passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Cruel Alpha - Rozdział #2 - autor Nina Soelian

My Cruel Alpha

/

Rozdział 2

rozdział 1

POV Luella

Powóz wpadł w kolejną wyrwę, gdy na horyzoncie pojawił się Królewski Dwór Ainsworth. Wygładziłam podróżną suknię, dłonie drżały mimo dwudziestu dwóch lat przygotowań.

Do tego właśnie się urodziłam. Do tego przygotowywał mnie Ojciec.

— Moja pani, strasznie ściskasz tę poduszkę — powiedziała Lady Celeste. — Choć rozumiem dlaczego, biorąc pod uwagę to, co słyszałyśmy o księciu Kyrellu.

Nie chcę o nim myśleć. Moja umowa była z następcą tronu, Tobiasem, nie z jego nieprzewidywalnym bratem.

— Wolę skupić się na spotkaniu z moim narzeczonym — odpowiedziałam.

— Ale musisz być przygotowana — nalegała Celeste. — Te opowieści są niepokojące. Mówią, że jest bezlitosny, porzuca kochanki, gdy mu się znudzą. Że lubi dręczyć tych, którzy mu się sprzeciwią. A jego magia cienia... są szepty, że doprowadził dwórki do obłędu.

— Dość. — Słowo wyszło zbyt ostro. — Wychodzę za mąż za Tobiasa, nie Kyrella.

A co jeśli nienawiść Kyrella do brata obejmuje również tych, na których Tobiasowi zależy?

Powóz się zatrzymał. Nim zdążyłam otworzyć drzwi, młoda służąca podeszła z kryształowym kielichem.

— Dla pani, moja pani. Podróż z terytorium Shadowpine jest długa.

— Dziękuję. — Wypiłam z wdzięcznością. To jest to. Wszystko, na co pracowałam, zaczyna się teraz.

Powietrze przeciął dźwięk łamanej kości.

Rozległy się krzyki, a potem nienaturalne trzeszczenie, jakiego nigdy nie słyszałam. O mało nie upuściłam kielicha.

— Zostań tu — rozkazałam Celeste, pchając drzwi powozu.

Dziedziniec ukazał dokładnie to, co opisywały plotki. Trzech mężczyzn leżało jęcząc na kamieniach, ich ciała były powykręcane. W powietrzu unosiła się ciemna magia. W centrum stał książę Kyrell.

Był wysoki i szczupły, z czarnymi włosami opadającymi na ostre rysy twarzy. Skóra blada, oczy czarne. Magia cienia reagowała na jego ruchy, oplatając go posłusznie.

To potwór z opowieści. Wygląda tak zwyczajnie. Jak ktoś tak młody może nosić w sobie tyle mroku?

— To książę Kyrell — szepnęła Celeste obok mnie. — Opowieści były prawdziwe.

Głowa Kyrella odwróciła się w stronę naszego powozu. Nasze spojrzenia spotkały się przez dziedziniec. Jego oczy były zimne i oceniające, przyglądały mi się z niebezpiecznym zainteresowaniem. Wolny uśmiech rozciągnął mu usta — zimny i okrutny.

Decyduje, czy warto zwrócić na mnie uwagę. Czy będę dla niego wystarczająco rozrywką do dręczenia.

Patrzył na mnie przez kilka długich sekund, po czym świadomie odwrócił wzrok, uznając mnie za nieistotną.

Arogancki drań.

— Chodźmy — powiedziałam. — Musimy uczestniczyć w ceremonii.

Oficjalne powitanie odbyło się w wielkiej sali. Gdy książę koronny Tobias podszedł, poczułam falę ulgi.

Był dokładnie tym, na co miałam nadzieję. Wysoki, barczysty, o złotych włosach i ciepłych, brązowych oczach. Jego uśmiech był nienaganny, maniery wykwintne.

— Lady Luella Chauveret — powiedział, biorąc moją dłoń i całując w kostki palców. — Witamy na naszym dworze. Mam nadzieję, że podróż nie była zbyt trudna.

Gdy nasze spojrzenia się spotkały, poczułam to — więź bratnią duszę, ciepłą i pewną w mojej piersi. Ledwo powstrzymałam ulgę.

Dzięki bogini. Mój wybrany małżonek jest moją przeznaczoną bratnią duszą. Ojciec będzie zachwycony.

Coś jednak było inne w tej więzi. Obecna, ale stłumiona, jakby coś osłabiało jej intensywność. Odsunęłam ten niepokój na bok.

— Wyglądasz na zmartwioną — powiedział Tobias, a w jego głosie zabrzmiała troska. — Mam nadzieję, że twoje przybycie nie było zbyt przytłaczające.

— Wcale nie, Wasza Wysokość. To dla mnie zaszczyt wreszcie pana poznać.

— Muszę zapytać, czy czujesz to? Tę więź między nami?

— Tak — odpowiedziałam. — Bałam się tej aranżacji, ale czując więź bratniej duszy, wszystko się zmienia.

— Rzeczywiście. — Uśmiechnął się ponownie, a ja odwzajemniłam ten uśmiech z wdzięcznością. — Bogini działa w tajemniczy sposób.

Dlaczego każde jego słowo brzmi tak starannie dobrane? Ale więź między nami pulsowała, prawdziwa i niezaprzeczalna. Przesadzam, bo się denerwuję.

Powitalna uczta zlała się w całość: przedstawienia i uprzejme rozmowy. Moja uwaga ciągle uciekała tam, gdzie siedział Kyrell. Włożył czarne jedwabie, przez które jego blada skóra wydawała się niemal przezroczysta, a czarne oczy jeszcze bardziej niepokojące.

Przestań na niego patrzeć. Skup się na swoim przyszłym mężu.

— Powiedz mi, bracie — głos Kyrella rozległ się po sali. Jego ton był swobodny, lecz podszyty złośliwością. — Jak się czujesz, wreszcie otrzymując swoje nowe stado hodowlane? Ojciec musi być zachwycony politycznymi korzyściami.

Sala zamilkła. Rumieniec zalał mi policzki, gdy wszystkie głowy zwróciły się w moją stronę.

Czy on właśnie nazwał mnie stadem hodowlanym przy całym dworze?

— Kyrell — zaczął Tobias, szczęka mu się zacisnęła ze złości.

— Co? Po prostu jestem ciekaw twojego najnowszego nabytku. — Te czarne oczy odnalazły moje spojrzenie po przeciwnej stronie sali, wyzywające i rozbawione. — Choć pewnie nazywanie jej stadem hodowlanym jest ordynarne. Może 'aktywo dyplomatyczne' brzmi bardziej elegancko?

Wściekłość zapłonęła we mnie, gorętsza niż wszystko, czego kiedykolwiek doświadczyłam. Miałam ochotę przejść przez tę salę i pokazać mu, na co stać to jego 'aktywo dyplomatyczne'.

Zadziałało moje szkolenie. Zachowałam uprzejmie obojętny wyraz twarzy, choć w myślach szalała furia.

— Wystarczy — powiedział cicho Tobias, w jego głosie zabrzmiała stal mimo dyplomatycznego tonu.

Uśmiech Kyrella jeszcze się poszerzył, widocznie usatysfakcjonowany. — Oczywiście, bracie. Nie chciałbym urazić twojego nowego pupila w pierwszą noc.

Pupil? To słowo sprawiło, że krew zawrzała mi w żyłach. Całe życie przygotowywałam się, by zostać Luną, przywódczynią, partnerką w rządzeniu. A on sprowadza mnie do roli pupila?

Gdy ponownie nasze spojrzenia się spotkały, coś potężnego mnie przeszyło. Nie było to przyciąganie — czysta, płonąca wściekłość, zmieszana z czymś głębszym i bardziej niebezpiecznym. Potrzeba, by mu się przeciwstawić, udowodnić, że się myli, zetrzeć ten arogancki uśmiech z jego twarzy, była silniejsza niż cokolwiek, co kiedykolwiek czułam.

Silniejsza nawet niż więź bratniej duszy z mężczyzną, za którego miałam wyjść za mąż.

Ta świadomość uderzyła mnie z przerażającą jasnością. Pragnienie zniszczenia arogancji księcia Kyrella było silniejsze niż więź ze swoim przeznaczonym towarzyszem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 2

POV Luella

Wielka sala wydała się duszna. Potrzebowałam powietrza, żeby przetrawić to, co właśnie się wydarzyło. Wymknęłam się z uczty i znalazłam na kamiennym balkonie z widokiem na zamkowe ogrody.

Dlaczego czuję się taka roztrzęsiona? Powinnam być szczęśliwa. Tobias jest moim partnerem. Więź jest prawdziwa—poczułam to, gdy się dotknęliśmy.

Może to tylko nerwy. To wszystko dzieje się tak szybko. Dwadzieścia cztery godziny temu byłam jeszcze na terytorium Shadowpine, a teraz jestem zaręczona z księciem. Nic dziwnego, że jestem przytłoczona.

"Myślałem, że mogę cię tu znaleźć."

Odwróciłam się i zobaczyłam zbliżającego się Tobiasa, który zachowywał pełen szacunku dystans. Jego złote włosy lśniły w blasku księżyca, a brązowe oczy zdradzały troskę.

Wygląda idealnie nawet w świetle księżyca. Jakby został stworzony, by być księciem.

"Świętowanie jest przytłaczające"—przyznałam, ściskając kamienną balustradę. "Nie jestem przyzwyczajona do takiego przepychu."

"Poradziłaś sobie pięknie." Zbliżył się. "Mam nadzieję, że słowa mojego brata cię nie zmartwiły."

Bardziej niż myślisz. Słowa Kyrella wciąż paliły mi w pamięci. Materiał do hodowli. Zwierzątko. "Nie, wcale nie. Czy jest coś, o czym chciałbyś porozmawiać, Wasza Wysokość?"

"Ta więź między nami"—powiedział Tobias, jego głos stał się cichszy. "Nie mogę przestać o tym myśleć. Nigdy wcześniej nie przeżyłem czegoś podobnego."

Nadchodzi romantyczna przemowa. Dokładnie wiem, co chce usłyszeć. "Była bardzo silna"—powiedziałam ostrożnie. "Jakby nagle wszystko zaczęło mieć sens."

Ulga zalała jego twarz. "Dzięki bogini. Bałem się, że to jednostronne, że może bardzo zależy mi, by to się udało."

Dlaczego ta rozmowa wydaje się wyreżyserowana? Jakby czytał scenariusz, którego się nauczył? "Słyszałam o więzi z partnerem przez całe życie, ale czuć ją to co innego, niż się spodziewałam."

Jego dłoń odnalazła moją, palce splecione. Więź była między nami. "Nie mogę przestać myśleć, jakie to cudowne. Ze wszystkich politycznych mariaży, jakie mogłyby być zaaranżowane, los dał nam siebie nawzajem."

"To rzeczywiście wydaje się przeznaczeniem"—powiedziałam, bo tak powinna powiedzieć przykładna panna.

"Luella"—powiedział, przyciągając nasze splecione dłonie do piersi. "Wiem, że dopiero się poznaliśmy, ale już nie wyobrażam sobie życia bez ciebie. Uznałabyś mnie za szaleńca, gdybym powiedział, że nie chcę czekać miesięcy, byś była moja?"

To idzie za szybko. Dlaczego on tak naciska na natychmiastowe zobowiązanie? Ale jego brązowe oczy były szczere, a więź była prawdziwa. Może tak właśnie powinno być.

"Wcale nie"—odpowiedziałam, robiąc krok bliżej, bo tego właśnie oczekiwał. "Chcę tego samego, Tobiasie."

Kłamstwo. Ale chyba powinnam tego chcieć, prawda?

Jego dłoń objęła moją twarz. "Jesteś niesamowita. Piękna, inteligentna, odważna, by mówić to, co czujesz. Nie mogę uwierzyć, że będziesz moja."

Czy tak powinni rozmawiać partnerzy? "Już jestem twoja"—powiedziałam, opierając się o jego dłoń, bo tak postąpiłaby idealna narzeczona. "Od chwili, gdy nasze oczy się spotkały."

"A ja jestem twój"—obiecał. "Całkowicie i bez reszty, Luello."

To nie tak wyobrażałam sobie spotkanie ze swoim partnerem. Ale każda opowieść, którą słyszałam, mówi, że więź działa inaczej dla każdego. Może po prostu miałam nierealistyczne oczekiwania.

Z sali popłynęła muzyka—zaczynał się walc. Tobias zerknął w kierunku dźwięku.

"Już grają naszą piosenkę. Co powiesz, byśmy dali im o czym rozmawiać?"

Nasza piosenka? Znamy się sześć godzin. Ale położyłam dłoń w jego. "Oczywiście."

Poprowadził mnie z powrotem na salę. Inni tancerze zatrzymali się, gdy dotarliśmy na środek. Tobias objął mnie w tradycyjny sposób.

"Wszyscy patrzą na nas"—szepnęłam.

"Niech patrzą. Oglądają przyszłość naszego królestwa."

Idealna odpowiedź. Z nim zawsze idealna odpowiedź.

Kręcąc się w tańcu, spojrzałam na Kyrella po drugiej stronie sali. Stał z dala od reszty obserwatorów, jego czarne oczy były utkwione w nas. Mimo wszystkiego, co słyszałam o jego okrucieństwie, nie mogłam zaprzeczyć, że był piękny w mroczny, niebezpieczny sposób.

Nasze spojrzenia spotkały się na ułamek sekundy. Coś potężnego przeszło przeze mnie—silniejsze niż więź z Tobiasem. Zmusiłam się, by odwrócić wzrok, zaniepokojona własną reakcją.

Co jest ze mną nie tak? Tańczę z przeznaczonym mi partnerem, a myślę o jego okrutnym bracie.

Muzyka ucichła. Tobias ukłonił się i pocałował moją dłoń. Sala wybuchła oklaskami.

"Dziękuję za taniec, moja pani"—powiedział oficjalnie. "Powinienem wrócić do obowiązków gospodarza."

Gdy Tobias zniknął w tłumie, ruszyłam w stronę swojego stołu. Ledwo zrobiłam trzy kroki, gdy Kyrell pojawił się obok mnie.

"Jakie to wzruszające"—jego głos był gładki i kąśliwy. "Kolejna dama dworu całkowicie oczarowana moim kochanym bratem. Dosłownie promieniejesz romantycznym spełnieniem."

Nie myli się. Wyglądam na zadowoloną dla wszystkich wkoło. Chociaż w środku czuję się bardziej zagubiona niż kiedykolwiek.

Szłam dalej. "Czy czegoś potrzebowałeś, Wasza Wysokość?"

"Tylko obserwuję twój występ. Bardzo przekonujący—doskonale odegrałaś zakochaną narzeczoną."

Występ. Właśnie tym to było. Gorąco zapiekło pod moją skórą. Mówił to, czego nawet sobie nie chciałam przyznać.

"Tylko rozmowa o tym, jak idealnie wpisujesz się w schemat. Kolejna szlachecka córka mdlejąca na widok Księcia Idealnego."

On widzi mnie na wylot. To najbardziej mnie w nim drażniło—mówił rzeczy, których sama nigdy bym nie odważyła się wypowiedzieć.

"Powiedz mi, książę Kyrell"—zatrzymałam się i spojrzałam mu w twarz. "Zazdrościsz bratu?"

Pytanie trafiło w sedno. Drwiący wyraz Kyrella zniknął na sekundę, zanim maska wróciła na swoje miejsce.

Jego uśmiech stał się ostrzejszy. "Wiesz co? Jesteś prawie jak wszyscy inni, którzy padają do stóp Tobiasa."

"Prawie?"

Jego czarne oczy zabłysły. "Prawie."

Zanim zdążyłam zapytać, co ma na myśli, rozpłynął się w tłumie.

Prawie jak wszyscy inni. Co to miało znaczyć? I czemu jego niechętne uznanie wydawało się bardziej prawdziwe niż wszystkie romantyczne słowa Tobiasa?

Gdy Lady Celeste pojawiła się, by odprowadzić mnie do komnat, nie mogłam otrząsnąć się z obserwacji Kyrella. Przejrzał mój występ tego wieczoru. Zobaczył to, czego sama nie chciałam przyjąć do wiadomości.

Że grałam rolę. Byłam idealną córką szlachty. Odpowiadałam tak, jak powinnam, nie tak, jak naprawdę czułam.

A ta prawda, wypowiedziana przez osobę, którą powinnam nienawidzić najbardziej, była najuczciwszą rzeczą, jaką ktoś powiedział mi tego wieczoru.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 3

POV Luella

Obudziłam się, gdy pokojówki rozkładały kilka olśniewających sukni na krzesłach w moich komnatach. Moje ciemne włosy były jeszcze splątane po nocy.

Kolejny tydzień udawania, że wszystko jest w porządku, choć wcale tak nie jest.

"Dzień dobry, moja pani," powiedziała cicho główna pokojówka. "Jego Wysokość następca tronu, książę Tobiasz, przesłał te suknie do pani garderoby. Czy mamy pomóc wybrać coś na śniadanie?"

Kolejne prezenty, które wydają się zaplanowane, a nie spontaniczne. "Są piękne," powiedziałam, przesuwając palcami po głębokozielonej sukni. "Ta będzie idealna."

Pokojówki pomogły mi założyć suknię i ułożyły włosy, zanim udałam się do jadalni. Obaj książęta już tam siedzieli, gdy weszłam. Tobiasz natychmiast wstał z tym perfekcyjnym uśmiechem.

Znów ta wyćwiczona mina. Czy on kiedykolwiek reaguje szczerze na cokolwiek?

"Wyglądasz dziś olśniewająco," powiedział, odsunął mi krzesło. "Ten odcień zieleni pięknie podkreśla twoje oczy."

Kolejny komplement w idealnym momencie. "Dziękuję za twoją uprzejmość."

Zaczęłam jeść, ale mój wzrok co chwila uciekał ku Kyrellowi. Wyglądał okropnie — rozczochrane czarne włosy, ciemne cienie pod oczami.

Wygląda, jakby spędził noc pijąc, nie śpiąc.

"Wina," zażądał nagle Kyrell. "Chcę wina do posiłku."

Jest ledwo po świcie. Nawet jak na jego reputację, picie o tej porze wydaje się nie na miejscu.

"Kyrell," powiedział łagodnie Tobiasz, "jest wcześnie. Może poczekasz do później?"

"Nie obchodzi mnie, która godzina," warknął Kyrell. "Chcę wina teraz."

Pokojówka pospieszyła z kryształowym kielichem, jej dłonie drżały. Kyrell wychylił go jednym haustem i podał po więcej.

Pokojówka jest przerażona. Co on zrobił, że aż tak się go boi?

"No cóż," powiedział Kyrell po drugim kielichu, "czyż to nie urocza domowa scenka. Idealny książę i jego najnowszy nabytek, odgrywający dom jak dobre polityczne pionki."

"Kyrell," ostrzegł Tobiasz, ale jego brat mówił dalej.

"Powiedz mi, bracie, czy ona wykonuje inne obowiązki równie entuzjastycznie, jak odgrywa wdzięczną narzeczoną? Czy może jeszcze nie próbowałeś towaru?"

Rumieniec zalał mi policzki. Ta wulgarność, sposób, w jaki sprowadza mnie do czegoś, co należy do Tobiasza —

"Chyba powinniśmy być wdzięczni, że tym razem trzymasz to w rodzinie," ciągnął Kyrell. "Chociaż zastanawiam się, czy ona wie, w co się naprawdę pakuje. Czy wie o twoich szczególnych upodobaniach, jeśli chodzi o wdrażanie nowych nabytków?"

Wdrażanie? Co to znaczy? I dlaczego Tobiasz nagle tak zbielał? Co się stało z poprzednimi kobietami?

"Dosyć," powiedziałam, wstając gwałtownie. "Nie muszę tego słuchać."

Śmiech Kyrella podążał za mną do drzwi. "Och, jednak ma pazurki. Jakże rozkosznie. Już zaczynałem myśleć, że wybrałeś kolejną bezmyślną ozdobę, bracie."

Bezmyślna ozdoba. Czy to naprawdę to, czym jestem?

"Luello, zaczekaj," zawołał Tobiasz, doganiając mnie na korytarzu. Jego twarz pociemniała z zażenowania. "Bardzo przepraszam. Jego prostackie insynuacje to tylko bełkot zgorzkniałego pijaka."

Ale byłeś przerażony, gdy wspomniał o twoich 'upodobaniach.' Jest w tym trochę prawdy, prawda? "To nie twoja wina."

"Mam dziś rano sprawy do załatwienia, ale jeśli będziesz czegoś potrzebować, przyjdź do mnie od razu."

Dobrze. Potrzebuję czasu na przemyślenie wszystkiego.

Błąkałam się po zamkowych korytarzach, mijając portrety surowych królów i królowych. Wszystko tu świadczyło o wiekach bogactwa i władzy.

To wszystko kiedyś będzie moje, jeśli dożyję. Ale w co tak naprawdę się wdaję?

Po długich godzinach spaceru po zamku znalazłam Celestę w ogrodach, układającą kwiaty. "Opowiedz mi o książętach, Celeste. Tak naprawdę. Jacy są, kiedy nikt nie patrzy?"

Muszę zrozumieć, z kim mam do czynienia.

"Książę Tobiasz jest wszystkim, czego można sobie życzyć," powiedziała natychmiast. "Inteligentny, współczujący, sprawiedliwy. Służba go uwielbia."

Ta sama idealna opinia, którą powtarzają wszyscy. "A książę Kyrell?"

Oblicze Celeste pociemniało. "Jest okrutny odkąd go znam. Pijany kobieciarz, który czerpie przyjemność z dręczenia innych."

"Czy zawsze był taki okrutny?"

Dlaczego obchodzi mnie, co go takim uczyniło?

"Są historie o jego dzieciństwie, o tym, co się wtedy wydarzyło. Kiedyś był inny, ale z czasem stał się zamknięty w sobie i zgorzkniały."

Jakie historie? Dlaczego nikt nie mówi mi konkretów o tej rodzinie?

"Ale szczerze, pani, cokolwiek go takim uczyniło, teraz jest niebezpieczny. Trzymaj się od niego z dala."

A jednak tylko on widzi przez te wszystkie kłamstwa. Mówi to, czego inni się boją.

Przerwały nam kroki. Tobiasz podszedł do nas z tym swoim doskonałym uśmiechem.

"Miałem nadzieję, że cię tu znajdę," powiedział, ujmując moją dłoń. "Właśnie otrzymałem wieści o tradycyjnych próbach bojowych. Szlachta z innych krain pokazuje swoje umiejętności. Pomyślałem, że chciałabyś o nich wiedzieć."

Wreszcie. Coś prawdziwego. Coś, w czym naprawdę jestem dobra. "To brzmi świetnie. Bardzo chciałabym wziąć udział."

Uśmiech Tobiasza przygasł. Coś przemknęło mu po twarzy — zaskoczenie? Niezadowolenie?

Dlaczego wygląda na zaniepokojonego? Przecież to dobra wiadomość.

"Jesteś pewna? Próby bojowe potrafią być... bardzo intensywne."

"Jestem pewna. Trenuję od dziecka."

"Oczywiście." Zawahał się, po czym znowu przywołał uśmiech. "Powinniśmy omówić szczegóły twojego udziału. Trzeba wszystko odpowiednio zorganizować."

Nie mówi ‘tak’, ale i nie mówi ‘nie’. O co mu naprawdę chodzi? Czy z jakiegoś powodu nie chce, żebym brała udział?

Gdy mówił, zauważyłam kogoś patrzącego z górnego okna. Kyrell stał tam, jego czarne oczy były utkwione w nas. Nawet z tej odległości czułam intensywność jego spojrzenia.

I dlaczego jego uwaga porusza mnie bardziej niż dotyk mojego własnego narzeczonego?

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Cruel Alpha

My Cruel Alpha

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa