoraj. Telewizor jest wyjątkowo wyłączony.
Podnosi wzrok, gdy wchodzę, a jego twarz… załamuje się.
"Przepraszam." Jego głos jest zdarty i zachrypnięty. "Sloane, tak mi przykro. Nie chciałem tego wszystkiego. To, co powiedziałem, było okrutne i obrzydliwe i nie wiem, dlaczego…" Przełyka ślinę.
"Nolan, ja muszę…" Otwieram usta, ale słowa nie chcą przejść przez gardło.
Przyciska pięty dłoni do oczodołów. "Kocham cię. Kocham cię od osiemnastego roku życia, a wczoraj byłem dla ciebie pieprzonym draniem i przepraszam."
Poczucie winy uderza we mnie jak ciężarówka cofająca się po mojej klatce piersiowej.
Bo sześć godzin temu krzyczałam imię obcego mężczyzny w hotelową poduszkę, gdy pieprzył mnie tak mocno, że zagłówek pękł o ścianę, a teraz mój mąż siedzi w naszej kuchni z czerwonymi oczami i mówi, że mnie kocha, a ja mam… co?
Przytulić go? Powiedzieć, że wszystko w porządku? Udawać, że nie przeżyłam właśnie najlepszego seksu w życiu z dwudziestokilkuletnim facetem, który zaczyna dla mnie pracę za cztery godziny?
Przytulam go. Mówię, że wszystko w porządku. Wtula twarz w moją szyję, a jego oddech jest stęchły — whisky, sen i coś kwaśnego pod spodem.
Trwam nieruchomo, patrząc na ścianę za nim, i nie drgam, gdy jego usta trafiają dokładnie w miejsce, które oznaczyły zęby Jonaha. Nie zauważa siniaka. Nie zauważa niczego.
Nigdy nie zauważa.
"Może możemy być lepsi," mówię w jego włosy. Pachną tłuszczem i poduszkami z kanapy, na których leżał całą noc. "Może teraz, kiedy wiemy, że jest problem, w końcu o nim porozmawiamy."
Mówię to szczerze. Próbuję w to wierzyć. On już wie, czego potrzebuję — albo przynajmniej wie, że potrzebuję czegoś innego. Może to wystarczy. Może spróbuje.
Może Jonah był przypadkiem, zastrzykiem adrenaliny, ciałem, które akurat wiedziało, co robi, i każdy facet, który się postara, mógłby sprawić, że poczuję się tak samo.
Może Nolan się nauczy.
Odchyla się. Obejmuję moją twarz. Jego dłonie są wilgotne i lekko zimne, jakby ściskał tę szklankę whisky przez długie godziny.
Całuje mnie powoli i niepewnie, jakby prosił o pozwolenie. Jego wargi są suche i popękane, smakują tanim bourbonem i muszę walczyć z odruchem odwrócenia głowy. Całuję go z powrotem i próbuję… próbuję z całych sił coś poczuć.
Kładę dłonie na jego piersi i przyciągam go do siebie. Przechylam biodra w jego stronę. Robię pierwszy ruch, bo może jeśli ja poprowadzę, to zadziała.
Kończymy na kanapie w salonie. Jego ręce na mojej talii. Moje dżinsy na podłodze. Pozycja jak zawsze — on na górze, oparty na łokciach, jego ruchy równe i… tak kurewsko przewidywalne.
Owijam nogi wokół niego. Przyciągam go głębiej. Wbijam paznokcie w jego plecy tak, jak wbijałam je w Jonaha i czekam, aż to uderzy, czekam na iskrę, czekam, aż moje ciało zapłonie tak, jak dwanaście godzin temu w tamtym hotelowym pokoju.
Nic.
Usta Nolana są na mojej szyi. Jego oddech jest gorący i miarowy. Stara się, widzę to. Jego dłoń przesuwa się między nami, znajduje mnie, wykonuje ten sam dwupalczasty ruch, który powtarza od czasów studiów.
Zamykam oczy i się koncentruję. Skupiam się na jego ciężarze. Skupiam się na jego dłoniach. Skupiam się na tym, że to mój mąż, mężczyzna, którego wybrałam, z którym zbudowałam życie.
No dalej. Poczuj coś. Cokolwiek. Proszę.
Jego biodra przyspieszają. Jest blisko. Wiem, bo wtula twarz w moje ramię i cichnie dokładnie tak, jak zawsze.
Zaciskam się wokół niego i wydaję z siebie dźwięk, który musi usłyszeć — ten, który robię od dwunastu lat — a jego ciało drży i szarpie się i z jękiem opada na mnie.
"W porządku?" mamrocze w moją obojczyk.
"Tak." Mój głos brzmi zwyczajnie. Moja twarz jest ułożona. "Było dobrze."
Wierzy mi. Całuje moje ramię i przekręca się na bok, przyciągając mnie do swojej piersi. Po trzech minutach jego oddech się wyrównuje. Śpi.
Całą noc martwił się o mnie, pił w kuchni, zastanawiał się, gdzie jest jego żona, a teraz wróciła i wszystko jest dobrze, więc może odpocząć.
Leżę pod jego ramieniem i patrzę w sufit.
Seks na zgodę miał to wszystko naprawić. To był cały plan — wrócić do domu, połączyć się na nowo, udowodnić, że to, co wydarzyło się z Jonah, to tylko nowość. Reakcja chemiczna.
Adrenalina i tequila i dreszcz robienia czegoś, czego nigdy wcześniej nie robiłam. Każdy mężczyzna mógłby sprawić, że tak się poczuję. Nolan musi się tylko bardziej postarać.
Ale próbował. Widziałam, jak się starał. Jego ręka między moimi udami, jego usta na mojej szyi, jego oczy, które pytały, czy jest dobrze.
A ja nie czułam nic. Absolutnie nic, do cholery. Jakby próbować zapalić zapałkę, która już została zużyta i wypaliła się do końca.
Jonah sprawił, że doszłam tak mocno, że płakałam. Nolan sprawił, że udawałam tak mocno, że chciałam płakać.
Wysuwam się spod jego ramienia. Nie rusza się. Idę do łazienki, odkręcam prysznic i stoję pod wodą, aż robi się zimna.
Szoruję skórę gąbką, aż jest różowa i podrażniona, jakby mocniej dociskając mogła zetrzeć pamięć czyichś rąk.
Nie mogę. Odciski palców Jonaha są już pod moją skórą, nie na niej.
Wycieram się. Staję przed szafą. Jonah Embry zaczyna po lunchu.
Moja ręka sięga po granatową marynarkę, tę, która dobrze leży na ramionach, którą zakładam na posiedzenia zarządu i kolacje z inwestorami, kiedy muszę wyglądać jak kobieta, która się nie cofa.
Zatrzymuję się. Odkładam ją. Biorę szarą.
Potem odkładam szarą i sięgam po granatową.
Ręce mi się trzęsą. Mam trzydzieści pięć lat, prowadzę firmę, w zeszłym kwartale zamknęłam kontrakt na siedmiocyfrową sumę, a moje ręce trzęsą się jak u piętnastolatki, która zaraz zobaczy chłopaka, który jej się podoba na korytarzu.
To nie jest chłopak, który mi się podoba. To mój pracownik. Jednorazowy błąd, którym muszę się zająć profesjonalnie i nigdy, przenigdy nie powtórzyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przychodzę do biura trzy godziny wcześniej i przestawiam biurko jak psychopatka.
Długopisy wyrównane. Monitor przetarty. Kalendarz przeorganizowany dwa razy. Czytam tego samego maila cztery razy i nie potrafię powtórzyć ani jednego słowa, bo mój mózg jest zepsutym gramofonem, który odtwarza jedną ścieżkę w kółko.
Jonah Embry, dwadzieścia pięć lat, licencjat z marketingu, mężczyzna, który doprowadził cię do orgazmu, aż płakałaś, zaraz przejdzie przez te drzwi i nazwie cię "proszę pani".
Szyja mi pulsuje. Kołnierz marynarki zakrywa siniaka, ale czuję, jak tętni pod spodem za każdym razem, gdy przełykam, i każde to uderzenie odsyła mnie prosto do hotelowego pokoju, do zębów wbijających się w moją skórę, podczas gdy błagałam, żeby nie przestawał.
Otwieram plik Santorini. Gapię się na niego. Nic nie przyswajam. Wzrok zjeżdża mi na szklaną ścianę, za którą widzę puste biurko — teraz jego biurko.
Punkt jedenasta drzwi się otwierają. Kendra Hudson, szefowa HR, wchodzi z nim za sobą, i każda komórka mojego ciała zapala się jednocześnie.
Obcisła grafitowa koszula wpuszczona w ciemne spodnie. Gładko ogolony. Krótko ścięte włosy pod biurowym światłem wyglądają ostrzej — mniej jak na parkiecie, bardziej jak w sali konferencyjnej.
— Sloane, to jest Jonah Embry, twój nowy asystent wykonawczy. — Kendra gestykuluje między nami swoim promiennym uśmiechem HR. — Jonah, to Sloane Norcott, prezeska zarządu.
Wyciąga do mnie dłoń i widzę szybki błysk w jego oczach. Jakby właśnie pociągnął za wajchę automatu i patrzył, jak wszystkie trzy symbole ustawiają się w jednej linii.
Kurwa, powiedziałam mu, że nazywam się Aubrey.
— Dzień dobry, pani Norcott. — Jego uścisk dłoni jest pewny, profesjonalny i nic ponadto.
Tylko że kciukiem muska wnętrze mojego nadgarstka i fala gorąca uderza mi do ramienia.
— Witamy w zespole, Jonah.
Brzmię jak prezeska. W środku krzyczę.
Ten dzień to mistrzostwo tortur. Na spotkaniu strategicznym o czternastej siedzi za mną z notesem, schludnym charakterem pisma, a gdy zatrzymuję się w pół zdania, szukając liczby, pochyla się i szepcze „czternaście procent” tak blisko mojego ucha, że czuję jego oddech na szyi.
O trzeciej przynosi mi kawę — czarną, jedna łyżeczka cukru, bez pytania. Trzyma drzwi bez przesady, przekierowuje telefon od dostawcy, który zabrałby dwadzieścia minut, rozwiązuje konflikt w harmonogramie między dwoma szefami działów, jakby pracował tu od miesięcy.
Jest bezbłędny. Co oznacza, że nie mam absolutnie żadnego, kurwa, powodu, żeby go zwolnić.
W końcu biuro pustoszeje i zostajemy sami w sali konferencyjnej. Sięga po dokument przez moje ramię, jego tors centymetr od mojego barku, jego usta znów tuż przy moim uchu i zostaje o chwilę za długo.
— Jest pani spięta, pani Norcott. — Mówi cicho. — Powinna pani pozwolić komuś się tym zająć.
Jego palce muskają brzeg teczki, a gdy się cofa, jego spojrzenie łapie moje i nie puszcza. Dwie sekundy dłużej niż wymagałaby tego profesjonalność. Mój oddech wyraźnie się zmienia i wiem, że to słyszy, bo kącik jego ust drga.
— Wie pani, jeśli trzeba, żebym został dziś dłużej... — kącik jego ust drga — nie mam nic przeciwko nadgodzinom.
Teraz serce wali mi w gardle. Gorąco w brzuchu opada niżej za każdym razem, gdy się zbliża, zbierając się między biodrami.
Ten skurwiel dokładnie wie, co robi. I czerpie z tego przyjemność.
Mózg podsuwa mi kolejne migawki z zeszłej nocy — jego dłonie rozchylające mi uda, jego głowa między moimi nogami, spojrzenie po wszystkim, z podbródkiem mokrym i oczami nieodwracającymi wzroku, bez cienia skruchy.
Muszę go stąd wyrzucić. Z tego pokoju. Z mojej przestrzeni. Z mojej pojebanej głowy.
— Jonah. — Zachowuję profesjonalny ton. — Potrzebuję umowy z Baxterem. Wersja czerwcowa. Jest na wspólnym dysku, drugi folder.
Kiwnięciem głowy wychodzi. Wrócił cztery minuty później z wydrukowaną kopią.
To niewłaściwa wersja. Projekt z kwietnia. Błąd początkującego, który popełnić może każdy nowy pracownik, a każdy rozsądny szef poprawiłby krótkim mailem.
Kurwa, rozsądek.
Ten piękny, bezczelny idiota właśnie dał mi to, za czym cały dzień tęskniłam — uzasadniony, udokumentowany, gotowy do akt powód, by go zwolnić.
Bez tłumaczeń. Czyste, profesjonalne zwolnienie, a potem on wychodzi z tego budynku i z mojego życia, i już nigdy nie będę musiała patrzeć mu w oczy.
— Zamknij drzwi — mówię.
Unosi brwi. Patrzy na mnie o sekundę za długo, skanując mnie wzrokiem. Potem kącik jego ust powoli się unosi, jakby już wiedział, dokąd to zmierza. Nie ma pojęcia.
— Jasne. — Zamyka drzwi jedną ręką za plecami, nie odwracając wzroku ani na chwilę.
Opiera się o framugę, ramiona luźno wzdłuż ciała. Broda lekko uniesiona, szczęka odsłonięta, szyja długa. Oczy półprzymknięte, ciężar ciała przesunięty na jedno biodro, wygląda, jakby już rozbierał mnie w myślach.
— To projekt z kwietnia. — Rzucam teczkę na biurko. — Poprawiona wersja na czerwiec idzie jutro rano do zespołu prawnego Isaaca Baxtera. Gdybym tego nie zauważyła, przedstawialibyśmy warunki na osiem cyfr, które już nie obowiązują.
Oto to. Mrugnięcie. Maleńki reset w jego oczach, gdy uświadamia sobie, że to nie to, czego się spodziewał.
— Moja pomyłka. — Prostuje się. — Zaraz przyniosę właściwą wersję.
— Nie. Nie przyniesiesz. — Krzyżuję ramiona i opieram się o krzesło. — Wiesz, że mogłabym cię za to zwolnić? Pierwszy dzień, a już naraziłeś bieżącą umowę.
Jego szczęka napina się. Profesjonalna maska pęka i pod spodem jest czyste, niewzruszone… rozbawienie?
Zatapia się głębiej w framudze. Odchyla głowę do tyłu, rozstawia szerzej nogi, krzyżuje ramiona na piersi. Patrzy na mnie, jakby uważał, że blefuję.
— Naprawdę to zrobisz tylko dlatego, że tak bardzo boisz się przyznać, że najchętniej wdrapałabyś się na mnie tutaj i teraz?
Powietrze znika z pokoju.
Odpycha się od drzwi i wolno podchodzi do mojego biurka. Każdy krok jakby dawał mi czas na zatrzymanie go — ale wie, że tego nie zrobię.
— Przekraczasz granicę — mówię.
— A ty przez cały dzień ruchasz mnie wzrokiem. — Podchodzi do biurka, opiera obie dłonie płasko na blacie i pochyla się, aż nasze twarze są na jednym poziomie. — Czuję twój zapach stąd. Jesteś mokra od jedenastej, Aubrey .
Aubrey. Kurwa.
Wypowiada to fałszywe imię, jakby mnie rozbierał przed publicznością.
Moje krzesło odsuwa się do tyłu. Wstaję, zanim zdaję sobie sprawę, że się ruszyłam, obie dłonie na biurku, odzwierciedlam jego postawę, nasze twarze dzieli stopa. — Powiedz to jeszcze raz, a skończę twoją karierę, zanim się zacznie.
— To które imię wolisz? — Jego wzrok zjeżdża na moje usta i tam zostaje. — Aubrey, skarbie, czy może o Boże, Jonah, nie przestawaj ? Odpowiadałaś na wszystkie trzy zeszłej nocy.
Płonę na twarzy. Moja opanowanie pęka na pół i on widzi każdy odprysk. Jest o cal ode mnie, czuję ciepło bijące z jego ciała, uda mimowolnie się zaciskają.
Chcę go spoliczkować, pocałować i wdrapać się na niego i nienawidzę się za wszystkie trzy pragnienia.
— Jesteś tylko tymczasowy. — Nie ukrywam jadu w głosie. — Masz dwadzieścia pięć lat, jesteś asystentem z wielką gębą i nigdy więcej nie będziesz się tak do mnie odzywać.
Bezczelność znika z jego twarzy, jakby ktoś wyciągnął korek. Jego szczęka się zaciska, kiwa powoli głową, jakby właśnie potwierdziłam coś, na co miał nadzieję, że nie powiem.
Odsuwa się od biurka, prostuje i kieruje się do drzwi. Patrzę na jego plecy. Na naciągnięcie koszuli na ramionach.
I w tych dwóch sekundach, zanim przekręci klamkę, mój mózg przewija na szybko następne siedemdziesiąt dwie godziny — jego skargę, śledztwo HR, zarząd dowiadujący się, że ich prezeska zwolniła asystenta pierwszego dnia po tym, jak spędziła z nim noc.
— Zaczekaj — mówię.
Pięknie, Sloane. Wciąż wmawiasz sobie, że chodzi o firmę.
Zatrzymuje się, ale się nie odwraca.
— Nie powinnam była tego mówić. — Muszę wypchnąć z siebie te słowa. — To było nieprofesjonalne, nie powtórzy się.
Wciąż się nie odwraca. Dłoń trzyma na klamce.
— Jeszcze jedna szansa. — Mój głos jest spokojny tylko dlatego, że go tłumię. — Jutro o tej samej porze. Nie spóźnij się.
Przesuń w górę, aby kontynuować