passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Mrs CEO: Strictly Unprofessional - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

Mrs CEO: Strictly Unprofessional

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Przychodzę do biura trzy godziny wcześniej i przestawiam biurko jak psychopatka.

Długopisy wyrównane. Monitor przetarty. Kalendarz przeorganizowany dwa razy. Czytam tego samego maila cztery razy i nie potrafię powtórzyć ani jednego słowa, bo mój mózg jest zepsutym gramofonem, który odtwarza jedną ścieżkę w kółko.

Jonah Embry, dwadzieścia pięć lat, licencjat z marketingu, mężczyzna, który doprowadził cię do orgazmu, aż płakałaś, zaraz przejdzie przez te drzwi i nazwie cię "proszę pani".

Szyja mi pulsuje. Kołnierz marynarki zakrywa siniaka, ale czuję, jak tętni pod spodem za każdym razem, gdy przełykam, i każde to uderzenie odsyła mnie prosto do hotelowego pokoju, do zębów wbijających się w moją skórę, podczas gdy błagałam, żeby nie przestawał.

Otwieram plik Santorini. Gapię się na niego. Nic nie przyswajam. Wzrok zjeżdża mi na szklaną ścianę, za którą widzę puste biurko — teraz jego biurko.

Punkt jedenasta drzwi się otwierają. Kendra Hudson, szefowa HR, wchodzi z nim za sobą, i każda komórka mojego ciała zapala się jednocześnie.

Obcisła grafitowa koszula wpuszczona w ciemne spodnie. Gładko ogolony. Krótko ścięte włosy pod biurowym światłem wyglądają ostrzej — mniej jak na parkiecie, bardziej jak w sali konferencyjnej.

— Sloane, to jest Jonah Embry, twój nowy asystent wykonawczy. — Kendra gestykuluje między nami swoim promiennym uśmiechem HR. — Jonah, to Sloane Norcott, prezeska zarządu.

Wyciąga do mnie dłoń i widzę szybki błysk w jego oczach. Jakby właśnie pociągnął za wajchę automatu i patrzył, jak wszystkie trzy symbole ustawiają się w jednej linii.

Kurwa, powiedziałam mu, że nazywam się Aubrey.

— Dzień dobry, pani Norcott. — Jego uścisk dłoni jest pewny, profesjonalny i nic ponadto.

Tylko że kciukiem muska wnętrze mojego nadgarstka i fala gorąca uderza mi do ramienia.

— Witamy w zespole, Jonah.

Brzmię jak prezeska. W środku krzyczę.

Ten dzień to mistrzostwo tortur. Na spotkaniu strategicznym o czternastej siedzi za mną z notesem, schludnym charakterem pisma, a gdy zatrzymuję się w pół zdania, szukając liczby, pochyla się i szepcze „czternaście procent” tak blisko mojego ucha, że czuję jego oddech na szyi.

O trzeciej przynosi mi kawę — czarną, jedna łyżeczka cukru, bez pytania. Trzyma drzwi bez przesady, przekierowuje telefon od dostawcy, który zabrałby dwadzieścia minut, rozwiązuje konflikt w harmonogramie między dwoma szefami działów, jakby pracował tu od miesięcy.

Jest bezbłędny. Co oznacza, że nie mam absolutnie żadnego, kurwa, powodu, żeby go zwolnić.

W końcu biuro pustoszeje i zostajemy sami w sali konferencyjnej. Sięga po dokument przez moje ramię, jego tors centymetr od mojego barku, jego usta znów tuż przy moim uchu i zostaje o chwilę za długo.

— Jest pani spięta, pani Norcott. — Mówi cicho. — Powinna pani pozwolić komuś się tym zająć.

Jego palce muskają brzeg teczki, a gdy się cofa, jego spojrzenie łapie moje i nie puszcza. Dwie sekundy dłużej niż wymagałaby tego profesjonalność. Mój oddech wyraźnie się zmienia i wiem, że to słyszy, bo kącik jego ust drga.

— Wie pani, jeśli trzeba, żebym został dziś dłużej... — kącik jego ust drga — nie mam nic przeciwko nadgodzinom.

Teraz serce wali mi w gardle. Gorąco w brzuchu opada niżej za każdym razem, gdy się zbliża, zbierając się między biodrami.

Ten skurwiel dokładnie wie, co robi. I czerpie z tego przyjemność.

Mózg podsuwa mi kolejne migawki z zeszłej nocy — jego dłonie rozchylające mi uda, jego głowa między moimi nogami, spojrzenie po wszystkim, z podbródkiem mokrym i oczami nieodwracającymi wzroku, bez cienia skruchy.

Muszę go stąd wyrzucić. Z tego pokoju. Z mojej przestrzeni. Z mojej pojebanej głowy.

— Jonah. — Zachowuję profesjonalny ton. — Potrzebuję umowy z Baxterem. Wersja czerwcowa. Jest na wspólnym dysku, drugi folder.

Kiwnięciem głowy wychodzi. Wrócił cztery minuty później z wydrukowaną kopią.

To niewłaściwa wersja. Projekt z kwietnia. Błąd początkującego, który popełnić może każdy nowy pracownik, a każdy rozsądny szef poprawiłby krótkim mailem.

Kurwa, rozsądek.

Ten piękny, bezczelny idiota właśnie dał mi to, za czym cały dzień tęskniłam — uzasadniony, udokumentowany, gotowy do akt powód, by go zwolnić.

Bez tłumaczeń. Czyste, profesjonalne zwolnienie, a potem on wychodzi z tego budynku i z mojego życia, i już nigdy nie będę musiała patrzeć mu w oczy.

— Zamknij drzwi — mówię.

Unosi brwi. Patrzy na mnie o sekundę za długo, skanując mnie wzrokiem. Potem kącik jego ust powoli się unosi, jakby już wiedział, dokąd to zmierza. Nie ma pojęcia.

— Jasne. — Zamyka drzwi jedną ręką za plecami, nie odwracając wzroku ani na chwilę.

Opiera się o framugę, ramiona luźno wzdłuż ciała. Broda lekko uniesiona, szczęka odsłonięta, szyja długa. Oczy półprzymknięte, ciężar ciała przesunięty na jedno biodro, wygląda, jakby już rozbierał mnie w myślach.

— To projekt z kwietnia. — Rzucam teczkę na biurko. — Poprawiona wersja na czerwiec idzie jutro rano do zespołu prawnego Isaaca Baxtera. Gdybym tego nie zauważyła, przedstawialibyśmy warunki na osiem cyfr, które już nie obowiązują.

Oto to. Mrugnięcie. Maleńki reset w jego oczach, gdy uświadamia sobie, że to nie to, czego się spodziewał.

— Moja pomyłka. — Prostuje się. — Zaraz przyniosę właściwą wersję.

— Nie. Nie przyniesiesz. — Krzyżuję ramiona i opieram się o krzesło. — Wiesz, że mogłabym cię za to zwolnić? Pierwszy dzień, a już naraziłeś bieżącą umowę.

Jego szczęka napina się. Profesjonalna maska pęka i pod spodem jest czyste, niewzruszone… rozbawienie?

Zatapia się głębiej w framudze. Odchyla głowę do tyłu, rozstawia szerzej nogi, krzyżuje ramiona na piersi. Patrzy na mnie, jakby uważał, że blefuję.

— Naprawdę to zrobisz tylko dlatego, że tak bardzo boisz się przyznać, że najchętniej wdrapałabyś się na mnie tutaj i teraz?

Powietrze znika z pokoju.

Odpycha się od drzwi i wolno podchodzi do mojego biurka. Każdy krok jakby dawał mi czas na zatrzymanie go — ale wie, że tego nie zrobię.

— Przekraczasz granicę — mówię.

— A ty przez cały dzień ruchasz mnie wzrokiem. — Podchodzi do biurka, opiera obie dłonie płasko na blacie i pochyla się, aż nasze twarze są na jednym poziomie. — Czuję twój zapach stąd. Jesteś mokra od jedenastej, Aubrey .

Aubrey. Kurwa.

Wypowiada to fałszywe imię, jakby mnie rozbierał przed publicznością.

Moje krzesło odsuwa się do tyłu. Wstaję, zanim zdaję sobie sprawę, że się ruszyłam, obie dłonie na biurku, odzwierciedlam jego postawę, nasze twarze dzieli stopa. — Powiedz to jeszcze raz, a skończę twoją karierę, zanim się zacznie.

— To które imię wolisz? — Jego wzrok zjeżdża na moje usta i tam zostaje. — Aubrey, skarbie, czy może o Boże, Jonah, nie przestawaj ? Odpowiadałaś na wszystkie trzy zeszłej nocy.

Płonę na twarzy. Moja opanowanie pęka na pół i on widzi każdy odprysk. Jest o cal ode mnie, czuję ciepło bijące z jego ciała, uda mimowolnie się zaciskają.

Chcę go spoliczkować, pocałować i wdrapać się na niego i nienawidzę się za wszystkie trzy pragnienia.

— Jesteś tylko tymczasowy. — Nie ukrywam jadu w głosie. — Masz dwadzieścia pięć lat, jesteś asystentem z wielką gębą i nigdy więcej nie będziesz się tak do mnie odzywać.

Bezczelność znika z jego twarzy, jakby ktoś wyciągnął korek. Jego szczęka się zaciska, kiwa powoli głową, jakby właśnie potwierdziłam coś, na co miał nadzieję, że nie powiem.

Odsuwa się od biurka, prostuje i kieruje się do drzwi. Patrzę na jego plecy. Na naciągnięcie koszuli na ramionach.

I w tych dwóch sekundach, zanim przekręci klamkę, mój mózg przewija na szybko następne siedemdziesiąt dwie godziny — jego skargę, śledztwo HR, zarząd dowiadujący się, że ich prezeska zwolniła asystenta pierwszego dnia po tym, jak spędziła z nim noc.

— Zaczekaj — mówię.

Pięknie, Sloane. Wciąż wmawiasz sobie, że chodzi o firmę.

Zatrzymuje się, ale się nie odwraca.

— Nie powinnam była tego mówić. — Muszę wypchnąć z siebie te słowa. — To było nieprofesjonalne, nie powtórzy się.

Wciąż się nie odwraca. Dłoń trzyma na klamce.

— Jeszcze jedna szansa. — Mój głos jest spokojny tylko dlatego, że go tłumię. — Jutro o tej samej porze. Nie spóźnij się.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Ze wszystkich barów w tym mieście wybrałam ten, w którym zrujnowałam sobie życie.

Brooke już czeka przy naszym stoliku, dwa martini pocą się na ciemnym drewnie, rude włosy upięte w niedbały kok, który zajmuje czterdzieści pięć minut, by wyglądał na przypadkowy.

Ma trzydzieści pięć lat, trzy rozwody na koncie i jest najbardziej szczerą osobą, jaką kiedykolwiek poznałam – pewnie dlatego jesteśmy przyjaciółkami od czasów studiów. To jedyna osoba, która widziała mnie, gdy szlochałam do brzydoty, upiłam się do nieprzytomności i zakochałam się na zabój – czasem wszystko w ciągu jednej nocy.

I już wie o sytuacji z Jonah.

– Ze wszystkich barów w mieście, kochanie. – Gestykuluje wokół. – Naprawdę nie mogłaś wybrać innego miejsca?

– Jest blisko mojego biura.

– To tutaj poderwałaś swojego chłopczyka, kochanie. Nie udawaj głupiej. – Przesuwa moje martini przez stół. – Teraz opowiadaj wszystko.

Dziś rano zadzwoniłam do Brooke z samochodu. Powiedziałam jej w skrócie – przespałam się z nieznajomym, jest moim nowym asystentem, Nolan nic nie wie.

Krzyknęła tak głośno, że prawie zjechałam na czołówkę, bo Brooke Richardson jest też jedyną osobą, która wie, że od dwunastu lat udaję orgazmy i po cichu tracę rozum.

– To był jeden raz – mówię, siadając. – Sprawa załatwiona.

– Załatwiona. – Siorbie martini. – Kochanie, przespałaś się z nieznajomym, a on okazał się twoim nowym asystentem. W jakim świecie to jest załatwione?

– Będzie gorzej. – Biorę długi łyk. – Dziś próbowałam go zwolnić.

Szklanka Brooke zatrzymuje się w połowie drogi do ust. – Co zrobiłaś?

– Ale dałam mu drugą szansę. – Znowu piję. – Jutro zaczyna od nowa.

Brooke odkłada drinka. – Dałaś mu drugą szansę, bo chcesz go jeszcze raz przelecieć.

Nie chcę. Absolutnie nie chcę.

– Brooke.

– Sloane. – Odbija mój ton. – Ty nie dajesz drugich szans. Zwolniłaś ludzi za używanie złej czcionki.

Wypijam resztę martini jednym haustem. Brooke patrzy na mnie z cierpliwością.

– Jak tam seks z Nolanem? – pyta.

– Dziś rano mieliśmy seks na zgodę.

– I?

I nie poczułam kompletnie nic. I znowu udawałam. I leżałam potem pod jego ramieniem, gapiąc się w sufit i zastanawiając się, czy tak będzie już do końca życia.

– Było okej.

– Okej. – Brwi Brooke znikają w jej włosach. – Kochanie, właśnie przeżyłaś najlepszy seks swojego życia z mężczyzną, który nie jest twoim mężem, a potem wróciłaś do domu i miałaś   okej   seks z tym, który nim jest. Słyszysz siebie?

– Co mam zrobić? Zostawić Nolana, bo obcy facet był dobry w łóżku?

– Mówię, że są opcje   pomiędzy   zostawieniem Nolana a udawaniem, że nic się nie stało. – Pochyla się. – Rozważałaś kiedyś otwarte małżeństwo?

O mało nie dławię się oliwką. – Otwarte co?

– Otwarte małżeństwo. Masz życie, dom, stabilizację. Ale sypiasz z innymi. To nie jest tak szalone, jak brzmi.

– Brzmi kompletnie szalenie.

– Jasne. Bo od osiemnastego roku życia jesteś z jednym facetem. – Wskazuje mnie patyczkiem koktajlowym. – Masz dwunastogodzinny lot do Grecji z gorącym asystentem. To dużo czasu, żeby pomyśleć, czy chcesz spędzić resztę życia na udawaniu, czy na prawdziwym odczuwaniu.

Nie chcę myśleć o Jonahu na trzydziestu tysiącach stóp w zamkniętej przestrzeni, z której nie mogę wyjść.

– Nie będę mieć otwartego małżeństwa – mówię.

– Zmienisz zdanie. – Brooke uśmiecha się tym swoim uśmiechem kobiety, która zawsze, wkurzająco, ma rację.

Przez hałas przedziera się trzask. Tłuczone szkło. Słyszymy dziewczęcy głos, wysoki i przestraszony.

Odwracam się i widzę mężczyznę po czterdziestce, gruby kark, pijany, napiera na dziewczynę, która nie może mieć więcej niż dwadzieścia lat. Jest przyciśnięta do baru, blada, a on oparł dłoń o ścianę przy jej głowie, pochylając się.

Zanim którakolwiek z nas się ruszy, ktoś przechodzi przez salę, wchodzi między nich i kładzie dłoń na piersi pijanego. Ten się cofa. Mężczyzna mówi coś cicho i w cztery sekundy twarz pijanego zmienia się z napalonej na przestraszoną. Odpuszcza.

– O ja pierdolę. – Brooke pochyla się, wzrok wbity w mężczyznę. – Spójrz na niego. To dokładnie mój typ. Wysoki, umięśniony, syndrom bohatera. Wspięłabym się na niego już teraz.

Już zapadam się niżej na krześle, bo poznałam go, gdy tylko wstał. Krótkie włosy. Ramiona. Sposób, w jaki się porusza.

Jonah odwraca się od pijanego i omiata wzrokiem salę, a jego oczy znajdują mnie z precyzją rakiety termolokacyjnej. Zatrzymuje się. Zaskoczenie trwa może sekundę. Potem jego usta układają się w ten prawie-uśmiech, od którego przewraca mi się w żołądku i robi się szum w głowie.

Nie podchodź tu. Nie waż się podejść.

Podchodzi.

– O Boże. – Brooke łapie mnie za ramię pod stołem. – Idzie w naszą stronę. Dobrze wyglądam? Sloane, czy on idzie do nas?

– Brooke. – Mój głos jest martwy. – To Jonah.

Jej głowa obraca się w moją stronę. Potem znowu na niego. Potem na mnie.

–   To   Jonah? To twój asystent? – Patrzy na niego jeszcze raz. – To facet, którego dziś prawie zwolniłaś? Sloane, co z tobą nie tak?

– Dobry wieczór, pani Norcott. – Jonah staje przy naszym stoliku. Ręce w kieszeniach, swobodna postawa. Profesjonalny uśmiech, który nie sięga oczu, ale dociera gdzieś dużo niżej. – Nie spodziewałem się pani tutaj zobaczyć.

Jesteś w barze, w którym się poznaliśmy. Oczywiście, że tu jestem. Gdzie indziej miałaby mnie zaprowadzić podświadomość w najgorszy dzień mojego życia?

– Jonah, to Brooke. Brooke, Jonah.

Brooke wyciąga rękę i przytrzymuje jego dłoń o ułamek sekundy za długo. – Więc to ty jesteś nowym asystentem. – Ocenia go wzrokiem w sposób absolutnie niesubtelny. – Sloane mi o tobie opowiadała.

– Mam nadzieję, że dobrze. – Rzuca mi spojrzenie. Zbyt długie.

– Przeważnie. – Brooke sączy drinka. – Ostatnio miała ciężki czas. Problemy w raju, rozumiesz. Kłopoty małżeńskie. Naprawdę przydałby jej się ktoś, kto zwróci uwagę na to, czego potrzebuje.

Kopię ją pod stołem. Nie reaguje.

– Robię, co mogę. – Jonah zwraca się do Brooke, ale patrzy na mnie. – Niektórzy szefowie są trudniejsi do zadowolenia niż inni.

Zaraz ich oboje zabiję. Zabiję i zakopię pod tym barem, i nikt nigdy nie znajdzie ciał.

Brooke robi miejsce, a Jonah siada. Pyta go o pracę, skąd jest, czy jest singlem. Jest bezwstydna i nieustępliwa. Jonah odpowiada z lekkim urokiem. Dobrze radzi sobie z kobietami, co...   oczywiście .

Moje ciało pamięta w jakości HD.

– Więc lecicie razem do Grecji – oczy Brooke błyszczą tym szczególnym złem, które Brooke rezerwuje na momenty, gdy rujnuje mi życie. – Dwanaście godzin. Tylko we dwoje.

– To podróż służbowa – mówię. – Stricte profesjonalna.

– To Santorini. – Brooke wzrusza ramionami. – Na tej wyspie nic nie jest strikte czymkolwiek. Ludzie lecą tam z jedną osobą, a wracają zakochani w innej. To woda.

Jonah łapie mnie wzrokiem przez stół. Trzyma kontakt zbyt długo. Pierwsza odwracam spojrzenie.

Czuję jego perfumy nawet stąd. Nienawidzę, że wiem, jak smakuje jego skóra pod nimi.

Jonah zerka na telefon. – Powinienem już iść. Muszę jeszcze raz sprawdzić rezerwacje na Santorini przed jutrem. – Wstaje. Patrzy na Brooke. – Miło było panią poznać.

– Och, przyjemność po mojej stronie. – Brooke go przytula, wspinając się na palce. – Zaopiekuj się moją dziewczyną w Grecji, dobrze?

– Zawsze. – Zwraca się do mnie.

Przytulenie jest krótkie i profesjonalne. Jego ramiona lekko mnie obejmują, ledwo dotykając – taki uścisk, jaki dajesz współpracownikowi na firmowej wigilii.

Ale jego usta znajdują moją małżowinę, a głos schodzi do tonu, który słyszałam tylko w pokoju hotelowym – niskiego, intymnego, przeznaczonego tylko dla mnie.

– Wciąż czuję twój smak, Sloane. – Jego wargi muskają moją małżowinę. – Mam nadzieję, że mój pokój będzie tuż obok twojego.

No to kurwa.

Jest moim asystentem. On rezerwuje podróże. On wybiera pokoje.

Umieści się tuż obok mnie i nic nie mogę na to poradzić bez tłumaczenia, dlaczego mi zależy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Jonah niesie moje torby.

Obie. Plus swoją własną. Wsadza je do schowka nad głową, cofa się, bym mogła usiąść przy oknie, i zajmuje miejsce obok mnie, nie dotykając podłokietnika między nami.

Czuję ciepło jego ramienia przez szczelinę, bez kontaktu, i już jest to nie do zniesienia.

Zasypiam gdzieś nad Atlantykiem. Kiedy się budzę, mam na sobie koc, którego tam nie kładłam, a w kieszeni fotela butelkę wody, której wcześniej nie było. Jonah czyta coś na laptopie i nie patrzy na mnie.

Nolan nie zauważyłby, gdybym zmarzła. Nolan nie zauważyłby, gdybym się paliła.

Przestań ich porównywać. On jest twoim asystentem. To jego praca.

Lądujemy na Santorini i upał uderza we mnie jak ściana. Jonah zamówił samochód — wynajął go, zanim wyruszyliśmy, zaplanował trasę do hotelu, spakował nasze torby do bagażnika, zanim zdążyłam założyć okulary przeciwsłoneczne.

Otwiera drzwi pasażera i czeka.

— Mogę prowadzić — mówię, sięgając po kluczyki.

Odsuwa je poza mój zasięg. Trzyma je przy boku i patrzy na mnie tym spokojnym, zielonym spojrzeniem, od którego zaciskam szczękę.

— Spałaś trzy godziny podczas dwunastogodzinnego lotu. Siadaj.

To nie jest sugestia. To ten sam głos, którym w hotelu powiedział mi, żebym została, i oboje dobrze o tym wiemy.

Powietrze między nami gęstnieje. Jego wzrok na chwilę zjeżdża na moje usta, po czym otwiera drzwi pasażera i trzyma je, czekając, a cisza mówi wszystko, czego żadne z nas nie ma prawa powiedzieć na służbowym wyjeździe, na parkingu, w środku dnia.

Siadam i nienawidzę tego, że jakaś zniszczona część mnie lubi być prowadzona przez tego mężczyznę i tylko przez niego.

On prowadzi. Przez okno obserwuję, jak rozpościera się Santorini — białe budynki spiętrzone na klifach, Morze Egejskie tak niebieskie, że wygląda na nierealne, bugenwille spływające po każdym murze.

To najbardziej romantyczna wyspa na świecie, a ja siedzę obok mężczyzny, którego nie mogę dotknąć, jadąc do hotelu, gdzie nasze pokoje dzieli tylko ściana.

W hotelu on nas melduje. Wnosi torby na górę. Otwiera moje drzwi, stawia walizkę w środku i wręcza mi kartę do pokoju bez zatrzymywania się.

— Kolacja u Baxtera o siódmej. Będę u siebie, gdybyś czegoś potrzebowała.

Jest profesjonalny. Robi dokładnie to, co mu kazałam — zachowuje dystans, trzyma się pracy, nie przekracza granicy.

I robi to perfekcyjnie, co jest jakoś gorsze, niż gdyby się pochylił i powiedział mi coś nieprzyzwoitego. Bo jakaś część mnie — ta, którą bardzo staram się zdławić — czekała, aż zaproponuje lunch. Spacer czy coś.

Cokolwiek, co dałoby mi pretekst, by być blisko niego jeszcze przez godzinę. Nie zrobił tego. A teraz stoję w hotelowym pokoju, wkurzona na mężczyznę za to, że szanuje granicę, którą sama wyznaczyłam.

Moja skóra drży, jakby właśnie mnie dotknął.

Biorę prysznic i się przebieram, stojąc przed lustrem w sukience, którą teoretycznie spakowałam na spotkanie, a nie dla niego.

Materiał jest cienki, dekolt niższy niż zwykle na kolacji służbowej i dokładnie wiem, dlaczego ją wybrałam — i odmawiam się do tego przyznać.

Jonah puka o 18:45. Biała lniana koszula, rękawy podwinięte do przedramion, lniane spodnie w kolorze piasku, które leżą na jego biodrach tak, że mam ochotę popełnić przestępstwo. Otwieram drzwi, jego wzrok pada na mnie i wciąga gwałtownie powietrze przez nos.

— Ładnie wyglądasz — mówi. I to wszystko.

Bez podtekstu. Bez dwuznaczności. Bez ust przy moim uchu. Ten sam mężczyzna, który w barze szeptał o sąsiadujących ścianach, stoi przede mną, pełen szacunku, i doprowadza mnie tym do szału, bo założyłam tę sukienkę, żeby wywołać reakcję, a dostaję jedynie zawodową grzeczność.

Czemu jesteś taki grzeczny? Nie prosiłam cię, żebyś był grzeczny. To znaczy prosiłam, ale nie o to mi chodziło. To znaczy jednak o to… Kurwa.

— Chodźmy — mówię, zamykając za sobą drzwi.

Dom Isaaca Baxtera jest wbudowany w klif z widokiem na kalderę — białe ściany, otwarte tarasy. Jego pieniądze nie muszą się afiszować.

Wita nas w drzwiach — mnie uściskiem dłoni, Jonahowi klepie plecy, jakby znali się od lat. Grace, jego żona, jest ciepła i łagodna, i zanim skończę zdejmować buty, ciągnie mnie do kuchni.

— Wino? — Już nalewa. — Isaac rozmawia o interesach przy stole. My wypijemy w kuchni i pozwolimy im się zanudzić.

Od razu ją lubię.

Kolacja jest głośna. Troje dzieci — Joaquin, chyba ośmiolatek, dziewczynka koło pięciu lat, której imienia nie wychwyciłam, i Nathan, który nie może mieć więcej niż trzy.

Są wszędzie. Lepkie palce na stole, sok rozlany dwa razy, Nathan wrzeszczy, bo Joaquin zabrał mu chleb.

Isaac nie drgnie. Grace porusza się w tym chaosie jak woda, wyciera ręce, kroi jedzenie, przekierowuje wybuchy bez podnoszenia głosu.

Rozmawiam z Isaaciem o biznesie między przerwami. Przejęcie resortu, warunki, harmonogram. Pyta o moją firmę, opowiadam, że zbudowałam ją od zera, że jest moja i tylko moja.

Isaac kiwa głową, jakby rozumiał. Grace ściska mnie pod stołem za rękę. Wtedy Nathan upuszcza klocki i zaczyna wyć, a ja się odwracam i zamieram.

Jonah siedzi na podłodze.

Skrzyżował nogi obok Nathana, między nimi sterta drewnianych klocków, buduje coś, co przypomina krzywą wieżę.

Jego ręce są cierpliwe, układa każdy klocek powoli, by Nathan widział, pozwala chłopcu burzyć budowlę, zaczyna od nowa bez śladu zniecierpliwienia.

Nathan stawia klocek na górze, wieża się trzyma, a Jonah mówi: „Dobra robota, kolego”, i cała twarz dziecka rozjaśnia się, jakby dostał słońce w prezencie.

Joaquin wspina się na plecy Jonaha. Jonah go nie zrzuca. Po prostu dalej buduje z Nathanem, dźwigając ciężar starszego chłopca jakby nic, śmieje się i wygląda naprawdę, autentycznie, głupio… szczęśliwy.

Nolan nigdy by tego nie zrobił.

Ta myśl uderza we mnie tak mocno, że muszę odwrócić wzrok.

— Jest dobry z dziećmi — Grace pojawia się obok mnie z kieliszkiem wina, patrzy na Jonaha, jakby wiedziała, co się liczy. — Ma własne dzieci?

— Nie, raczej nie — mój głos brzmi dziwnie. — Ma dwadzieścia pięć lat.

— Dwadzieścia pięć i taka cierpliwość? — patrzy na mnie. — To rzadkość. Większość facetów w tym wieku nie usiedzi pięciu minut. Wygląda jakby był do tego stworzony.

Stworzony do tego. Te słowa stają mi w gardle jak ość.

Patrzę, jak Jonah podnosi Nathana na biodro, podczas gdy Joaquin wisi mu na ramieniu, i myślę o każdej rozmowie, jaką prowadziłam z Nolanem o dzieciach.

Pierwszy raz poruszyłam ten temat — w trzecim roku, przy kolacji — powiedział: „Jeszcze nie teraz.” Rok piąty: „Nie jesteśmy gotowi.”

Rok ósmy: „Naprawdę chcesz poświęcić wszystko, co zbudowałaś?” Rok dwunasty: „Sloane, rozmawialiśmy o tym. Nie chcę dzieci. Myślałem, że się zgodziłaś.”

Zgodziłam się, bo go kochałam. Bo mówił to z taką pewnością, że przyjmowałam, że to on ma rację, a ja się mylę. Bo przez piętnaście lat dopasowywałam się do jego preferencji i nazywałam to kompromisem.

Patrząc, jak Jonah buduje wieżę dla trzylatka, nie jestem pewna, czy cokolwiek z tego było prawdą.

Nie jestem pewna, czy nie chcę dzieci. Nie jestem pewna, czy kiedykolwiek nie chciałam.

— Grace — mówię cicho, tak, że tylko ona słyszy. — Skąd wiedziałaś, że tego chcesz? Dzieci, chaosu.

Uśmiecha się. — Nie wiedziałam. Isaac wiedział. A potem po raz pierwszy wzięłam Joaquina na ręce i zrozumiałam. — Patrzy na mnie łagodnie, z wyrozumiałością. — Nie musisz decydować teraz. Ale nie pozwól, żeby ktoś inny zdecydował za ciebie.

Nathan zasypia na ramieniu Jonaha podczas deseru. Jonah trzyma go, jakby nic nie ważył, jedno ramię podtrzymuje plecy chłopca, drugim sięga po kieliszek wina.

Łapie mój wzrok po drugiej stronie stołu i przez chwilę między nami przebiega coś, co wygląda na to mogłoby być nasze życie.

Porozmawiam z Nolanem o dzieciach, kiedy wrócę do domu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Mrs CEO: Strictly Unprofessional

Mrs CEO: Strictly Unprofessional

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa