passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance - Rozdział #3 - autor Moonlight Muse

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance

/

Rozdział 3

Nad Wybrzeżem

YILEYNA

Dwa miesiące minęły od nocy masakry, ale koszmary tamtego ataku wciąż nawiedzały sny wielu. Straciliśmy trzydzieści cztery osoby tamtej nocy, a kolejnych siedem później z powodu śmiertelnych ran. Najbardziej bolało to, że wiedziałam, że tata opuścił bezpieczeństwo murów dla mnie, by mnie chronić i upewnić się, że jestem bezpieczna, a wraz z jego śmiercią straciłam też mamę. Prawdziwi partnerzy, którzy się naznaczyli, umierają razem.

Wiele się od tego czasu zmieniło. Ludzie patrzyli na mnie z pogardą i nienawiścią. Wiedziałam, że obwiniają mnie za stratę pary Bet, ale ja też się obwiniałam. To była moja wina.

"Co za bezczelność, że pokazuje się tutaj..." mruknęła jedna z dwóch kobiet, które przechodziły obok nas. Uśmiechnęłam się smutno, nie kłopocząc się, by spojrzeć za siebie.

Nie sądzę, żeby zdawały sobie sprawę, że może i straciły parę Bet, ale ja straciłam rodziców. Znajomy, bolesny ucisk w piersi powrócił i przełknęłam ciężko, próbując skupić się na miejscu, do którego zmierzałyśmy.

Charlene odwróciła się, wpatrując się gniewnie w plecy dwóch kobiet.

"Ignoruj je," powiedziała, owijając ramię wokół mojego.

"Ignoruję, moja piękna królowo." Uśmiechnęłam się do niej; spośród wszystkich, ona jedna nie zmieniła swojego stosunku do mnie.

Jasne, Alfa i Luna byli w porządku wobec mnie, ale nie widywałam ich zbyt często, i czułam nutę wrogości ze strony Alfy... Wciąż pamiętałam, gdy pytał, co tam robiłam, jak moja nieostrożność kosztowała nas wszystkich...

"Chodź, lepiej się pośpieszmy zanim Theon zorientuje się, że nie ma nas już w łaźniach," zachichotała.

Theon. To był ktoś inny, kto traktował mnie obojętnie, tak jak zawsze. Najwięcej emocji zobaczyłam u niego, gdy powiedział mi o ich losie...

"Wiesz, że znowu się zdenerwuje," uśmiechnęłam się złośliwie, odpędzając myśli, które zalewały mój umysł.

"Och, cóż, jesteś jedną z najsilniejszych osób, jakie znam. W ciągu ostatnich dwóch miesięcy wzniosłaś to na zupełnie nowy poziom. Będzie wiedział, że jestem bezpieczna," stwierdziła pewnie. Przesadzała. Byłam uzdolniona, ale daleko mi było do najsilniejszych.

Charlene... co bym bez niej zrobiła? Ale nie trwało długo, zanim ktoś się przeciwko mnie obrócił... czy stracę ją też?

Od śmierci moich rodziców skupiłam się na cięższej pracy i przekraczaniu swoich granic. Miałam siedemnaście lat, ale wciąż nie dostałam swojego wilka. Wilkołaki zwykle przemieniały się w dowolnym wieku od trzynastu lat, a najpóźniejsza odnotowana przemiana nastąpiła w wieku dziewiętnastu lat, ale średni wiek dla większości wilków to czternaście do szesnastu lat. Charlene przemieniła się w wieku piętnastu lat, a ja miałam prawie osiemnaście bez żadnych oznak nadchodzącej przemiany.

Wiedziałam, że wszyscy o tym mówili. Byłam córką pary Bet, powinnam już się przemienić.

W królestwie Astalion było dziesięć watah, z centrum i największym terytorium należącym do króla Andresa, ojca Charlene i Alfy Watahy Srebrnej Burzy.

Wiedziałam, że oczekiwania dotyczące przemiany i udowodnienia mojej wartości, by objąć pozycję Bety, tylko wzrosły od śmierci moich rodziców, ale nie mogłam nic zrobić, żeby to wymusić. Musiałam po prostu czekać na przemianę.

Przeszłyśmy przez ruchliwe ulice i minęłyśmy rzędy drzew, kierując się w stronę wybrzeża. Słońce było już nisko na niebie i zostało nam najwyżej godzina.

"Wreszcie! Można odetchnąć," szepnęła Charlene, gdy schodziłyśmy kamienistą ścieżką.

Nie dziwiłam się jej. Ostatnio atmosfera była dość napięta i wiedziałam, że coś ją trapi. Jeśli chciała się podzielić, wiedziała, że jestem tu dla niej, gdy będzie gotowa mi powiedzieć.

Dotarłyśmy do celu i uśmiechnęła się, zdejmując buty i zaczynając zdejmować sukienkę. Po tej stronie było bezpiecznie; no, o ile wyjdziemy przed zmrokiem. Wtedy wody stawały się zagrożeniem.

Wybrzeże tak blisko Westerfell nie było w większości zbyt groźne, ale morze było królestwem mrocznego gatunku i powszechnie wiadomo było, by nie przebywać w pobliżu wód nocą.

Rozpięłam swoje buty, odpięłam skórzane spodnie i zdjęłam je, zostawiając białą koszulę, którą miałam wsuniętą w spodnie. Ledwo zakrywała mój tył, który był okryty maleńką bielizną.

Miałam metr siedemdziesiąt wzrostu w porównaniu do metra osiemdziesięciu Charlene. Jak na wilkołaka byłam nieco niższa, a w przeciwieństwie do Charlene, która miała wysportowane, szczupłe ciało, ja miałam nieco bardziej krągłe biodra i tyłek z większą ilością tłuszczu niż przeciętna wilczyca. Z biustem w rozmiarze DD, który sprawiał, że czasami wyglądałam bardziej jak Omega, byłam trochę bardziej niepewna, rozbierając się do naga, nawet gdy byłyśmy same.

Charlene była już tylko w bieliźnie i pluskała się w wodzie. Weszłam do wody, pozwalając, by kojące fale obmywały moje ciało. Kochałam morze, uczucie fal uderzających o mnie, spokój świeżego powietrza i zapach czystej, słonej wody. To było bardziej relaksujące niż cokolwiek innego.

"Yileyna!"

Moje oczy gwałtownie się otworzyły, gdy Charlene złapała mnie za kostkę, wciągając do wody i sprawiając, że zachłysnęłam się, przewracając do tyłu. Znów złapałam oddech, gdy wynurzyłam się na powierzchnię, odgarniając mokre włosy i rzucając jej kpiące spojrzenie.

"Charl! Oh, sama się o to prosiłaś!"

Oblewałyśmy się nawzajem wodą, piszcząc i chichocząc, gdy udało nam się wepchnąć drugą pod wodę. Myślę, że przez chwilę udało mi się zapomnieć o wszystkich problemach, gdy czerwona poświata słońca kąpała nas w swoich ciepłych barwach. Spojrzałam na Charlene.

"Chyba powinnyśmy już wracać. Jestem pewna, że Theon odkrył, że nas nie ma," zasugerowałam niechętnie, nie chcąc opuszczać ciepła wody.

"Nie żeby mi przeszkadzało, gdyby się tu pojawił. Jest taki sztywny i obojętny, zastanawiam się, czy widok nas prawie nagich w ogóle by go poruszył?" Zastanawiała się, odpływając.

"Wątpię, nic go nie rusza. Charlene!"

"Pięć minut! Jeden wypad i wracam!" Zawołała, odpływając.

Westchnęłam, wpatrując się w błyszczącą wodę i biorąc głęboki oddech. Zanurzyłam się pod wodę, obserwując pływające ryby. Wstrzymywałam oddech przez kilka chwil, podziwiając piękno pod powierzchnią, zanim moje ciało zaczęło błagać o tlen, i wynurzyłam się, biorąc głęboki wdech, gdy odgarniałam włosy z twarzy.

"Wychodź."

Moje serce opuściło uderzenie i odwróciłam się, patrząc na mężczyznę stojącego na brzegu. Jego miedziano-brązowe włosy były zaczesane do tyłu, bursztynowe oczy płonęły ledwo powstrzymywaną furią, a jego rzeźbiona szczęka była napięta, gdy zaciskał zęby. Jego umięśnione ramiona były skrzyżowane na szerokiej piersi, a tatuaże wystające spod kołnierza i rękawów jego ubrań tylko dodawały mu seksapilu. Słońce sprawiało, że jego włosy wyglądały jakby były w ogniu, podkreślając każdy kąt i krzywiznę jego twarzy.

"Słucham?" Uniosłam brew, bardzo świadoma tego, że jeśli wyjdę, moja koszula będzie do mnie przylegać i odsłoni moją koronkową liliową bieliznę.

"Wyszłaś bez powiedzenia mi."

"Oczywiście, bo inaczej nie pozwoliłbyś nam wyjść. Dziwię się, że tak długo zajęło ci dotarcie tutaj."

"Wychodź natychmiast."

"Nie jesteś moim strażnikiem. Charlene popłynęła, idź lepiej jej poszukaj," zasugerowałam, zanurzając się głębiej w wodzie, pozostawiając tylko oczy nad powierzchnią.

"Wiesz, że wody są niebezpieczne po zmroku, Yileyna, musimy wracać." Jego głęboki, seksowny głos sprawił, że moje wnętrze się zacisnęło. "Nie zmuszaj mnie, żebym cię wyciągnął."

To nie byłby taki zły pomysł...

Westchnęłam i podpłynęłam do brzegu z rezygnacją. Wychodząc z wody, rzuciłam wyższemu mężczyźnie gniewne spojrzenie, żałując, że nie mam na sobie butów. Przynajmniej miałabym kilka dodatkowych centymetrów. Przy jego metrze dziewięćdziesiąt pięć górował nade mną.

"Nie wiedziałam, że tak się boisz Syren," uśmiechnęłam się prowokująco.

"Nie boję się. Po prostu nie sądzę, żebyś była zbyt użyteczna z kilkoma brakującymi kończynami," zauważył, jego wzrok wędrując w dół po moim przemoczonym ciele.

Utrzymywałam kontakt wzrokowy, próbując ocenić jego reakcję. Jego oczy zdawały się przepalać przez cienkie materiały, które mnie okrywały, i czułam się bardzo naga. Moja biała koszula była teraz przezroczysta, przylegając do moich krzywizn, a koronka stanika była wyraźnie widoczna. Moje sutki stwardniały od wody, która znacznie się ochłodziła, albo może z powodu mężczyzny, który stał przede mną.

Żadnego ruchu... żadnej oznaki pożądania. Jego spojrzenie zatrzymało się na moich udach, i wtedy dostrzegłam najmniejszą reakcję. Jego język przesunął się po dolnej wardze, jego oczy zabłysły złotym odcieniem, zanim płynnie odwrócił się do mnie plecami.

"Ubierz się i przyprowadź Charlene. Alfa chce nas oboje widzieć."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Alfa Król

YILEYNA

Ku zaskoczeniu, Theon nic nie powiedział do Charlene, gdy wróciła, nawet nie rzucając jej spojrzenia, gdy wracaliśmy do zamku. Rozdzieliliśmy się - Theon odprowadził Charlene do jej pokoju, podczas gdy ja udałam się do moich kwater, kwater Bety. Miejsca, które było tak puste odkąd nie było już Mamy i Taty.

Szybko wzięłam prysznic, po czym włożyłam dopasowaną granatową górę, czarne spodnie i buty, a mokre włosy związałam w kucyk. Wyszłam z pokoju i prawie wpadłam na Theona, który opierał się o ścianę.

"Bogini!" sapnęłam, odskakując do tyłu z walącym sercem. "Przestraszyłeś mnie."

"Jak na kogoś tak zuchwałego, nie wiedziałem, że cokolwiek może cię przestraszyć," odpowiedział beznamiętnie.

"Czym jest życie, jeśli nie żyje się na pełnych obrotach?" odparłam, upewniając się, że drzwi są zamknięte, zanim ruszyliśmy razem.

"Zgadnę, nie życiem, a jedynie egzystencją?" Uniósł brew.

"Kpisz ze mnie?"

"Cieszę się, że to zauważyłaś," wyszeptał ochryple, pochylając się.

Moje serce zadrżało, gdy nasze spojrzenia się spotkały, wywołując zawrót głowy. Jego seksowny, męski zapach zawładnął moimi zmysłami, a miarowe bicie jego serca sprawiło, że moje biło jeszcze głośniej.

"Dupek," zdołałam odparować, odpychając go.

Theon był w tej watasze tylko od dwóch lat. Nie wiedzieliśmy, skąd pochodził ani kim był. Jedyne, co pamiętał po odzyskaniu przytomności, to swoje imię: Theon.

To właściwie ja i Charlene znalazłyśmy go kilka tygodni po jej przemianie. Wymknęłyśmy się jak zwykle, gdy zobaczyłyśmy Nagę, pół-człowieka, pół-węża. W przeciwieństwie do tych żyjących na lądzie, morskie Nagi były równie niebezpieczne jak Syreny, i ten nie był wyjątkiem.

Widząc zakrwawione ciało w uścisku Nagi, Charlene zamarła z przerażenia, i choć instynkt kazał mi uciekać, nie mogłam zostawić kogoś na śmierć, więc popłynęłam. Uzbrojona tylko w miecz, zdołałam zranić Nagę na tyle, by uwolnić Theona z jego uścisku. Mimo że posiadał moce żywiołów, udało mi się wyciągnąć Theona w bezpieczne miejsce, a potem wezwałyśmy pomoc.

Ale Theon o tym nie wiedział. Charlene poprosiła, czy może powiedzieć, że to ona go uratowała, gdy zobaczyła, jaki przystojny jest ten młody mężczyzna. Choć bardzo chciałam mu to wypominać, to było nawet lepsze. Teraz często przypominałam mu, że został uratowany przez księżniczkę.

Nie byliśmy pewni wieku Theona, ale wyglądał na około dwadzieścia kilka lat.

Zajęło trochę czasu, zanim wszyscy mu zaufali, ale powoli stał się jednym z nas i został przyjęty do watahy. Nigdy nie odzyskał pamięci, ale był pracowity, silny i był świetnym wojownikiem, więc wspiął się w hierarchii. Teraz był wojownikiem rangi Epsilon, co oznaczało, że były tylko cztery rangi nad nim, wliczając w to rangę Alfy.

Bycie ochroniarzem księżniczki było zaszczytnym zadaniem. Oznaczało to, że Alfa mu ufał i wiedział, że jest zdolny ją chronić.

Szliśmy korytarzem. Skręciłam w stronę biura Króla Alfy, ale Theon skręcił w lewo.

"Biuro jest tędy."

"Wiem, ale czy powiedziałem, że jest w swoim biurze?" Odpowiedział, jakby to było oczywiste.

"Racja..."

Alfa Andres, nieważne ile razy stawało się przed nim, wciąż był onieśmielający i potężny. Był największym mężczyzną, jakiego widziałam, mierzącym około sześć stóp i siedem lub osiem cali. Po prostu wyglądał znacznie większy przy wszystkich innych. Była garstka mężczyzn w rozmiarze Theona, ale oni też byli rzadkością. Król był bestią i królem pod każdym względem.

Theon wyszedł przez podwójne drzwi prowadzące na tyły, a ja złapałam drzwi, zanim zatrzasnęły mi się przed nosem.

"Słyszałeś kiedyś o manierach? To nie jest sposób traktowania damy," zauważyłam.

"Nigdy nie wiedziałem, że nią jesteś," odpowiedział beznamiętnie, zerkając na mnie przez ramię. Jego wzrok przez moment przesunął się po moim ciele, zanim mały uśmieszek pojawił się na jego twarzy. "Tak, zdecydowanie nie kobieta."

Jeszcze ci się za to odpłacę...

Wpatrywałam się w jego plecy, mój wzrok spadł na jego tyłek. Nie mogłam zaprzeczyć, że był seksowny, choć równie irytujący. Mimo że zarówno Charlene jak i ja uważałyśmy go za niesamowicie przystojnego, nie poświęcał nam uwagi. Chociaż ostatnio czułam, że drażnił się ze mną trochę więcej... albo może to było tylko pobożne życzenie.

Poszłam za nim na zewnątrz akurat w momencie, gdy król rzucił dwóch mężczyzn o ziemię, sprawiając, że grunt zadrżał od uderzenia. Jego tors był nagi, mężczyzna zbudowany z czystych, wybrzuszonych mięśni. Jego opalona skóra była usiana bliznami i tatuażami run. Symbole i obrazy przedstawiające wojnę i zwycięstwo pokrywały całe jego ciało, a jego potargane brązowe włosy opadały poniżej jego ogromnych, umięśnionych ramion. Był przeciwieństwem swojej córki, która wdała się w matkę.

"W samą porę. Kto następny?" Zapytał z uśmiechem, odwracając się do nas, jego złoty ząb błysnął w świetle dziedzińca.

"Nie miałabym nic przeciwko sparringowi z tobą, Alfo, ale obawiam się, że mogę nie wyjść z tego żywa," odpowiedziałam z małym uśmiechem. Dobrze było wiedzieć, że wciąż ze mną rozmawiał, nawet jeśli to była tylko adrenalina po zbiciu nas na miazgę, która wprawiała go w dobry nastrój.

"Słyszę, że trenujesz znacznie więcej... zobaczmy."

To był rozkaz. Taki, którego nie mogłam nie wykonać.

"Nie zgiń," zauważył Theon szyderczo, krzyżując ramiona i kładąc jedną rękę pod brodą, jakby miał się delektować przedstawieniem.

Wyszłam i spojrzałam na mojego Alfę, rozbawienie wyraźne w jego oczach. Wiedział, że nie wytrzymam nawet kilku minut. Dwaj mężczyźni, którzy zostali rzuceni na ziemię, wstali, gdy król skinął głową na znak dismissal.

"Nie jestem pewien, czy jesteś lekkomyślna czy odważna," stwierdził król, chwytając ręcznik i wycierając twarz pokrytą warstwą potu.

"Trochę jednego i drugiego?" zasugerowałam, gdy odwrócił się z powrotem do mnie.

Drapieżny uśmiech pojawił się na jego twarzy i uniósł pięść, rzucając się na mnie bez ostrzeżenia. Moje oczy rozszerzyły się i zanurkowałam w lewo, dokładnie w momencie, gdy jego pięść uderzyła w ziemię, tworząc pęknięcie. Odwrócił się i wyprowadził kolejny cios, używając całej swojej brutalnej siły. Oczywiście, nie wytrzymałabym w starciu na siłę.

Czy to było brak szacunku, by bronić się lub atakować króla?

Nadal unikałam ciosów, gdy król warknął.

„Nie uciekaj! Atakuj! Jestem pewien, że Will ci coś pokazał!” Nagła złość i irytacja w jego głosie z powodu utraty najbliższego powiernika były surowe i wyraźne, przeszywając mnie bólem.

Oczywiście, że tak... Nigdy nie pozwoliłbym, aby imię mojego ojca zostało splamione...

Wiedziałem, że również mnie obwinia. Widziałem to w jego oczach, nawet jeśli nigdy tego nie wypowiedział... ale czy nie zdawali sobie sprawy, że mnie też to boli?

Przebłysk złości ogarnął mnie, ale nie pozwoliłem, by to się ujawniło. Pragnienie uwolnienia tej nagromadzonej irytacji rosło we mnie. Jeśli król miał siłę, to ja miałem szybkość.

Tym razem, gdy rzucił się na mnie z podniesioną pięścią, nie uniknąłem, blokując ją ramionami i zaciskając zęby, gdy poczułem, że coś się łamie. Skręciłem się, chwytając grube przedramiona króla, i z całą siłą, jaką mogłem zebrać, kopnąłem go prosto w brzuch. Mam nadzieję, że zdał sobie sprawę, że mógłbym go kopnąć tam, gdzie słońce nie dochodzi, ale nie sądziłem, że byłoby to zbyt szanujące. Zachwiał się lekko, a ja spojrzałem na Theona, zauważając przebłysk zaskoczenia na jego zwykle aroganckiej, pozbawionej emocji twarzy.

„Hmph... talent, ale brak siły”, mruknął król, odwracając się, co było wyraźnym sygnałem, że skończyliśmy.

Moje ramiona krzyczały z bólu, ale wiedziałem, że się uleczą. Spojrzałem w dół, zauważając, że moja prawa ręka jest lekko przekrzywiona, ale nie zamierzałem jej nastawiać przed królem. Nie odpowiedziałem, pochylając głowę w geście uległości. Wiedziałem, co miał na myśli... fakt, że się nie przemieniłem ani nie osiągnąłem pełnej siły...

Podniósł butelkę wody, wypijając ją kilkoma łykami i opierając się o jeden z filarów, patrząc na mnie i Theona. Czułem, jak spojrzenie Theona pali mnie, ale odmówiłem spojrzenia na niego.

„Czy wiesz, dlaczego jesteśmy nieustannie atakowani?” Zapytał.

„Każdy chce kawałek mocy, którą posiada król Alpha, a może i legendy, że ten, kto zdobędzie Astalion, ostatecznie będzie miał w swoim posiadaniu moc rządzenia trzynastoma królestwami i siedmioma morzami”, odpowiedział Theon.

Ta stara opowieść? Wiem, że ludzie w to wierzyli, ale nie sądziłem, że Theon jest jednym z tych, którzy wierzą w stare babskie bajki. Król skinął głową z uśmiechem.

„Cóż, to kupa bzdur, ale każda mit i legenda ma swoje źródło.” Jego uśmiech zniknął, a on spojrzał w niebo. „Ufaję wam obojgu. Theon, choć jesteś z nami tylko od dwóch lat, udowodniłeś, że jesteś lojalnym wojownikiem i honorowym członkiem tej watahy. Powierzyłem ci mój największy skarb i wiem, że będziesz jej chronił z całej siły. Uhonorujesz przysięgę, którą złożyłeś, dołączając do nas.”

Spojrzałem na Theona, który po prostu obserwował króla z obojętnością. Obaj mężczyźni byli majestatyczni i potężni. Czułem się tutaj jak niepotrzebny dodatek. Dlaczego chciał ze mną rozmawiać?

„Ona uratowała mi życie. To nie jest dług, który kiedykolwiek zapomnę”, odpowiedział. Król skinął głową.

„Yileyna, jesteś... córką mojego najbliższego przyjaciela i powiernika, a także najlepszą przyjaciółką Charlene. Wiem, że znaczysz dla niej wszystko, a mimo wszystko, chronisz ją. Jest coś, co muszę wam obojgu powiedzieć...” Jego wzrok przebiegał po okolicy, upewniając się, że jesteśmy sami. Dlaczego miałem wrażenie, że to, co chciał nam powiedzieć, było bardzo ważne?

„Mit, o którym mówisz, Theon, tak zwany skarb przekazany środkowemu królestwu; serce Kaeladii, naszego świata... to nie jest tom ani magiczny kryształ. To coś całkowicie innego... i powód, dla którego nikt nigdy go nie znalazł. Mówi się, że ujawnia się co kilka stuleci...”

Zmarszczyłem brwi, zaczynając składać tę układankę. Wspomniał o Charlene... Czy ona była z tym jakoś związana?

„Masz na myśli...” wymruczał Theon, ale mogłem powiedzieć z jego tonu, że zrozumienie do niego dotarło.

„Tak. Moja córka jest sercem, skarbem, którego poszukuje każde królestwo.”

Oczy Theona błysnęły jasnym złotem, ale tylko na ułamek sekundy, gdy zmarszczył brwi.

„To ma sens... skarb, który ujawnia się co piąte stulecie... ponieważ się odradza”, zastanawiał się Theon, a na jego twarzy zalało zrozumienie. Król skinął głową.

„Tak, w żeńskiej Alphe. Jednak problem polega na tym, że Charlene nie wykazała żadnych oznak odblokowania tej mocy. Problemy narastają ze wszystkich stron, nie możemy zwlekać.”

Cóż, wiedziałem, jak to jest, kiedy coś od ciebie oczekują, a jednak... nie możesz nic na to poradzić.

„A co, jeśli nie jest tą, która ma tę zdolność? Sam mówiłeś, raz na kilka stuleci, może to nie Charlene,” zastanawiałem się, starając się nie zaciskać złamanej ręki.

„Ona jest sercem Kaeladii. Przed jej narodzinami została ujawniona przepowiednia. Moja córka jest tą, która posiada serce naszego świata, moce, których wszyscy na planecie szukają, i chcę, Theon, abyś ją trenował, pchał ją do granic możliwości, aż odblokuje te moce przypadkowo lub siłą.” Jego zimne szare oczy spotkały się z bursztynowymi oczami Theona. Umowa została zawarta bez słów.

Król szybko nas odprawił, a gdy szliśmy korytarzem w milczeniu, nie wiedziałem, co o tym myśleć. Coś dużego niepokoiło króla, skoro faktycznie myślał o pchaniu Charlene do granic możliwości. Wiedziałem, że wybrał Theona, ponieważ wszyscy wiedzieli, że przestrzega zasad bez myślenia o konsekwencjach.

„Czy uważasz, że możesz to zrobić jej?” Zapytałem, wiedząc dokładnie, co oznacza pchanie jej do granic możliwości. Robiłem to samo ze sobą; czasami nie mogłem się nawet ruszyć po treningu i czasami traciłem przytomność.

„Dlaczego nie?”

„Ona uratowała ci życie, a ty chcesz ją złamać?”

Jego palące oczy spotkały się z moimi, a on się odwrócił, sprawiając, że moje serce zabiło mocniej pod wpływem jego intensywności.

„Jeśli to dla jej dobra, to tak, złamię ją chętnie.” Na jego ustach pojawił się mały uśmieszek, gdy przechylił głowę. „Co się stało, mała burzo, zazdrościsz?”

„Och, proszę, zazdrościć czego? Bycia przez ciebie pobitą do nieprzytomności?” warknąłem, kiedy nagle złapał mnie za ramię i nastawił je na miejsce, sprawiając, że jęknąłem z powodu przeszywającego bólu, który przeszył moje ramię i szyję, a moje oczy zaszły łzami.

„Nie.” Pochylił się bliżej, ciepło jego ciała wkraczając w moją przestrzeń osobistą, jego klatka piersiowa ocierała się o moją. Poczułem jego ciepły oddech na uchu, gdy szeptał słowa, które wywołały we mnie przypływ przyjemności. „Być złamaną przeze mnie.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Moja Wartość

YILEYNA

Wczorajsze wydarzenia były świeże w mojej pamięci, wraz ze słowami Alfy Andresa i Theona. Nie zdążyłam nawet podziękować mu za pomoc w naprawieniu mojego ramienia, coś, co mogłabym zrobić sama, ale jest o wiele łatwiej, gdy nie musisz sama nastawiać swoich kości. Nie przemieniłam się jeszcze, więc nie goiłam się tak szybko jak ci, którzy już to zrobili.

Obudziłam się ze słowami Theona krążącymi w głowie i bólem między nogami, który błagał o dotyk tylko jednego mężczyzny. Choć byłam pewna, że mogłabym znaleźć mężczyznę, który zaspokoiłby ten głód, nie chciałam byle kogo.

Przebrałam się i wyszłam na jedno z mniejszych, rzadziej używanych pól treningowych. Mało kto zapuszczał się tak daleko, a ponieważ wataha w pewien sposób mnie odrzuciła, czułam się bardziej komfortowo trenując tu sama.

Deszcz padał mocno przez całą noc i nadal nie ustawał. Ziemia pod moimi stopami była błotnista, a moje buty były całkowicie pokryte błotem, chlupiąc przy każdym ruchu, gdy raz po raz uderzałam w drzewo, wyładowując swoją frustrację.

Miałam na sobie top na ramiączkach ze skórzaną kurtką i spodniami; włosy miałam rozpuszczone i byłam kompletnie przemoczona mimo gałęzi nad głową, które częściowo chroniły mnie przed deszczem. Nie przeszkadzało mi to; byłam po prostu zadowolona, że nigdzie nie było żywej duszy. Przypuszczałam, że stali bywalcy trenują w halach i salach.

Uderzyłam w drzewo ponownie, słowa Alfy dźwięczały mi w głowie.

"Talent, ale brak siły."

Ton jego głosu jasno wskazywał, że jestem tylko porażką...

Uderzyłam w drzewo mocniej, wpatrując się w krew, która znaczyła pień. Mimo bandaży, którymi owinęłam dłonie, i tak je posiniaczyłam. Niegdyś biały opatrunek był pokryty brudem, wodą i krwią.

Bezużyteczna.

Porażka...

Byłam wstydem dla nazwiska De'Lacor. Miałam być spuścizną mojego ojca... kimś, z kogo byłby dumny, nazywając ją swoją córką, przyszłą Betą, ale bez mojego wilka nie sądziłam, że ten tytuł będzie mój.

Minęły dwa miesiące i wiedziałam, że pozostali wilki z rangą chcieli, by król wybrał nową Betę... bez wątpienia wilki Gamma i Delta miały oko na tę pozycję. Pozycję, która prawnie należała do De'Lacorów.

Poczułam aż nazbyt znajome szczypanie w oczach, gdy nadal uderzałam w drzewo. Moje pomruki, jęki bólu i wysiłku zlewały się z dźwiękiem ulewy, pogody, która naprawdę pasowała do mojego nastroju.

Kontynuowałam, nie skupiając się już na niczym poza bólem w całym ciele. Wiedziałam, że po tym spędzę cały dzień w łóżku. Potknęłam się, moje stopy ślizgały się w błocie. Upadłam do przodu, opierając dłonie o drzewo, gdy moje kolana uderzyły o ziemię.

"No, myślę, że to najlepsza pozycja dla ciebie," rozległ się wyniosły głos za mną.

Irytacja przeszyła mnie, gdy wstałam, odwracając się, by spojrzeć na dwóch młodych mężczyzn, którzy tam stali. Nikolai i Kyson, wojownicy tej samej rangi co Theon, ale w przeciwieństwie do niego, obaj byli w moich oczach śmieciami. To Nikolai się odezwał. Z jego ciemnymi włosami i niebieskimi oczami można by pomyśleć, że jest przystojny, ale jego osobowość była daleka od tego.

"Nie przypominam sobie, żeby ktokolwiek pytał cię o to, jaka pozycja jest dla mnie najlepsza," odpowiedziałam, udając niewzruszoną, gdy zaczęłam odwijać bandaż z prawej dłoni. Trzęsłam się ze zmęczenia, a liczba drzazg wbitych w moje dłonie była znacznie większa niż się spodziewałam.

"Kształtna, piękna i bez wilka. Myślę, że mamy tu Omegę... a do czego są dobre Omegi, Kyson?" zapytał Nikolai z uśmieszkiem na twarzy. Gniew zapłonął we mnie na tę zniewagę. Nie byłam żadną Omegą!

"Do pieprzenia," dodał arogancko Kyson, jego brązowe oczy błyszczały pożądaniem.

"Dokładnie," odpowiedział Nikolai, jego głos przepełniony rozbawieniem.

"Powiedz to jeszcze raz, a pokażę ci, do czego będziesz lub nie będziesz zdolny, gdy z tobą skończę," wysyczałam, zaciskając pięści.

"Ach... widzę, że masz całkiem ostry języczek. Może moglibyśmy znaleźć dla niego lepsze zastosowanie."

Kyson postąpił do przodu; jego sięgające ramion blond włosy były związane w kucyk, odsłaniając bliznę biegnącą wzdłuż szczęki. Jeśli będzie tak dalej postępował, nie miałabym nic przeciwko dodaniu kolejnej na jego twarzy.

Prychnęłam, patrząc na nich z obrzydzeniem. Nikogo nie było w promieniu kilometrów, a w wyczerpanym stanie, w jakim byłam, nie chciałam być sama z tą dwójką...

"Co powiesz na to? Samo patrzenie na nią sprawia, że chcę się zagłębić w tej małej dziwce."

"Dotknij mnie, Nikolai, a przysięgam na boginię, że cię wykastruję."

"Chyba zapominasz, że nie masz już rangi; nie słyszałaś, co mówią na dworze? Theon może przejąć tytuł Bety... a gdy to zrobi, automatycznie stajesz się Omegą. Ale graj dla właściwej drużyny, a możemy sprawić, że to doświadczenie będzie dla ciebie bardzo przyjemne..."

Jego słowa mną wstrząsnęły, ale odmówiłam przyznania tego. Czy to prawda? Theon może zostać Betą?

Ruszył w moim kierunku, sprawiając, że moje serce zabiło mocniej. Jego oczy były drapieżne, jak zwierzę, którym był. Nieznaznaczone kobiety były tylko celami dla takich mężczyzn jak oni, a ta bez wilka była idealną zabawką...

"Jestem Yileyna De'Lacor i dopóki sam król nie odbierze mi rangi, wciąż jestem kandydatką na Betę" - ostrzegłam, słysząc, jak mój głos brzmi słabo i drżąco nawet dla mnie samej.

"I piękne to imię dla kwiatu, jakim jesteś. Król może odebrać ci tytuł, ale pozwól, że ja odbiorę ci nieco więcej" - zauważył Nikolai, a jego oczy pociemniały z pożądania, gdy jego wzrok padł na mój przód. Zdałam sobie sprawę, że moja koszula przylega do ciała, niemal całkowicie przezroczysta przez deszcz. Błyskawicznie złapał moje ramię, obrócił mnie i brutalnie zerwał kurtkę. Usłyszałam sadystyczny chichot Kysona i poczułam ich spojrzenia na sobie. Ręka Nikolaia sięgnęła, chwytając moją lewą pierś.

"Nie dotykaj mnie!" - syknęłam, wyrywając jego dłoń ze swojego ciała. Odwróciłam się w ich stronę i wyrwałam się z jego uścisku, tylko po to, by złapał moją dłoń i ścisnął boleśnie. Skrzywiłam się, czując jak coś pęka, co sprawiło, że sapnęłam z bólu.

Musiałam się stamtąd wydostać. Natychmiast.

Uderzył mną o drzewo, ostre krawędzie drzazg, które stworzyłam w pniu, wbiły się w moje plecy. Czułam je wbite we mnie, sprawiając, że łzy napłynęły mi do oczu z bólu.

Podniosłam ręce, używając obu, by spróbować odepchnąć go, ale był ścianą mięśni i taką, która nie ustąpi, nieważne jak bardzo bym próbowała. Byłam słaba jak szczeniak, a on był w pełni rozwiniętym wilkołakiem.

Moje spojrzenie powędrowało do Kysona, który stał i patrzył z uśmieszkiem na twarzy. Choć chciałam błagać go o pomoc, wiedziałam, że czeka na swoją kolej... sama myśl o tym przyprawiała mnie o mdłości...

"Puść mnie, Nikolai" - warknęłam zimno.

Zadrwił w odpowiedzi i zamiast tego podszedł jeszcze bliżej. Sięgając w dół, siłą rozchylił moje nogi. Pchnęłam go mocno, ale nie drgnął.

"Zapłacisz za to, Nikolai!" - syknęłam.

"Naprawdę?"

Prawdopodobnie nie... był szanowanym synem jednej z najwyżej postawionych rodzin. Nie, nie zapłaci, bo nie miałam już ojca, który by mnie chronił. Teraz byłam nikim... nawet jeśli nikt tego nie powiedział... wiedziałam.

Pchnął mnie brutalnie do tyłu, unieruchamiając moje ręce przy bokach, gdy siłą wepchnął się między moje nogi, i poczułam, jak żołądek mi się przewraca, gdy poczułam jego twardy członek przyciskający się do mnie. Ogromna wściekłość zapłonęła we mnie jak nadchodząca burza, gdy szarpałam się w jego uścisku. Czy naprawdę sprawiało mu to przyjemność?

Jeśli był czas na przemianę, to właśnie teraz. Używałam całej swojej siły woli i siły, by z nim walczyć, ale byłam wyczerpana. Czułam się bezradna... bezużyteczna. Mimo że tak ciężko próbowałam i trenowałam, wciąż byłam słaba.

"Uspokój się, piękna. Wykorzystajmy to ciało do czegoś dobrego" - wychrypiał ochryple, sprawiając, że spojrzałam na niego z obrzydzeniem. Czy zawsze był taki... obrzydliwy i chory?

"Puść mnie!" - syknęłam, próbując go kopnąć, ale miał moje nogi zaciśnięte między swoimi, całkowicie mnie unieruchamiając.

Pochylił się, jedna ręka ściskająca moją szyję, gdy siłą odchylił moją głowę do tyłu o pień drzewa. Jego oczy padły na moje usta, gdy oblizał swoje łapczywie, gest, który mógłby wyglądać pociągająco na twarzy kogoś innego, ale był odrażający na twarzy Nikolaia.

Używając całej siły, spróbowałam ponownie i pchnęłam go, sprawiając, że chwilowo poluzował uścisk. Musiałam uciec! Wykorzystując szansę, rzuciłam się w bok, gotowa do ucieczki, gdy ręka wplątała się w moje włosy i szarpnęła mnie z powrotem.

"Teraz chce zrobić to po trudniejszemu" - splunął Nikolai.

Coś uderzyło w tył mojej głowy i usłyszałam, jak Kyson mruczy coś, gdy upadłam na kolana. Rzucił czymś, czym mnie uderzył, na ziemię.

"Ma dość" - głos Nikolaia dobiegł, zanim zostałam popchnięta do tyłu w błoto.

Mój wzrok był lekko zamglony, gdy moja bluzka została zerwana, pozostawiając mnie w samym staniku. Nikolai wspiął się na mnie, przyciskając moje uda swoim kolanem, gdy zaczął rozpinać spodnie.

"Alfa wam tego nie wybaczy!" - krzyknęłam. Prychnął,

"Nie będzie go to obchodzić... nie jesteś nawet z krwi Bety Williamsa... Myślę, że miałeś rację, Kyson, prawdopodobnie urodziła się z omegowej dziwki."

Jego słowa mocno we mnie uderzyły, serce waliło mi ze strachu. Co oni mówili? Co miał na myśli?

"Pokażę ci dokładnie, na co zasługuje ktoś taki jak ty..."

Sięgnął w dół, gotowy rozpiąć moje spodnie, ale zmusiłam się do podniesienia. Zapytam o to później, musiałam się stamtąd wydostać! Bez względu na to, jak przerażona i bezradna się czułam, nie pozwolę, żeby to się stało. Moje ciało krzyczało w odpowiedzi, gdy uniosłam kolano i kopnęłam Nikolaia w nogę, sprawiając, że upadł na błotnistą ziemię.

Zerwałam się na nogi i wpadłam na Kysona. Zachwiał się, a ja odwróciłam się. Musiałam biec tak daleko i szybko, jak to możliwe, zanim zdążą mnie zgwałcić.

"Złap ją!" - warknął Nikolai do Kysona.

Biegłam na oślep, błoto spowalniało mnie, stopy chlupotały, zapadając się w ziemię. Obaj mężczyźni doganiają mnie, ale na szczęście, będąc ciężsi, mieli większe trudności z nadążeniem, zapadając się głębiej w błotnistą ziemię.

"Nie rób czegoś, czego pożałujesz, suko!" - warknął Nikolai, gdy potknęłam się, upadając twarzą w błoto.

"Powiedziałbym to samo tobie, Levin."

Moja głowa poderwała się do góry, gdy para rąk złapała moje łokcie, podnosząc mnie z ziemi. Mokre pasma miedzianobrązowych włosów opadały na jego czoło, krople deszczu spływały po jego idealnych rysach, a ja znalazłam się wpatrując w parę uwodzicielskich, lecz niebezpiecznych bursztynowych oczu.

"Theon..."

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa