passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance - Rozdział #5 - autor Moonlight Muse

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance

/

Rozdział 5

Moja Wartość

YILEYNA

Wczorajsze wydarzenia były świeże w mojej pamięci, wraz ze słowami Alfy Andresa i Theona. Nie zdążyłam nawet podziękować mu za pomoc w naprawieniu mojego ramienia, coś, co mogłabym zrobić sama, ale jest o wiele łatwiej, gdy nie musisz sama nastawiać swoich kości. Nie przemieniłam się jeszcze, więc nie goiłam się tak szybko jak ci, którzy już to zrobili.

Obudziłam się ze słowami Theona krążącymi w głowie i bólem między nogami, który błagał o dotyk tylko jednego mężczyzny. Choć byłam pewna, że mogłabym znaleźć mężczyznę, który zaspokoiłby ten głód, nie chciałam byle kogo.

Przebrałam się i wyszłam na jedno z mniejszych, rzadziej używanych pól treningowych. Mało kto zapuszczał się tak daleko, a ponieważ wataha w pewien sposób mnie odrzuciła, czułam się bardziej komfortowo trenując tu sama.

Deszcz padał mocno przez całą noc i nadal nie ustawał. Ziemia pod moimi stopami była błotnista, a moje buty były całkowicie pokryte błotem, chlupiąc przy każdym ruchu, gdy raz po raz uderzałam w drzewo, wyładowując swoją frustrację.

Miałam na sobie top na ramiączkach ze skórzaną kurtką i spodniami; włosy miałam rozpuszczone i byłam kompletnie przemoczona mimo gałęzi nad głową, które częściowo chroniły mnie przed deszczem. Nie przeszkadzało mi to; byłam po prostu zadowolona, że nigdzie nie było żywej duszy. Przypuszczałam, że stali bywalcy trenują w halach i salach.

Uderzyłam w drzewo ponownie, słowa Alfy dźwięczały mi w głowie.

"Talent, ale brak siły."

Ton jego głosu jasno wskazywał, że jestem tylko porażką...

Uderzyłam w drzewo mocniej, wpatrując się w krew, która znaczyła pień. Mimo bandaży, którymi owinęłam dłonie, i tak je posiniaczyłam. Niegdyś biały opatrunek był pokryty brudem, wodą i krwią.

Bezużyteczna.

Porażka...

Byłam wstydem dla nazwiska De'Lacor. Miałam być spuścizną mojego ojca... kimś, z kogo byłby dumny, nazywając ją swoją córką, przyszłą Betą, ale bez mojego wilka nie sądziłam, że ten tytuł będzie mój.

Minęły dwa miesiące i wiedziałam, że pozostali wilki z rangą chcieli, by król wybrał nową Betę... bez wątpienia wilki Gamma i Delta miały oko na tę pozycję. Pozycję, która prawnie należała do De'Lacorów.

Poczułam aż nazbyt znajome szczypanie w oczach, gdy nadal uderzałam w drzewo. Moje pomruki, jęki bólu i wysiłku zlewały się z dźwiękiem ulewy, pogody, która naprawdę pasowała do mojego nastroju.

Kontynuowałam, nie skupiając się już na niczym poza bólem w całym ciele. Wiedziałam, że po tym spędzę cały dzień w łóżku. Potknęłam się, moje stopy ślizgały się w błocie. Upadłam do przodu, opierając dłonie o drzewo, gdy moje kolana uderzyły o ziemię.

"No, myślę, że to najlepsza pozycja dla ciebie," rozległ się wyniosły głos za mną.

Irytacja przeszyła mnie, gdy wstałam, odwracając się, by spojrzeć na dwóch młodych mężczyzn, którzy tam stali. Nikolai i Kyson, wojownicy tej samej rangi co Theon, ale w przeciwieństwie do niego, obaj byli w moich oczach śmieciami. To Nikolai się odezwał. Z jego ciemnymi włosami i niebieskimi oczami można by pomyśleć, że jest przystojny, ale jego osobowość była daleka od tego.

"Nie przypominam sobie, żeby ktokolwiek pytał cię o to, jaka pozycja jest dla mnie najlepsza," odpowiedziałam, udając niewzruszoną, gdy zaczęłam odwijać bandaż z prawej dłoni. Trzęsłam się ze zmęczenia, a liczba drzazg wbitych w moje dłonie była znacznie większa niż się spodziewałam.

"Kształtna, piękna i bez wilka. Myślę, że mamy tu Omegę... a do czego są dobre Omegi, Kyson?" zapytał Nikolai z uśmieszkiem na twarzy. Gniew zapłonął we mnie na tę zniewagę. Nie byłam żadną Omegą!

"Do pieprzenia," dodał arogancko Kyson, jego brązowe oczy błyszczały pożądaniem.

"Dokładnie," odpowiedział Nikolai, jego głos przepełniony rozbawieniem.

"Powiedz to jeszcze raz, a pokażę ci, do czego będziesz lub nie będziesz zdolny, gdy z tobą skończę," wysyczałam, zaciskając pięści.

"Ach... widzę, że masz całkiem ostry języczek. Może moglibyśmy znaleźć dla niego lepsze zastosowanie."

Kyson postąpił do przodu; jego sięgające ramion blond włosy były związane w kucyk, odsłaniając bliznę biegnącą wzdłuż szczęki. Jeśli będzie tak dalej postępował, nie miałabym nic przeciwko dodaniu kolejnej na jego twarzy.

Prychnęłam, patrząc na nich z obrzydzeniem. Nikogo nie było w promieniu kilometrów, a w wyczerpanym stanie, w jakim byłam, nie chciałam być sama z tą dwójką...

"Co powiesz na to? Samo patrzenie na nią sprawia, że chcę się zagłębić w tej małej dziwce."

"Dotknij mnie, Nikolai, a przysięgam na boginię, że cię wykastruję."

"Chyba zapominasz, że nie masz już rangi; nie słyszałaś, co mówią na dworze? Theon może przejąć tytuł Bety... a gdy to zrobi, automatycznie stajesz się Omegą. Ale graj dla właściwej drużyny, a możemy sprawić, że to doświadczenie będzie dla ciebie bardzo przyjemne..."

Jego słowa mną wstrząsnęły, ale odmówiłam przyznania tego. Czy to prawda? Theon może zostać Betą?

Ruszył w moim kierunku, sprawiając, że moje serce zabiło mocniej. Jego oczy były drapieżne, jak zwierzę, którym był. Nieznaznaczone kobiety były tylko celami dla takich mężczyzn jak oni, a ta bez wilka była idealną zabawką...

"Jestem Yileyna De'Lacor i dopóki sam król nie odbierze mi rangi, wciąż jestem kandydatką na Betę" - ostrzegłam, słysząc, jak mój głos brzmi słabo i drżąco nawet dla mnie samej.

"I piękne to imię dla kwiatu, jakim jesteś. Król może odebrać ci tytuł, ale pozwól, że ja odbiorę ci nieco więcej" - zauważył Nikolai, a jego oczy pociemniały z pożądania, gdy jego wzrok padł na mój przód. Zdałam sobie sprawę, że moja koszula przylega do ciała, niemal całkowicie przezroczysta przez deszcz. Błyskawicznie złapał moje ramię, obrócił mnie i brutalnie zerwał kurtkę. Usłyszałam sadystyczny chichot Kysona i poczułam ich spojrzenia na sobie. Ręka Nikolaia sięgnęła, chwytając moją lewą pierś.

"Nie dotykaj mnie!" - syknęłam, wyrywając jego dłoń ze swojego ciała. Odwróciłam się w ich stronę i wyrwałam się z jego uścisku, tylko po to, by złapał moją dłoń i ścisnął boleśnie. Skrzywiłam się, czując jak coś pęka, co sprawiło, że sapnęłam z bólu.

Musiałam się stamtąd wydostać. Natychmiast.

Uderzył mną o drzewo, ostre krawędzie drzazg, które stworzyłam w pniu, wbiły się w moje plecy. Czułam je wbite we mnie, sprawiając, że łzy napłynęły mi do oczu z bólu.

Podniosłam ręce, używając obu, by spróbować odepchnąć go, ale był ścianą mięśni i taką, która nie ustąpi, nieważne jak bardzo bym próbowała. Byłam słaba jak szczeniak, a on był w pełni rozwiniętym wilkołakiem.

Moje spojrzenie powędrowało do Kysona, który stał i patrzył z uśmieszkiem na twarzy. Choć chciałam błagać go o pomoc, wiedziałam, że czeka na swoją kolej... sama myśl o tym przyprawiała mnie o mdłości...

"Puść mnie, Nikolai" - warknęłam zimno.

Zadrwił w odpowiedzi i zamiast tego podszedł jeszcze bliżej. Sięgając w dół, siłą rozchylił moje nogi. Pchnęłam go mocno, ale nie drgnął.

"Zapłacisz za to, Nikolai!" - syknęłam.

"Naprawdę?"

Prawdopodobnie nie... był szanowanym synem jednej z najwyżej postawionych rodzin. Nie, nie zapłaci, bo nie miałam już ojca, który by mnie chronił. Teraz byłam nikim... nawet jeśli nikt tego nie powiedział... wiedziałam.

Pchnął mnie brutalnie do tyłu, unieruchamiając moje ręce przy bokach, gdy siłą wepchnął się między moje nogi, i poczułam, jak żołądek mi się przewraca, gdy poczułam jego twardy członek przyciskający się do mnie. Ogromna wściekłość zapłonęła we mnie jak nadchodząca burza, gdy szarpałam się w jego uścisku. Czy naprawdę sprawiało mu to przyjemność?

Jeśli był czas na przemianę, to właśnie teraz. Używałam całej swojej siły woli i siły, by z nim walczyć, ale byłam wyczerpana. Czułam się bezradna... bezużyteczna. Mimo że tak ciężko próbowałam i trenowałam, wciąż byłam słaba.

"Uspokój się, piękna. Wykorzystajmy to ciało do czegoś dobrego" - wychrypiał ochryple, sprawiając, że spojrzałam na niego z obrzydzeniem. Czy zawsze był taki... obrzydliwy i chory?

"Puść mnie!" - syknęłam, próbując go kopnąć, ale miał moje nogi zaciśnięte między swoimi, całkowicie mnie unieruchamiając.

Pochylił się, jedna ręka ściskająca moją szyję, gdy siłą odchylił moją głowę do tyłu o pień drzewa. Jego oczy padły na moje usta, gdy oblizał swoje łapczywie, gest, który mógłby wyglądać pociągająco na twarzy kogoś innego, ale był odrażający na twarzy Nikolaia.

Używając całej siły, spróbowałam ponownie i pchnęłam go, sprawiając, że chwilowo poluzował uścisk. Musiałam uciec! Wykorzystując szansę, rzuciłam się w bok, gotowa do ucieczki, gdy ręka wplątała się w moje włosy i szarpnęła mnie z powrotem.

"Teraz chce zrobić to po trudniejszemu" - splunął Nikolai.

Coś uderzyło w tył mojej głowy i usłyszałam, jak Kyson mruczy coś, gdy upadłam na kolana. Rzucił czymś, czym mnie uderzył, na ziemię.

"Ma dość" - głos Nikolaia dobiegł, zanim zostałam popchnięta do tyłu w błoto.

Mój wzrok był lekko zamglony, gdy moja bluzka została zerwana, pozostawiając mnie w samym staniku. Nikolai wspiął się na mnie, przyciskając moje uda swoim kolanem, gdy zaczął rozpinać spodnie.

"Alfa wam tego nie wybaczy!" - krzyknęłam. Prychnął,

"Nie będzie go to obchodzić... nie jesteś nawet z krwi Bety Williamsa... Myślę, że miałeś rację, Kyson, prawdopodobnie urodziła się z omegowej dziwki."

Jego słowa mocno we mnie uderzyły, serce waliło mi ze strachu. Co oni mówili? Co miał na myśli?

"Pokażę ci dokładnie, na co zasługuje ktoś taki jak ty..."

Sięgnął w dół, gotowy rozpiąć moje spodnie, ale zmusiłam się do podniesienia. Zapytam o to później, musiałam się stamtąd wydostać! Bez względu na to, jak przerażona i bezradna się czułam, nie pozwolę, żeby to się stało. Moje ciało krzyczało w odpowiedzi, gdy uniosłam kolano i kopnęłam Nikolaia w nogę, sprawiając, że upadł na błotnistą ziemię.

Zerwałam się na nogi i wpadłam na Kysona. Zachwiał się, a ja odwróciłam się. Musiałam biec tak daleko i szybko, jak to możliwe, zanim zdążą mnie zgwałcić.

"Złap ją!" - warknął Nikolai do Kysona.

Biegłam na oślep, błoto spowalniało mnie, stopy chlupotały, zapadając się w ziemię. Obaj mężczyźni doganiają mnie, ale na szczęście, będąc ciężsi, mieli większe trudności z nadążeniem, zapadając się głębiej w błotnistą ziemię.

"Nie rób czegoś, czego pożałujesz, suko!" - warknął Nikolai, gdy potknęłam się, upadając twarzą w błoto.

"Powiedziałbym to samo tobie, Levin."

Moja głowa poderwała się do góry, gdy para rąk złapała moje łokcie, podnosząc mnie z ziemi. Mokre pasma miedzianobrązowych włosów opadały na jego czoło, krople deszczu spływały po jego idealnych rysach, a ja znalazłam się wpatrując w parę uwodzicielskich, lecz niebezpiecznych bursztynowych oczu.

"Theon..."

Przesuń w górę, aby kontynuować

5. Gorący Napar

YILEYNA

Deszcz wciąż bębnił po nas, zmywając większość błota, które ochlapało moją twarz. Sięgnął w górę, odgarniając moje brudne włosy z twarzy. Moje oczy zamknęły się pod jego dotykiem, dotykiem, który przyjęłam z wdzięcznością...

Zalała mnie fala ulgi. Theon był różny - szyderczy, zdystansowany, zimny i arogancki, ale nie był potworem.

"Wydaje się, że nie potrafisz nawet przez chwilę unikać kłopotów," wymamrotał cicho, zanim jego wzrok ostro przeniósł się na dwóch mężczyzn stojących zaledwie kilka kroków dalej.

"Powinieneś odejść, nie wtrącaj się tam, gdzie to nie twoja sprawa," zabrzmiał pewny siebie głos Nikolaia z tyłu.

Złoty błysk w oczach Theona sprawił, że moje serce zadrżało. Nawet jeśli reszta jego twarzy pozostała bez emocji, gniew, który zobaczyłam w tych oczach... dla mnie. Mój żołądek zadrżał, zanim Theon przesunął mnie za siebie.

"Jako wojownicy watahy, dajecie piękny przykład."

"To nie ma z tobą nic wspólnego. Odejdź. Nic nie widziałeś," dodał zimno Kyson. Wpatrywałam się w tył głowy Theona, krzyżując ramiona na piersiach, obejmując się.

"Widziałem wystarczająco, by przekazać to Alfie." Theon postąpił krok do przodu, a obaj mężczyźni się spięli.

Zmarszyłam brwi, gdy dotarło do mnie zrozumienie. Nie bali się Theona, ale tego, że może zostać przyszłym Betą... jak ranga czyniła cię wszystkim albo nikim...

Obaj wymienili spojrzenia, komunikując się mentalnie, zanim zimno spojrzeli na mnie. Cicha obietnica, że to jeszcze nie koniec, była wyraźna w ich oczach. Obaj mężczyźni przeszli obok nas, tylko po to, by Theon złapał Nikolaia za kołnierz i uderzył go w szczękę.

"Co do cholery?" syknął Nikolai, trzymając się za twarz, gdy się zatoczył.

"Dotknij ją jeszcze raz, a cię zabiję," odpowiedział Theon, jego głos niebezpieczny i zimny.

Obaj mężczyźni odeszli, ale Theon odwrócił się do mnie. Nagle poczułam się bardzo naga, mimo że paradowałam przed nim jeszcze wczoraj. Dziś było inaczej. Nagle poczułam się brudna i wykorzystana, gdy dotarła do mnie pełna świadomość tego, co mogło się wydarzyć. Odwróciłam się do niego plecami, nie chcąc, by zobaczył stan mojej wrażliwości, strach, który mną wstrząsał. Całe moje ciało było ponad granicą wyczerpania.

Westchnęłam, gdy poczułam jego palce muskające moje plecy. Przygryzłam wargę, gdy wyciągnął ze mnie kawałek wełny.

Cisza między nami była głośna, ale dziś nie miałam nic do powiedzenia. Moje serce zadrżało, gdy poczułam ciepło jego kurtki kładzionej na moich ramionach, jego zapach wypełnił moje zmysły. Zamknęłam oczy. Mimo intensywności komfortu, jaki mi to przyniosło, uderzyła mnie brutalna rzeczywistość, że jestem nikim... praktycznie sama na tym świecie.

Moi rodzice nie żyli... Nie mogłam podtrzymać nazwiska De'Lacor i nie miałam nikogo...

Masz Charlene i Theona...

"Chodźmy stąd." Skinęłam głową, mocno otulając się kurtką, gdy się odwrócił.

Ku mojemu zaskoczeniu, złapał mnie za nadgarstek, spoglądając na moje posiniaczone dłonie. Zmarszczka przecięła jego brew, gdy mnie prowadził. Spojrzałam na jego dużą dłoń owiniętą wokół rękawa jego skórzanej kurtki, moje serce zadrżało. Uratował mnie...

Theon może zostać Betą...

Spojrzałam na niego ostro, zastanawiając się, jak bardzo to prawdziwe. Czy on wiedział?

Byłam tak zagubiona w myślach, że nawet nie zauważyłam, kiedy się zatrzymaliśmy. Pchnął drzwi małej chatki.

"Gdzie jesteśmy?" zapytałam.

"U mnie." Uniosłam brew.

"Mieszkasz w zamku..."

"Mam pokój w zamku, ale to jest moje," poprawił, patrząc na mnie. Zdałam sobie sprawę, że nigdy tu wcześniej nie byłam... ale ile tak naprawdę wiedziałam o Theonie? Niewiele. Nie dzielił się za bardzo, ani ja nie zadawałam pytań. "Zamierzasz pozwolić, żeby deszcz dalej zalewał pomieszczenie?"

Zamrugałam i szybko odsunęłam się od drzwi, chcąc je zamknąć, gdy pochylił się nade mną, zatrzaskując je. Moje serce zadrżało, gdy włączył światło, a ja rozejrzałam się dokładnie. Było prosto i czysto, z małym aneksem kuchennym i stołem z dwoma krzesłami po jednej stronie. Po drugiej stronie dwuosobowa sofa stała naprzeciw kominka, z stolikiem kawowym przed nią i dwoma dużymi regałami po obu stronach kominka. Dwoje drzwi prowadziło z pokoju, prawdopodobnie do sypialni i łazienki.

Theon przeszedł przez pokój i przez jedne z drzwi. Zajrzałam do środka, widząc krawędź łóżka z miejsca, w którym stałam. Odwróciłam się, spoglądając w górę na sufit z drewnianymi belkami i żelaznymi ażurowymi kloszami lamp. Musiałam przyznać, że miejsce wyglądało bardzo przytulnie.

Jego zapach unosił się w powietrzu. Zastanawiałam się, ile czasu tu spędzał. Spojrzałam w dół na błoto, którym pobrudziliśmy podłogę i powoli zdjęłam buty, nie chcąc roznosić błota i wody wszędzie. Przytuliłam kurtkę Theona. Czy muszę ją oddać?

"Idź się wykąpać."

Spojrzałam w górę, gdy Theon wyszedł ze swojego pokoju, trzymając koszulę i spodnie dresowe. Jego ubrania.

"Dzięki," odpowiedziałam, podchodząc do niego. Wzięłam ubrania ostrożnie, starając się ich nie pobrudzić.

"Załóż koszulę tyłem do przodu. Sprawdzę twoje plecy," powiedział, gdy już się odwracałam, sprawiając, że zamarłam. Sprawdzi moje plecy? On miał je sprawdzić?

"Nie potrzebuję -"

"Albo to, albo idziemy do królewskiego uzdrowiciela, wybieraj," przerwał zimno.

Zmarszyłam brwi. Nie chciałam, żeby inni wiedzieli o tym, co się stało. To w żaden sposób nie pomogłoby mojej sprawie, a plotki rozeszłyby się szybko.

Weszłam do łazienki, zamykając za sobą drzwi, i powiesiłam czyste ubrania na wieszaku za drzwiami, zanim zdjęłam jego kurtkę. Błoto pokrywało podszewkę i poczułam się winna.

Wypłuczę je, gdy zmyję z siebie błoto,

Włączyłam prysznic i włożyłam rękę pod wodę, czekając aż się nagrzeje, i szybko rozebrałam się z ubrań, ostrożnie odkładając majtki na bok. Nie były tak mokre jak reszta ubrań, a musiałam je założyć. Weszłam do wanny i pod wodę, witając ciepło gorącej wody i pozwalając jej koić moje obolałe kości.

Gdy już umyłam się do czysta i zdałam sobie sprawę, że pachniałam trochę jak Theon przez jego żel pod prysznic, wyszłam spod prysznica i złapałam jeden z jego ręczników. Szybko się wytarłam i podeszłam do moich zabłoconych ubrań, wrzuciłam je do wanny, z której właśnie wyszłam i szybko sprawdziłam kieszenie kurtki Theona. Wyjmując kilka magicznych ładunków wybuchowych i dwa małe sztylety, odłożyłam je na bok i wrzuciłam jego kurtkę do wanny. Rozglądając się po łazience, zajrzałam do szuflady pod umywalką, ale nie znalazłam żadnego proszku do prania.

Podejrzewałam, że oddawał swoje ubrania do prania na zamku. Omegi lub ludzka służba zwykle zajmowali się takimi obowiązkami, a ktoś o statusie Theona na pewno miał jedną lub dwie Omegi do osobistej obsługi, tego byłam pewna.

Wspomnienie słów Nikolaia wywołało we mnie falę zazdrości. Theon był młodym mężczyzną, który oczywiście miał swoje potrzeby... czy miał Omegi do zaspokajania swoich seksualnych pragnień? A może odwiedzał Białą Gołębicę.

Głęboki grymas pojawił się na mojej twarzy, gdy moje myśli stawały się coraz mroczniejsze. Po wyżęciu ubrań, rozwiesiłam je na brzegu wanny i wytarłam się do sucha, zanim włożyłam majtki. Moje ciało krzyczało ze zmęczenia, a chęć zwinięcia się w kłębek i zaśnięcia groziła pochłonięciem mnie.

Obejrzałam spodnie zanim je założyłam, mocno zawiązując sznurek w talii. Na końcu koszula. Włożyłam ją tyłem do przodu, krzywiąc się lekko, gdy sięgnęłam do tyłu i zapięłam jeden guzik.

Spojrzałam na moje posiniaczone dłonie i westchnęłam, wyciągając kilka drzazg, zanim chwyciłam ręcznik i wyszłam z łazienki. Rozejrzałam się, zauważając, że zasłony były zaciągnięte. Światła były włączone, podłoga była czysta od błota i wody, a nasze buty stały przy drzwiach wejściowych, czyste. W kominku płonął ogień, który ogrzewał całe pomieszczenie.

Spojrzałam na Theona, który nalewał coś, co pachniało jak kawa, do dwóch kubków. Nie mogłam powstrzymać delikatnego uśmiechu na moich ustach. Chyba nigdy nie widziałam Theona robiącego coś tak... zwyczajnego? Nie byłam pewna, czy to właściwe słowo, ale wciąż wyglądał zbyt przystojnie, robiąc coś takiego.

Spojrzał na mnie, unosząc brew, a ja szybko potrząsnęłam głową, odwracając się i próbując nie zarumienić. Podeszłam do sofy i usiadłam, wpatrując się w półki. Większość wyglądała jak książki historyczne, choć były też niektóre szkoleniowe i inne na różne tematy.

"Nie bądź wścibska," zauważył, stawiając dwa kubki na stole, a ja przez chwilę podziwiałam jego umięśnione bicepsy.

Och, Bogini, ten mężczyzna jest stworzony do grzechu... czy mogę być przedmiotem tego grzechu?

Zmarszczyłam brwi na tę myśl, przypominając sobie incydent z Nikolaiem.

"Wypij, póki ciepłe," powiedział, siadając na sofie. Nagle zdałam sobie sprawę, że po raz pierwszy byliśmy sami w prywatnym miejscu.

Sięgnęłam po kubek, moje ramiona krzyczały z bólu, gdy złapał mnie za nadgarstek i pociągnął z powrotem.

"Jesteś po prostu głupia czy niewiarygodnie lekkomyślna?"

Uniósł brew, rzucając mi zimne spojrzenie. Moje serce opuściło uderzenie, gdy wziął moją dłoń w swoją, używając drugiej ręki do sprawdzenia kości, łamiąc kilka po drodze. Przygryzłam wargę w pewnym momencie, próbując nie zwracać uwagi na mrowienie, które tańczyło w górę mojej dłoni i ramienia pod jego dotykiem. Puścił moją dłoń, biorąc drugą, i wyciągnął kilka kawałków drewna, których moje ciało nie odrzuciło automatycznie.

"Aua," skrzywiłam się, gdy wyciągnął cienką drzazgę, która była wbita w mój palec. Spojrzał na mnie, zanim puścił moją rękę.

"Nie odpowiedziałaś na to pytanie."

"Nie zdawałam sobie sprawy, że to było pytanie," odpowiedziałam.

Sięgając, chwyciłam kubek. Koszula, którą miałam na sobie, zsunęła się z ramienia, a ja położyłam wolną rękę na piersi, powoli się cofając. Wdychałam kawę z mlekiem, rozkoszując się zapachem, zanim wzięłam łyk. Theon zrobił kawę. Dla mnie...

Och, nie mogłam się doczekać, żeby powiedzieć Charlene. Czekaj, czy mogę jej o tym powiedzieć?

Piłam kawę, ciesząc się ciszą, podczas gdy Theon podniósł swój kubek i opróżnił go w kilku łykach, sprawiając, że moje oczy się rozszerzyły.

"Nie było gorące?" zapytałam ze zdziwieniem. Uniósł brew.

"Nie dla mnie. Potrafię znieść gorąco; nie wszyscy są dziećmi." Jego kpiący, arogancki ton sprawił, że zmrużyłam oczy.

"Nie jestem dzieckiem..."

"Nie... może nie. Chcesz się podzielić dokładnie, jak to wszystko poszło tą ścieżką?" Zapytał, nastrój natychmiast się zmroczniał.

Potrząsnęłam głową. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Jak powiedzieć komuś, że nawet nie zrobiłaś nic złego ani nic, co by to sprowokowało? Słowa Nikolaia wirowały w mojej głowie, tylko dodając do zmęczenia, które czułam.

...Nawet nie jesteś własną krwią Bety Williamsa... Theon może przejąć tytuł Bety...

"Odwróć się."

Jego rozkaz wyrwał mnie z myśli, i spojrzałam w dół na białą koszulę, która mnie okrywała, zanim spojrzałam w jego oczy. Błysk czegoś, czego nie mogłam rozpoznać, zamigotał w nich, ale jego spojrzenie nie zachwiało się, jakby wyzywał mnie do odmowy.

Mocno ścisnęłam koszulę i powoli odwróciłam się do niego plecami, trzymając teraz kubek stabilnie obiema rękami. Przygryzłam wargę, próbując zignorować moje walące serce, które wiedziałam, że on też słyszy. Wpatrywałam się w mój kubek, gdy poczułam, jak lekko ciągnie za koszulę, odpinając guzik. Jego oczy paliły mnie, a mój żołądek zatrzepotał, gdy koszula opadła, odsłaniając moje plecy przed nim. Jego serce biło miarowo i zastanawiałam się, dlaczego miał na mnie taki wpływ.

Syknęłam, gdy wyciągnął pierwszą z drzazg z moich pleców.

"Masz kilka, i zaczęłaś się goić, wbudowując je w swoją skórę."

"Świetnie."

"Nie ruszaj się." Przewróciłam oczami. Przecież się nie ruszam!

Moje oczy otworzyły się szeroko, gdy jego ręka powędrowała do mojej talii, chwytając ją mocno, wysyłając silną falę przyjemności przez moje ciało. Bogini, nie pozwól mu usłyszeć mojego bicia serca.

"Ta była głęboka."

Kiwnęłam głową, niezdolna się skupić z jego ręką wciąż ściskającą moją talię. Bogini...

Jego dotyk był jak narkotyk, odurzający i niebezpieczny, a jednak tak, tak... kuszący. Sprawiał, że czułam zawroty głowy.

Poczułam strużkę świeżej krwi spływającą po moich plecach i kciuk Theona ścierający ją, zapalając szlak iskier w jego śladzie.

"Idealna."

Odwróciłam się akurat w czasie, by zobaczyć, jak zlizuje krew ze swojego kciuka, sprawiając, że mój żołądek przewrócił się, a moje wnętrze pulsowało pragnieniem, które tylko on mógł rozpalić. Jego spojrzenie przemknęło do mojego, a te intensywne bursztynowe oczy opadły na moje usta, i wtedy to usłyszałam, lekką zmianę w rytmie jego serca...

Przesuń w górę, aby kontynuować

6. Dwa Pytania

YILEYNA

Szybko odwróciłam wzrok, a moje policzki płonęły, gdy duszkiem dopijałam resztę kawy. Poczułam, że się odsunął, więc szybko odstawiłam kubek i wstałam, starając się nie jęczeć z powodu bólu mięśni. Wysunęłam ręce z koszuli, mocno ją trzymając, gdy ją przekręcałam i wsuwałam ręce z powrotem, zapinając guziki.

Odwróciłam się w jego stronę - siedział z ramionami rozłożonymi na oparciu kanapy, wpatrując się w ogień ze zmarszczonymi w skupieniu brwiami.

"Dzięki za uratowanie mnie," powiedziałam z wdzięcznością, szarpiąc rękawy koszuli i wpatrując się w podłogę. Na pewno wyglądam śmiesznie w tych za dużych spodniach i koszuli. Co teraz?

"Może i nie byłaś na ich poziomie, ale nie powinnaś się przemęczać do tego stopnia, że nie możesz się nawet obronić, szczególnie w odosobnionym miejscu."

"Hmm. Nie sądziłam, że to się stanie. Chciałam tylko potrenować... Brakuje mi znacznie więcej niż tylko umiejętności przemiany," wyszeptałam, bardzo świadoma jego dłoni blisko mojej głowy na oparciu kanapy.

"Naprawdę? Czy może pozwalasz innym tak twierdzić?" Zapytał, przechylając głowę, gdy na mnie patrzył. Jego włosy niemal lśniły miedzianym blaskiem w świetle ognia z kominka.

"To prawda, czyż nie? Nie jestem wystarczająco silna. Mam prawie osiemnaście lat, ale nie przemieniam się..." Spojrzałam w migoczące płomienie, marszcząc brwi. "Już mówią, że mogą mi odebrać rangę."

Spojrzałam w jego piękne oczy, czekając na reakcję, cokolwiek, co powiedziałoby mi, co o tym myśli. Odwrócił wzrok w stronę płomieni na sekundę, zanim jego spojrzenie powróciło do moich oczu.

"Kto ci powiedział?" Zapytał, sprawiając, że mój żołądek się ścisnął.

Więc wiedział. Wiedział, że Alfa chce uczynić go Betą. Nie wiedziałam, dlaczego to tak bardzo bolało. Czego się spodziewałam? Że będzie mu zależało? Że przyjdzie mi powiedzieć?

"Czy to ma znaczenie?" Odparłam, patrząc na swoje kolana, nie mogąc ukryć goryczy w głosie.

"Alfa wspomniał o tym tylko tydzień temu. Nic nie jest przesądzone. Jest jeszcze czas."

Każde słowo było jak cios w brzuch. Łzy, które tłumiłam, zdawały się być na granicy przerwania tamy. Jeszcze czas...

"Jeśli da ci ten tytuł, przyjmiesz go, bo on jest twoim królem," powiedziałam, wymuszając uśmiech. Jego twarz pozostała bez emocji, gdy na mnie patrzył.

"Nikt nie odmawia Alfie."

Tak...

Musiałam się stamtąd wydostać... Nie powinnam tam być. Nie byliśmy przyjaciółmi... tylko dwojgiem ludzi, którzy zawsze byli u boku księżniczki.

"Będę się zbierać. Dziękuję," wyszeptałam, brzmiąc słabiej niż zamierzałam.

"Yileyna..."

Wstałam, lekko się chwiejąc. Moje nogi były jak z ołowiu, a całe ciało bolało od treningu.

"Wracam." Podeszłam do drzwi, wpatrując się w moje buty. Tak po prostu, nazwisko De'Lacor zniknie.

"Nawet prosto nie możesz chodzić." Czułam jego zapach za sobą. Bogini, poruszał się tak cicho.

"Dam sobie radę," odpowiedziałam zimno. "Nikogo nie potrzebuję."

Zdążyłam założyć jeden but, gdy złapał mnie za łokieć, gwałtownie ciągnąc do tyłu. Westchnęłam, prawie się potykając, ale zanim mogłam upaść, przycisnął mnie do ściany.

"Co robisz?" Wysyczałam jadowicie.

"Udowadniam swoje racje. Nie wyjdziesz stąd, dopóki nie będziesz w stanie."

"Nie możesz mnie tu zatrzymać!"

"Nikolai i Kyson są tam na zewnątrz. Jesteś pewna, że chcesz wracać sama w taką pogodę?"

"Nie wiedziałam, że ci zależy," odparowałam.

Przez chwilę patrzył mi w oczy, zanim mnie puścił, pozwalając mi opaść na podłogę.

"Nie zależy. Wynoś się," odpowiedział zimno.

Zrobię dokładnie to.

Założyłam buty słabymi rękami, zdając sobie sprawę, że jeśli wyjdę na deszcz, moja koszula znów stanie się całkowicie przezroczysta. Rozejrzałam się, zanim podeszłam z powrotem do kanapy i podniosłam koc przewieszony przez fotel.

"Zwrócę go."

"Nikt ci go nie pożycza." I z tymi słowami wyrwał go z moich rąk, jego wzrok zatrzymał się na moich piersiach, które poruszały się zdecydowanie za bardzo bez stanika. "Jeśli chcesz wyjść, będziesz musiała tak."

Odwrócił się, rzucając koc na sofę. Wychodziłam, tak czy inaczej. Szarpnęłam drzwi bez słowa i wybiegłam na deszcz, krzyżując ramiona na piersi, gdy natychmiast przemokłam. Nie spojrzałam za siebie, a gdy drzwi się zamknęły, nie przejęłam się tym.

Przyszły Beta... Beta Theon. Świetnie. Wiedziałam, że jestem rozgoryczony, ale to bolało.

Powlokłam się w kierunku zamku. Musiałam porozmawiać z Alfą... Nikolai powiedział, że nie jestem z krwi mojego ojca. Co miał na myśli?

Odczułam ulgę, że nie spotkałam nikogo po drodze do domu, a gdy przemknęłam do zamku, byłam zadowolona, że nie było wokół wielu ludzi poza strażnikami na służbie. Moje ciało było gotowe się poddać, gdy dotarłam do moich kwater. Zaklęłam, zdając sobie sprawę, że mój klucz jest w kieszeni spodni. Spodni, które zostawiłam u Theona, wraz ze stanikiem... Och, Bogini, co teraz?

Spojrzałam w głąb korytarza, kusiło mnie, żeby pójść do Charlene, ale nie była to pora na przeszkadzanie jej. Byłam pewna, że je kolację z rodziną. Zapytam główną Omegę...

Albo po prostu tu poczekam... Czułam się zbyt zmęczona, żeby szukać kogokolwiek, więc zsunęłam się po ścianie i skuliłam w kłębek, mocno oplatając ramionami moje drżące z zimna ciało.

Po prostu trochę odpocznę...

-----

Poczułam, że ktoś mnie podnosi, ale moje oczy odmawiały otwarcia. W zamglonym stanie umysłu miałam wrażenie, że zapach był jakoś znajomy, gdy silne ramiona uniosły mnie z ziemi. Słychać było dźwięk klucza przekręcanego w zamku.

Otwórz oczy, Yileyna...

Nie mogłam. Czułam się jak martwy ciężar, gdy moja głowa opadła do tyłu. Ktokolwiek mnie trzymał, zdawał się tym nie przejmować. Znajomy zapach maminych świeczek z masłem kakaowym wypełnił mój nos. Dom?

Kroki mężczyzny skrzypiały na drewnianej podłodze. Udało mi się lekko uchylić powieki, ale czułam się, jakbym była gdzieś daleko. Nie byłam pewna.... Byłam w swoim domu, tyle mogłam zobaczyć z kąta, pod jakim była przechylona moja głowa. To wszystko, co zobaczyłam, zanim moje oczy znów się zamknęły.

Wstań...

Ale byłam zbyt daleko, by to zrobić. Poczułam, jak kładą mnie na łóżku, moim łóżku. Poczułam palce powoli odgarniające moje włosy. Prawie przypominało to kojący dotyk Mamy... ale było inne. Nie potrafiłam tego wyjaśnić... pocieszające, ale...

A potem usłyszałam zamykające się drzwi, zanim ciemność ponownie przyjęła mnie w swoje objęcia...

-----

"Serio, Yileyno, kto trenuje w zimnie w ten sposób? Jesteśmy wilkołakami, nie nieśmiertelnymi," skarciła Charlene, wskazując oczami, żebym zjadła miskę zupy.

"Wiesz, że nienawidzę zupy."

"Nie nienawidzisz jej, po prostu jej nie lubisz, ale jest dla ciebie dobra. A teraz jedz," zachęcała stanowczo.

Siedziałam w łóżku następnego popołudnia, przespawszy większość dnia, dopóki Charlene nie pojawiła się godzinę temu, waląc w moje drzwi, które były zamknięte, a klucz znalazłam na podłodze.

Theon

To musiał być on. Musiał znaleźć klucz w moich spodniach. Co w ogóle robił, grzebiąc w nich?

Tak czy inaczej, Charlene się pojawiła, żądając wejścia i kazała mi wziąć gorącą kąpiel, która, nie będę kłamać, sprawiła, że poczułam się znacznie lepiej. Ale miska zupy od szefa kuchni nie wyglądała apetycznie. Prawda była taka, że jedyną zupą, jaką jadłam, była zupa Mamy...

Obiecałam jej, że będę jadła tylko jej zupę albo żadną... i jakoś nie mogłam przełknąć miski przede mną.

"Nie jestem głodna, Charl... proszę," błagałam. Spojrzała na mnie z troską w zielonych oczach.

"Co jest, Leyna?" Szepnęła, siadając na moim łóżku i biorąc moje dłonie w swoje. Potrząsnęłam głową, nie chcąc dać się ponieść emocjom.

"Jem tylko zupę Mamy," zdołałam odpowiedzieć, starając się zachować siłę.

"Oh, kochanie." Objęła mnie mocno ramionami, a ja oparłam głowę na jej szczupłym ramieniu, powstrzymując łzy. "Zaraz każę przynieść coś innego."

"Naprawdę nie jestem głodna." Odmówiłam, odsuwając się.

Miałam na sobie dużą, oversizową koszulę, która kiedyś należała do Taty. Uwielbiałam podkradać jego ubrania, bo były takie wygodne, a teraz, gdy go nie było, to było wszystko, co mi po nim zostało. Wspomnienia... całe to miejsce było pełne wspomnień...

Czy będę musiała się wyprowadzić?

"Czy Alfa dziś pracuje?" zapytałam od niechcenia.

"Tata jak zawsze," odpowiedziała.

Może gdy Charlene wyjdzie, pójdę go odwiedzić. Musiałam zapytać, co Nikolai miał na myśli mówiąc, że nie jestem córką Taty...

Lekkie pukanie do drzwi moich kwater dotarło do moich uszu, a Charlene podskoczyła, jej rude włosy podskakiwały wokół niej.

"Otworzę."

Kiwnęłam głową i opadłam z powrotem na poduszkę, rozglądając się po pokoju. Ściany były pomalowane na kremowo, a podłoga była z litego drewna. Wszystkie meble były drewniane, łącznie z łóżkiem. Na ścianach wisiały obrazy, niektóre tylko z cytatami, inne namalowane przez Tatę lub przeze mnie, a kilka przywiozłam z naszych podróży poza Westerfell; jeden z wyprawy poza nasze Królestwo Astalion. Tata

Dwa pary kroków się zbliżały. Szybko pociągnęłam koszulę w dół na uda, gdy Theon i Charlene pojawili się w drzwiach. Charlene trzymała brązową torbę, która wyraźnie zawierała jedzenie.

"Przyniosłeś jedzenie? Nie wiedziałam, że strażnik księżniczki jest też dostawcą," zauważyłam, próbując uspokoić nerwy, które wybuchły we mnie, gdy usiadłam. Wspomnienie tego, co wydarzyło się wczoraj w jego miejscu, było świeże w mojej pamięci.

Nasze spojrzenia się spotkały i przełknęłam ślinę, widząc jak jego wzrok przesuwa się po moich nagich udach, zanim wrócił do moich oczu, a ja uniosłam brew.

"Wygląda na to, że się wyleczyłaś," zauważył, odwracając się i krzyżując ramiona, opierając się o framugę drzwi, gdy Charlene przyniosła torbę.

Przewinęłam oczami, prawie prychnęłam. Moje nogi nie miały siniaków... Nie byłam gotowa powiedzieć Charlene, co się stało, ale chciałam zapytać Theona, czy to on wniósł mnie do środka.

"Dobrze, zjedz kanapkę, jest też szarlotka."

Rozpakowała rzeczy, a ja wzięłam kanapkę, zagubiona w myślach. Musiałam natychmiast porozmawiać z królem.

Gdy Charlene skończyła się nade mną troszczyć, starałam się nie spotykać palącego spojrzenia Theona, gdy tam stał, zanim w końcu zostałam sama. Na szczęście królowa wezwała Charlene na spotkanie z kimś, i oboje wyszli, ale nie zanim palące, pozbawione emocji spojrzenie Theona spotkało się z moim. Ponownie nie mogłam odgadnąć, co działo się w jego umyśle.

Szybko się ubierając, opuściłam moje kwatery czując się zmęczona i wyczerpana. Skutki deszczu i treningu wciąż dawały o sobie znać, a moje mięśnie jęczały przy każdym kroku. Zobaczyłam parę strażników przechodzących obok i zawołałam do nich.

"Przepraszam! Wiecie, gdzie jest Alfa?" zapytałam. Jeden z nich uniósł brew, podczas gdy oczy drugiego nieco złagodniały.

"Oczywiście, kochana, jest na dziedzińcu. Trenował, ale już skończył," odpowiedział.

Zalety więzi umysłowej. To było kolejne, co słyszałam od ludzi. Gdyby miała swojego wilka, mogłaby nas ostrzec przed atakiem.

"Dziękuję," odpowiedziałam uprzejmie, zanim odwróciłam się i pospieszyłam korytarzem. Miałam nadzieję, że Alfa będzie chciał rozmawiać, bo potrzebowałam odpowiedzi.

Dotarłam na dziedziniec i zobaczyłam go siedzącego na schodach, obierającego jabłko. Na kamiennych schodach obok niego stała miska z owocami. Rozejrzałam się, ale wydawał się być sam.

"Czy mogę z tobą porozmawiać, Alfo?" zapytałam.

Kiedyś, jako dziecko, zwracałam się do niego wujku, ale gdy dorosłam, zaczęłam nazywać go Alfą i tak już zostało, tym bardziej teraz, gdy Taty nie było. Ta więź również już nie istniała.

"Jasne, o co chodzi, Yileyno?" Alfa się odwrócił. Jego włosy okalające twarz tylko dodawały mu niebezpiecznego wyglądu, a ja spuściłam głowę przed zejściem na trawę i odwróceniem się w jego stronę. Nóż w jego dłoni był duży i obserwowałam, jak kroi jabłko na plasterki. "Mów." Mrugnęłam i kiwnęłam głową.

"Miałam dwa pytania, Alfo Andresie. Wczoraj, wojownik rangi Epsilon powiedział mi, że... że nie jestem z krwi mojego ojca," zaczęłam. Te słowa bolały nawet gdy je wypowiadałam. Wciąż tak bardzo bolało. Jego twarz się nie zmieniła, gdy jadł plasterek jabłka, przeżuwając go przed włożeniem dwóch kolejnych do ust.

"Plotki. Ludzie chcą rozpowszechniać te plotki, bo nie dorastasz do swojego statusu," odpowiedział.

Fala ulgi zalała mnie, mimo obelgi, która się tam znalazła. Byłam córką mojego ojca. Oczywiście, że byłam! Ale jego następne słowa czułam jak kilka ciosów w brzuch.

"Ale prawda jest taka, że wszystkie plotki skądś się biorą... Nigdy nie widziałem twojej matki w ciąży, więc kto wie dokładnie, skąd pochodzisz? Czy twoja matka nie mogła zajść w ciążę? Czy twój ojciec miał cię z dziwką? To nie ma znaczenia. Zawsze upierał się, że jesteś jego, tak samo jak twoja matka. Czy w to wierzę czy nie, trzymali się tego... ale prawda jest taka, że nie masz żadnej mocy, która pokazałaby, że należysz do rodziny De'Lacor."

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa