passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Boss, My Babydaddy - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

My Boss, My Babydaddy

/

Rozdział 3

Rozdział 2

POV Jocelyn

„Dammit, dammit, dammit. Dammit, I can fucking do this.”

Trzeci dzień w Wolfe Tower, a już wyglądam jak trup podgrzewany w mikrofalówce, która zepsuła się w 2019.

Moje odbicie w drzwiach windy: kobieta przegrywająca walkę w klatce z amerykańską korporacją.

Moja skrzynka mailowa to cyfrowy koszmar: 347 nieprzeczytanych wiadomości od wczorajszego wieczora. Każda oznaczona innym poziomem pilności, od „niezbyt ważna” po „budynek dosłownie się pali”.

Mam przekrwione oczy od wpatrywania się do drugiej nad ranem w tajemnicze arkusze kalkulacyjne pana Wolfe’a, próbując odszyfrować notatki, które równie dobrze mogłyby być hieroglifami.

Ale oto, co utrzymuje mnie w pionie: nadal tu jestem. Nadal oddycham. Nadal mam pracę. Nadal dostaję wypłatę, podczas gdy moja córka walczy o życie dwadzieścia przecznic dalej.

Patricia nie podnosi wzroku, kiedy zataczam się obok jej nieskazitelnego biurka niczym zombie napędzane kofeiną.

„Nadal tu jesteś? Myślałam, że znikniesz po pierwszym dniu.” Słowa uderzają jak lekki policzek, mający wyglądać na przypadkowy.

„Zaskoczenie. Przepraszam za rozczarowanie, jestem irytująco trudna do zabicia.”

W końcu patrzy na mnie, usta wyginają się w ten znajomy już grymas, który zaczynam rozpoznawać jako jej wyraz domyślny. Jakby wiecznie czuła odór czegoś nieprzyjemnego, a tym czymś byłam ja.

„Zobaczymy.”

Zanim zdążę jej powiedzieć, gdzie może sobie wsadzić swoje nastawienie, drzwi pana Wolfe’a skrzypią niczym efekt dźwiękowy z horroru.

„Pani Hartwell.”

Dwa słowa. Zaledwie dwa cholerne słowa, a cały mój układ nerwowy przechodzi w tryb DEFCON 1. Plecy prostują się jak struna, ramiona napinają, każdy mięsień gotowy na świeżą porcję piekła.

„Mój kalendarz rozjechał się od czasu Singapuru. Proszę to poprawić. Potem streszczenie sprawy Johnson. Dziesięć minut.”

Drzwi trzaskają. Patrzę na drogie drewno, gdy mój mózg próbuje ogarnąć niemożliwe.

Dziesięć minut na naprawę kalendarza, który wygląda jak puzzle zrobione z chaosu i stref czasowych, które nie powinny istnieć. Streszczenie Johnsona—czyli fuzja, wrogie przejęcie, albo oba na raz.

Czytanie w myślach chyba jest standardem w moim zakresie obowiązków.

„Fantastycznie,” mruczę, idąc szybkim krokiem do biurka. „Po prostu cholernie fantastycznie.”

Do południa jestem pewna, że moja dusza opuściła już to miejsce. Pewnie siedzi na Karaibach, pije kolorowe drinki i śmieje się z moich życiowych decyzji.

Dwunastostronicowy raport złożony z materiałów, które nie istniały, zanim je wymyśliłam? Jest.

Spotkanie lunchowe odwołane pięć minut po potwierdzeniu, w rezultacie muszę dzwonić z przeprosinami do trzech dyrektorów, którzy teraz uważają mnie za klinicznie chorą? Jest.

Prezentacja zreorganizowana dla klienta, który pojawił się znikąd niczym korporacyjna magia? Jest, z podwójnym egzystencjalnym kryzysem.

A potem przychodzi lunch z zarządem. Koronna tortura korporacyjna.

Balansuję z filiżankami espresso, jakbym rozbrajała bombę—a patrząc na łączny majątek zgromadzony w tym pokoju, właściwie tak jest.

Ręce trzęsą mi się ze zmęczenia, trzech napojów energetycznych, które były zdecydowanie błędem, i nieustannego niskiego poziomu paniki, który stał się moim domyślnym stanem emocjonalnym.

Sala pełna facetów w garniturach droższych niż całe moje życie. Omawiają prognozy kwartalne z taką swobodną intensywnością, jakby planowali przejęcie władzy nad światem.

Już prawie docieram do konferencyjnego stołu, gdy Patricia pojawia się jak korporacyjny ninja.

Jej ramię precyzyjnie uderza w moje, krzycząc „przypadek”, będąc wszystkim, tylko nie tym.

„Ups.” Słowo ocieka fałszywą niewinnością.

Taca się przechyla. Czas zwalnia do tej szczególnej, katastroficznej slow motion, kiedy twój mózg analizuje każdą możliwą katastrofę, nie mogąc jej powstrzymać.

Filiżanki brzęczą niczym ceramiczna symfonia zagłady.

Ciemna kawa leci przez powietrze w idealnej trajektorii, łamiąc prawa grawitacji tylko na tyle, bym mogła docenić jej matematyczne piękno. Ląduje prosto na kremowej marynarce członka zarządu, która pewnie kosztuje więcej niż moja roczna pensja.

Cisza. Taka jak z horroru, gdzie wszyscy zaraz zginą.

Wszystkie spojrzenia obracają się na mnie, jakbym ogłosiła, że mam bombę. Potem przenoszą się na pana Wolfe’a.

Nawet nie mruga, nie marszczy brwi. Po prostu kompletny brak emocji, jakby był to przewrócony mebel.

„Sprzątnąć.”

Głos lodowaty, nie okrutny—bo to wymagałoby uczuć—po prostu obojętny. W jakiś sposób gorszy niż krzyk.

Chwytam serwetki trzęsącymi się rękami, działam na autopilocie, podczas gdy mózg przetwarza kompletną społeczną zagładę. Członek zarządu patrzy na mnie, jakbym zrujnowała jego linię genetyczną. Patricia obserwuje z ledwo skrywaną satysfakcją.

Pan Wolfe już zajął się czymś innym. Mówi o liczbach z Szanghaju, jakby nic się nie stało. Jakbym nie istniała.

Później, w windzie, wciskam przycisk zamykania drzwi jakbym miała do odzyskania dług, gdy przez szczelinę błyskawicznie wsuwają się czyjeś palce—refleks sugeruje albo trening sportowy, albo świetne geny.

Pan Wolfe wchodzi i nagle winda wydaje się wielkości trumny.

Stoi tak blisko, że czuję zapach cedru i czegoś nieokreślenie męskiego, co sprawia, że mój mózg robi się nieprzyzwoicie zamglony.

„Zawsze pani pęka pod presją, pani Hartwell?”

Jego głos jest cichy. Ten niebezpieczny rodzaj ciszy, który sprawia, że mądrzy ludzie zaczynają się bardzo denerwować.

„Multitaskowałam pomiędzy czterema pańskimi kryzysami, próbując nie dostać całkowitego załamania,” odburkuję, bo instynkt samozachowawczy nigdy nie był moją mocną stroną.

Podchodzi jeszcze bliżej. Nie groźnie—zupełnie coś innego. Coś, co sprawia, że puls przyspiesza z powodów niezwiązanych ze strachem.

„Interesujące.”

Jedno słowo. Ale sposób, w jaki je wypowiada, patrząc na mnie tymi zielonymi oczami, które zdają się prześwietlać mi czaszkę—jakby katalogował coś. Zapisywał informacje na później.

Winda dzwoni. Wychodzi, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie, a nie… czymkolwiek to było.

„Dobranoc, pani Hartwell.”

Tego wieczoru siedzę przy łóżku Mii w szpitalu, patrząc jak rysuje grubymi kredkami. Jest skupiona z tą dziecięcą intensywnością, język wystaje jej z ust, gdy dopracowuje paski swojego tygrysa.

A potem robi coś, co sprawia, że zamieram.

Stuka palcami o stolik przy łóżku. Trzy precyzyjne uderzenia, pauza. Trzy kolejne, jakby nadawała morsem do wszechświata.

Dokładnie tak, jak robi Zayden podczas spotkań, gdy się zastanawia.

„Gdzie się tego nauczyłaś, kochanie?”

Patrzy na mnie, zdezorientowana napięciem w moim głosie, którego nie potrafię ukryć.

„Czego, mamo?”

„Tego stukania palcami.”

Mia wzrusza ramionami z beztroską sześciolatki, już wracając do rysowania.

„Nie wiem. Po prostu tak robię, jak intensywnie myślę.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Jocelyn

Recepcja wygląda jak miejsce zbrodni.

Czarny atrament rozlewa się po mahoniu, tworząc oskarżycielskie kałuże. Kucam za strefą katastrofy, ratując kwartalne raporty, które miały być nieskazitelnymi prezentacjami korporacyjnej doskonałości, a nie abstrakcyjnymi projektami artystycznymi.

Drukarka na piętrze odmówiła posłuszeństwa, a ja, jakimś cudem, wylosowałam najkrótszą zapałkę do sprzątania tego bajzlu.

Wilgotny atrament przylepia się do wszystkiego—moich rąk, papierów, rozlewając się po drogim drewnie jak płynny dowód mojej niekompetencji.

„Fantastycznie”, mamroczę, atakując bałagan ręcznikami papierowymi, które są równie skuteczne, co myśli i modlitwy.

Winda dźwięczy. Obcasy od projektanta stukają o marmur z wojskową precyzją, ale nie podnoszę wzroku—zbyt skupiona na tym, by te dokumenty nie stały się kosztownym papierem toaletowym.

Coś ciężkiego uderza w blat z zamierzoną siłą.

Biała, chanelowska marynarka ląduje prosto na mokrych papierach z plaskiem, który brzmi jak przeznaczenie śmiejące się z mojego nieszczęścia.

„Zajmij się tym”, rozkazuje głos ociekający wyćwiczoną wyższością. „Spóźnię się na lunch.”

Podnoszę wzrok i widzę perfekcję uzbrojoną w designerską zbroję.

Platynowe włosy skręcone z matematyczną precyzją, usta pomalowane na krwistą czerwień, diamenty łapiące światło jak rozsypane gwiazdy. Już się odwraca, traktując mnie jak wynajęte meble.

„Czekaj”, wołam, powoli się podnosząc. Marynarka chłonie atrament jak droga gąbka. „Twoja marynarka—”

„Co z nią?” Odwraca się, irytacja wyrzeźbiona na porcelanowych rysach.

Unoszę róg Chanel, ukazując czarne plamy rozlewające się po nieskazitelnie białym materiale jak rozlane sekrety. „Wylądowała na mokrym atramencie.”

Jej wyraz twarzy eskaluje od lekkiego rozdrażnienia do termonuklearnej furii.

„Chyba sobie żartujesz?” Jej opanowanie rozsypuje się jak droga kryształowa szkatułka na betonie. „Zniszczyłaś ją!”

„Nic nie zniszczyłam. Sama ją rzuciłaś—”

„Nie waż się obwiniać mnie za swoją niekompetencję!” Jej głos wspina się na częstotliwości, które mogłyby rozbić kryształy. „Ta marynarka jest warta więcej niż twoja żałosna pensja!”

Lobby zamienia się w teatr. Rozmowy umierają w pół słowa. Klawiatury milkną. Nawet winda zdaje się zatrzymać, słuchając.

„Słuchaj, rozumiem, że jesteś zdenerwowana—”

„Zdenerwowana?” Rusza w moją stronę jak drapieżnik, który wyczuł słabość. „To jest projektancka haute couture! Masz w ogóle pojęcie, co zniszczyłaś?”

Gorąco zalewa mi twarz. „Nic nie zniszczyłam. Nawet nie spojrzałaś, zanim—”

„Pieprzone żałosne wymówki!” Jej śmiech mógłby zedrzeć farbę ze ścian. „Typowa mentalność klasy usługowej. Zawsze winni są inni. Usłyszysz od mojego pralni chemicznej. I pewnie od mojego prawnika.”

Klasa usługowa.

Te słowa parzą jak kwas i coś we mnie pęka z wyraźnym trzaskiem.

„Klasa usługowa?” Robię krok do przodu, dorównując jej głośnością. „Przynajmniej zarabiam na własne pieniądze, a nie dziedziczę je po martwych krewnych.”

Westchnienia przechodzą przez marmurowe korytarze. Kilku pracowników porzuca wszelkie pozory produktywności, jawnie obserwując moją zawodową egzekucję.

Jej twarz przechodzi przez szok, niedowierzanie, aż w końcu czystą nienawiść. „Jak śmiesz tak do mnie mówić, potworze? Wiesz w ogóle, kim jestem?”

„Kimś, kto uważa, że rachunki za pralnię wymagają reprezentacji prawnej?” Słowa wylewają się, zanim rozum zdąży zareagować. „Może spróbuj traktować ludzi z elementarnym szacunkiem.”

„Pani Ashford, proszę—” Patricia wyłania się z cienia, twarz bez koloru. „Proszę pozwolić, że się tym zajmę—”

„Gdzie jest Zayden?” Obraca się w stronę gabinetów zarządu, szukając autorytetu. „To coś trzeba natychmiast usunąć!”

Wtedy dociera do mnie, z kim mam do czynienia. Ashford. Stare pieniądze z Nowego Jorku, te, które idą w parze z funduszami powierniczymi i oczekiwaniem królewskiego traktowania.

To nazwisko uderza jak kula trafiająca w cel.

„Czyś ty oszalała? To Vivienne Ashford”, Patricia szepcze przez zaciśnięte zęby, ściskając moje ramię stalowym chwytem. „Właśnie wypowiedziałaś wojnę jądrową narzeczonej pana Wolfe’a, idiotko.”

Podłoga w holu zdaje się przechylać pod moimi stopami. Profesjonalne samobójstwo to za mało, by opisać skalę tej katastrofy.

— Chcę, żeby jej tu nie było, Patricia. Natychmiast! — Głos Vivienne osiąga decybele łamiące miejskie normy hałasu.

— Pani Ashford, gdybyśmy tylko mogli— — Patricia próbuje opanować sytuację.

— Żadnych wymówek! Zniszczyła moją własność, a potem miała czelność zaatakować mnie osobiście!

Konfrontacja osiąga apogeum, gdy drzwi biura Zaydena otwierają się z zamierzoną siłą.

Wychodzi w sam środek chaosu z drapieżnym spokojem, lustrując scenę jak generał oceniający szkody na polu bitwy. Jego obecność przemienia atmosferę holu z cyrkowej w sądową.

— Co — mówi śmiertelnie cicho — tu się dzieje?

Vivienne odwraca się do niego, na jej idealnej twarzy ścierają się furia i poczucie słuszności.

— Zay, dzięki Bogu. Twoja asystentka właśnie zniszczyła moją marynarkę i teraz jest wobec mnie całkowicie niesubordynowana.

— Rzuciła swoją marynarkę na mokry tusz — wtrącam, bo ewidentnie mam instynkt samozachowawczy na poziomie zerowym. — Próbowałam ją ostrzec.

— Tu nie chodzi tylko o marynarkę — przerywa Vivienne, a jej głos przybiera wprawnie zraniony ton. — Chodzi o postawę. O kompletny brak szacunku. Nie możesz pozwolić swoim pracownikom traktować swojej narzeczonej jak—

— Jak co? — Podchodzi do niej bliżej, a w jego postawie coś się zmienia.

Wciąż opanowany, ale z nutą, która sprawia, że wszyscy w zasięgu słuchu nagle znajdują sobie pilne zajęcie.

Pan Wolfe przesuwa spojrzenie między nami z kalkulacyjną precyzją, czekając na jej odpowiedź.

— Jakby była nikim szczególnym.

— Nikt nie jest kimś szczególnym, kiedy krzyczy na moich pracowników z powodu przypadków.

Słowa spadają jak kubeł lodowatej wody. Usta Vivienne otwierają się i zamykają bezgłośnie. — Zay—

— Pani Hartwell — kontynuuje, nie odrywając wzroku od narzeczonej. — Proszę wysłać uszkodzoną marynarkę do pralni. Na konto firmy. Zakwalifikować do wydatków zarządu.

— Nie trzeba— — zaczynam.

— Zajęte. — Jego ton nie pozostawia miejsca na dalszą dyskusję.

Vivienne wygląda, jakby miała zaraz wybuchnąć. — Naprawdę stajesz po jej stronie, a nie mojej?

— Nie staję po niczyjej stronie. Rozwiązuję problem. — Sprawdza zegarek z ostentacyjnym spokojem. — Nie miałaś wychodzić?

To pożegnanie uderza ją jak policzek. Przez moment naprawdę mi jej żal. Prawie.

— Świetnie — mówi przez zaciśnięte z wściekłości usta. — Ale porozmawiamy o tym później. Na osobności.

Chwyta torebkę z zniszczoną marynarką i pędzi do windy, zostawiając za sobą chmurę markowych perfum i zranionej dumy.

Cisza spowija biuro jak świeży śnieg. Pan Wolfe ogląda skutki zamieszania swoimi nieprzeniknionymi zielonymi oczami, po czym skupia wzrok na mnie.

— Pani Hartwell.

— Tak?

— Następnym razem, gdy ktoś położy wartościową rzecz na mokrej powierzchni... — Coś na kształt rozbawienia mignęło na jego kamiennej twarzy. — Niech fizyka sama udzieli lekcji.

Patrzy na mnie jeszcze raz, po czym znika w swoim gabinecie, zostawiając mnie wśród szeptów i spojrzeń.

Patricia w końcu przerywa ciszę. — Cóż, to było rozrywkowe.

— Cieszę się, że moje zawodowe samobójstwo mogło cię zabawić.

Ale gdy sprzątam resztki kawy, nie mogę pozbyć się wrażenia, że coś się właśnie zmieniło. Że przekroczona została niewidzialna granica, i nie mam pojęcia, co będzie dalej.

Trzy godziny później wciąż to przetrawiam, gdy przy moim biurku pojawia się Landon z dwiema filiżankami naprawdę dobrej kawy.

— Pomyślałem, że może się przyda — mówi, siadając naprzeciwko mnie. — To było niezłe widowisko.

— Nie wiedziałam, że rozrywka wchodzi w zakres moich obowiązków.

Śmieje się, ale jest w tym coś wyrachowanego. — Vivienne Ashford nie znosi przegrywać. I zdecydowanie nie zapomina.

— Świetnie. Kolejna rzecz, na którą mogę czekać z niecierpliwością.

— Po prostu... uważaj. — Jego wyraz twarzy poważnieje. — Zayden dziś cię obronił, ale ona ma kontakty, wpływy. Stare pieniądze zawsze je mają.

Upijam łyk kawy, pozwalając, by ciepło mnie uziemiło. — Dlaczego mnie obronił?

Landon przygląda mi się swoimi przenikliwymi prawniczymi oczami. — To jest pytanie za milion dolarów, prawda?

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Boss, My Babydaddy

My Boss, My Babydaddy

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa