passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance - Rozdział #2 - autor Moonlight Muse

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance

/

Rozdział 2

Biała Gołębica

***

W oczach mężczyzny przede mną nie było miłości ani emocji... pochłaniały je jedynie jasno płonące płomienie nienawiści.

"Powiedz mi... czym jesteśmy?" zapytałam cicho. Ból w moim ciele był duszący i bez względu na to, jak bardzo starałam się pozostać silna, nie mogłam ukryć bólu w swoim głosie.

"Niczym więcej niż Niebem i Piekłem." Jego głos był równie zimny, niszcząc resztki mojej determinacji.

"W takim razie zabij mnie," wyszeptałam ochryple, próbując zignorować ból zdrady, który rozrywał mnie od środka.

Bezlitosny uśmieszek ozdobił jego przystojną twarz. Jego palce zacisnęły się pod moim podbródkiem, wywołując iskry od jego dotyku przepływające przeze mnie; przyjemne, ale równie bolesne. Był tak blisko... a jednak tak daleko...

"To byłoby zbyt łatwe... ale zapewniam cię, gdy z tobą skończę, będziesz żałować, że się urodziłaś."

"Nie mówisz tego na poważnie..."

"Patrz." Odwrócił się, popychając mnie brutalnie na ziemię. "Spalcie ją."

Moje serce zamarło, głowa opadła, gdy ból jego odrzucenia przeszył mnie na wskroś. Nawet gdy zostałam oblana benzyną, nie poruszyłam się, starając się nie wymiotować od ostrego, gryzącego zapachu, który całkowicie mnie otaczał, trzymając oczy mocno zamknięte. Czy nie zdawał sobie sprawy, że już płonę w agonii od bólu, który zadał mi wewnątrz?

Moje oczy piekły, gdy zmusiłam się do ich otwarcia, obserwując jak odchodzi, mając nadzieję... modląc się... że zawróci i zmieni zdanie. Że być może głęboko w nim wciąż istnieje ten mężczyzna, którego kochałam.

Kiedyś powiedział, że jestem jego kryptonitem... czy to wszystko było kłamstwem?

Zatrzymał się, a moje serce podskoczyło z błyskiem nadziei, ale wtedy to zobaczyłam – płonącą zapałkę w jego dłoni, gdy jego oczy spotkały się z moimi...

***

YILEYNA

Zapach piwa i miodu wypełniał powietrze, mieszając się przyjemnie z odgłosami rozmawiających i flirtujących mężczyzn i kobiet w Białej Gołębicy. Mimo że wyglądała jak lokalny pub, wszyscy wiedzieli, że Biała Gołębica była domem publicznym, który był zajęty każdego dnia, niezależnie od pory roku.

Noc zapadła na ulicach Westerfell. Ciepło słońca wciąż unosiło się w powietrzu mimo jego nieobecności. Delikatna bryza tańcząca na mojej skórze była ciepła, gdy owinęłam dłoń wokół delikatnego nadgarstka mojej najlepszej przyjaciółki, Charlene. Jej zielone oczy się rozszerzyły, a światła z latarni wiszących na każdej ścianie rzucały cienie na jej delikatne rysy, podkreślając piegowate kropki zdobiące jej policzki i nos.

"Yileyna, naprawdę?" Szepnęła, jej serce waliło, gdy spojrzałam na nią z niskiego muru, na którym kucałam.

"Tam na dole nie ma nic ciekawego do oglądania, moja królowo," odpowiedziałam, moje oczy iskrzyły się z podekscytowania.

Nie, nie powinno nas tam być i byłam pewna, że gdyby którekolwiek z naszych rodziców się dowiedziało, na pewno by nie pochwalili, ale czym jest życie bez odrobiny ryzyka? Będąc córkami par Alfy i Bety, obie byłyśmy wysokiej klasy i wszyscy wiedzieli, kim jesteśmy, więc lepiej żebyśmy nie zostały złapane.

"Dobra," westchnęła, rumieniąc się, gdy pozwoliła mi wciągnąć się na mur.

Obie zeskoczyłyśmy cicho na drugą stronę. Byłam zadowolona, że nie było strażników po tej stronie, ale o tym wiedziałam. Zaplanowałam to doskonale. Ostatnim razem, gdy tu byłam, widziałam wiele i nie będę kłamać, byłam ciekawa, co się tam dzieje. A raczej, zniszczyć niewinność Charlene. Kochałam tę dziewczynę, ale była zdecydowanie zbyt sztywna i nieświadoma.

Przecisnęłyśmy się przez krzewy, a ja położyłam dłoń na moich blond włosach, gdy zaplątały się w gałęzie za nami. Wydostając się na drugą stronę, zebrałam spódnicę sukienki Charlene. W przeciwieństwie do mnie, która ubrała się w spodnie i top z odkrytymi plecami, ona miała na sobie ładną letnią sukienkę, która cała zaplątała się w gałęzie.

"Ał," skrzywiła się.

"Jesteś przyszłą Królową Alfą. Naprawdę krzywisz się od takiego bólu?" Szepnęłam, pomagając jej się uwolnić.

"To wciąż boli. Tam były ciernie." Wydęła wargi, sprawiając, że zrobiło mi się jej żal.

Miałam właśnie odpowiedzieć, gdy dźwięki pomruków i jęków dotarły do moich uszu, i przyłożyłam palec do ust. Jej oczy były wielkie jak spodki, sprawiając, że moje usta wykrzywiły się w uśmieszku.

To było ekscytujące.

Pociągnęłam ją, aż dotarłam do mojego miejsca, szczeliny szerokości dłoni za zasłoną z bluszczu, która zakrywała drewniany płot, który wydawał się być złamany i nikt tego nie zauważył. Powoli sięgnęłam do przodu i odsunęłam bluszcz, gestem pokazując Charlene, żeby też się przesunęła. Było to zaledwie kilka stóp nad jednym z okien w domu publicznym. W tę ciepłą pogodę okno było otwarte, dając nam idealny widok na to, co działo się w środku.

Charlene sapnęła i nawet moje oczy się rozszerzyły na widok sceny przed nami: dwóch dobrze umięśnionych mężczyzn, których mogłam rozpoznać jako wojowników po grubych mięśniach ich nóg i ramion, stało twarzą do siebie, obaj penetrując tę samą kobietę. Jej ramiona i nogi były owinięte wokół jednego z mężczyzn, podczas gdy drugi mężczyzna trzymał jej biodra od tyłu, gdy w nią wchodził. Erotyczne dźwięki ich spotykającej się skóry i ich pełne pożądania jęki i pomruki wypełniały powietrze, sprawiając, że moje policzki się zarumieniły. Blada, kremowa skóra kobiety była pokryta błyszczącym potem, jej piersi uderzały o klatkę piersiową mężczyzny, przed którym stała, jej usta spotykały jego zachłannie.

"Bogini, Yileyno! Nic dziwnego, że jesteś taka grzeszna! Jak często przychodzisz kalać swoje oczy?" Syknęła Charlene.

Wydęłam wargi, odrywając wzrok od męskiego członka, zastanawiając się, jak do cholery to mogło się zmieścić w jej tyłku. Była raczej drobna...

"Nie, to pierwszy raz, kiedy widzę coś, co przykuło moją uwagę." Stłumiłam chichot, gdy sapnęła.

"Podoba ci się to...?" Zapytała, rumieniąc się, gdy nie odważyła się spojrzeć ponownie.

"Hmm, wygląda na zabawne." Wzruszyłam ramionami.

Co mi się podobało? Moje serce podskoczyło, gdy pewna twarz przyszła mi na myśl, a moje policzki zapłonęły, gdy jego piękne bursztynowe oczy wypełniły mój umysł - jedyny mężczyzna, który potrafił sprawić, że mój żołądek się zaciskał, a moje łono pulsowało z pragnienia. Pierwszy i jedyny mężczyzna, którego kiedykolwiek pragnęłam w intymny sposób.

"O moja bogini, podoba ci się!" Wykrzyknęła Charlene, całkowicie błędnie interpretując mój rumieniec.

"Kto tam jest?" Ktoś krzyknął, wyrywając mnie z myśli o tym, jak pewien seksowny wilkołak mógłby się ze mną kochać.

"Cholera!" Syknęłam. Mimo że użyłyśmy małego zaklęcia maskującego zapach, które kupiłyśmy od sprzedawcy kilka dni temu, wydawało się, że zorientowali się, że tu jesteśmy. "Uciekaj!"

Błyskawicznie stanęłam na nogi, chwytając Charlene za nadgarstek i pędząc wąską ścieżką. Fizycznie niemożliwe było, aby którykolwiek z dorosłych męskich wilków zmieścił się tutaj, więc wiedziałam, że na razie jesteśmy bezpieczne.

"O bogini, chroń nas! Jeśli Ojciec się dowie, że tu byłyśmy," szepnęła Charlene, jej serce waliło, gdy kontynuowałam wędrówkę wąską ścieżką, starając się nie syczeć z bólu, gdy przeciskałam się przez szczelinę między płotem a dużymi krzewami za nami. Moje piersi zahaczyły o szorstkie drewno płotu przede mną.

"Chyba widziałem jakichś smarkaczy z tyłu! Jestem pewien, że to ci chłopcy od wcześniej!" usłyszałam warkot mężczyzny. Szłyśmy dalej, modląc się, żeby nas nie złapali.

"Yileyno, nie zmieścisz się," Charlene zaskomlała w panice, gdy szczelina zrobiła się węższa.

"Już prawie jesteśmy."

Zatrzymałam się, próbując usłyszeć, czy wciąż ktoś nas śledzi, ale wydawało się, że ktokolwiek to był, poddał się. Odetchnęłam z ulgą, posyłając Charlene uspokajający uśmiech, zanim spojrzałam w górę na ciemne, czyste niebo, zauważając, że mimo braku chmur, gwiazdy były ukryte. Dziwne.

"Jeszcze trochę, potem wspinamy się. Nikt nas nie zobaczy przy bagnach."

Kiwnęła głową, a ja spojrzałam na bezksiężycowe niebo przed wzięciem głębokiego oddechu, czując się nieco klaustrofobicznie w ciasnym miejscu. Charlene była znacznie szczuplejsza z mniejszym biustem, ale wiedziałam, że nie będę w stanie iść dalej. Musiałyśmy się wspiąć.

"Pójdę pierwsza."

Wskazałam w górę i sięgnęłam. Złapałam za płot i wycisnęłam się na zewnątrz. Wiedziałam, że moje plecy będą pokryte zadrapaniami i będzie bałagan z upewnieniem się, że nie zostały we mnie drzazgi ani nic innego.

Wzięłam głęboki oddech świeżego powietrza, szczęśliwa, że stamtąd wyszłam, gdy zamarłam. Charakterystyczny, zgniły zapach wdarł się do mojego nosa, zastępując zapach ciepłej nocy i krzewów.

Moje serce waliło, gdy spojrzałam na bagna, a żołądek mi się ścisnął, gdy zobaczyłam watahę wilków, które zbliżały się powoli. Było ich zbyt wiele, by policzyć, ich głowy były nisko opuszczone, ich ciemne futro zmatowiałe i brudne. Ich czerwone oczy lśniły głodem, gdy patrzyły przed siebie w kierunku zewnętrznego muru Westerfell.

Włóczędzy...

Byłyśmy pod atakiem.

"Zostań na dole," szepnęłam do Charlene tak cicho, jak to możliwe.

"Co się dzieje?"

"Nic, nie ruszaj się i pozostań w ukryciu," odpowiedziałam spokojnie. "Obiecaj mi."

Zawahała się, zanim kiwnęła głową z rezygnacją.

Nie było możliwości, żeby dostały się do niej w tej wąskiej alejce, będzie bezpieczna, dopóki tam zostanie, ale miasto nie było. Musiałam wszystkich zaalarmować.

Trzymając się nisko, trzymałam się cieni i zaczęłam skradać się w kierunku muru miejskiego. Jak oni w ogóle dostali się tutaj na bagna? To miejsce było puste, z lasem po lewej i patrolem, nie wspominając o tym, że samo przejście przez to miejsce było niebezpieczne.

Nie spuszczałam wzroku z rosnącego blasku świateł miasta. Wszystko, czego potrzebowałam, to dostać się wystarczająco blisko, by zaalarmować jednego strażnika, który mógłby podnieść alarm i przekazać wiadomość.

Dotarłam właśnie do muru zewnętrznego miasta, gdy niski, złowieszczy warkot sprawił, że odwróciłam się, akurat gdy jeden z wilków skoczył w moją stronę. Odskoczyłam do tyłu, serce waliło mi jak młotem. Moja kryjówka została odkryta.

Odwróciłam się, chwytając płonącą pochodnię z uchwytu nade mną i zamachnęłam się nią na wilka.

"ATAK! JESTEŚMY POD ATAKIEM!" krzyknęłam na całe gardło, wiedząc, że ktoś mnie usłyszy. Moje serce było burzą emocji, gdy uderzyłam wilka pochodnią w głowę. "Całe Westerfell wie, że tu jesteście," syknęłam.

Jestem córką moich rodziców, przyszłą betą tej watahy i nie będę...

Mój umysł opustoszał, gdy nagle zobaczyłam ogromną falę ciemnych wilków biegnących w moją stronę. Ile ich było?

Coś przeleciało obok mojej głowy i sapnęłam z przerażeniem, gdy cała sekcja muru eksplodowała. Gruz i szczątki poleciały we wszystkich kierunkach, a ja zostałam zrzucona z nóg przez siłę uderzenia. Płomienie wybuchły i zaczęły się rozprzestrzeniać wysoko i szybko, szybciej niż było to naturalnie możliwe. Co to było?

"Yileyno!"

Moje serce podskoczyło na głos, który mnie zawołał, właśnie gdy ten sam wilk znowu rzucił się na mnie.

"Tato!" krzyknęłam.

"Beta William! Nie wychodź tam!"

"Moja córka tam jest!" usłyszałam warkot taty.

"Beta! To niebezpieczne!"

Zobaczyłam tatę biegnącego w moją stronę, zmieniającego się w locie i wgryzającego się w szyję włóczęgi, powstrzymując go przed atakiem na mnie.

"Wejdź do środka, Yileyno!" krzyknęła mama.

Odwróciłam się, dostrzegając ją tuż przed tym, jak się zmieniła. Włosy powiewały mi na twarzy, gdy kiwnęłam głową, odgarniając je i biegnąc w stronę zniszczonego muru. Choć chciałam pomóc, byłabym tylko rozproszeniem. Musiałam dostać się do środka i przynajmniej upewnić się, że teren jest czysty.

Więcej mężczyzn i kobiet przyłączało się do taty i mamy, niektórzy w ludzkiej formie, inni w wilczej.

"Bogini, pomóż nam!" szepnęłam, obserwując zniszczony zewnętrzny mur miasta, zastanawiając się, jaki rodzaj zaklęcia był w stanie przebić się przez nasze obrony.

Wspięłam się po gruzach, ale jeśli myślałam, że wewnętrzne mury będą lepsze, myliłam się...

Strach i panika przeszyły moje serce, gdy zobaczyłam scenę przede mną. Pełne bólu krzyki członków mojej watahy wypełniły moje uszy. Smród miedzianej krwi i spalonego ciała wypełnił mój nos, wywołując mdłości.

Włóczędzy rozszarpywali każdego, kogo mogli dosięgnąć, rozrywając ich na kawałki swoimi krwawymi paszczami. Zwłoki naszych ludzi były rozrzucone na ziemi, a ból w mojej piersi był duszący. Jakbym tonęła pod wodą, ale nie było powierzchni, przez którą można by się przebić, by znaleźć ulgę. Wydawało się, że nie ma końca horrorowi, który pustoszył moją watahę.

Zobaczyłam siedmioletniego syna Gammy Henry'ego, Rhysa, płaczącego, gdy ogromny wilk pokryty krwią i brudem rzucił się na niego. Jego oczy płonęły nienawiścią.

"Nie!" krzyknęłam w panice, biegnąc w ich stronę. Zamachnęłam się pochodnią w mojej dłoni, tylko po to, by on wytrącił ją z mojego uścisku. "Rhys! Uciekaj!"

Pozostał zamrożony w miejscu. Rozejrzałam się, ale wszędzie był chaos i wtedy zdałam sobie sprawę, że zaatakowali nas ze wszystkich stron.

Wilk przede mną warknął złowieszczo, jego pazury rozdarły mnie, gdy brutalnie rzucił mnie na ziemię.

Poderwałam się, krzycząc do Rhysa, żeby się ruszył. Włóczęga warknął, jego płonące czerwone oczy wpatrywały się we mnie. Chwyciłam pochodnię z ziemi i wbiłam mu ją w oczy, wykorzystując szansę i odciągając Rhysa od chaosu.

"Beta padł!" Ktoś krzyknął, sprawiając, że zamarłam.

Odwróciłam się, z sercem w gardle. Krew pompowała głośno w moim ciele, a zimny dreszcz mnie ogarnął. Bogini, nie...

Zmusiłam swoje ciało do ruchu, próbując ruszyć z powrotem na zewnątrz. Musiałam dostać się do taty!

Ktoś zablokował mi drogę i wpadłam prosto na twarde, umięśnione piersi. Szarpnęłam się do tyłu, próbując go minąć, ale silna para rąk złapała mnie w talii.

"Yileyno!"

"Puść mnie! Tata jest tam! Mama też!"

"Yileyno!" Jego głęboki warkot sprawił, że zamarłam. "Posłuchaj mnie."

Wpatrywałam się w bursztynowe oczy mojego zauroczenia. Jego dłonie ujęły moją twarz, zmarszczka przecięła jego brew. Tym razem to nie jego piękno ani dotyk mnie uderzyły, ale słowa, które opuściły te pełne usta.

"Jest za późno. Nie żyją."

I właśnie tak, mój świat runął wokół mnie, rozdzierając mnie bólem i poczuciem winy. Nawet ja nie zdawałam sobie sprawy, że krzyk, który przeszył powietrze, należał do mnie...

Przesuń w górę, aby kontynuować

Nad Wybrzeżem

YILEYNA

Dwa miesiące minęły od nocy masakry, ale koszmary tamtego ataku wciąż nawiedzały sny wielu. Straciliśmy trzydzieści cztery osoby tamtej nocy, a kolejnych siedem później z powodu śmiertelnych ran. Najbardziej bolało to, że wiedziałam, że tata opuścił bezpieczeństwo murów dla mnie, by mnie chronić i upewnić się, że jestem bezpieczna, a wraz z jego śmiercią straciłam też mamę. Prawdziwi partnerzy, którzy się naznaczyli, umierają razem.

Wiele się od tego czasu zmieniło. Ludzie patrzyli na mnie z pogardą i nienawiścią. Wiedziałam, że obwiniają mnie za stratę pary Bet, ale ja też się obwiniałam. To była moja wina.

"Co za bezczelność, że pokazuje się tutaj..." mruknęła jedna z dwóch kobiet, które przechodziły obok nas. Uśmiechnęłam się smutno, nie kłopocząc się, by spojrzeć za siebie.

Nie sądzę, żeby zdawały sobie sprawę, że może i straciły parę Bet, ale ja straciłam rodziców. Znajomy, bolesny ucisk w piersi powrócił i przełknęłam ciężko, próbując skupić się na miejscu, do którego zmierzałyśmy.

Charlene odwróciła się, wpatrując się gniewnie w plecy dwóch kobiet.

"Ignoruj je," powiedziała, owijając ramię wokół mojego.

"Ignoruję, moja piękna królowo." Uśmiechnęłam się do niej; spośród wszystkich, ona jedna nie zmieniła swojego stosunku do mnie.

Jasne, Alfa i Luna byli w porządku wobec mnie, ale nie widywałam ich zbyt często, i czułam nutę wrogości ze strony Alfy... Wciąż pamiętałam, gdy pytał, co tam robiłam, jak moja nieostrożność kosztowała nas wszystkich...

"Chodź, lepiej się pośpieszmy zanim Theon zorientuje się, że nie ma nas już w łaźniach," zachichotała.

Theon. To był ktoś inny, kto traktował mnie obojętnie, tak jak zawsze. Najwięcej emocji zobaczyłam u niego, gdy powiedział mi o ich losie...

"Wiesz, że znowu się zdenerwuje," uśmiechnęłam się złośliwie, odpędzając myśli, które zalewały mój umysł.

"Och, cóż, jesteś jedną z najsilniejszych osób, jakie znam. W ciągu ostatnich dwóch miesięcy wzniosłaś to na zupełnie nowy poziom. Będzie wiedział, że jestem bezpieczna," stwierdziła pewnie. Przesadzała. Byłam uzdolniona, ale daleko mi było do najsilniejszych.

Charlene... co bym bez niej zrobiła? Ale nie trwało długo, zanim ktoś się przeciwko mnie obrócił... czy stracę ją też?

Od śmierci moich rodziców skupiłam się na cięższej pracy i przekraczaniu swoich granic. Miałam siedemnaście lat, ale wciąż nie dostałam swojego wilka. Wilkołaki zwykle przemieniały się w dowolnym wieku od trzynastu lat, a najpóźniejsza odnotowana przemiana nastąpiła w wieku dziewiętnastu lat, ale średni wiek dla większości wilków to czternaście do szesnastu lat. Charlene przemieniła się w wieku piętnastu lat, a ja miałam prawie osiemnaście bez żadnych oznak nadchodzącej przemiany.

Wiedziałam, że wszyscy o tym mówili. Byłam córką pary Bet, powinnam już się przemienić.

W królestwie Astalion było dziesięć watah, z centrum i największym terytorium należącym do króla Andresa, ojca Charlene i Alfy Watahy Srebrnej Burzy.

Wiedziałam, że oczekiwania dotyczące przemiany i udowodnienia mojej wartości, by objąć pozycję Bety, tylko wzrosły od śmierci moich rodziców, ale nie mogłam nic zrobić, żeby to wymusić. Musiałam po prostu czekać na przemianę.

Przeszłyśmy przez ruchliwe ulice i minęłyśmy rzędy drzew, kierując się w stronę wybrzeża. Słońce było już nisko na niebie i zostało nam najwyżej godzina.

"Wreszcie! Można odetchnąć," szepnęła Charlene, gdy schodziłyśmy kamienistą ścieżką.

Nie dziwiłam się jej. Ostatnio atmosfera była dość napięta i wiedziałam, że coś ją trapi. Jeśli chciała się podzielić, wiedziała, że jestem tu dla niej, gdy będzie gotowa mi powiedzieć.

Dotarłyśmy do celu i uśmiechnęła się, zdejmując buty i zaczynając zdejmować sukienkę. Po tej stronie było bezpiecznie; no, o ile wyjdziemy przed zmrokiem. Wtedy wody stawały się zagrożeniem.

Wybrzeże tak blisko Westerfell nie było w większości zbyt groźne, ale morze było królestwem mrocznego gatunku i powszechnie wiadomo było, by nie przebywać w pobliżu wód nocą.

Rozpięłam swoje buty, odpięłam skórzane spodnie i zdjęłam je, zostawiając białą koszulę, którą miałam wsuniętą w spodnie. Ledwo zakrywała mój tył, który był okryty maleńką bielizną.

Miałam metr siedemdziesiąt wzrostu w porównaniu do metra osiemdziesięciu Charlene. Jak na wilkołaka byłam nieco niższa, a w przeciwieństwie do Charlene, która miała wysportowane, szczupłe ciało, ja miałam nieco bardziej krągłe biodra i tyłek z większą ilością tłuszczu niż przeciętna wilczyca. Z biustem w rozmiarze DD, który sprawiał, że czasami wyglądałam bardziej jak Omega, byłam trochę bardziej niepewna, rozbierając się do naga, nawet gdy byłyśmy same.

Charlene była już tylko w bieliźnie i pluskała się w wodzie. Weszłam do wody, pozwalając, by kojące fale obmywały moje ciało. Kochałam morze, uczucie fal uderzających o mnie, spokój świeżego powietrza i zapach czystej, słonej wody. To było bardziej relaksujące niż cokolwiek innego.

"Yileyna!"

Moje oczy gwałtownie się otworzyły, gdy Charlene złapała mnie za kostkę, wciągając do wody i sprawiając, że zachłysnęłam się, przewracając do tyłu. Znów złapałam oddech, gdy wynurzyłam się na powierzchnię, odgarniając mokre włosy i rzucając jej kpiące spojrzenie.

"Charl! Oh, sama się o to prosiłaś!"

Oblewałyśmy się nawzajem wodą, piszcząc i chichocząc, gdy udało nam się wepchnąć drugą pod wodę. Myślę, że przez chwilę udało mi się zapomnieć o wszystkich problemach, gdy czerwona poświata słońca kąpała nas w swoich ciepłych barwach. Spojrzałam na Charlene.

"Chyba powinnyśmy już wracać. Jestem pewna, że Theon odkrył, że nas nie ma," zasugerowałam niechętnie, nie chcąc opuszczać ciepła wody.

"Nie żeby mi przeszkadzało, gdyby się tu pojawił. Jest taki sztywny i obojętny, zastanawiam się, czy widok nas prawie nagich w ogóle by go poruszył?" Zastanawiała się, odpływając.

"Wątpię, nic go nie rusza. Charlene!"

"Pięć minut! Jeden wypad i wracam!" Zawołała, odpływając.

Westchnęłam, wpatrując się w błyszczącą wodę i biorąc głęboki oddech. Zanurzyłam się pod wodę, obserwując pływające ryby. Wstrzymywałam oddech przez kilka chwil, podziwiając piękno pod powierzchnią, zanim moje ciało zaczęło błagać o tlen, i wynurzyłam się, biorąc głęboki wdech, gdy odgarniałam włosy z twarzy.

"Wychodź."

Moje serce opuściło uderzenie i odwróciłam się, patrząc na mężczyznę stojącego na brzegu. Jego miedziano-brązowe włosy były zaczesane do tyłu, bursztynowe oczy płonęły ledwo powstrzymywaną furią, a jego rzeźbiona szczęka była napięta, gdy zaciskał zęby. Jego umięśnione ramiona były skrzyżowane na szerokiej piersi, a tatuaże wystające spod kołnierza i rękawów jego ubrań tylko dodawały mu seksapilu. Słońce sprawiało, że jego włosy wyglądały jakby były w ogniu, podkreślając każdy kąt i krzywiznę jego twarzy.

"Słucham?" Uniosłam brew, bardzo świadoma tego, że jeśli wyjdę, moja koszula będzie do mnie przylegać i odsłoni moją koronkową liliową bieliznę.

"Wyszłaś bez powiedzenia mi."

"Oczywiście, bo inaczej nie pozwoliłbyś nam wyjść. Dziwię się, że tak długo zajęło ci dotarcie tutaj."

"Wychodź natychmiast."

"Nie jesteś moim strażnikiem. Charlene popłynęła, idź lepiej jej poszukaj," zasugerowałam, zanurzając się głębiej w wodzie, pozostawiając tylko oczy nad powierzchnią.

"Wiesz, że wody są niebezpieczne po zmroku, Yileyna, musimy wracać." Jego głęboki, seksowny głos sprawił, że moje wnętrze się zacisnęło. "Nie zmuszaj mnie, żebym cię wyciągnął."

To nie byłby taki zły pomysł...

Westchnęłam i podpłynęłam do brzegu z rezygnacją. Wychodząc z wody, rzuciłam wyższemu mężczyźnie gniewne spojrzenie, żałując, że nie mam na sobie butów. Przynajmniej miałabym kilka dodatkowych centymetrów. Przy jego metrze dziewięćdziesiąt pięć górował nade mną.

"Nie wiedziałam, że tak się boisz Syren," uśmiechnęłam się prowokująco.

"Nie boję się. Po prostu nie sądzę, żebyś była zbyt użyteczna z kilkoma brakującymi kończynami," zauważył, jego wzrok wędrując w dół po moim przemoczonym ciele.

Utrzymywałam kontakt wzrokowy, próbując ocenić jego reakcję. Jego oczy zdawały się przepalać przez cienkie materiały, które mnie okrywały, i czułam się bardzo naga. Moja biała koszula była teraz przezroczysta, przylegając do moich krzywizn, a koronka stanika była wyraźnie widoczna. Moje sutki stwardniały od wody, która znacznie się ochłodziła, albo może z powodu mężczyzny, który stał przede mną.

Żadnego ruchu... żadnej oznaki pożądania. Jego spojrzenie zatrzymało się na moich udach, i wtedy dostrzegłam najmniejszą reakcję. Jego język przesunął się po dolnej wardze, jego oczy zabłysły złotym odcieniem, zanim płynnie odwrócił się do mnie plecami.

"Ubierz się i przyprowadź Charlene. Alfa chce nas oboje widzieć."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Alfa Król

YILEYNA

Ku zaskoczeniu, Theon nic nie powiedział do Charlene, gdy wróciła, nawet nie rzucając jej spojrzenia, gdy wracaliśmy do zamku. Rozdzieliliśmy się - Theon odprowadził Charlene do jej pokoju, podczas gdy ja udałam się do moich kwater, kwater Bety. Miejsca, które było tak puste odkąd nie było już Mamy i Taty.

Szybko wzięłam prysznic, po czym włożyłam dopasowaną granatową górę, czarne spodnie i buty, a mokre włosy związałam w kucyk. Wyszłam z pokoju i prawie wpadłam na Theona, który opierał się o ścianę.

"Bogini!" sapnęłam, odskakując do tyłu z walącym sercem. "Przestraszyłeś mnie."

"Jak na kogoś tak zuchwałego, nie wiedziałem, że cokolwiek może cię przestraszyć," odpowiedział beznamiętnie.

"Czym jest życie, jeśli nie żyje się na pełnych obrotach?" odparłam, upewniając się, że drzwi są zamknięte, zanim ruszyliśmy razem.

"Zgadnę, nie życiem, a jedynie egzystencją?" Uniósł brew.

"Kpisz ze mnie?"

"Cieszę się, że to zauważyłaś," wyszeptał ochryple, pochylając się.

Moje serce zadrżało, gdy nasze spojrzenia się spotkały, wywołując zawrót głowy. Jego seksowny, męski zapach zawładnął moimi zmysłami, a miarowe bicie jego serca sprawiło, że moje biło jeszcze głośniej.

"Dupek," zdołałam odparować, odpychając go.

Theon był w tej watasze tylko od dwóch lat. Nie wiedzieliśmy, skąd pochodził ani kim był. Jedyne, co pamiętał po odzyskaniu przytomności, to swoje imię: Theon.

To właściwie ja i Charlene znalazłyśmy go kilka tygodni po jej przemianie. Wymknęłyśmy się jak zwykle, gdy zobaczyłyśmy Nagę, pół-człowieka, pół-węża. W przeciwieństwie do tych żyjących na lądzie, morskie Nagi były równie niebezpieczne jak Syreny, i ten nie był wyjątkiem.

Widząc zakrwawione ciało w uścisku Nagi, Charlene zamarła z przerażenia, i choć instynkt kazał mi uciekać, nie mogłam zostawić kogoś na śmierć, więc popłynęłam. Uzbrojona tylko w miecz, zdołałam zranić Nagę na tyle, by uwolnić Theona z jego uścisku. Mimo że posiadał moce żywiołów, udało mi się wyciągnąć Theona w bezpieczne miejsce, a potem wezwałyśmy pomoc.

Ale Theon o tym nie wiedział. Charlene poprosiła, czy może powiedzieć, że to ona go uratowała, gdy zobaczyła, jaki przystojny jest ten młody mężczyzna. Choć bardzo chciałam mu to wypominać, to było nawet lepsze. Teraz często przypominałam mu, że został uratowany przez księżniczkę.

Nie byliśmy pewni wieku Theona, ale wyglądał na około dwadzieścia kilka lat.

Zajęło trochę czasu, zanim wszyscy mu zaufali, ale powoli stał się jednym z nas i został przyjęty do watahy. Nigdy nie odzyskał pamięci, ale był pracowity, silny i był świetnym wojownikiem, więc wspiął się w hierarchii. Teraz był wojownikiem rangi Epsilon, co oznaczało, że były tylko cztery rangi nad nim, wliczając w to rangę Alfy.

Bycie ochroniarzem księżniczki było zaszczytnym zadaniem. Oznaczało to, że Alfa mu ufał i wiedział, że jest zdolny ją chronić.

Szliśmy korytarzem. Skręciłam w stronę biura Króla Alfy, ale Theon skręcił w lewo.

"Biuro jest tędy."

"Wiem, ale czy powiedziałem, że jest w swoim biurze?" Odpowiedział, jakby to było oczywiste.

"Racja..."

Alfa Andres, nieważne ile razy stawało się przed nim, wciąż był onieśmielający i potężny. Był największym mężczyzną, jakiego widziałam, mierzącym około sześć stóp i siedem lub osiem cali. Po prostu wyglądał znacznie większy przy wszystkich innych. Była garstka mężczyzn w rozmiarze Theona, ale oni też byli rzadkością. Król był bestią i królem pod każdym względem.

Theon wyszedł przez podwójne drzwi prowadzące na tyły, a ja złapałam drzwi, zanim zatrzasnęły mi się przed nosem.

"Słyszałeś kiedyś o manierach? To nie jest sposób traktowania damy," zauważyłam.

"Nigdy nie wiedziałem, że nią jesteś," odpowiedział beznamiętnie, zerkając na mnie przez ramię. Jego wzrok przez moment przesunął się po moim ciele, zanim mały uśmieszek pojawił się na jego twarzy. "Tak, zdecydowanie nie kobieta."

Jeszcze ci się za to odpłacę...

Wpatrywałam się w jego plecy, mój wzrok spadł na jego tyłek. Nie mogłam zaprzeczyć, że był seksowny, choć równie irytujący. Mimo że zarówno Charlene jak i ja uważałyśmy go za niesamowicie przystojnego, nie poświęcał nam uwagi. Chociaż ostatnio czułam, że drażnił się ze mną trochę więcej... albo może to było tylko pobożne życzenie.

Poszłam za nim na zewnątrz akurat w momencie, gdy król rzucił dwóch mężczyzn o ziemię, sprawiając, że grunt zadrżał od uderzenia. Jego tors był nagi, mężczyzna zbudowany z czystych, wybrzuszonych mięśni. Jego opalona skóra była usiana bliznami i tatuażami run. Symbole i obrazy przedstawiające wojnę i zwycięstwo pokrywały całe jego ciało, a jego potargane brązowe włosy opadały poniżej jego ogromnych, umięśnionych ramion. Był przeciwieństwem swojej córki, która wdała się w matkę.

"W samą porę. Kto następny?" Zapytał z uśmiechem, odwracając się do nas, jego złoty ząb błysnął w świetle dziedzińca.

"Nie miałabym nic przeciwko sparringowi z tobą, Alfo, ale obawiam się, że mogę nie wyjść z tego żywa," odpowiedziałam z małym uśmiechem. Dobrze było wiedzieć, że wciąż ze mną rozmawiał, nawet jeśli to była tylko adrenalina po zbiciu nas na miazgę, która wprawiała go w dobry nastrój.

"Słyszę, że trenujesz znacznie więcej... zobaczmy."

To był rozkaz. Taki, którego nie mogłam nie wykonać.

"Nie zgiń," zauważył Theon szyderczo, krzyżując ramiona i kładąc jedną rękę pod brodą, jakby miał się delektować przedstawieniem.

Wyszłam i spojrzałam na mojego Alfę, rozbawienie wyraźne w jego oczach. Wiedział, że nie wytrzymam nawet kilku minut. Dwaj mężczyźni, którzy zostali rzuceni na ziemię, wstali, gdy król skinął głową na znak dismissal.

"Nie jestem pewien, czy jesteś lekkomyślna czy odważna," stwierdził król, chwytając ręcznik i wycierając twarz pokrytą warstwą potu.

"Trochę jednego i drugiego?" zasugerowałam, gdy odwrócił się z powrotem do mnie.

Drapieżny uśmiech pojawił się na jego twarzy i uniósł pięść, rzucając się na mnie bez ostrzeżenia. Moje oczy rozszerzyły się i zanurkowałam w lewo, dokładnie w momencie, gdy jego pięść uderzyła w ziemię, tworząc pęknięcie. Odwrócił się i wyprowadził kolejny cios, używając całej swojej brutalnej siły. Oczywiście, nie wytrzymałabym w starciu na siłę.

Czy to było brak szacunku, by bronić się lub atakować króla?

Nadal unikałam ciosów, gdy król warknął.

„Nie uciekaj! Atakuj! Jestem pewien, że Will ci coś pokazał!” Nagła złość i irytacja w jego głosie z powodu utraty najbliższego powiernika były surowe i wyraźne, przeszywając mnie bólem.

Oczywiście, że tak... Nigdy nie pozwoliłbym, aby imię mojego ojca zostało splamione...

Wiedziałem, że również mnie obwinia. Widziałem to w jego oczach, nawet jeśli nigdy tego nie wypowiedział... ale czy nie zdawali sobie sprawy, że mnie też to boli?

Przebłysk złości ogarnął mnie, ale nie pozwoliłem, by to się ujawniło. Pragnienie uwolnienia tej nagromadzonej irytacji rosło we mnie. Jeśli król miał siłę, to ja miałem szybkość.

Tym razem, gdy rzucił się na mnie z podniesioną pięścią, nie uniknąłem, blokując ją ramionami i zaciskając zęby, gdy poczułem, że coś się łamie. Skręciłem się, chwytając grube przedramiona króla, i z całą siłą, jaką mogłem zebrać, kopnąłem go prosto w brzuch. Mam nadzieję, że zdał sobie sprawę, że mógłbym go kopnąć tam, gdzie słońce nie dochodzi, ale nie sądziłem, że byłoby to zbyt szanujące. Zachwiał się lekko, a ja spojrzałem na Theona, zauważając przebłysk zaskoczenia na jego zwykle aroganckiej, pozbawionej emocji twarzy.

„Hmph... talent, ale brak siły”, mruknął król, odwracając się, co było wyraźnym sygnałem, że skończyliśmy.

Moje ramiona krzyczały z bólu, ale wiedziałem, że się uleczą. Spojrzałem w dół, zauważając, że moja prawa ręka jest lekko przekrzywiona, ale nie zamierzałem jej nastawiać przed królem. Nie odpowiedziałem, pochylając głowę w geście uległości. Wiedziałem, co miał na myśli... fakt, że się nie przemieniłem ani nie osiągnąłem pełnej siły...

Podniósł butelkę wody, wypijając ją kilkoma łykami i opierając się o jeden z filarów, patrząc na mnie i Theona. Czułem, jak spojrzenie Theona pali mnie, ale odmówiłem spojrzenia na niego.

„Czy wiesz, dlaczego jesteśmy nieustannie atakowani?” Zapytał.

„Każdy chce kawałek mocy, którą posiada król Alpha, a może i legendy, że ten, kto zdobędzie Astalion, ostatecznie będzie miał w swoim posiadaniu moc rządzenia trzynastoma królestwami i siedmioma morzami”, odpowiedział Theon.

Ta stara opowieść? Wiem, że ludzie w to wierzyli, ale nie sądziłem, że Theon jest jednym z tych, którzy wierzą w stare babskie bajki. Król skinął głową z uśmiechem.

„Cóż, to kupa bzdur, ale każda mit i legenda ma swoje źródło.” Jego uśmiech zniknął, a on spojrzał w niebo. „Ufaję wam obojgu. Theon, choć jesteś z nami tylko od dwóch lat, udowodniłeś, że jesteś lojalnym wojownikiem i honorowym członkiem tej watahy. Powierzyłem ci mój największy skarb i wiem, że będziesz jej chronił z całej siły. Uhonorujesz przysięgę, którą złożyłeś, dołączając do nas.”

Spojrzałem na Theona, który po prostu obserwował króla z obojętnością. Obaj mężczyźni byli majestatyczni i potężni. Czułem się tutaj jak niepotrzebny dodatek. Dlaczego chciał ze mną rozmawiać?

„Ona uratowała mi życie. To nie jest dług, który kiedykolwiek zapomnę”, odpowiedział. Król skinął głową.

„Yileyna, jesteś... córką mojego najbliższego przyjaciela i powiernika, a także najlepszą przyjaciółką Charlene. Wiem, że znaczysz dla niej wszystko, a mimo wszystko, chronisz ją. Jest coś, co muszę wam obojgu powiedzieć...” Jego wzrok przebiegał po okolicy, upewniając się, że jesteśmy sami. Dlaczego miałem wrażenie, że to, co chciał nam powiedzieć, było bardzo ważne?

„Mit, o którym mówisz, Theon, tak zwany skarb przekazany środkowemu królestwu; serce Kaeladii, naszego świata... to nie jest tom ani magiczny kryształ. To coś całkowicie innego... i powód, dla którego nikt nigdy go nie znalazł. Mówi się, że ujawnia się co kilka stuleci...”

Zmarszczyłem brwi, zaczynając składać tę układankę. Wspomniał o Charlene... Czy ona była z tym jakoś związana?

„Masz na myśli...” wymruczał Theon, ale mogłem powiedzieć z jego tonu, że zrozumienie do niego dotarło.

„Tak. Moja córka jest sercem, skarbem, którego poszukuje każde królestwo.”

Oczy Theona błysnęły jasnym złotem, ale tylko na ułamek sekundy, gdy zmarszczył brwi.

„To ma sens... skarb, który ujawnia się co piąte stulecie... ponieważ się odradza”, zastanawiał się Theon, a na jego twarzy zalało zrozumienie. Król skinął głową.

„Tak, w żeńskiej Alphe. Jednak problem polega na tym, że Charlene nie wykazała żadnych oznak odblokowania tej mocy. Problemy narastają ze wszystkich stron, nie możemy zwlekać.”

Cóż, wiedziałem, jak to jest, kiedy coś od ciebie oczekują, a jednak... nie możesz nic na to poradzić.

„A co, jeśli nie jest tą, która ma tę zdolność? Sam mówiłeś, raz na kilka stuleci, może to nie Charlene,” zastanawiałem się, starając się nie zaciskać złamanej ręki.

„Ona jest sercem Kaeladii. Przed jej narodzinami została ujawniona przepowiednia. Moja córka jest tą, która posiada serce naszego świata, moce, których wszyscy na planecie szukają, i chcę, Theon, abyś ją trenował, pchał ją do granic możliwości, aż odblokuje te moce przypadkowo lub siłą.” Jego zimne szare oczy spotkały się z bursztynowymi oczami Theona. Umowa została zawarta bez słów.

Król szybko nas odprawił, a gdy szliśmy korytarzem w milczeniu, nie wiedziałem, co o tym myśleć. Coś dużego niepokoiło króla, skoro faktycznie myślał o pchaniu Charlene do granic możliwości. Wiedziałem, że wybrał Theona, ponieważ wszyscy wiedzieli, że przestrzega zasad bez myślenia o konsekwencjach.

„Czy uważasz, że możesz to zrobić jej?” Zapytałem, wiedząc dokładnie, co oznacza pchanie jej do granic możliwości. Robiłem to samo ze sobą; czasami nie mogłem się nawet ruszyć po treningu i czasami traciłem przytomność.

„Dlaczego nie?”

„Ona uratowała ci życie, a ty chcesz ją złamać?”

Jego palące oczy spotkały się z moimi, a on się odwrócił, sprawiając, że moje serce zabiło mocniej pod wpływem jego intensywności.

„Jeśli to dla jej dobra, to tak, złamię ją chętnie.” Na jego ustach pojawił się mały uśmieszek, gdy przechylił głowę. „Co się stało, mała burzo, zazdrościsz?”

„Och, proszę, zazdrościć czego? Bycia przez ciebie pobitą do nieprzytomności?” warknąłem, kiedy nagle złapał mnie za ramię i nastawił je na miejsce, sprawiając, że jęknąłem z powodu przeszywającego bólu, który przeszył moje ramię i szyję, a moje oczy zaszły łzami.

„Nie.” Pochylił się bliżej, ciepło jego ciała wkraczając w moją przestrzeń osobistą, jego klatka piersiowa ocierała się o moją. Poczułem jego ciepły oddech na uchu, gdy szeptał słowa, które wywołały we mnie przypływ przyjemności. „Być złamaną przeze mnie.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa