passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance - Rozdział #4 - autor Moonlight Muse

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance

/

Rozdział 4

Alfa Król

YILEYNA

Ku zaskoczeniu, Theon nic nie powiedział do Charlene, gdy wróciła, nawet nie rzucając jej spojrzenia, gdy wracaliśmy do zamku. Rozdzieliliśmy się - Theon odprowadził Charlene do jej pokoju, podczas gdy ja udałam się do moich kwater, kwater Bety. Miejsca, które było tak puste odkąd nie było już Mamy i Taty.

Szybko wzięłam prysznic, po czym włożyłam dopasowaną granatową górę, czarne spodnie i buty, a mokre włosy związałam w kucyk. Wyszłam z pokoju i prawie wpadłam na Theona, który opierał się o ścianę.

"Bogini!" sapnęłam, odskakując do tyłu z walącym sercem. "Przestraszyłeś mnie."

"Jak na kogoś tak zuchwałego, nie wiedziałem, że cokolwiek może cię przestraszyć," odpowiedział beznamiętnie.

"Czym jest życie, jeśli nie żyje się na pełnych obrotach?" odparłam, upewniając się, że drzwi są zamknięte, zanim ruszyliśmy razem.

"Zgadnę, nie życiem, a jedynie egzystencją?" Uniósł brew.

"Kpisz ze mnie?"

"Cieszę się, że to zauważyłaś," wyszeptał ochryple, pochylając się.

Moje serce zadrżało, gdy nasze spojrzenia się spotkały, wywołując zawrót głowy. Jego seksowny, męski zapach zawładnął moimi zmysłami, a miarowe bicie jego serca sprawiło, że moje biło jeszcze głośniej.

"Dupek," zdołałam odparować, odpychając go.

Theon był w tej watasze tylko od dwóch lat. Nie wiedzieliśmy, skąd pochodził ani kim był. Jedyne, co pamiętał po odzyskaniu przytomności, to swoje imię: Theon.

To właściwie ja i Charlene znalazłyśmy go kilka tygodni po jej przemianie. Wymknęłyśmy się jak zwykle, gdy zobaczyłyśmy Nagę, pół-człowieka, pół-węża. W przeciwieństwie do tych żyjących na lądzie, morskie Nagi były równie niebezpieczne jak Syreny, i ten nie był wyjątkiem.

Widząc zakrwawione ciało w uścisku Nagi, Charlene zamarła z przerażenia, i choć instynkt kazał mi uciekać, nie mogłam zostawić kogoś na śmierć, więc popłynęłam. Uzbrojona tylko w miecz, zdołałam zranić Nagę na tyle, by uwolnić Theona z jego uścisku. Mimo że posiadał moce żywiołów, udało mi się wyciągnąć Theona w bezpieczne miejsce, a potem wezwałyśmy pomoc.

Ale Theon o tym nie wiedział. Charlene poprosiła, czy może powiedzieć, że to ona go uratowała, gdy zobaczyła, jaki przystojny jest ten młody mężczyzna. Choć bardzo chciałam mu to wypominać, to było nawet lepsze. Teraz często przypominałam mu, że został uratowany przez księżniczkę.

Nie byliśmy pewni wieku Theona, ale wyglądał na około dwadzieścia kilka lat.

Zajęło trochę czasu, zanim wszyscy mu zaufali, ale powoli stał się jednym z nas i został przyjęty do watahy. Nigdy nie odzyskał pamięci, ale był pracowity, silny i był świetnym wojownikiem, więc wspiął się w hierarchii. Teraz był wojownikiem rangi Epsilon, co oznaczało, że były tylko cztery rangi nad nim, wliczając w to rangę Alfy.

Bycie ochroniarzem księżniczki było zaszczytnym zadaniem. Oznaczało to, że Alfa mu ufał i wiedział, że jest zdolny ją chronić.

Szliśmy korytarzem. Skręciłam w stronę biura Króla Alfy, ale Theon skręcił w lewo.

"Biuro jest tędy."

"Wiem, ale czy powiedziałem, że jest w swoim biurze?" Odpowiedział, jakby to było oczywiste.

"Racja..."

Alfa Andres, nieważne ile razy stawało się przed nim, wciąż był onieśmielający i potężny. Był największym mężczyzną, jakiego widziałam, mierzącym około sześć stóp i siedem lub osiem cali. Po prostu wyglądał znacznie większy przy wszystkich innych. Była garstka mężczyzn w rozmiarze Theona, ale oni też byli rzadkością. Król był bestią i królem pod każdym względem.

Theon wyszedł przez podwójne drzwi prowadzące na tyły, a ja złapałam drzwi, zanim zatrzasnęły mi się przed nosem.

"Słyszałeś kiedyś o manierach? To nie jest sposób traktowania damy," zauważyłam.

"Nigdy nie wiedziałem, że nią jesteś," odpowiedział beznamiętnie, zerkając na mnie przez ramię. Jego wzrok przez moment przesunął się po moim ciele, zanim mały uśmieszek pojawił się na jego twarzy. "Tak, zdecydowanie nie kobieta."

Jeszcze ci się za to odpłacę...

Wpatrywałam się w jego plecy, mój wzrok spadł na jego tyłek. Nie mogłam zaprzeczyć, że był seksowny, choć równie irytujący. Mimo że zarówno Charlene jak i ja uważałyśmy go za niesamowicie przystojnego, nie poświęcał nam uwagi. Chociaż ostatnio czułam, że drażnił się ze mną trochę więcej... albo może to było tylko pobożne życzenie.

Poszłam za nim na zewnątrz akurat w momencie, gdy król rzucił dwóch mężczyzn o ziemię, sprawiając, że grunt zadrżał od uderzenia. Jego tors był nagi, mężczyzna zbudowany z czystych, wybrzuszonych mięśni. Jego opalona skóra była usiana bliznami i tatuażami run. Symbole i obrazy przedstawiające wojnę i zwycięstwo pokrywały całe jego ciało, a jego potargane brązowe włosy opadały poniżej jego ogromnych, umięśnionych ramion. Był przeciwieństwem swojej córki, która wdała się w matkę.

"W samą porę. Kto następny?" Zapytał z uśmiechem, odwracając się do nas, jego złoty ząb błysnął w świetle dziedzińca.

"Nie miałabym nic przeciwko sparringowi z tobą, Alfo, ale obawiam się, że mogę nie wyjść z tego żywa," odpowiedziałam z małym uśmiechem. Dobrze było wiedzieć, że wciąż ze mną rozmawiał, nawet jeśli to była tylko adrenalina po zbiciu nas na miazgę, która wprawiała go w dobry nastrój.

"Słyszę, że trenujesz znacznie więcej... zobaczmy."

To był rozkaz. Taki, którego nie mogłam nie wykonać.

"Nie zgiń," zauważył Theon szyderczo, krzyżując ramiona i kładąc jedną rękę pod brodą, jakby miał się delektować przedstawieniem.

Wyszłam i spojrzałam na mojego Alfę, rozbawienie wyraźne w jego oczach. Wiedział, że nie wytrzymam nawet kilku minut. Dwaj mężczyźni, którzy zostali rzuceni na ziemię, wstali, gdy król skinął głową na znak dismissal.

"Nie jestem pewien, czy jesteś lekkomyślna czy odważna," stwierdził król, chwytając ręcznik i wycierając twarz pokrytą warstwą potu.

"Trochę jednego i drugiego?" zasugerowałam, gdy odwrócił się z powrotem do mnie.

Drapieżny uśmiech pojawił się na jego twarzy i uniósł pięść, rzucając się na mnie bez ostrzeżenia. Moje oczy rozszerzyły się i zanurkowałam w lewo, dokładnie w momencie, gdy jego pięść uderzyła w ziemię, tworząc pęknięcie. Odwrócił się i wyprowadził kolejny cios, używając całej swojej brutalnej siły. Oczywiście, nie wytrzymałabym w starciu na siłę.

Czy to było brak szacunku, by bronić się lub atakować króla?

Nadal unikałam ciosów, gdy król warknął.

„Nie uciekaj! Atakuj! Jestem pewien, że Will ci coś pokazał!” Nagła złość i irytacja w jego głosie z powodu utraty najbliższego powiernika były surowe i wyraźne, przeszywając mnie bólem.

Oczywiście, że tak... Nigdy nie pozwoliłbym, aby imię mojego ojca zostało splamione...

Wiedziałem, że również mnie obwinia. Widziałem to w jego oczach, nawet jeśli nigdy tego nie wypowiedział... ale czy nie zdawali sobie sprawy, że mnie też to boli?

Przebłysk złości ogarnął mnie, ale nie pozwoliłem, by to się ujawniło. Pragnienie uwolnienia tej nagromadzonej irytacji rosło we mnie. Jeśli król miał siłę, to ja miałem szybkość.

Tym razem, gdy rzucił się na mnie z podniesioną pięścią, nie uniknąłem, blokując ją ramionami i zaciskając zęby, gdy poczułem, że coś się łamie. Skręciłem się, chwytając grube przedramiona króla, i z całą siłą, jaką mogłem zebrać, kopnąłem go prosto w brzuch. Mam nadzieję, że zdał sobie sprawę, że mógłbym go kopnąć tam, gdzie słońce nie dochodzi, ale nie sądziłem, że byłoby to zbyt szanujące. Zachwiał się lekko, a ja spojrzałem na Theona, zauważając przebłysk zaskoczenia na jego zwykle aroganckiej, pozbawionej emocji twarzy.

„Hmph... talent, ale brak siły”, mruknął król, odwracając się, co było wyraźnym sygnałem, że skończyliśmy.

Moje ramiona krzyczały z bólu, ale wiedziałem, że się uleczą. Spojrzałem w dół, zauważając, że moja prawa ręka jest lekko przekrzywiona, ale nie zamierzałem jej nastawiać przed królem. Nie odpowiedziałem, pochylając głowę w geście uległości. Wiedziałem, co miał na myśli... fakt, że się nie przemieniłem ani nie osiągnąłem pełnej siły...

Podniósł butelkę wody, wypijając ją kilkoma łykami i opierając się o jeden z filarów, patrząc na mnie i Theona. Czułem, jak spojrzenie Theona pali mnie, ale odmówiłem spojrzenia na niego.

„Czy wiesz, dlaczego jesteśmy nieustannie atakowani?” Zapytał.

„Każdy chce kawałek mocy, którą posiada król Alpha, a może i legendy, że ten, kto zdobędzie Astalion, ostatecznie będzie miał w swoim posiadaniu moc rządzenia trzynastoma królestwami i siedmioma morzami”, odpowiedział Theon.

Ta stara opowieść? Wiem, że ludzie w to wierzyli, ale nie sądziłem, że Theon jest jednym z tych, którzy wierzą w stare babskie bajki. Król skinął głową z uśmiechem.

„Cóż, to kupa bzdur, ale każda mit i legenda ma swoje źródło.” Jego uśmiech zniknął, a on spojrzał w niebo. „Ufaję wam obojgu. Theon, choć jesteś z nami tylko od dwóch lat, udowodniłeś, że jesteś lojalnym wojownikiem i honorowym członkiem tej watahy. Powierzyłem ci mój największy skarb i wiem, że będziesz jej chronił z całej siły. Uhonorujesz przysięgę, którą złożyłeś, dołączając do nas.”

Spojrzałem na Theona, który po prostu obserwował króla z obojętnością. Obaj mężczyźni byli majestatyczni i potężni. Czułem się tutaj jak niepotrzebny dodatek. Dlaczego chciał ze mną rozmawiać?

„Ona uratowała mi życie. To nie jest dług, który kiedykolwiek zapomnę”, odpowiedział. Król skinął głową.

„Yileyna, jesteś... córką mojego najbliższego przyjaciela i powiernika, a także najlepszą przyjaciółką Charlene. Wiem, że znaczysz dla niej wszystko, a mimo wszystko, chronisz ją. Jest coś, co muszę wam obojgu powiedzieć...” Jego wzrok przebiegał po okolicy, upewniając się, że jesteśmy sami. Dlaczego miałem wrażenie, że to, co chciał nam powiedzieć, było bardzo ważne?

„Mit, o którym mówisz, Theon, tak zwany skarb przekazany środkowemu królestwu; serce Kaeladii, naszego świata... to nie jest tom ani magiczny kryształ. To coś całkowicie innego... i powód, dla którego nikt nigdy go nie znalazł. Mówi się, że ujawnia się co kilka stuleci...”

Zmarszczyłem brwi, zaczynając składać tę układankę. Wspomniał o Charlene... Czy ona była z tym jakoś związana?

„Masz na myśli...” wymruczał Theon, ale mogłem powiedzieć z jego tonu, że zrozumienie do niego dotarło.

„Tak. Moja córka jest sercem, skarbem, którego poszukuje każde królestwo.”

Oczy Theona błysnęły jasnym złotem, ale tylko na ułamek sekundy, gdy zmarszczył brwi.

„To ma sens... skarb, który ujawnia się co piąte stulecie... ponieważ się odradza”, zastanawiał się Theon, a na jego twarzy zalało zrozumienie. Król skinął głową.

„Tak, w żeńskiej Alphe. Jednak problem polega na tym, że Charlene nie wykazała żadnych oznak odblokowania tej mocy. Problemy narastają ze wszystkich stron, nie możemy zwlekać.”

Cóż, wiedziałem, jak to jest, kiedy coś od ciebie oczekują, a jednak... nie możesz nic na to poradzić.

„A co, jeśli nie jest tą, która ma tę zdolność? Sam mówiłeś, raz na kilka stuleci, może to nie Charlene,” zastanawiałem się, starając się nie zaciskać złamanej ręki.

„Ona jest sercem Kaeladii. Przed jej narodzinami została ujawniona przepowiednia. Moja córka jest tą, która posiada serce naszego świata, moce, których wszyscy na planecie szukają, i chcę, Theon, abyś ją trenował, pchał ją do granic możliwości, aż odblokuje te moce przypadkowo lub siłą.” Jego zimne szare oczy spotkały się z bursztynowymi oczami Theona. Umowa została zawarta bez słów.

Król szybko nas odprawił, a gdy szliśmy korytarzem w milczeniu, nie wiedziałem, co o tym myśleć. Coś dużego niepokoiło króla, skoro faktycznie myślał o pchaniu Charlene do granic możliwości. Wiedziałem, że wybrał Theona, ponieważ wszyscy wiedzieli, że przestrzega zasad bez myślenia o konsekwencjach.

„Czy uważasz, że możesz to zrobić jej?” Zapytałem, wiedząc dokładnie, co oznacza pchanie jej do granic możliwości. Robiłem to samo ze sobą; czasami nie mogłem się nawet ruszyć po treningu i czasami traciłem przytomność.

„Dlaczego nie?”

„Ona uratowała ci życie, a ty chcesz ją złamać?”

Jego palące oczy spotkały się z moimi, a on się odwrócił, sprawiając, że moje serce zabiło mocniej pod wpływem jego intensywności.

„Jeśli to dla jej dobra, to tak, złamię ją chętnie.” Na jego ustach pojawił się mały uśmieszek, gdy przechylił głowę. „Co się stało, mała burzo, zazdrościsz?”

„Och, proszę, zazdrościć czego? Bycia przez ciebie pobitą do nieprzytomności?” warknąłem, kiedy nagle złapał mnie za ramię i nastawił je na miejsce, sprawiając, że jęknąłem z powodu przeszywającego bólu, który przeszył moje ramię i szyję, a moje oczy zaszły łzami.

„Nie.” Pochylił się bliżej, ciepło jego ciała wkraczając w moją przestrzeń osobistą, jego klatka piersiowa ocierała się o moją. Poczułem jego ciepły oddech na uchu, gdy szeptał słowa, które wywołały we mnie przypływ przyjemności. „Być złamaną przeze mnie.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Moja Wartość

YILEYNA

Wczorajsze wydarzenia były świeże w mojej pamięci, wraz ze słowami Alfy Andresa i Theona. Nie zdążyłam nawet podziękować mu za pomoc w naprawieniu mojego ramienia, coś, co mogłabym zrobić sama, ale jest o wiele łatwiej, gdy nie musisz sama nastawiać swoich kości. Nie przemieniłam się jeszcze, więc nie goiłam się tak szybko jak ci, którzy już to zrobili.

Obudziłam się ze słowami Theona krążącymi w głowie i bólem między nogami, który błagał o dotyk tylko jednego mężczyzny. Choć byłam pewna, że mogłabym znaleźć mężczyznę, który zaspokoiłby ten głód, nie chciałam byle kogo.

Przebrałam się i wyszłam na jedno z mniejszych, rzadziej używanych pól treningowych. Mało kto zapuszczał się tak daleko, a ponieważ wataha w pewien sposób mnie odrzuciła, czułam się bardziej komfortowo trenując tu sama.

Deszcz padał mocno przez całą noc i nadal nie ustawał. Ziemia pod moimi stopami była błotnista, a moje buty były całkowicie pokryte błotem, chlupiąc przy każdym ruchu, gdy raz po raz uderzałam w drzewo, wyładowując swoją frustrację.

Miałam na sobie top na ramiączkach ze skórzaną kurtką i spodniami; włosy miałam rozpuszczone i byłam kompletnie przemoczona mimo gałęzi nad głową, które częściowo chroniły mnie przed deszczem. Nie przeszkadzało mi to; byłam po prostu zadowolona, że nigdzie nie było żywej duszy. Przypuszczałam, że stali bywalcy trenują w halach i salach.

Uderzyłam w drzewo ponownie, słowa Alfy dźwięczały mi w głowie.

"Talent, ale brak siły."

Ton jego głosu jasno wskazywał, że jestem tylko porażką...

Uderzyłam w drzewo mocniej, wpatrując się w krew, która znaczyła pień. Mimo bandaży, którymi owinęłam dłonie, i tak je posiniaczyłam. Niegdyś biały opatrunek był pokryty brudem, wodą i krwią.

Bezużyteczna.

Porażka...

Byłam wstydem dla nazwiska De'Lacor. Miałam być spuścizną mojego ojca... kimś, z kogo byłby dumny, nazywając ją swoją córką, przyszłą Betą, ale bez mojego wilka nie sądziłam, że ten tytuł będzie mój.

Minęły dwa miesiące i wiedziałam, że pozostali wilki z rangą chcieli, by król wybrał nową Betę... bez wątpienia wilki Gamma i Delta miały oko na tę pozycję. Pozycję, która prawnie należała do De'Lacorów.

Poczułam aż nazbyt znajome szczypanie w oczach, gdy nadal uderzałam w drzewo. Moje pomruki, jęki bólu i wysiłku zlewały się z dźwiękiem ulewy, pogody, która naprawdę pasowała do mojego nastroju.

Kontynuowałam, nie skupiając się już na niczym poza bólem w całym ciele. Wiedziałam, że po tym spędzę cały dzień w łóżku. Potknęłam się, moje stopy ślizgały się w błocie. Upadłam do przodu, opierając dłonie o drzewo, gdy moje kolana uderzyły o ziemię.

"No, myślę, że to najlepsza pozycja dla ciebie," rozległ się wyniosły głos za mną.

Irytacja przeszyła mnie, gdy wstałam, odwracając się, by spojrzeć na dwóch młodych mężczyzn, którzy tam stali. Nikolai i Kyson, wojownicy tej samej rangi co Theon, ale w przeciwieństwie do niego, obaj byli w moich oczach śmieciami. To Nikolai się odezwał. Z jego ciemnymi włosami i niebieskimi oczami można by pomyśleć, że jest przystojny, ale jego osobowość była daleka od tego.

"Nie przypominam sobie, żeby ktokolwiek pytał cię o to, jaka pozycja jest dla mnie najlepsza," odpowiedziałam, udając niewzruszoną, gdy zaczęłam odwijać bandaż z prawej dłoni. Trzęsłam się ze zmęczenia, a liczba drzazg wbitych w moje dłonie była znacznie większa niż się spodziewałam.

"Kształtna, piękna i bez wilka. Myślę, że mamy tu Omegę... a do czego są dobre Omegi, Kyson?" zapytał Nikolai z uśmieszkiem na twarzy. Gniew zapłonął we mnie na tę zniewagę. Nie byłam żadną Omegą!

"Do pieprzenia," dodał arogancko Kyson, jego brązowe oczy błyszczały pożądaniem.

"Dokładnie," odpowiedział Nikolai, jego głos przepełniony rozbawieniem.

"Powiedz to jeszcze raz, a pokażę ci, do czego będziesz lub nie będziesz zdolny, gdy z tobą skończę," wysyczałam, zaciskając pięści.

"Ach... widzę, że masz całkiem ostry języczek. Może moglibyśmy znaleźć dla niego lepsze zastosowanie."

Kyson postąpił do przodu; jego sięgające ramion blond włosy były związane w kucyk, odsłaniając bliznę biegnącą wzdłuż szczęki. Jeśli będzie tak dalej postępował, nie miałabym nic przeciwko dodaniu kolejnej na jego twarzy.

Prychnęłam, patrząc na nich z obrzydzeniem. Nikogo nie było w promieniu kilometrów, a w wyczerpanym stanie, w jakim byłam, nie chciałam być sama z tą dwójką...

"Co powiesz na to? Samo patrzenie na nią sprawia, że chcę się zagłębić w tej małej dziwce."

"Dotknij mnie, Nikolai, a przysięgam na boginię, że cię wykastruję."

"Chyba zapominasz, że nie masz już rangi; nie słyszałaś, co mówią na dworze? Theon może przejąć tytuł Bety... a gdy to zrobi, automatycznie stajesz się Omegą. Ale graj dla właściwej drużyny, a możemy sprawić, że to doświadczenie będzie dla ciebie bardzo przyjemne..."

Jego słowa mną wstrząsnęły, ale odmówiłam przyznania tego. Czy to prawda? Theon może zostać Betą?

Ruszył w moim kierunku, sprawiając, że moje serce zabiło mocniej. Jego oczy były drapieżne, jak zwierzę, którym był. Nieznaznaczone kobiety były tylko celami dla takich mężczyzn jak oni, a ta bez wilka była idealną zabawką...

"Jestem Yileyna De'Lacor i dopóki sam król nie odbierze mi rangi, wciąż jestem kandydatką na Betę" - ostrzegłam, słysząc, jak mój głos brzmi słabo i drżąco nawet dla mnie samej.

"I piękne to imię dla kwiatu, jakim jesteś. Król może odebrać ci tytuł, ale pozwól, że ja odbiorę ci nieco więcej" - zauważył Nikolai, a jego oczy pociemniały z pożądania, gdy jego wzrok padł na mój przód. Zdałam sobie sprawę, że moja koszula przylega do ciała, niemal całkowicie przezroczysta przez deszcz. Błyskawicznie złapał moje ramię, obrócił mnie i brutalnie zerwał kurtkę. Usłyszałam sadystyczny chichot Kysona i poczułam ich spojrzenia na sobie. Ręka Nikolaia sięgnęła, chwytając moją lewą pierś.

"Nie dotykaj mnie!" - syknęłam, wyrywając jego dłoń ze swojego ciała. Odwróciłam się w ich stronę i wyrwałam się z jego uścisku, tylko po to, by złapał moją dłoń i ścisnął boleśnie. Skrzywiłam się, czując jak coś pęka, co sprawiło, że sapnęłam z bólu.

Musiałam się stamtąd wydostać. Natychmiast.

Uderzył mną o drzewo, ostre krawędzie drzazg, które stworzyłam w pniu, wbiły się w moje plecy. Czułam je wbite we mnie, sprawiając, że łzy napłynęły mi do oczu z bólu.

Podniosłam ręce, używając obu, by spróbować odepchnąć go, ale był ścianą mięśni i taką, która nie ustąpi, nieważne jak bardzo bym próbowała. Byłam słaba jak szczeniak, a on był w pełni rozwiniętym wilkołakiem.

Moje spojrzenie powędrowało do Kysona, który stał i patrzył z uśmieszkiem na twarzy. Choć chciałam błagać go o pomoc, wiedziałam, że czeka na swoją kolej... sama myśl o tym przyprawiała mnie o mdłości...

"Puść mnie, Nikolai" - warknęłam zimno.

Zadrwił w odpowiedzi i zamiast tego podszedł jeszcze bliżej. Sięgając w dół, siłą rozchylił moje nogi. Pchnęłam go mocno, ale nie drgnął.

"Zapłacisz za to, Nikolai!" - syknęłam.

"Naprawdę?"

Prawdopodobnie nie... był szanowanym synem jednej z najwyżej postawionych rodzin. Nie, nie zapłaci, bo nie miałam już ojca, który by mnie chronił. Teraz byłam nikim... nawet jeśli nikt tego nie powiedział... wiedziałam.

Pchnął mnie brutalnie do tyłu, unieruchamiając moje ręce przy bokach, gdy siłą wepchnął się między moje nogi, i poczułam, jak żołądek mi się przewraca, gdy poczułam jego twardy członek przyciskający się do mnie. Ogromna wściekłość zapłonęła we mnie jak nadchodząca burza, gdy szarpałam się w jego uścisku. Czy naprawdę sprawiało mu to przyjemność?

Jeśli był czas na przemianę, to właśnie teraz. Używałam całej swojej siły woli i siły, by z nim walczyć, ale byłam wyczerpana. Czułam się bezradna... bezużyteczna. Mimo że tak ciężko próbowałam i trenowałam, wciąż byłam słaba.

"Uspokój się, piękna. Wykorzystajmy to ciało do czegoś dobrego" - wychrypiał ochryple, sprawiając, że spojrzałam na niego z obrzydzeniem. Czy zawsze był taki... obrzydliwy i chory?

"Puść mnie!" - syknęłam, próbując go kopnąć, ale miał moje nogi zaciśnięte między swoimi, całkowicie mnie unieruchamiając.

Pochylił się, jedna ręka ściskająca moją szyję, gdy siłą odchylił moją głowę do tyłu o pień drzewa. Jego oczy padły na moje usta, gdy oblizał swoje łapczywie, gest, który mógłby wyglądać pociągająco na twarzy kogoś innego, ale był odrażający na twarzy Nikolaia.

Używając całej siły, spróbowałam ponownie i pchnęłam go, sprawiając, że chwilowo poluzował uścisk. Musiałam uciec! Wykorzystując szansę, rzuciłam się w bok, gotowa do ucieczki, gdy ręka wplątała się w moje włosy i szarpnęła mnie z powrotem.

"Teraz chce zrobić to po trudniejszemu" - splunął Nikolai.

Coś uderzyło w tył mojej głowy i usłyszałam, jak Kyson mruczy coś, gdy upadłam na kolana. Rzucił czymś, czym mnie uderzył, na ziemię.

"Ma dość" - głos Nikolaia dobiegł, zanim zostałam popchnięta do tyłu w błoto.

Mój wzrok był lekko zamglony, gdy moja bluzka została zerwana, pozostawiając mnie w samym staniku. Nikolai wspiął się na mnie, przyciskając moje uda swoim kolanem, gdy zaczął rozpinać spodnie.

"Alfa wam tego nie wybaczy!" - krzyknęłam. Prychnął,

"Nie będzie go to obchodzić... nie jesteś nawet z krwi Bety Williamsa... Myślę, że miałeś rację, Kyson, prawdopodobnie urodziła się z omegowej dziwki."

Jego słowa mocno we mnie uderzyły, serce waliło mi ze strachu. Co oni mówili? Co miał na myśli?

"Pokażę ci dokładnie, na co zasługuje ktoś taki jak ty..."

Sięgnął w dół, gotowy rozpiąć moje spodnie, ale zmusiłam się do podniesienia. Zapytam o to później, musiałam się stamtąd wydostać! Bez względu na to, jak przerażona i bezradna się czułam, nie pozwolę, żeby to się stało. Moje ciało krzyczało w odpowiedzi, gdy uniosłam kolano i kopnęłam Nikolaia w nogę, sprawiając, że upadł na błotnistą ziemię.

Zerwałam się na nogi i wpadłam na Kysona. Zachwiał się, a ja odwróciłam się. Musiałam biec tak daleko i szybko, jak to możliwe, zanim zdążą mnie zgwałcić.

"Złap ją!" - warknął Nikolai do Kysona.

Biegłam na oślep, błoto spowalniało mnie, stopy chlupotały, zapadając się w ziemię. Obaj mężczyźni doganiają mnie, ale na szczęście, będąc ciężsi, mieli większe trudności z nadążeniem, zapadając się głębiej w błotnistą ziemię.

"Nie rób czegoś, czego pożałujesz, suko!" - warknął Nikolai, gdy potknęłam się, upadając twarzą w błoto.

"Powiedziałbym to samo tobie, Levin."

Moja głowa poderwała się do góry, gdy para rąk złapała moje łokcie, podnosząc mnie z ziemi. Mokre pasma miedzianobrązowych włosów opadały na jego czoło, krople deszczu spływały po jego idealnych rysach, a ja znalazłam się wpatrując w parę uwodzicielskich, lecz niebezpiecznych bursztynowych oczu.

"Theon..."

Przesuń w górę, aby kontynuować

5. Gorący Napar

YILEYNA

Deszcz wciąż bębnił po nas, zmywając większość błota, które ochlapało moją twarz. Sięgnął w górę, odgarniając moje brudne włosy z twarzy. Moje oczy zamknęły się pod jego dotykiem, dotykiem, który przyjęłam z wdzięcznością...

Zalała mnie fala ulgi. Theon był różny - szyderczy, zdystansowany, zimny i arogancki, ale nie był potworem.

"Wydaje się, że nie potrafisz nawet przez chwilę unikać kłopotów," wymamrotał cicho, zanim jego wzrok ostro przeniósł się na dwóch mężczyzn stojących zaledwie kilka kroków dalej.

"Powinieneś odejść, nie wtrącaj się tam, gdzie to nie twoja sprawa," zabrzmiał pewny siebie głos Nikolaia z tyłu.

Złoty błysk w oczach Theona sprawił, że moje serce zadrżało. Nawet jeśli reszta jego twarzy pozostała bez emocji, gniew, który zobaczyłam w tych oczach... dla mnie. Mój żołądek zadrżał, zanim Theon przesunął mnie za siebie.

"Jako wojownicy watahy, dajecie piękny przykład."

"To nie ma z tobą nic wspólnego. Odejdź. Nic nie widziałeś," dodał zimno Kyson. Wpatrywałam się w tył głowy Theona, krzyżując ramiona na piersiach, obejmując się.

"Widziałem wystarczająco, by przekazać to Alfie." Theon postąpił krok do przodu, a obaj mężczyźni się spięli.

Zmarszyłam brwi, gdy dotarło do mnie zrozumienie. Nie bali się Theona, ale tego, że może zostać przyszłym Betą... jak ranga czyniła cię wszystkim albo nikim...

Obaj wymienili spojrzenia, komunikując się mentalnie, zanim zimno spojrzeli na mnie. Cicha obietnica, że to jeszcze nie koniec, była wyraźna w ich oczach. Obaj mężczyźni przeszli obok nas, tylko po to, by Theon złapał Nikolaia za kołnierz i uderzył go w szczękę.

"Co do cholery?" syknął Nikolai, trzymając się za twarz, gdy się zatoczył.

"Dotknij ją jeszcze raz, a cię zabiję," odpowiedział Theon, jego głos niebezpieczny i zimny.

Obaj mężczyźni odeszli, ale Theon odwrócił się do mnie. Nagle poczułam się bardzo naga, mimo że paradowałam przed nim jeszcze wczoraj. Dziś było inaczej. Nagle poczułam się brudna i wykorzystana, gdy dotarła do mnie pełna świadomość tego, co mogło się wydarzyć. Odwróciłam się do niego plecami, nie chcąc, by zobaczył stan mojej wrażliwości, strach, który mną wstrząsał. Całe moje ciało było ponad granicą wyczerpania.

Westchnęłam, gdy poczułam jego palce muskające moje plecy. Przygryzłam wargę, gdy wyciągnął ze mnie kawałek wełny.

Cisza między nami była głośna, ale dziś nie miałam nic do powiedzenia. Moje serce zadrżało, gdy poczułam ciepło jego kurtki kładzionej na moich ramionach, jego zapach wypełnił moje zmysły. Zamknęłam oczy. Mimo intensywności komfortu, jaki mi to przyniosło, uderzyła mnie brutalna rzeczywistość, że jestem nikim... praktycznie sama na tym świecie.

Moi rodzice nie żyli... Nie mogłam podtrzymać nazwiska De'Lacor i nie miałam nikogo...

Masz Charlene i Theona...

"Chodźmy stąd." Skinęłam głową, mocno otulając się kurtką, gdy się odwrócił.

Ku mojemu zaskoczeniu, złapał mnie za nadgarstek, spoglądając na moje posiniaczone dłonie. Zmarszczka przecięła jego brew, gdy mnie prowadził. Spojrzałam na jego dużą dłoń owiniętą wokół rękawa jego skórzanej kurtki, moje serce zadrżało. Uratował mnie...

Theon może zostać Betą...

Spojrzałam na niego ostro, zastanawiając się, jak bardzo to prawdziwe. Czy on wiedział?

Byłam tak zagubiona w myślach, że nawet nie zauważyłam, kiedy się zatrzymaliśmy. Pchnął drzwi małej chatki.

"Gdzie jesteśmy?" zapytałam.

"U mnie." Uniosłam brew.

"Mieszkasz w zamku..."

"Mam pokój w zamku, ale to jest moje," poprawił, patrząc na mnie. Zdałam sobie sprawę, że nigdy tu wcześniej nie byłam... ale ile tak naprawdę wiedziałam o Theonie? Niewiele. Nie dzielił się za bardzo, ani ja nie zadawałam pytań. "Zamierzasz pozwolić, żeby deszcz dalej zalewał pomieszczenie?"

Zamrugałam i szybko odsunęłam się od drzwi, chcąc je zamknąć, gdy pochylił się nade mną, zatrzaskując je. Moje serce zadrżało, gdy włączył światło, a ja rozejrzałam się dokładnie. Było prosto i czysto, z małym aneksem kuchennym i stołem z dwoma krzesłami po jednej stronie. Po drugiej stronie dwuosobowa sofa stała naprzeciw kominka, z stolikiem kawowym przed nią i dwoma dużymi regałami po obu stronach kominka. Dwoje drzwi prowadziło z pokoju, prawdopodobnie do sypialni i łazienki.

Theon przeszedł przez pokój i przez jedne z drzwi. Zajrzałam do środka, widząc krawędź łóżka z miejsca, w którym stałam. Odwróciłam się, spoglądając w górę na sufit z drewnianymi belkami i żelaznymi ażurowymi kloszami lamp. Musiałam przyznać, że miejsce wyglądało bardzo przytulnie.

Jego zapach unosił się w powietrzu. Zastanawiałam się, ile czasu tu spędzał. Spojrzałam w dół na błoto, którym pobrudziliśmy podłogę i powoli zdjęłam buty, nie chcąc roznosić błota i wody wszędzie. Przytuliłam kurtkę Theona. Czy muszę ją oddać?

"Idź się wykąpać."

Spojrzałam w górę, gdy Theon wyszedł ze swojego pokoju, trzymając koszulę i spodnie dresowe. Jego ubrania.

"Dzięki," odpowiedziałam, podchodząc do niego. Wzięłam ubrania ostrożnie, starając się ich nie pobrudzić.

"Załóż koszulę tyłem do przodu. Sprawdzę twoje plecy," powiedział, gdy już się odwracałam, sprawiając, że zamarłam. Sprawdzi moje plecy? On miał je sprawdzić?

"Nie potrzebuję -"

"Albo to, albo idziemy do królewskiego uzdrowiciela, wybieraj," przerwał zimno.

Zmarszyłam brwi. Nie chciałam, żeby inni wiedzieli o tym, co się stało. To w żaden sposób nie pomogłoby mojej sprawie, a plotki rozeszłyby się szybko.

Weszłam do łazienki, zamykając za sobą drzwi, i powiesiłam czyste ubrania na wieszaku za drzwiami, zanim zdjęłam jego kurtkę. Błoto pokrywało podszewkę i poczułam się winna.

Wypłuczę je, gdy zmyję z siebie błoto,

Włączyłam prysznic i włożyłam rękę pod wodę, czekając aż się nagrzeje, i szybko rozebrałam się z ubrań, ostrożnie odkładając majtki na bok. Nie były tak mokre jak reszta ubrań, a musiałam je założyć. Weszłam do wanny i pod wodę, witając ciepło gorącej wody i pozwalając jej koić moje obolałe kości.

Gdy już umyłam się do czysta i zdałam sobie sprawę, że pachniałam trochę jak Theon przez jego żel pod prysznic, wyszłam spod prysznica i złapałam jeden z jego ręczników. Szybko się wytarłam i podeszłam do moich zabłoconych ubrań, wrzuciłam je do wanny, z której właśnie wyszłam i szybko sprawdziłam kieszenie kurtki Theona. Wyjmując kilka magicznych ładunków wybuchowych i dwa małe sztylety, odłożyłam je na bok i wrzuciłam jego kurtkę do wanny. Rozglądając się po łazience, zajrzałam do szuflady pod umywalką, ale nie znalazłam żadnego proszku do prania.

Podejrzewałam, że oddawał swoje ubrania do prania na zamku. Omegi lub ludzka służba zwykle zajmowali się takimi obowiązkami, a ktoś o statusie Theona na pewno miał jedną lub dwie Omegi do osobistej obsługi, tego byłam pewna.

Wspomnienie słów Nikolaia wywołało we mnie falę zazdrości. Theon był młodym mężczyzną, który oczywiście miał swoje potrzeby... czy miał Omegi do zaspokajania swoich seksualnych pragnień? A może odwiedzał Białą Gołębicę.

Głęboki grymas pojawił się na mojej twarzy, gdy moje myśli stawały się coraz mroczniejsze. Po wyżęciu ubrań, rozwiesiłam je na brzegu wanny i wytarłam się do sucha, zanim włożyłam majtki. Moje ciało krzyczało ze zmęczenia, a chęć zwinięcia się w kłębek i zaśnięcia groziła pochłonięciem mnie.

Obejrzałam spodnie zanim je założyłam, mocno zawiązując sznurek w talii. Na końcu koszula. Włożyłam ją tyłem do przodu, krzywiąc się lekko, gdy sięgnęłam do tyłu i zapięłam jeden guzik.

Spojrzałam na moje posiniaczone dłonie i westchnęłam, wyciągając kilka drzazg, zanim chwyciłam ręcznik i wyszłam z łazienki. Rozejrzałam się, zauważając, że zasłony były zaciągnięte. Światła były włączone, podłoga była czysta od błota i wody, a nasze buty stały przy drzwiach wejściowych, czyste. W kominku płonął ogień, który ogrzewał całe pomieszczenie.

Spojrzałam na Theona, który nalewał coś, co pachniało jak kawa, do dwóch kubków. Nie mogłam powstrzymać delikatnego uśmiechu na moich ustach. Chyba nigdy nie widziałam Theona robiącego coś tak... zwyczajnego? Nie byłam pewna, czy to właściwe słowo, ale wciąż wyglądał zbyt przystojnie, robiąc coś takiego.

Spojrzał na mnie, unosząc brew, a ja szybko potrząsnęłam głową, odwracając się i próbując nie zarumienić. Podeszłam do sofy i usiadłam, wpatrując się w półki. Większość wyglądała jak książki historyczne, choć były też niektóre szkoleniowe i inne na różne tematy.

"Nie bądź wścibska," zauważył, stawiając dwa kubki na stole, a ja przez chwilę podziwiałam jego umięśnione bicepsy.

Och, Bogini, ten mężczyzna jest stworzony do grzechu... czy mogę być przedmiotem tego grzechu?

Zmarszczyłam brwi na tę myśl, przypominając sobie incydent z Nikolaiem.

"Wypij, póki ciepłe," powiedział, siadając na sofie. Nagle zdałam sobie sprawę, że po raz pierwszy byliśmy sami w prywatnym miejscu.

Sięgnęłam po kubek, moje ramiona krzyczały z bólu, gdy złapał mnie za nadgarstek i pociągnął z powrotem.

"Jesteś po prostu głupia czy niewiarygodnie lekkomyślna?"

Uniósł brew, rzucając mi zimne spojrzenie. Moje serce opuściło uderzenie, gdy wziął moją dłoń w swoją, używając drugiej ręki do sprawdzenia kości, łamiąc kilka po drodze. Przygryzłam wargę w pewnym momencie, próbując nie zwracać uwagi na mrowienie, które tańczyło w górę mojej dłoni i ramienia pod jego dotykiem. Puścił moją dłoń, biorąc drugą, i wyciągnął kilka kawałków drewna, których moje ciało nie odrzuciło automatycznie.

"Aua," skrzywiłam się, gdy wyciągnął cienką drzazgę, która była wbita w mój palec. Spojrzał na mnie, zanim puścił moją rękę.

"Nie odpowiedziałaś na to pytanie."

"Nie zdawałam sobie sprawy, że to było pytanie," odpowiedziałam.

Sięgając, chwyciłam kubek. Koszula, którą miałam na sobie, zsunęła się z ramienia, a ja położyłam wolną rękę na piersi, powoli się cofając. Wdychałam kawę z mlekiem, rozkoszując się zapachem, zanim wzięłam łyk. Theon zrobił kawę. Dla mnie...

Och, nie mogłam się doczekać, żeby powiedzieć Charlene. Czekaj, czy mogę jej o tym powiedzieć?

Piłam kawę, ciesząc się ciszą, podczas gdy Theon podniósł swój kubek i opróżnił go w kilku łykach, sprawiając, że moje oczy się rozszerzyły.

"Nie było gorące?" zapytałam ze zdziwieniem. Uniósł brew.

"Nie dla mnie. Potrafię znieść gorąco; nie wszyscy są dziećmi." Jego kpiący, arogancki ton sprawił, że zmrużyłam oczy.

"Nie jestem dzieckiem..."

"Nie... może nie. Chcesz się podzielić dokładnie, jak to wszystko poszło tą ścieżką?" Zapytał, nastrój natychmiast się zmroczniał.

Potrząsnęłam głową. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Jak powiedzieć komuś, że nawet nie zrobiłaś nic złego ani nic, co by to sprowokowało? Słowa Nikolaia wirowały w mojej głowie, tylko dodając do zmęczenia, które czułam.

...Nawet nie jesteś własną krwią Bety Williamsa... Theon może przejąć tytuł Bety...

"Odwróć się."

Jego rozkaz wyrwał mnie z myśli, i spojrzałam w dół na białą koszulę, która mnie okrywała, zanim spojrzałam w jego oczy. Błysk czegoś, czego nie mogłam rozpoznać, zamigotał w nich, ale jego spojrzenie nie zachwiało się, jakby wyzywał mnie do odmowy.

Mocno ścisnęłam koszulę i powoli odwróciłam się do niego plecami, trzymając teraz kubek stabilnie obiema rękami. Przygryzłam wargę, próbując zignorować moje walące serce, które wiedziałam, że on też słyszy. Wpatrywałam się w mój kubek, gdy poczułam, jak lekko ciągnie za koszulę, odpinając guzik. Jego oczy paliły mnie, a mój żołądek zatrzepotał, gdy koszula opadła, odsłaniając moje plecy przed nim. Jego serce biło miarowo i zastanawiałam się, dlaczego miał na mnie taki wpływ.

Syknęłam, gdy wyciągnął pierwszą z drzazg z moich pleców.

"Masz kilka, i zaczęłaś się goić, wbudowując je w swoją skórę."

"Świetnie."

"Nie ruszaj się." Przewróciłam oczami. Przecież się nie ruszam!

Moje oczy otworzyły się szeroko, gdy jego ręka powędrowała do mojej talii, chwytając ją mocno, wysyłając silną falę przyjemności przez moje ciało. Bogini, nie pozwól mu usłyszeć mojego bicia serca.

"Ta była głęboka."

Kiwnęłam głową, niezdolna się skupić z jego ręką wciąż ściskającą moją talię. Bogini...

Jego dotyk był jak narkotyk, odurzający i niebezpieczny, a jednak tak, tak... kuszący. Sprawiał, że czułam zawroty głowy.

Poczułam strużkę świeżej krwi spływającą po moich plecach i kciuk Theona ścierający ją, zapalając szlak iskier w jego śladzie.

"Idealna."

Odwróciłam się akurat w czasie, by zobaczyć, jak zlizuje krew ze swojego kciuka, sprawiając, że mój żołądek przewrócił się, a moje wnętrze pulsowało pragnieniem, które tylko on mógł rozpalić. Jego spojrzenie przemknęło do mojego, a te intensywne bursztynowe oczy opadły na moje usta, i wtedy to usłyszałam, lekką zmianę w rytmie jego serca...

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa