passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Boss, My Babydaddy - Rozdział #2 - autor Tessa Kelwyn

My Boss, My Babydaddy

/

Rozdział 2

Rozdział 1

POV Jocelyn

"Cholera, cholera, CHOLERA—"

Słowa wyrywają mi się z gardła jak bojowy okrzyk. Obcas zaczepia się o próg windy, jakby był osobiście urażony moją egzystencją.

Jestem w powietrzu dokładnie przez dwie sekundy. Papiery wybuchają z mojego martwego uścisku niczym najsmutniejsze konfetti świata. Kawa wystrzeliwuje przez nieskazitelny marmurowy parkiet, który pewnie kosztuje więcej za metr kwadratowy, niż zarabiam w miesiąc.

Moja godność? Już dawno martwa i pogrzebana sześć stóp pod ziemią.

Ląduję na podłodze jak meteoryt, a gdzieś w oddali przysięgam, że słyszę śmiech wszechświata.

"Brawo, Jocelyn. Naprawdę, do cholery, brawo."

Szuram na rękach i kolanach, zbierając rozrzucone dokumenty po marmurze tak wypolerowanym, że widzę w nim własne, upokorzone odbicie.

To jest ten moment. Tak stracę jedyną pracę, która może uratować życie Mii—twarzą w dół na czterdziestym trzecim piętrze korporacyjnego pałacu, który na każdym centymetrze krzyczy pieniędzmi i zastraszeniem.

"Proszę pani, czy wszystko w porządku—"

"Jestem w porządku!"–Słowa wypadają ostrzej, niż zamierzałam, ale panika wyostrza krawędzie.

Sekretarka za ogromnym biurkiem wygląda, jakby wolała zadzwonić po ochronę, niż przyznać, że istnieję. Na jej tabliczce lśnią złote litery: Patricia.

"To tylko... ja kontra fizyka. Fizykę wygrała, jak sądzę."–Podnoszę się, choć ręce wciąż mi drżą i nie ma to nic wspólnego z upadkiem.

Dwadzieścia sześć godzin w szpitalu, patrząc jak twoja sześcioletnia córka walczy z rakiem, robi swoje. Sen staje się opcjonalny, gdy życie twojego dziecka wisi na włosku.

Usta Patricii wykrzywiają się, jakby poczuła wyjątkowo przykry smak. "Pan Wolfe nie toleruje—"

"Zakłóceń. Jasne jak słońce."–Prostuję się, próbując wyglądać na funkcjonującą dorosłą, a nie ocalałą z tornada.

Mantra zaczyna krążyć mi po głowie jak zacięta płyta: 'Nie spieprz tego, Jocelyn. Nie możesz sobie na to pozwolić.'

Potrójna pensja.

Te słowa tańczą mi przed oczami jak miraż.

Wystarczająco na leczenie Mii. Wystarczająco na eksperymentalną terapię, o której lekarze szeptali półgłosem. Wystarczająco, by może— może —uratować moje dziecko.

O ile nie zaliczę kolejnego upadku w ciągu najbliższych pięciu minut.

"Jest pani nową asystentką?"–Głos Patricii mógłby zamrozić piekło i pobierać za to opłaty.

"Tak, to ja. Zawodowa katastrofa do usług."–Sarkazm wymyka się, nim zdążę go powstrzymać, ale już mnie to nie obchodzi.

Drzwi trzaskają za biurkiem Patricii, a dźwięk odbija się po przestrzeni jak wystrzał.

A potem on wychodzi, jakby był właścicielem świata.

Szerokie ramiona, które napinają grafitowy garnitur, podwinięte rękawy odsłaniające przedramiona, które powinny być nielegalne. Włosy gdzieś pomiędzy złotem a popiołem, perfekcyjnie potargane w sposób, który wymaga albo profesjonalnego stylisty, albo wyjątkowych genów.

Telefon przyciśnięty do ucha, głos tnący powietrze jak ostrze: "Nie obchodzi mnie, co myśli Szanghaj. Zwolnij ich. Wszystkich. Chcę nowych wykonawców do rana."

Potem odwraca się i te oczy trafiają we mnie jak pociąg towarowy z ładunkiem świętego groma.

Zielone jak powierzchnia morza, jak szmaragdy, jak każde banalne porównanie, którego używają poeci, gdy próbują opisać coś nieopisywalnego. Są ostre jak szkło i skupione tak, że w trzy sekundy mogłyby rozłożyć moją duszę na czynniki pierwsze.

Boże, on jest piękny w ten niebezpieczny, niedotykalny sposób, który sprawia, że mądre dziewczyny robią monumentalne głupoty.

Jest w nim coś. Coś, co szarpie za krawędzie mojej pamięci jak półzapomniany sen. Znam tę twarz, albo wyobrażałam ją sobie tysiące razy.

Sposób, w jaki się porusza, ten charakterystyczny przechył głowy, nawet sama jego obecność wydaje się boleśnie znajoma.

Rozpoznanie uderza jak déjà vu zmieszane z czystą, nieprzejednaną tęsknotą.

"Spóźniła się pani."–Kończy rozmowę z wojskową precyzją, wsuwając telefon do kieszeni bez przerywania kontaktu wzrokowego.

"Przepraszam, korek był—"

"Nie chcę wymówek. Chcę rezultatów i dyscypliny."

Jego głos brzmi inaczej. Niski, rozkazujący, z podtekstem, który wywołuje dziwne ciarki na moich plecach z powodów, których absolutnie nie mogę i nie chcę teraz analizować.

"Jasne. Rezultaty i dyscyplina. Rozumiem."–Mój głos brzmi obco, z zadyszką, która sprawia, że mam ochotę kopnąć samą siebie.

On już idzie, cały zdeterminowany i pełen kontrolowanej energii. "Sala konferencyjna. Akta Cunninghama. Dwadzieścia minut."

"Które akta Cunninghama?"

Zatrzymuje się. Obraca. Te zielone oczy zwężają się do punktów laserowych, które mogłyby wypalić dziury w stali.

"Te, które powinna pani była przejrzeć zamiast robić cokolwiek, przez co wygląda pani jakby przegrała dziesięć rund z blenderem."

Ała. Bezpośrednie trafienie w ego.

"Byłam w szpitalu—"

"Sprawy osobiste pozostają osobiste. To jest biznes."

Zimny drań. Piękny, onieśmielający, kompletnie bezduszny drań.

Kolejne osiem godzin to tortura psychologiczna udająca zatrudnienie.

Każde polecenie podane tak, jakbym była niekompetentnym dzieckiem, któremu nie można powierzyć nawet nożyczek. Krytykuje mój system segregowania dokumentów, umiejętność parzenia kawy, zdolność przekierowywania rozmów bez rozłączania ludziom połączeń.

Nic, co robię, nie spełnia jego standardów, które najwyraźniej istnieją gdzieś w stratosferze.

Ale potrzebuję tej pracy. Mia potrzebuje tej pracy.

Więc połykam dumę, razem z kilkoma twórczymi przekleństwami, i robię wszystko, czego żąda Zayden Wolfe. Nawet gdy moje ciało cały czas wariuje w jego obecności.

Coś w nim sprawia, że moje nerwy płoną, ale nie potrafię zrozumieć dlaczego.

Może to tylko zastraszenie. Bogaci, wpływowi mężczyźni wywołują taki efekt, prawda? Cała ta alfa-drapieżność, która sprawia, że normalni ludzie chcą albo uciekać, albo się podporządkować. Biologia. Tylko że to nie jest takie podstawowe. To skomplikowane, chaotyczne i przerażające.

Punktualnie o piątej wybiegam z tego budynku jakby płonął i tylko ja jeszcze tego nie zauważyłam.

Prosto do szpitala. Prosto do Mii. Prosto do jedynej rzeczy, która się liczy.

Jest przytomna, gdy wślizguję się do jej pokoju, ciemne loki rozsypane na poduszce jak aureola. Te wielkie jasnozielone oczy, które odziedziczyła po kimś, o kim staram się nie myśleć, rozświetlają się na mój widok.

"Mamusiu! Zobacz co narysowałam!"

Kolejny tygrys. Zawsze tygrysy.

Ten jest pomarańczowo-czarny, z groźnymi oczami i potężnymi łapami. Rysuje je od miesięcy, odkąd zaczęła nowe leczenie. Tygrysy w każdej możliwej konfiguracji—śpiące, skradające się, tygrysy z młodymi.

"Dlaczego tygrysy, kochanie?"

Zastanawia się nad tym z powagą, na jaką stać tylko sześciolatkę. "Bo są odważne i silne. Tak jak mój tata byłby, gdybym go miała."

Moje serce pęka na pół. "Mia, kochanie..."

"Wiem, że nie mam taty. To w porządku, mamo. Ale czasami wyobrażam sobie, że byłby jak tygrys. Potężny i opiekuńczy. Walczyłby ze złymi rzeczami i chronił nas."

Dłoń sama wędruje mi do znamienia na obojczyku. Ukryte pod kołnierzem, gdzie nikt go nie widzi, sercowaty kształt, który mam od urodzenia.

Siedem lat temu. Bal maskowy, na który nie miałam najmniejszej ochoty iść. Szampan, maski i nieznajomy, który sprawił, że czułam się żywa w sposób, którego wcześniej nie znałam.

Oczy, które płonęły jak ogień. Dłonie, które wielbiły każdy centymetr mojej skóry, jakbym była czymś cennym. Głos, który szeptał pochwały jak modlitwę, gdy językiem zataczał krąg na tym znamieniu, nazywając je talizmanem na szczęście.

Uciekłam, zanim zdążył się obudzić. Zanim mogłam zakochać się mocniej. Zanim mogłam mu powiedzieć, że zmienił moje życie na zawsze w sposób, o którym nigdy się nie dowie.

Gdzieś w tym mieście ten nieznajomy żyje swoim życiem—odnosi sukcesy, jest pewnie żonaty, ma idealną rodzinę—podczas gdy jego córka rysuje tygrysy i marzy o ojcu, który byłby wystarczająco silny, by ją ocalić.

Nie ma pojęcia o jej istnieniu. Nie wie, że walczy o życie. Nie wie, że każdego dnia oddala się coraz bardziej, a on zawiera milionowe kontrakty i prowadzi swoje idealne życie.

Nieznajomy, który dał mi najpiękniejszą rzecz w moim świecie.

Nieznajomy, który nigdy nie wiedział, że ma córkę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

POV Jocelyn

„Dammit, dammit, dammit. Dammit, I can fucking do this.”

Trzeci dzień w Wolfe Tower, a już wyglądam jak trup podgrzewany w mikrofalówce, która zepsuła się w 2019.

Moje odbicie w drzwiach windy: kobieta przegrywająca walkę w klatce z amerykańską korporacją.

Moja skrzynka mailowa to cyfrowy koszmar: 347 nieprzeczytanych wiadomości od wczorajszego wieczora. Każda oznaczona innym poziomem pilności, od „niezbyt ważna” po „budynek dosłownie się pali”.

Mam przekrwione oczy od wpatrywania się do drugiej nad ranem w tajemnicze arkusze kalkulacyjne pana Wolfe’a, próbując odszyfrować notatki, które równie dobrze mogłyby być hieroglifami.

Ale oto, co utrzymuje mnie w pionie: nadal tu jestem. Nadal oddycham. Nadal mam pracę. Nadal dostaję wypłatę, podczas gdy moja córka walczy o życie dwadzieścia przecznic dalej.

Patricia nie podnosi wzroku, kiedy zataczam się obok jej nieskazitelnego biurka niczym zombie napędzane kofeiną.

„Nadal tu jesteś? Myślałam, że znikniesz po pierwszym dniu.” Słowa uderzają jak lekki policzek, mający wyglądać na przypadkowy.

„Zaskoczenie. Przepraszam za rozczarowanie, jestem irytująco trudna do zabicia.”

W końcu patrzy na mnie, usta wyginają się w ten znajomy już grymas, który zaczynam rozpoznawać jako jej wyraz domyślny. Jakby wiecznie czuła odór czegoś nieprzyjemnego, a tym czymś byłam ja.

„Zobaczymy.”

Zanim zdążę jej powiedzieć, gdzie może sobie wsadzić swoje nastawienie, drzwi pana Wolfe’a skrzypią niczym efekt dźwiękowy z horroru.

„Pani Hartwell.”

Dwa słowa. Zaledwie dwa cholerne słowa, a cały mój układ nerwowy przechodzi w tryb DEFCON 1. Plecy prostują się jak struna, ramiona napinają, każdy mięsień gotowy na świeżą porcję piekła.

„Mój kalendarz rozjechał się od czasu Singapuru. Proszę to poprawić. Potem streszczenie sprawy Johnson. Dziesięć minut.”

Drzwi trzaskają. Patrzę na drogie drewno, gdy mój mózg próbuje ogarnąć niemożliwe.

Dziesięć minut na naprawę kalendarza, który wygląda jak puzzle zrobione z chaosu i stref czasowych, które nie powinny istnieć. Streszczenie Johnsona—czyli fuzja, wrogie przejęcie, albo oba na raz.

Czytanie w myślach chyba jest standardem w moim zakresie obowiązków.

„Fantastycznie,” mruczę, idąc szybkim krokiem do biurka. „Po prostu cholernie fantastycznie.”

Do południa jestem pewna, że moja dusza opuściła już to miejsce. Pewnie siedzi na Karaibach, pije kolorowe drinki i śmieje się z moich życiowych decyzji.

Dwunastostronicowy raport złożony z materiałów, które nie istniały, zanim je wymyśliłam? Jest.

Spotkanie lunchowe odwołane pięć minut po potwierdzeniu, w rezultacie muszę dzwonić z przeprosinami do trzech dyrektorów, którzy teraz uważają mnie za klinicznie chorą? Jest.

Prezentacja zreorganizowana dla klienta, który pojawił się znikąd niczym korporacyjna magia? Jest, z podwójnym egzystencjalnym kryzysem.

A potem przychodzi lunch z zarządem. Koronna tortura korporacyjna.

Balansuję z filiżankami espresso, jakbym rozbrajała bombę—a patrząc na łączny majątek zgromadzony w tym pokoju, właściwie tak jest.

Ręce trzęsą mi się ze zmęczenia, trzech napojów energetycznych, które były zdecydowanie błędem, i nieustannego niskiego poziomu paniki, który stał się moim domyślnym stanem emocjonalnym.

Sala pełna facetów w garniturach droższych niż całe moje życie. Omawiają prognozy kwartalne z taką swobodną intensywnością, jakby planowali przejęcie władzy nad światem.

Już prawie docieram do konferencyjnego stołu, gdy Patricia pojawia się jak korporacyjny ninja.

Jej ramię precyzyjnie uderza w moje, krzycząc „przypadek”, będąc wszystkim, tylko nie tym.

„Ups.” Słowo ocieka fałszywą niewinnością.

Taca się przechyla. Czas zwalnia do tej szczególnej, katastroficznej slow motion, kiedy twój mózg analizuje każdą możliwą katastrofę, nie mogąc jej powstrzymać.

Filiżanki brzęczą niczym ceramiczna symfonia zagłady.

Ciemna kawa leci przez powietrze w idealnej trajektorii, łamiąc prawa grawitacji tylko na tyle, bym mogła docenić jej matematyczne piękno. Ląduje prosto na kremowej marynarce członka zarządu, która pewnie kosztuje więcej niż moja roczna pensja.

Cisza. Taka jak z horroru, gdzie wszyscy zaraz zginą.

Wszystkie spojrzenia obracają się na mnie, jakbym ogłosiła, że mam bombę. Potem przenoszą się na pana Wolfe’a.

Nawet nie mruga, nie marszczy brwi. Po prostu kompletny brak emocji, jakby był to przewrócony mebel.

„Sprzątnąć.”

Głos lodowaty, nie okrutny—bo to wymagałoby uczuć—po prostu obojętny. W jakiś sposób gorszy niż krzyk.

Chwytam serwetki trzęsącymi się rękami, działam na autopilocie, podczas gdy mózg przetwarza kompletną społeczną zagładę. Członek zarządu patrzy na mnie, jakbym zrujnowała jego linię genetyczną. Patricia obserwuje z ledwo skrywaną satysfakcją.

Pan Wolfe już zajął się czymś innym. Mówi o liczbach z Szanghaju, jakby nic się nie stało. Jakbym nie istniała.

Później, w windzie, wciskam przycisk zamykania drzwi jakbym miała do odzyskania dług, gdy przez szczelinę błyskawicznie wsuwają się czyjeś palce—refleks sugeruje albo trening sportowy, albo świetne geny.

Pan Wolfe wchodzi i nagle winda wydaje się wielkości trumny.

Stoi tak blisko, że czuję zapach cedru i czegoś nieokreślenie męskiego, co sprawia, że mój mózg robi się nieprzyzwoicie zamglony.

„Zawsze pani pęka pod presją, pani Hartwell?”

Jego głos jest cichy. Ten niebezpieczny rodzaj ciszy, który sprawia, że mądrzy ludzie zaczynają się bardzo denerwować.

„Multitaskowałam pomiędzy czterema pańskimi kryzysami, próbując nie dostać całkowitego załamania,” odburkuję, bo instynkt samozachowawczy nigdy nie był moją mocną stroną.

Podchodzi jeszcze bliżej. Nie groźnie—zupełnie coś innego. Coś, co sprawia, że puls przyspiesza z powodów niezwiązanych ze strachem.

„Interesujące.”

Jedno słowo. Ale sposób, w jaki je wypowiada, patrząc na mnie tymi zielonymi oczami, które zdają się prześwietlać mi czaszkę—jakby katalogował coś. Zapisywał informacje na później.

Winda dzwoni. Wychodzi, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie, a nie… czymkolwiek to było.

„Dobranoc, pani Hartwell.”

Tego wieczoru siedzę przy łóżku Mii w szpitalu, patrząc jak rysuje grubymi kredkami. Jest skupiona z tą dziecięcą intensywnością, język wystaje jej z ust, gdy dopracowuje paski swojego tygrysa.

A potem robi coś, co sprawia, że zamieram.

Stuka palcami o stolik przy łóżku. Trzy precyzyjne uderzenia, pauza. Trzy kolejne, jakby nadawała morsem do wszechświata.

Dokładnie tak, jak robi Zayden podczas spotkań, gdy się zastanawia.

„Gdzie się tego nauczyłaś, kochanie?”

Patrzy na mnie, zdezorientowana napięciem w moim głosie, którego nie potrafię ukryć.

„Czego, mamo?”

„Tego stukania palcami.”

Mia wzrusza ramionami z beztroską sześciolatki, już wracając do rysowania.

„Nie wiem. Po prostu tak robię, jak intensywnie myślę.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Jocelyn

Recepcja wygląda jak miejsce zbrodni.

Czarny atrament rozlewa się po mahoniu, tworząc oskarżycielskie kałuże. Kucam za strefą katastrofy, ratując kwartalne raporty, które miały być nieskazitelnymi prezentacjami korporacyjnej doskonałości, a nie abstrakcyjnymi projektami artystycznymi.

Drukarka na piętrze odmówiła posłuszeństwa, a ja, jakimś cudem, wylosowałam najkrótszą zapałkę do sprzątania tego bajzlu.

Wilgotny atrament przylepia się do wszystkiego—moich rąk, papierów, rozlewając się po drogim drewnie jak płynny dowód mojej niekompetencji.

„Fantastycznie”, mamroczę, atakując bałagan ręcznikami papierowymi, które są równie skuteczne, co myśli i modlitwy.

Winda dźwięczy. Obcasy od projektanta stukają o marmur z wojskową precyzją, ale nie podnoszę wzroku—zbyt skupiona na tym, by te dokumenty nie stały się kosztownym papierem toaletowym.

Coś ciężkiego uderza w blat z zamierzoną siłą.

Biała, chanelowska marynarka ląduje prosto na mokrych papierach z plaskiem, który brzmi jak przeznaczenie śmiejące się z mojego nieszczęścia.

„Zajmij się tym”, rozkazuje głos ociekający wyćwiczoną wyższością. „Spóźnię się na lunch.”

Podnoszę wzrok i widzę perfekcję uzbrojoną w designerską zbroję.

Platynowe włosy skręcone z matematyczną precyzją, usta pomalowane na krwistą czerwień, diamenty łapiące światło jak rozsypane gwiazdy. Już się odwraca, traktując mnie jak wynajęte meble.

„Czekaj”, wołam, powoli się podnosząc. Marynarka chłonie atrament jak droga gąbka. „Twoja marynarka—”

„Co z nią?” Odwraca się, irytacja wyrzeźbiona na porcelanowych rysach.

Unoszę róg Chanel, ukazując czarne plamy rozlewające się po nieskazitelnie białym materiale jak rozlane sekrety. „Wylądowała na mokrym atramencie.”

Jej wyraz twarzy eskaluje od lekkiego rozdrażnienia do termonuklearnej furii.

„Chyba sobie żartujesz?” Jej opanowanie rozsypuje się jak droga kryształowa szkatułka na betonie. „Zniszczyłaś ją!”

„Nic nie zniszczyłam. Sama ją rzuciłaś—”

„Nie waż się obwiniać mnie za swoją niekompetencję!” Jej głos wspina się na częstotliwości, które mogłyby rozbić kryształy. „Ta marynarka jest warta więcej niż twoja żałosna pensja!”

Lobby zamienia się w teatr. Rozmowy umierają w pół słowa. Klawiatury milkną. Nawet winda zdaje się zatrzymać, słuchając.

„Słuchaj, rozumiem, że jesteś zdenerwowana—”

„Zdenerwowana?” Rusza w moją stronę jak drapieżnik, który wyczuł słabość. „To jest projektancka haute couture! Masz w ogóle pojęcie, co zniszczyłaś?”

Gorąco zalewa mi twarz. „Nic nie zniszczyłam. Nawet nie spojrzałaś, zanim—”

„Pieprzone żałosne wymówki!” Jej śmiech mógłby zedrzeć farbę ze ścian. „Typowa mentalność klasy usługowej. Zawsze winni są inni. Usłyszysz od mojego pralni chemicznej. I pewnie od mojego prawnika.”

Klasa usługowa.

Te słowa parzą jak kwas i coś we mnie pęka z wyraźnym trzaskiem.

„Klasa usługowa?” Robię krok do przodu, dorównując jej głośnością. „Przynajmniej zarabiam na własne pieniądze, a nie dziedziczę je po martwych krewnych.”

Westchnienia przechodzą przez marmurowe korytarze. Kilku pracowników porzuca wszelkie pozory produktywności, jawnie obserwując moją zawodową egzekucję.

Jej twarz przechodzi przez szok, niedowierzanie, aż w końcu czystą nienawiść. „Jak śmiesz tak do mnie mówić, potworze? Wiesz w ogóle, kim jestem?”

„Kimś, kto uważa, że rachunki za pralnię wymagają reprezentacji prawnej?” Słowa wylewają się, zanim rozum zdąży zareagować. „Może spróbuj traktować ludzi z elementarnym szacunkiem.”

„Pani Ashford, proszę—” Patricia wyłania się z cienia, twarz bez koloru. „Proszę pozwolić, że się tym zajmę—”

„Gdzie jest Zayden?” Obraca się w stronę gabinetów zarządu, szukając autorytetu. „To coś trzeba natychmiast usunąć!”

Wtedy dociera do mnie, z kim mam do czynienia. Ashford. Stare pieniądze z Nowego Jorku, te, które idą w parze z funduszami powierniczymi i oczekiwaniem królewskiego traktowania.

To nazwisko uderza jak kula trafiająca w cel.

„Czyś ty oszalała? To Vivienne Ashford”, Patricia szepcze przez zaciśnięte zęby, ściskając moje ramię stalowym chwytem. „Właśnie wypowiedziałaś wojnę jądrową narzeczonej pana Wolfe’a, idiotko.”

Podłoga w holu zdaje się przechylać pod moimi stopami. Profesjonalne samobójstwo to za mało, by opisać skalę tej katastrofy.

— Chcę, żeby jej tu nie było, Patricia. Natychmiast! — Głos Vivienne osiąga decybele łamiące miejskie normy hałasu.

— Pani Ashford, gdybyśmy tylko mogli— — Patricia próbuje opanować sytuację.

— Żadnych wymówek! Zniszczyła moją własność, a potem miała czelność zaatakować mnie osobiście!

Konfrontacja osiąga apogeum, gdy drzwi biura Zaydena otwierają się z zamierzoną siłą.

Wychodzi w sam środek chaosu z drapieżnym spokojem, lustrując scenę jak generał oceniający szkody na polu bitwy. Jego obecność przemienia atmosferę holu z cyrkowej w sądową.

— Co — mówi śmiertelnie cicho — tu się dzieje?

Vivienne odwraca się do niego, na jej idealnej twarzy ścierają się furia i poczucie słuszności.

— Zay, dzięki Bogu. Twoja asystentka właśnie zniszczyła moją marynarkę i teraz jest wobec mnie całkowicie niesubordynowana.

— Rzuciła swoją marynarkę na mokry tusz — wtrącam, bo ewidentnie mam instynkt samozachowawczy na poziomie zerowym. — Próbowałam ją ostrzec.

— Tu nie chodzi tylko o marynarkę — przerywa Vivienne, a jej głos przybiera wprawnie zraniony ton. — Chodzi o postawę. O kompletny brak szacunku. Nie możesz pozwolić swoim pracownikom traktować swojej narzeczonej jak—

— Jak co? — Podchodzi do niej bliżej, a w jego postawie coś się zmienia.

Wciąż opanowany, ale z nutą, która sprawia, że wszyscy w zasięgu słuchu nagle znajdują sobie pilne zajęcie.

Pan Wolfe przesuwa spojrzenie między nami z kalkulacyjną precyzją, czekając na jej odpowiedź.

— Jakby była nikim szczególnym.

— Nikt nie jest kimś szczególnym, kiedy krzyczy na moich pracowników z powodu przypadków.

Słowa spadają jak kubeł lodowatej wody. Usta Vivienne otwierają się i zamykają bezgłośnie. — Zay—

— Pani Hartwell — kontynuuje, nie odrywając wzroku od narzeczonej. — Proszę wysłać uszkodzoną marynarkę do pralni. Na konto firmy. Zakwalifikować do wydatków zarządu.

— Nie trzeba— — zaczynam.

— Zajęte. — Jego ton nie pozostawia miejsca na dalszą dyskusję.

Vivienne wygląda, jakby miała zaraz wybuchnąć. — Naprawdę stajesz po jej stronie, a nie mojej?

— Nie staję po niczyjej stronie. Rozwiązuję problem. — Sprawdza zegarek z ostentacyjnym spokojem. — Nie miałaś wychodzić?

To pożegnanie uderza ją jak policzek. Przez moment naprawdę mi jej żal. Prawie.

— Świetnie — mówi przez zaciśnięte z wściekłości usta. — Ale porozmawiamy o tym później. Na osobności.

Chwyta torebkę z zniszczoną marynarką i pędzi do windy, zostawiając za sobą chmurę markowych perfum i zranionej dumy.

Cisza spowija biuro jak świeży śnieg. Pan Wolfe ogląda skutki zamieszania swoimi nieprzeniknionymi zielonymi oczami, po czym skupia wzrok na mnie.

— Pani Hartwell.

— Tak?

— Następnym razem, gdy ktoś położy wartościową rzecz na mokrej powierzchni... — Coś na kształt rozbawienia mignęło na jego kamiennej twarzy. — Niech fizyka sama udzieli lekcji.

Patrzy na mnie jeszcze raz, po czym znika w swoim gabinecie, zostawiając mnie wśród szeptów i spojrzeń.

Patricia w końcu przerywa ciszę. — Cóż, to było rozrywkowe.

— Cieszę się, że moje zawodowe samobójstwo mogło cię zabawić.

Ale gdy sprzątam resztki kawy, nie mogę pozbyć się wrażenia, że coś się właśnie zmieniło. Że przekroczona została niewidzialna granica, i nie mam pojęcia, co będzie dalej.

Trzy godziny później wciąż to przetrawiam, gdy przy moim biurku pojawia się Landon z dwiema filiżankami naprawdę dobrej kawy.

— Pomyślałem, że może się przyda — mówi, siadając naprzeciwko mnie. — To było niezłe widowisko.

— Nie wiedziałam, że rozrywka wchodzi w zakres moich obowiązków.

Śmieje się, ale jest w tym coś wyrachowanego. — Vivienne Ashford nie znosi przegrywać. I zdecydowanie nie zapomina.

— Świetnie. Kolejna rzecz, na którą mogę czekać z niecierpliwością.

— Po prostu... uważaj. — Jego wyraz twarzy poważnieje. — Zayden dziś cię obronił, ale ona ma kontakty, wpływy. Stare pieniądze zawsze je mają.

Upijam łyk kawy, pozwalając, by ciepło mnie uziemiło. — Dlaczego mnie obronił?

Landon przygląda mi się swoimi przenikliwymi prawniczymi oczami. — To jest pytanie za milion dolarów, prawda?

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Boss, My Babydaddy

My Boss, My Babydaddy

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa