Ze wszystkich barów w tym mieście wybrałam ten, w którym zrujnowałam sobie życie.
Brooke już czeka przy naszym stoliku, dwa martini pocą się na ciemnym drewnie, rude włosy upięte w niedbały kok, który zajmuje czterdzieści pięć minut, by wyglądał na przypadkowy.
Ma trzydzieści pięć lat, trzy rozwody na koncie i jest najbardziej szczerą osobą, jaką kiedykolwiek poznałam – pewnie dlatego jesteśmy przyjaciółkami od czasów studiów. To jedyna osoba, która widziała mnie, gdy szlochałam do brzydoty, upiłam się do nieprzytomności i zakochałam się na zabój – czasem wszystko w ciągu jednej nocy.
I już wie o sytuacji z Jonah.
– Ze wszystkich barów w mieście, kochanie. – Gestykuluje wokół. – Naprawdę nie mogłaś wybrać innego miejsca?
– Jest blisko mojego biura.
– To tutaj poderwałaś swojego chłopczyka, kochanie. Nie udawaj głupiej. – Przesuwa moje martini przez stół. – Teraz opowiadaj wszystko.
Dziś rano zadzwoniłam do Brooke z samochodu. Powiedziałam jej w skrócie – przespałam się z nieznajomym, jest moim nowym asystentem, Nolan nic nie wie.
Krzyknęła tak głośno, że prawie zjechałam na czołówkę, bo Brooke Richardson jest też jedyną osobą, która wie, że od dwunastu lat udaję orgazmy i po cichu tracę rozum.
– To był jeden raz – mówię, siadając. – Sprawa załatwiona.
– Załatwiona. – Siorbie martini. – Kochanie, przespałaś się z nieznajomym, a on okazał się twoim nowym asystentem. W jakim świecie to jest załatwione?
– Będzie gorzej. – Biorę długi łyk. – Dziś próbowałam go zwolnić.
Szklanka Brooke zatrzymuje się w połowie drogi do ust. – Co zrobiłaś?
– Ale dałam mu drugą szansę. – Znowu piję. – Jutro zaczyna od nowa.
Brooke odkłada drinka. – Dałaś mu drugą szansę, bo chcesz go jeszcze raz przelecieć.
Nie chcę. Absolutnie nie chcę.
– Brooke.
– Sloane. – Odbija mój ton. – Ty nie dajesz drugich szans. Zwolniłaś ludzi za używanie złej czcionki.
Wypijam resztę martini jednym haustem. Brooke patrzy na mnie z cierpliwością.
– Jak tam seks z Nolanem? – pyta.
– Dziś rano mieliśmy seks na zgodę.
– I?
I nie poczułam kompletnie nic. I znowu udawałam. I leżałam potem pod jego ramieniem, gapiąc się w sufit i zastanawiając się, czy tak będzie już do końca życia.
– Było okej.
– Okej. – Brwi Brooke znikają w jej włosach. – Kochanie, właśnie przeżyłaś najlepszy seks swojego życia z mężczyzną, który nie jest twoim mężem, a potem wróciłaś do domu i miałaś okej seks z tym, który nim jest. Słyszysz siebie?
– Co mam zrobić? Zostawić Nolana, bo obcy facet był dobry w łóżku?
– Mówię, że są opcje pomiędzy zostawieniem Nolana a udawaniem, że nic się nie stało. – Pochyla się. – Rozważałaś kiedyś otwarte małżeństwo?
O mało nie dławię się oliwką. – Otwarte co?
– Otwarte małżeństwo. Masz życie, dom, stabilizację. Ale sypiasz z innymi. To nie jest tak szalone, jak brzmi.
– Brzmi kompletnie szalenie.
– Jasne. Bo od osiemnastego roku życia jesteś z jednym facetem. – Wskazuje mnie patyczkiem koktajlowym. – Masz dwunastogodzinny lot do Grecji z gorącym asystentem. To dużo czasu, żeby pomyśleć, czy chcesz spędzić resztę życia na udawaniu, czy na prawdziwym odczuwaniu.
Nie chcę myśleć o Jonahu na trzydziestu tysiącach stóp w zamkniętej przestrzeni, z której nie mogę wyjść.
– Nie będę mieć otwartego małżeństwa – mówię.
– Zmienisz zdanie. – Brooke uśmiecha się tym swoim uśmiechem kobiety, która zawsze, wkurzająco, ma rację.
Przez hałas przedziera się trzask. Tłuczone szkło. Słyszymy dziewczęcy głos, wysoki i przestraszony.
Odwracam się i widzę mężczyznę po czterdziestce, gruby kark, pijany, napiera na dziewczynę, która nie może mieć więcej niż dwadzieścia lat. Jest przyciśnięta do baru, blada, a on oparł dłoń o ścianę przy jej głowie, pochylając się.
Zanim którakolwiek z nas się ruszy, ktoś przechodzi przez salę, wchodzi między nich i kładzie dłoń na piersi pijanego. Ten się cofa. Mężczyzna mówi coś cicho i w cztery sekundy twarz pijanego zmienia się z napalonej na przestraszoną. Odpuszcza.
– O ja pierdolę. – Brooke pochyla się, wzrok wbity w mężczyznę. – Spójrz na niego. To dokładnie mój typ. Wysoki, umięśniony, syndrom bohatera. Wspięłabym się na niego już teraz.
Już zapadam się niżej na krześle, bo poznałam go, gdy tylko wstał. Krótkie włosy. Ramiona. Sposób, w jaki się porusza.
Jonah odwraca się od pijanego i omiata wzrokiem salę, a jego oczy znajdują mnie z precyzją rakiety termolokacyjnej. Zatrzymuje się. Zaskoczenie trwa może sekundę. Potem jego usta układają się w ten prawie-uśmiech, od którego przewraca mi się w żołądku i robi się szum w głowie.
Nie podchodź tu. Nie waż się podejść.
Podchodzi.
– O Boże. – Brooke łapie mnie za ramię pod stołem. – Idzie w naszą stronę. Dobrze wyglądam? Sloane, czy on idzie do nas?
– Brooke. – Mój głos jest martwy. – To Jonah.
Jej głowa obraca się w moją stronę. Potem znowu na niego. Potem na mnie.
– To Jonah? To twój asystent? – Patrzy na niego jeszcze raz. – To facet, którego dziś prawie zwolniłaś? Sloane, co z tobą nie tak?
– Dobry wieczór, pani Norcott. – Jonah staje przy naszym stoliku. Ręce w kieszeniach, swobodna postawa. Profesjonalny uśmiech, który nie sięga oczu, ale dociera gdzieś dużo niżej. – Nie spodziewałem się pani tutaj zobaczyć.
Jesteś w barze, w którym się poznaliśmy. Oczywiście, że tu jestem. Gdzie indziej miałaby mnie zaprowadzić podświadomość w najgorszy dzień mojego życia?
– Jonah, to Brooke. Brooke, Jonah.
Brooke wyciąga rękę i przytrzymuje jego dłoń o ułamek sekundy za długo. – Więc to ty jesteś nowym asystentem. – Ocenia go wzrokiem w sposób absolutnie niesubtelny. – Sloane mi o tobie opowiadała.
– Mam nadzieję, że dobrze. – Rzuca mi spojrzenie. Zbyt długie.
– Przeważnie. – Brooke sączy drinka. – Ostatnio miała ciężki czas. Problemy w raju, rozumiesz. Kłopoty małżeńskie. Naprawdę przydałby jej się ktoś, kto zwróci uwagę na to, czego potrzebuje.
Kopię ją pod stołem. Nie reaguje.
– Robię, co mogę. – Jonah zwraca się do Brooke, ale patrzy na mnie. – Niektórzy szefowie są trudniejsi do zadowolenia niż inni.
Zaraz ich oboje zabiję. Zabiję i zakopię pod tym barem, i nikt nigdy nie znajdzie ciał.
Brooke robi miejsce, a Jonah siada. Pyta go o pracę, skąd jest, czy jest singlem. Jest bezwstydna i nieustępliwa. Jonah odpowiada z lekkim urokiem. Dobrze radzi sobie z kobietami, co... oczywiście .
Moje ciało pamięta w jakości HD.
– Więc lecicie razem do Grecji – oczy Brooke błyszczą tym szczególnym złem, które Brooke rezerwuje na momenty, gdy rujnuje mi życie. – Dwanaście godzin. Tylko we dwoje.
– To podróż służbowa – mówię. – Stricte profesjonalna.
– To Santorini. – Brooke wzrusza ramionami. – Na tej wyspie nic nie jest strikte czymkolwiek. Ludzie lecą tam z jedną osobą, a wracają zakochani w innej. To woda.
Jonah łapie mnie wzrokiem przez stół. Trzyma kontakt zbyt długo. Pierwsza odwracam spojrzenie.
Czuję jego perfumy nawet stąd. Nienawidzę, że wiem, jak smakuje jego skóra pod nimi.
Jonah zerka na telefon. – Powinienem już iść. Muszę jeszcze raz sprawdzić rezerwacje na Santorini przed jutrem. – Wstaje. Patrzy na Brooke. – Miło było panią poznać.
– Och, przyjemność po mojej stronie. – Brooke go przytula, wspinając się na palce. – Zaopiekuj się moją dziewczyną w Grecji, dobrze?
– Zawsze. – Zwraca się do mnie.
Przytulenie jest krótkie i profesjonalne. Jego ramiona lekko mnie obejmują, ledwo dotykając – taki uścisk, jaki dajesz współpracownikowi na firmowej wigilii.
Ale jego usta znajdują moją małżowinę, a głos schodzi do tonu, który słyszałam tylko w pokoju hotelowym – niskiego, intymnego, przeznaczonego tylko dla mnie.
– Wciąż czuję twój smak, Sloane. – Jego wargi muskają moją małżowinę. – Mam nadzieję, że mój pokój będzie tuż obok twojego.
No to kurwa.
Jest moim asystentem. On rezerwuje podróże. On wybiera pokoje.
Umieści się tuż obok mnie i nic nie mogę na to poradzić bez tłumaczenia, dlaczego mi zależy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jonah niesie moje torby.
Obie. Plus swoją własną. Wsadza je do schowka nad głową, cofa się, bym mogła usiąść przy oknie, i zajmuje miejsce obok mnie, nie dotykając podłokietnika między nami.
Czuję ciepło jego ramienia przez szczelinę, bez kontaktu, i już jest to nie do zniesienia.
Zasypiam gdzieś nad Atlantykiem. Kiedy się budzę, mam na sobie koc, którego tam nie kładłam, a w kieszeni fotela butelkę wody, której wcześniej nie było. Jonah czyta coś na laptopie i nie patrzy na mnie.
Nolan nie zauważyłby, gdybym zmarzła. Nolan nie zauważyłby, gdybym się paliła.
Przestań ich porównywać. On jest twoim asystentem. To jego praca.
Lądujemy na Santorini i upał uderza we mnie jak ściana. Jonah zamówił samochód — wynajął go, zanim wyruszyliśmy, zaplanował trasę do hotelu, spakował nasze torby do bagażnika, zanim zdążyłam założyć okulary przeciwsłoneczne.
Otwiera drzwi pasażera i czeka.
— Mogę prowadzić — mówię, sięgając po kluczyki.
Odsuwa je poza mój zasięg. Trzyma je przy boku i patrzy na mnie tym spokojnym, zielonym spojrzeniem, od którego zaciskam szczękę.
— Spałaś trzy godziny podczas dwunastogodzinnego lotu. Siadaj.
To nie jest sugestia. To ten sam głos, którym w hotelu powiedział mi, żebym została, i oboje dobrze o tym wiemy.
Powietrze między nami gęstnieje. Jego wzrok na chwilę zjeżdża na moje usta, po czym otwiera drzwi pasażera i trzyma je, czekając, a cisza mówi wszystko, czego żadne z nas nie ma prawa powiedzieć na służbowym wyjeździe, na parkingu, w środku dnia.
Siadam i nienawidzę tego, że jakaś zniszczona część mnie lubi być prowadzona przez tego mężczyznę i tylko przez niego.
On prowadzi. Przez okno obserwuję, jak rozpościera się Santorini — białe budynki spiętrzone na klifach, Morze Egejskie tak niebieskie, że wygląda na nierealne, bugenwille spływające po każdym murze.
To najbardziej romantyczna wyspa na świecie, a ja siedzę obok mężczyzny, którego nie mogę dotknąć, jadąc do hotelu, gdzie nasze pokoje dzieli tylko ściana.
W hotelu on nas melduje. Wnosi torby na górę. Otwiera moje drzwi, stawia walizkę w środku i wręcza mi kartę do pokoju bez zatrzymywania się.
— Kolacja u Baxtera o siódmej. Będę u siebie, gdybyś czegoś potrzebowała.
Jest profesjonalny. Robi dokładnie to, co mu kazałam — zachowuje dystans, trzyma się pracy, nie przekracza granicy.
I robi to perfekcyjnie, co jest jakoś gorsze, niż gdyby się pochylił i powiedział mi coś nieprzyzwoitego. Bo jakaś część mnie — ta, którą bardzo staram się zdławić — czekała, aż zaproponuje lunch. Spacer czy coś.
Cokolwiek, co dałoby mi pretekst, by być blisko niego jeszcze przez godzinę. Nie zrobił tego. A teraz stoję w hotelowym pokoju, wkurzona na mężczyznę za to, że szanuje granicę, którą sama wyznaczyłam.
Moja skóra drży, jakby właśnie mnie dotknął.
Biorę prysznic i się przebieram, stojąc przed lustrem w sukience, którą teoretycznie spakowałam na spotkanie, a nie dla niego.
Materiał jest cienki, dekolt niższy niż zwykle na kolacji służbowej i dokładnie wiem, dlaczego ją wybrałam — i odmawiam się do tego przyznać.
Jonah puka o 18:45. Biała lniana koszula, rękawy podwinięte do przedramion, lniane spodnie w kolorze piasku, które leżą na jego biodrach tak, że mam ochotę popełnić przestępstwo. Otwieram drzwi, jego wzrok pada na mnie i wciąga gwałtownie powietrze przez nos.
— Ładnie wyglądasz — mówi. I to wszystko.
Bez podtekstu. Bez dwuznaczności. Bez ust przy moim uchu. Ten sam mężczyzna, który w barze szeptał o sąsiadujących ścianach, stoi przede mną, pełen szacunku, i doprowadza mnie tym do szału, bo założyłam tę sukienkę, żeby wywołać reakcję, a dostaję jedynie zawodową grzeczność.
Czemu jesteś taki grzeczny? Nie prosiłam cię, żebyś był grzeczny. To znaczy prosiłam, ale nie o to mi chodziło. To znaczy jednak o to… Kurwa.
— Chodźmy — mówię, zamykając za sobą drzwi.
Dom Isaaca Baxtera jest wbudowany w klif z widokiem na kalderę — białe ściany, otwarte tarasy. Jego pieniądze nie muszą się afiszować.
Wita nas w drzwiach — mnie uściskiem dłoni, Jonahowi klepie plecy, jakby znali się od lat. Grace, jego żona, jest ciepła i łagodna, i zanim skończę zdejmować buty, ciągnie mnie do kuchni.
— Wino? — Już nalewa. — Isaac rozmawia o interesach przy stole. My wypijemy w kuchni i pozwolimy im się zanudzić.
Od razu ją lubię.
Kolacja jest głośna. Troje dzieci — Joaquin, chyba ośmiolatek, dziewczynka koło pięciu lat, której imienia nie wychwyciłam, i Nathan, który nie może mieć więcej niż trzy.
Są wszędzie. Lepkie palce na stole, sok rozlany dwa razy, Nathan wrzeszczy, bo Joaquin zabrał mu chleb.
Isaac nie drgnie. Grace porusza się w tym chaosie jak woda, wyciera ręce, kroi jedzenie, przekierowuje wybuchy bez podnoszenia głosu.
Rozmawiam z Isaaciem o biznesie między przerwami. Przejęcie resortu, warunki, harmonogram. Pyta o moją firmę, opowiadam, że zbudowałam ją od zera, że jest moja i tylko moja.
Isaac kiwa głową, jakby rozumiał. Grace ściska mnie pod stołem za rękę. Wtedy Nathan upuszcza klocki i zaczyna wyć, a ja się odwracam i zamieram.
Jonah siedzi na podłodze.
Skrzyżował nogi obok Nathana, między nimi sterta drewnianych klocków, buduje coś, co przypomina krzywą wieżę.
Jego ręce są cierpliwe, układa każdy klocek powoli, by Nathan widział, pozwala chłopcu burzyć budowlę, zaczyna od nowa bez śladu zniecierpliwienia.
Nathan stawia klocek na górze, wieża się trzyma, a Jonah mówi: „Dobra robota, kolego”, i cała twarz dziecka rozjaśnia się, jakby dostał słońce w prezencie.
Joaquin wspina się na plecy Jonaha. Jonah go nie zrzuca. Po prostu dalej buduje z Nathanem, dźwigając ciężar starszego chłopca jakby nic, śmieje się i wygląda naprawdę, autentycznie, głupio… szczęśliwy.
Nolan nigdy by tego nie zrobił.
Ta myśl uderza we mnie tak mocno, że muszę odwrócić wzrok.
— Jest dobry z dziećmi — Grace pojawia się obok mnie z kieliszkiem wina, patrzy na Jonaha, jakby wiedziała, co się liczy. — Ma własne dzieci?
— Nie, raczej nie — mój głos brzmi dziwnie. — Ma dwadzieścia pięć lat.
— Dwadzieścia pięć i taka cierpliwość? — patrzy na mnie. — To rzadkość. Większość facetów w tym wieku nie usiedzi pięciu minut. Wygląda jakby był do tego stworzony.
Stworzony do tego. Te słowa stają mi w gardle jak ość.
Patrzę, jak Jonah podnosi Nathana na biodro, podczas gdy Joaquin wisi mu na ramieniu, i myślę o każdej rozmowie, jaką prowadziłam z Nolanem o dzieciach.
Pierwszy raz poruszyłam ten temat — w trzecim roku, przy kolacji — powiedział: „Jeszcze nie teraz.” Rok piąty: „Nie jesteśmy gotowi.”
Rok ósmy: „Naprawdę chcesz poświęcić wszystko, co zbudowałaś?” Rok dwunasty: „Sloane, rozmawialiśmy o tym. Nie chcę dzieci. Myślałem, że się zgodziłaś.”
Zgodziłam się, bo go kochałam. Bo mówił to z taką pewnością, że przyjmowałam, że to on ma rację, a ja się mylę. Bo przez piętnaście lat dopasowywałam się do jego preferencji i nazywałam to kompromisem.
Patrząc, jak Jonah buduje wieżę dla trzylatka, nie jestem pewna, czy cokolwiek z tego było prawdą.
Nie jestem pewna, czy nie chcę dzieci. Nie jestem pewna, czy kiedykolwiek nie chciałam.
— Grace — mówię cicho, tak, że tylko ona słyszy. — Skąd wiedziałaś, że tego chcesz? Dzieci, chaosu.
Uśmiecha się. — Nie wiedziałam. Isaac wiedział. A potem po raz pierwszy wzięłam Joaquina na ręce i zrozumiałam. — Patrzy na mnie łagodnie, z wyrozumiałością. — Nie musisz decydować teraz. Ale nie pozwól, żeby ktoś inny zdecydował za ciebie.
Nathan zasypia na ramieniu Jonaha podczas deseru. Jonah trzyma go, jakby nic nie ważył, jedno ramię podtrzymuje plecy chłopca, drugim sięga po kieliszek wina.
Łapie mój wzrok po drugiej stronie stołu i przez chwilę między nami przebiega coś, co wygląda na to mogłoby być nasze życie.
Porozmawiam z Nolanem o dzieciach, kiedy wrócę do domu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ostatnie spotkanie zostaje odwołane o dziewiątej rano. Prawnicy Isaaca potrzebują jeszcze tygodnia na przejrzenie warunków, co oznacza, że na tej wyspie nie zostało mi już nic do roboty, poza siedzeniem w hotelowym pokoju dziesięć stóp od mężczyzny, którego nie mogę przestać sobie wyobrażać nago.
Santorini jest stworzone dla zakochanych. Każdy taras ma dwa krzesła. Każda restauracja to stoliki na dwie osoby, oświetlone świecami.
Każdy zachód słońca oprawiają pary przyciśnięte do pobielonych ścian, jej dłoń na jego klatce piersiowej, jego usta na jej szyi. Obserwuję ich od czterech dni i każdy z tych widoków jest jak nóż powoli obracający się między moimi żebrami.
Rezerwuję pierwszy lot do domu.
Cztery noce dzielę z nim ścianę i ani razu nie zapukał. Nie napisał. Nie pojawił się pod moimi drzwiami z tym spojrzeniem i podwiniętymi rękawami i tym niskim tonem głosu.
Zarezerwował nasze pokoje obok siebie — wiem, bo sprawdziłam — a potem po prostu... nic nie zrobił. Nawet nie próbował. Był uprzejmy na śniadaniu. Profesjonalny na spotkaniach. Życzył dobrej nocy na korytarzu.
Po co to wszystko, do cholery?
Każdego wieczoru kładł się dziesięć stóp ode mnie po drugiej stronie ściany i robił zupełnie nic, podczas gdy ja przyciskałam ucho do tynku jak wariatka, próbując usłyszeć, czy jeszcze nie śpi.
Brałam prysznic z otwartymi drzwiami łazienki, bo jakaś chora część mnie chciała, żeby usłyszał płynącą wodę. Założyłam cieńszą koszulę nocną, niż powinnam. Zostawiłam otwarte drzwi balkonowe, żeby wiatr zaniósł mój zapach do jego pokoju.
Nic nie zadziałało. Albo wszystko zadziałało, tylko on nic z tym nie zrobił, co jest jeszcze gorsze, bo to znaczy, że {{choosing}} nie dotknąć mnie, a ja nie potrafię zrozumieć dlaczego i doprowadza mnie to do szału.
Czy to jego sposób? Nakręcić mnie, a potem odejść? Umieścić się tak blisko, że mogę go poczuć, usłyszeć, wyczuć jego obecność, a potem po prostu... czekać?
Czekać na co? Na to, aż pęknę? Aż to ja zapukam do jego drzwi i przyznam, że od naszego przylotu jestem mokra?
Nie zrobię tego. Nie dam mu tej satysfakcji.
Rezerwuję pierwszy lot do domu, bo spotkania się skończyły, nie mam powodu, by zostać, i nie zamierzam spędzić na tej wyspie ani jednej nocy więcej z ręką między udami i jego imieniem na ustach.
Lot powrotny to dwanaście godzin tortur. Siedzi obok mnie, ręka na podłokietniku, rękaw podwinięty, widzę żyły na jego przedramieniu i chude mięśnie pod spodem i mam ochotę przejechać po nich językiem.
Zasypia gdzieś nad Morzem Śródziemnym, jego głowa przechyla się w moją stronę i przez dwadzieścia minut jego twarz jest sześć cali od mojego ramienia i czuję jego oddech na mojej nagiej skórze i nie ruszam się.
Nie przesuwam się. Nie oddycham głośniej, niż to konieczne. Po prostu siedzę, dusząc się we własnej żałosnej tęsknocie jak opętana.
Pocałuj mnie. Obudź się i pocałuj mnie. Połóż rękę na moim udzie, wsuwaj ją wyżej i nie pytaj o pozwolenie.
Co jest ze mną nie tak?
Budzi się i prostuje. Nie okazuje, jak blisko był. Udaję, że czytałam.
W końcu lądujemy. On ma już zamówiony samochód — oczywiście. Ładuje bagaże. Otwiera mi drzwi i jedzie.
Jest ciemno. Autostrada cicha, tablica rozdzielcza świeci na zielono, a cisza między nami ma ciężar, pełna rzeczy, których żadne z nas nie wypowiada.
"Dobrze dogadywałeś się z dziećmi Isaaca," mówię, bo ta cisza mnie zabija, a to wydaje się bezpieczne. Albo wystarczająco bezpieczne.
Jego dłonie przesuwają się na kierownicy. "Mam czworo rodzeństwa. Co niedzielę rodzinny obiad, kuzyni wszędzie. Nie masz wyjścia, musisz być dobry z dziećmi, gdy zawsze któreś po tobie łazi."
"Czworo rodzeństwa?"
"Trzech braci, jedna siostra. Mia." Coś mięknie w jego głosie, gdy wypowiada jej imię. "Ma teraz dziewiętnaście lat. Pomagałem ją wychować. Mama pracowała na dwa etaty w szpitalu — noce i weekendy — więc to ja robiłem śniadania, pomagałem w lekcjach i zaplatałem warkocze."
Śmieje się cicho, prawdziwie. Tym samym śmiechem, który słyszałam na podłodze w salonie Isaaca, gdy Nathan siedział na jego ramieniu.
Niedzielne obiady były obowiązkowe. Mama gotowała przez całą sobotę — dominikańskie jedzenie, wystarczająco dla dwudziestu osób, nawet gdy było nas tylko ośmioro. Kuchnia była w rozsypce, w domu było głośno i zawsze ktoś się kłócił albo płakał, albo jedno i drugie, i to było…" Zawiesza głos. „To było wszystko."
Słucham i czuję, jak przepaść między jego życiem a moim z każdym słowem rozdziera się coraz szerzej.
Nolan nigdy nie chciał niedzielnych obiadów. Nigdy nie chciał hałasu, bałaganu ani nikogo, kto czegoś od niego oczekiwał.
Nasze święta są ciche. Nasze weekendy to oddzielne pokoje. Najgłośniejszy dźwięk w naszym domu to telewizor, który zostawia włączony, żeby nie musieć słuchać ciszy między nami.
Jonah dorastał w domu pełnym ludzi, którzy byli dla siebie nawzajem. Ja wyszłam za mąż za mężczyznę, który nie potrafi być dla mnie.
„Chcesz mieć dzieci?" Pytanie opuszcza moje usta, zanim zdążę je powstrzymać i ląduje w ciemnym samochodzie jak granat z już wyciągniętą zawleczką.
Jonah zerka na mnie. „Tak." Bez wahania. Bez żadnych zastrzeżeń. „Nie teraz. Ale tak. O to przecież chodzi, prawda? Zbudować coś, co cię przerośnie."
'Zbudować coś, co cię przerośnie.'
Nolan nie buduje niczego. Tylko pochłania moją energię, moją cierpliwość, moje lata i oddaje ciszę, dwuminutowy seks i przytłaczającą pewność, że to wszystko, co kiedykolwiek będę miała.
Jonah zatrzymuje się pod moim domem. Gasi silnik. Deska rozdzielcza gaśnie, w samochodzie robi się cicho i jedyne, co słyszę, to jego oddech i mój.
Odwraca się, by na mnie spojrzeć.
Latarnia uliczna podkreśla zieleń jego oczu, ostrą linię szczęki i jego usta — Boże, jego usta, te same, które były między moimi nogami, te same, które są teraz kilka centymetrów od moich w ciemnym samochodzie przed domem, który dzielę z mężem.
Moja dłoń spoczywa na klamce. Nie otwieram jej.
Odległość między nami maleje. Czuję jego oddech na swojej twarzy — ciepły, równy, pachnący kawą, którą pił w samolocie. Jego oczy opadają na moje usta. Moje palce zaciskają się na klamce.
Pocałuj mnie. Nie całuj mnie. Pocałuj mnie, a odwzajemnię pocałunek, a potem już nigdy nie przestanę i wszystko, co zbudowałam, spłonie.
Pochyla się bliżej. Jego dłoń przesuwa się z kierownicy na konsolę między nami, palce muskają brzeg mojego nadgarstka. Ledwo dotykają, pytają.
Prawie pozwalam, by to się stało. Moje ciało pochyla się ku niemu, jakby zmieniła się grawitacja i to on jest nowym centrum, a moje usta się rozchylają i czuję ciepło jego ust, zanim dotkną moich…
Cofam się.
„Dobranoc, Jonah."
Mój głos brzmi jak głos kogoś innego, stanowczy i ostateczny. Tak powinna brzmieć kobieta, która podejmuje dobre decyzje, którą nie jestem, ale mogę udawać.
Nie sprzeciwia się ani nie naciska. Tylko powoli kiwa głową i coś gaśnie w jego oczach.
„Dobranoc, Sloane."
Moje imię. Za taką poufałość mogłabym go zwolnić.
Zamiast tego biorę torebkę i otwieram drzwi. Idę na ganek na nogach, które wydają się nie należeć do mnie. Wkładam klucz do zamka. Przekręcam.
Światło w salonie jest zgaszone.
Ale pokój nie jest ciemny.
Na stoliku, na kominku i na podłodze stoi kilkadziesiąt świec. Ciepłe światło tańczy po ścianach i przez jedną zdezorientowaną sekundę myślę, że Nolan zrobił to dla mnie — zaplanował niespodziankę, stworzył nastrój, próbuje być mężem, o którego błagałam.
Wtedy widzę kanapę.
Nolan jest na kobiecie. Ma zdjętą koszulę. Jej nogi oplatają jego biodra. Jej głowa odchylona jest do tyłu, a czerwone paznokcie wbijają się w poduszkę i wydaje z siebie dźwięk, który rozpoznaję, bo udawałam go tysiąc razy — to bezdechowe, teatralne westchnienie, które nic nie znaczy.
Ale ona nie udaje. Jej plecy się wyginają, jej ciało porusza się w rytmie jego ruchów, a światło świec rzuca cienie na ich oboje i stoję we własnych drzwiach, patrząc, jak mój mąż pieprzy inną kobietę na naszej kanapie w salonie.
Wtedy ona odwraca głowę i światło świecy pada na jej twarz.
Alisha Grant. Moja przyjaciółka. Moja wspólniczka. Kobieta, której biuro podróży pomogłam zbudować za własne pieniądze, własne nazwisko i własne kontakty.
Moja torebka spada na podłogę.
Alisha patrzy mi w oczy.
Westchnienie zamiera jej w gardle.
Przesuń w górę, aby kontynuować