Jonah niesie moje torby.
Obie. Plus swoją własną. Wsadza je do schowka nad głową, cofa się, bym mogła usiąść przy oknie, i zajmuje miejsce obok mnie, nie dotykając podłokietnika między nami.
Czuję ciepło jego ramienia przez szczelinę, bez kontaktu, i już jest to nie do zniesienia.
Zasypiam gdzieś nad Atlantykiem. Kiedy się budzę, mam na sobie koc, którego tam nie kładłam, a w kieszeni fotela butelkę wody, której wcześniej nie było. Jonah czyta coś na laptopie i nie patrzy na mnie.
Nolan nie zauważyłby, gdybym zmarzła. Nolan nie zauważyłby, gdybym się paliła.
Przestań ich porównywać. On jest twoim asystentem. To jego praca.
Lądujemy na Santorini i upał uderza we mnie jak ściana. Jonah zamówił samochód — wynajął go, zanim wyruszyliśmy, zaplanował trasę do hotelu, spakował nasze torby do bagażnika, zanim zdążyłam założyć okulary przeciwsłoneczne.
Otwiera drzwi pasażera i czeka.
— Mogę prowadzić — mówię, sięgając po kluczyki.
Odsuwa je poza mój zasięg. Trzyma je przy boku i patrzy na mnie tym spokojnym, zielonym spojrzeniem, od którego zaciskam szczękę.
— Spałaś trzy godziny podczas dwunastogodzinnego lotu. Siadaj.
To nie jest sugestia. To ten sam głos, którym w hotelu powiedział mi, żebym została, i oboje dobrze o tym wiemy.
Powietrze między nami gęstnieje. Jego wzrok na chwilę zjeżdża na moje usta, po czym otwiera drzwi pasażera i trzyma je, czekając, a cisza mówi wszystko, czego żadne z nas nie ma prawa powiedzieć na służbowym wyjeździe, na parkingu, w środku dnia.
Siadam i nienawidzę tego, że jakaś zniszczona część mnie lubi być prowadzona przez tego mężczyznę i tylko przez niego.
On prowadzi. Przez okno obserwuję, jak rozpościera się Santorini — białe budynki spiętrzone na klifach, Morze Egejskie tak niebieskie, że wygląda na nierealne, bugenwille spływające po każdym murze.
To najbardziej romantyczna wyspa na świecie, a ja siedzę obok mężczyzny, którego nie mogę dotknąć, jadąc do hotelu, gdzie nasze pokoje dzieli tylko ściana.
W hotelu on nas melduje. Wnosi torby na górę. Otwiera moje drzwi, stawia walizkę w środku i wręcza mi kartę do pokoju bez zatrzymywania się.
— Kolacja u Baxtera o siódmej. Będę u siebie, gdybyś czegoś potrzebowała.
Jest profesjonalny. Robi dokładnie to, co mu kazałam — zachowuje dystans, trzyma się pracy, nie przekracza granicy.
I robi to perfekcyjnie, co jest jakoś gorsze, niż gdyby się pochylił i powiedział mi coś nieprzyzwoitego. Bo jakaś część mnie — ta, którą bardzo staram się zdławić — czekała, aż zaproponuje lunch. Spacer czy coś.
Cokolwiek, co dałoby mi pretekst, by być blisko niego jeszcze przez godzinę. Nie zrobił tego. A teraz stoję w hotelowym pokoju, wkurzona na mężczyznę za to, że szanuje granicę, którą sama wyznaczyłam.
Moja skóra drży, jakby właśnie mnie dotknął.
Biorę prysznic i się przebieram, stojąc przed lustrem w sukience, którą teoretycznie spakowałam na spotkanie, a nie dla niego.
Materiał jest cienki, dekolt niższy niż zwykle na kolacji służbowej i dokładnie wiem, dlaczego ją wybrałam — i odmawiam się do tego przyznać.
Jonah puka o 18:45. Biała lniana koszula, rękawy podwinięte do przedramion, lniane spodnie w kolorze piasku, które leżą na jego biodrach tak, że mam ochotę popełnić przestępstwo. Otwieram drzwi, jego wzrok pada na mnie i wciąga gwałtownie powietrze przez nos.
— Ładnie wyglądasz — mówi. I to wszystko.
Bez podtekstu. Bez dwuznaczności. Bez ust przy moim uchu. Ten sam mężczyzna, który w barze szeptał o sąsiadujących ścianach, stoi przede mną, pełen szacunku, i doprowadza mnie tym do szału, bo założyłam tę sukienkę, żeby wywołać reakcję, a dostaję jedynie zawodową grzeczność.
Czemu jesteś taki grzeczny? Nie prosiłam cię, żebyś był grzeczny. To znaczy prosiłam, ale nie o to mi chodziło. To znaczy jednak o to… Kurwa.
— Chodźmy — mówię, zamykając za sobą drzwi.
Dom Isaaca Baxtera jest wbudowany w klif z widokiem na kalderę — białe ściany, otwarte tarasy. Jego pieniądze nie muszą się afiszować.
Wita nas w drzwiach — mnie uściskiem dłoni, Jonahowi klepie plecy, jakby znali się od lat. Grace, jego żona, jest ciepła i łagodna, i zanim skończę zdejmować buty, ciągnie mnie do kuchni.
— Wino? — Już nalewa. — Isaac rozmawia o interesach przy stole. My wypijemy w kuchni i pozwolimy im się zanudzić.
Od razu ją lubię.
Kolacja jest głośna. Troje dzieci — Joaquin, chyba ośmiolatek, dziewczynka koło pięciu lat, której imienia nie wychwyciłam, i Nathan, który nie może mieć więcej niż trzy.
Są wszędzie. Lepkie palce na stole, sok rozlany dwa razy, Nathan wrzeszczy, bo Joaquin zabrał mu chleb.
Isaac nie drgnie. Grace porusza się w tym chaosie jak woda, wyciera ręce, kroi jedzenie, przekierowuje wybuchy bez podnoszenia głosu.
Rozmawiam z Isaaciem o biznesie między przerwami. Przejęcie resortu, warunki, harmonogram. Pyta o moją firmę, opowiadam, że zbudowałam ją od zera, że jest moja i tylko moja.
Isaac kiwa głową, jakby rozumiał. Grace ściska mnie pod stołem za rękę. Wtedy Nathan upuszcza klocki i zaczyna wyć, a ja się odwracam i zamieram.
Jonah siedzi na podłodze.
Skrzyżował nogi obok Nathana, między nimi sterta drewnianych klocków, buduje coś, co przypomina krzywą wieżę.
Jego ręce są cierpliwe, układa każdy klocek powoli, by Nathan widział, pozwala chłopcu burzyć budowlę, zaczyna od nowa bez śladu zniecierpliwienia.
Nathan stawia klocek na górze, wieża się trzyma, a Jonah mówi: „Dobra robota, kolego”, i cała twarz dziecka rozjaśnia się, jakby dostał słońce w prezencie.
Joaquin wspina się na plecy Jonaha. Jonah go nie zrzuca. Po prostu dalej buduje z Nathanem, dźwigając ciężar starszego chłopca jakby nic, śmieje się i wygląda naprawdę, autentycznie, głupio… szczęśliwy.
Nolan nigdy by tego nie zrobił.
Ta myśl uderza we mnie tak mocno, że muszę odwrócić wzrok.
— Jest dobry z dziećmi — Grace pojawia się obok mnie z kieliszkiem wina, patrzy na Jonaha, jakby wiedziała, co się liczy. — Ma własne dzieci?
— Nie, raczej nie — mój głos brzmi dziwnie. — Ma dwadzieścia pięć lat.
— Dwadzieścia pięć i taka cierpliwość? — patrzy na mnie. — To rzadkość. Większość facetów w tym wieku nie usiedzi pięciu minut. Wygląda jakby był do tego stworzony.
Stworzony do tego. Te słowa stają mi w gardle jak ość.
Patrzę, jak Jonah podnosi Nathana na biodro, podczas gdy Joaquin wisi mu na ramieniu, i myślę o każdej rozmowie, jaką prowadziłam z Nolanem o dzieciach.
Pierwszy raz poruszyłam ten temat — w trzecim roku, przy kolacji — powiedział: „Jeszcze nie teraz.” Rok piąty: „Nie jesteśmy gotowi.”
Rok ósmy: „Naprawdę chcesz poświęcić wszystko, co zbudowałaś?” Rok dwunasty: „Sloane, rozmawialiśmy o tym. Nie chcę dzieci. Myślałem, że się zgodziłaś.”
Zgodziłam się, bo go kochałam. Bo mówił to z taką pewnością, że przyjmowałam, że to on ma rację, a ja się mylę. Bo przez piętnaście lat dopasowywałam się do jego preferencji i nazywałam to kompromisem.
Patrząc, jak Jonah buduje wieżę dla trzylatka, nie jestem pewna, czy cokolwiek z tego było prawdą.
Nie jestem pewna, czy nie chcę dzieci. Nie jestem pewna, czy kiedykolwiek nie chciałam.
— Grace — mówię cicho, tak, że tylko ona słyszy. — Skąd wiedziałaś, że tego chcesz? Dzieci, chaosu.
Uśmiecha się. — Nie wiedziałam. Isaac wiedział. A potem po raz pierwszy wzięłam Joaquina na ręce i zrozumiałam. — Patrzy na mnie łagodnie, z wyrozumiałością. — Nie musisz decydować teraz. Ale nie pozwól, żeby ktoś inny zdecydował za ciebie.
Nathan zasypia na ramieniu Jonaha podczas deseru. Jonah trzyma go, jakby nic nie ważył, jedno ramię podtrzymuje plecy chłopca, drugim sięga po kieliszek wina.
Łapie mój wzrok po drugiej stronie stołu i przez chwilę między nami przebiega coś, co wygląda na to mogłoby być nasze życie.
Porozmawiam z Nolanem o dzieciach, kiedy wrócę do domu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ostatnie spotkanie zostaje odwołane o dziewiątej rano. Prawnicy Isaaca potrzebują jeszcze tygodnia na przejrzenie warunków, co oznacza, że na tej wyspie nie zostało mi już nic do roboty, poza siedzeniem w hotelowym pokoju dziesięć stóp od mężczyzny, którego nie mogę przestać sobie wyobrażać nago.
Santorini jest stworzone dla zakochanych. Każdy taras ma dwa krzesła. Każda restauracja to stoliki na dwie osoby, oświetlone świecami.
Każdy zachód słońca oprawiają pary przyciśnięte do pobielonych ścian, jej dłoń na jego klatce piersiowej, jego usta na jej szyi. Obserwuję ich od czterech dni i każdy z tych widoków jest jak nóż powoli obracający się między moimi żebrami.
Rezerwuję pierwszy lot do domu.
Cztery noce dzielę z nim ścianę i ani razu nie zapukał. Nie napisał. Nie pojawił się pod moimi drzwiami z tym spojrzeniem i podwiniętymi rękawami i tym niskim tonem głosu.
Zarezerwował nasze pokoje obok siebie — wiem, bo sprawdziłam — a potem po prostu... nic nie zrobił. Nawet nie próbował. Był uprzejmy na śniadaniu. Profesjonalny na spotkaniach. Życzył dobrej nocy na korytarzu.
Po co to wszystko, do cholery?
Każdego wieczoru kładł się dziesięć stóp ode mnie po drugiej stronie ściany i robił zupełnie nic, podczas gdy ja przyciskałam ucho do tynku jak wariatka, próbując usłyszeć, czy jeszcze nie śpi.
Brałam prysznic z otwartymi drzwiami łazienki, bo jakaś chora część mnie chciała, żeby usłyszał płynącą wodę. Założyłam cieńszą koszulę nocną, niż powinnam. Zostawiłam otwarte drzwi balkonowe, żeby wiatr zaniósł mój zapach do jego pokoju.
Nic nie zadziałało. Albo wszystko zadziałało, tylko on nic z tym nie zrobił, co jest jeszcze gorsze, bo to znaczy, że {{choosing}} nie dotknąć mnie, a ja nie potrafię zrozumieć dlaczego i doprowadza mnie to do szału.
Czy to jego sposób? Nakręcić mnie, a potem odejść? Umieścić się tak blisko, że mogę go poczuć, usłyszeć, wyczuć jego obecność, a potem po prostu... czekać?
Czekać na co? Na to, aż pęknę? Aż to ja zapukam do jego drzwi i przyznam, że od naszego przylotu jestem mokra?
Nie zrobię tego. Nie dam mu tej satysfakcji.
Rezerwuję pierwszy lot do domu, bo spotkania się skończyły, nie mam powodu, by zostać, i nie zamierzam spędzić na tej wyspie ani jednej nocy więcej z ręką między udami i jego imieniem na ustach.
Lot powrotny to dwanaście godzin tortur. Siedzi obok mnie, ręka na podłokietniku, rękaw podwinięty, widzę żyły na jego przedramieniu i chude mięśnie pod spodem i mam ochotę przejechać po nich językiem.
Zasypia gdzieś nad Morzem Śródziemnym, jego głowa przechyla się w moją stronę i przez dwadzieścia minut jego twarz jest sześć cali od mojego ramienia i czuję jego oddech na mojej nagiej skórze i nie ruszam się.
Nie przesuwam się. Nie oddycham głośniej, niż to konieczne. Po prostu siedzę, dusząc się we własnej żałosnej tęsknocie jak opętana.
Pocałuj mnie. Obudź się i pocałuj mnie. Połóż rękę na moim udzie, wsuwaj ją wyżej i nie pytaj o pozwolenie.
Co jest ze mną nie tak?
Budzi się i prostuje. Nie okazuje, jak blisko był. Udaję, że czytałam.
W końcu lądujemy. On ma już zamówiony samochód — oczywiście. Ładuje bagaże. Otwiera mi drzwi i jedzie.
Jest ciemno. Autostrada cicha, tablica rozdzielcza świeci na zielono, a cisza między nami ma ciężar, pełna rzeczy, których żadne z nas nie wypowiada.
"Dobrze dogadywałeś się z dziećmi Isaaca," mówię, bo ta cisza mnie zabija, a to wydaje się bezpieczne. Albo wystarczająco bezpieczne.
Jego dłonie przesuwają się na kierownicy. "Mam czworo rodzeństwa. Co niedzielę rodzinny obiad, kuzyni wszędzie. Nie masz wyjścia, musisz być dobry z dziećmi, gdy zawsze któreś po tobie łazi."
"Czworo rodzeństwa?"
"Trzech braci, jedna siostra. Mia." Coś mięknie w jego głosie, gdy wypowiada jej imię. "Ma teraz dziewiętnaście lat. Pomagałem ją wychować. Mama pracowała na dwa etaty w szpitalu — noce i weekendy — więc to ja robiłem śniadania, pomagałem w lekcjach i zaplatałem warkocze."
Śmieje się cicho, prawdziwie. Tym samym śmiechem, który słyszałam na podłodze w salonie Isaaca, gdy Nathan siedział na jego ramieniu.
Niedzielne obiady były obowiązkowe. Mama gotowała przez całą sobotę — dominikańskie jedzenie, wystarczająco dla dwudziestu osób, nawet gdy było nas tylko ośmioro. Kuchnia była w rozsypce, w domu było głośno i zawsze ktoś się kłócił albo płakał, albo jedno i drugie, i to było…" Zawiesza głos. „To było wszystko."
Słucham i czuję, jak przepaść między jego życiem a moim z każdym słowem rozdziera się coraz szerzej.
Nolan nigdy nie chciał niedzielnych obiadów. Nigdy nie chciał hałasu, bałaganu ani nikogo, kto czegoś od niego oczekiwał.
Nasze święta są ciche. Nasze weekendy to oddzielne pokoje. Najgłośniejszy dźwięk w naszym domu to telewizor, który zostawia włączony, żeby nie musieć słuchać ciszy między nami.
Jonah dorastał w domu pełnym ludzi, którzy byli dla siebie nawzajem. Ja wyszłam za mąż za mężczyznę, który nie potrafi być dla mnie.
„Chcesz mieć dzieci?" Pytanie opuszcza moje usta, zanim zdążę je powstrzymać i ląduje w ciemnym samochodzie jak granat z już wyciągniętą zawleczką.
Jonah zerka na mnie. „Tak." Bez wahania. Bez żadnych zastrzeżeń. „Nie teraz. Ale tak. O to przecież chodzi, prawda? Zbudować coś, co cię przerośnie."
'Zbudować coś, co cię przerośnie.'
Nolan nie buduje niczego. Tylko pochłania moją energię, moją cierpliwość, moje lata i oddaje ciszę, dwuminutowy seks i przytłaczającą pewność, że to wszystko, co kiedykolwiek będę miała.
Jonah zatrzymuje się pod moim domem. Gasi silnik. Deska rozdzielcza gaśnie, w samochodzie robi się cicho i jedyne, co słyszę, to jego oddech i mój.
Odwraca się, by na mnie spojrzeć.
Latarnia uliczna podkreśla zieleń jego oczu, ostrą linię szczęki i jego usta — Boże, jego usta, te same, które były między moimi nogami, te same, które są teraz kilka centymetrów od moich w ciemnym samochodzie przed domem, który dzielę z mężem.
Moja dłoń spoczywa na klamce. Nie otwieram jej.
Odległość między nami maleje. Czuję jego oddech na swojej twarzy — ciepły, równy, pachnący kawą, którą pił w samolocie. Jego oczy opadają na moje usta. Moje palce zaciskają się na klamce.
Pocałuj mnie. Nie całuj mnie. Pocałuj mnie, a odwzajemnię pocałunek, a potem już nigdy nie przestanę i wszystko, co zbudowałam, spłonie.
Pochyla się bliżej. Jego dłoń przesuwa się z kierownicy na konsolę między nami, palce muskają brzeg mojego nadgarstka. Ledwo dotykają, pytają.
Prawie pozwalam, by to się stało. Moje ciało pochyla się ku niemu, jakby zmieniła się grawitacja i to on jest nowym centrum, a moje usta się rozchylają i czuję ciepło jego ust, zanim dotkną moich…
Cofam się.
„Dobranoc, Jonah."
Mój głos brzmi jak głos kogoś innego, stanowczy i ostateczny. Tak powinna brzmieć kobieta, która podejmuje dobre decyzje, którą nie jestem, ale mogę udawać.
Nie sprzeciwia się ani nie naciska. Tylko powoli kiwa głową i coś gaśnie w jego oczach.
„Dobranoc, Sloane."
Moje imię. Za taką poufałość mogłabym go zwolnić.
Zamiast tego biorę torebkę i otwieram drzwi. Idę na ganek na nogach, które wydają się nie należeć do mnie. Wkładam klucz do zamka. Przekręcam.
Światło w salonie jest zgaszone.
Ale pokój nie jest ciemny.
Na stoliku, na kominku i na podłodze stoi kilkadziesiąt świec. Ciepłe światło tańczy po ścianach i przez jedną zdezorientowaną sekundę myślę, że Nolan zrobił to dla mnie — zaplanował niespodziankę, stworzył nastrój, próbuje być mężem, o którego błagałam.
Wtedy widzę kanapę.
Nolan jest na kobiecie. Ma zdjętą koszulę. Jej nogi oplatają jego biodra. Jej głowa odchylona jest do tyłu, a czerwone paznokcie wbijają się w poduszkę i wydaje z siebie dźwięk, który rozpoznaję, bo udawałam go tysiąc razy — to bezdechowe, teatralne westchnienie, które nic nie znaczy.
Ale ona nie udaje. Jej plecy się wyginają, jej ciało porusza się w rytmie jego ruchów, a światło świec rzuca cienie na ich oboje i stoję we własnych drzwiach, patrząc, jak mój mąż pieprzy inną kobietę na naszej kanapie w salonie.
Wtedy ona odwraca głowę i światło świecy pada na jej twarz.
Alisha Grant. Moja przyjaciółka. Moja wspólniczka. Kobieta, której biuro podróży pomogłam zbudować za własne pieniądze, własne nazwisko i własne kontakty.
Moja torebka spada na podłogę.
Alisha patrzy mi w oczy.
Westchnienie zamiera jej w gardle.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Ty niewdzięczna, pieprzona suko!"
Słowa wyrywają się z moich ust, zanim jeszcze zdążam przetworzyć to, co widzę. Pochodzą z miejsca poniżej moich płuc, z tego zakamarka, w którym mieszka wściekłość, zanim jeszcze przybierze formę języka, i wypełniają pokój jak dym.
Alisha stacza się z kanapy i prawie upada.
Jej sukienka podjechała wysoko na biodra i szarpie ją obiema rękami, materiał marszczy się, palce tak się trzęsą, że ledwo może go chwycić.
Bez majtek. Widzę czerwone ślady na jej udach tam, gdzie były ręce Nolana. Pokój pachnie seksem, topniejącym woskiem i jej perfumami, ciężkimi i słodkimi. Jej oczy są szeroko otwarte, mokre i nie patrzy na mnie.
Robi krok w moim kierunku, z rękami uniesionymi, dłońmi do przodu. "Sloane, tak mi przykro, to nie tak…"
"Wynoś się." Wciąż stoję w progu.
Moja torba leży na podłodze między nami, a ręka trzyma się framugi, powstrzymuję się, bo jeśli wejdę do tego pokoju, coś złamię. Może ją.
"Proszę, pozwól mi tylko…" Sięga po moje ramię. Jej palce muskają mój rękaw, jej skóra jest gorąca i wilgotna, czuję to przez materiał jak poparzenie i gwałtownie odskakuję.
"Wypierdalaj z mojego domu." Odsuwam się o krok, robiąc przejście w drzwiach.
Moje ciało drży. Każdy mięsień spięty na maksa. Czuję puls w szczęce, za oczami i w dłoni, która kurczowo ściska framugę.
Patrzy na Nolana, szukając pomocy. On jej nie daje. Siedzi na kanapie, bez koszuli, pasek zwisa rozpięty, a wyraz na jego twarzy to czyste, nieprzekłamane… poirytowanie. Jakbym przyszła do własnego domu i przeszkodziła mu w czymś, co mu się podobało.
Przeciąga dłonią po włosach, wydycha powietrze przez nos i patrzy na mnie tak, jak patrzy się na kelnera, który przyniósł nie to danie.
Czekam na zazdrość. Na ten cios zdrady w brzuch, na obraz jego ciała na niej, wypalający się w moim mózgu, na pierwotny krzyk żony patrzącej, jak jej małżeństwo umiera na żywo.
To nie przychodzi.
Myślałam, że przyłapanie męża z inną mnie roztrzaska. Że poczuję to w piersi jak kulę, upadnę na kolana, będę krzyczeć, błagać.
Zamiast tego nie czuję do niego nic. Zupełnie nic. Jakby dowiedzieć się, że jakiś obcy zdradził obcego. Już tak dawno byliśmy martwi, że to tylko koroner wypisuje akt zgonu.
Jestem wściekła. Ale nie na niego.
Jestem wściekła na kobietę, którą zbudowałam z niczego, na tę, która wzięła moje pieniądze, moje nazwisko, moje kontakty, a potem zabrała mi też męża, nie dlatego, że go chciała, ale dlatego, że był i był dostępny, a ona mogła.
"Jeśli nie ruszysz dupy za drzwi już teraz, Alisha, przysięgam na Boga, wywlokę cię za te twoje jebane włosy." Mój głos drży od wysiłku, że jeszcze tego nie robię. "A potem zadzwonię do każdej osoby, która kiedykolwiek wypisała ci czek, bo ją o to poprosiłam, i twoja mała agencja będzie wspomnieniem do piątku."
Alisha łapie torebkę i buty i biegnie do drzwi boso, a gdy mnie mija, czuję jej perfumy — te, które komplementowałam w zeszłym miesiącu, mówiłam, że do niej pasują, a teraz okazuje się, że miała je na sobie, kiedy pieprzyła mojego męża na mojej kanapie, pośród świec, których nigdy nie zapalił dla mnie.
Dałam jej wszystko. Kiedy jej agencja upadała, wystawiłam czek. Kiedy potrzebowała kontaktów, dzwoniłam.
Kiedy inwestorzy jej nie traktowali poważnie, postawiłam swoje nazwisko obok jej i powiedziałam, że warto zaryzykować. Zbudowałam jej biznes za swoje pieniądze, reputację, czas, a ona odpłaciła mi, rozkładając nogi na moich meblach w salonie.
Drzwi wejściowe trzaskają. Już jej nie ma.
Odwracam się do Nolana.
On nadal siedzi na kanapie. Nadal bez koszuli. Nie próbował się zasłonić, zapiąć pasa ani zdmuchnąć choćby jednej świeczki. Migoczące światło odbija się od potu na jego piersi i chce mi się wymiotować.
"To nic nie znaczyło," mówi.
Podnoszę kieliszek z winem ze stolika i rzucam w jego głowę.
Uchyla się. Kieliszek rozbija się o ścianę za nim, czerwone wino rozpryskuje się na białej farbie jak rana. Nie wstaje. Po prostu patrzy na mnie tymi martwymi oczami.
"Sloane, posłuchaj mnie. To nie…"
"Nic nie znaczyło?" Chwytam ceramiczny talerz ze stolika obok. Ten, który dała nam jego matka. "Przez piętnaście lat małżeństwa nigdy nie zapaliłeś dla mnie świeczki, ty draniu, i to nic nie znaczyło?"
Rzucam talerzem. Uderza go w ramię i roztrzaskuje się na podłodze. Syczy, łapie się za ramię.
"Byłaś daleka." Jego głos staje się taki, jakiego używa, kiedy zaraz zrobi z tego moją winę. "Prawie już na mnie nie patrzysz. Co miałem zrobić?"
"Nie pieprzyć mojej przyjaciółki!" Już krzyczę.
Gardło mam zdarte, ręce drżą, chwytam w ramki zdjęcie z kominka — nasz ślub, piętnaście lat temu, oboje młodzi i głupi, uśmiechnięci — i rzucam nim tak mocno, że szkło rozsypuje się na parkiecie jak deszcz.
"Chcę rozwodu." Krzyczę to tak głośno, że aż rozdziera mi gardło.
Cisza, która potem nastaje, jest najgłośniejszym dźwiękiem, jaki kiedykolwiek słyszałam.
Nolan powoli zmiata szkło z kolan. Potem patrzy na mnie, a martwy wyraz na jego twarzy pęka. Kpią.
"Proszę bardzo." Opiera się wygodnie na kanapie. Rozkłada ramiona na oparciu jakby zasiadał na tronie. "Możesz mieć swój rozwód, Sloane."
Coś w jego tonie sprawia, że robi mi się zimno.
"Ale najpierw porozmawiajmy o twoim małym rendez-vous." Przechyla głowę. "Jak on się nazywał? Twój nowy asystent? Jonah?"
Pokój wiruje.
Moje ręce przestają się trząść. Wszystko zamiera. Oddech, puls, krew w żyłach — wszystko zastyga na tę jedną okropną sekundę, gdy imię mojego przelotnego kochanka pada z ust męża jak karta do gry, którą trzymał w rękawie.
"Nie wiem, o czym mówisz."
"Daj spokój." Wskazuje na mnie palcem. Kpiący uśmiech twardnieje w tryumf. "Nie waż się mnie obrażać. Wiem, że się z nim przespałaś. Wiem kiedy, wiem gdzie, mam dowody."
W uszach mi dzwoni. Dym świec jest gęsty, oczy pieką, a ślady po paznokciach na jego piersi świecą się czerwono w świetle świec i słyszę tylko własną krew dudniącą w skroniach.
Jak? Skąd on wie? Nikomu nie mówiłam oprócz Brooke, a ona nigdy by… chyba że… Jonah. Czy Jonah komuś powiedział?
Czy powiedział Nolanowi? Zbliżyliśmy się na Santorini, opuściłam gardę, prawie go pocałowałam w samochodzie… Czy to wszystko było częścią planu? Czy grał mnie od początku?
"Jeśli chcesz rozwodu," Nolan kontynuuje, a jego głos jest teraz spokojny jak w sali konferencyjnej, "będziesz musiała ponieść konsekwencje zdrady męża." Zakłada dłonie na kolanach. "Przepiszesz na mnie swoją firmę. Całą."
Śmieję się. Dźwięk wychodzi nie taki — cienki, nerwowy, pęknięty. "Chyba cię popierdoliło."
"Naprawdę?" Wstaje. Idzie w moją stronę. Przechodzi boso przez potłuczone szkło, nie patrząc w dół. "Mam dość dowodów, żeby zniszczyć twoją reputację. Partnerstwa biznesowe. Pozycję w zarządzie. Twój publiczny wizerunek.
Zatrzymuje się przede mną, tak blisko, że widzę odbicie światła świec w jego oczach.
"CEO, która zbudowała markę wspierającą kobiety, przyłapana na pieprzeniu swojego dwudziestopięcioletniego asystenta." Jego uśmiech staje się szerszy. "Jak myślisz, jak to wygląda, Sloane? Jak zareagują twoi inwestorzy? Klienci? Prasa?"
Żołądek spada mi do ziemi.
"Nie zrobisz tego." Mój głos to szept.
"Spróbuj mnie." Pochyla się. Jego oddech czuję na twarzy, pachnie winem, perfumami Alishy i śmiercią wszystkiego, co zbudowałam. "Przepisz firmę. Albo cię zniszczę."
Mija mnie i idzie po schodach. Słychać trzask drzwi sypialni.
Stoję w salonie, otoczona potłuczonym szkłem, gasnącymi świecami i winem spływającym po ścianie, i myślę tylko o jednym.
Czy to Jonah mu powiedział?"
Przesuń w górę, aby kontynuować