POV Luella
Wielka sala wydała się duszna. Potrzebowałam powietrza, żeby przetrawić to, co właśnie się wydarzyło. Wymknęłam się z uczty i znalazłam na kamiennym balkonie z widokiem na zamkowe ogrody.
Dlaczego czuję się taka roztrzęsiona? Powinnam być szczęśliwa. Tobias jest moim partnerem. Więź jest prawdziwa—poczułam to, gdy się dotknęliśmy.
Może to tylko nerwy. To wszystko dzieje się tak szybko. Dwadzieścia cztery godziny temu byłam jeszcze na terytorium Shadowpine, a teraz jestem zaręczona z księciem. Nic dziwnego, że jestem przytłoczona.
"Myślałem, że mogę cię tu znaleźć."
Odwróciłam się i zobaczyłam zbliżającego się Tobiasa, który zachowywał pełen szacunku dystans. Jego złote włosy lśniły w blasku księżyca, a brązowe oczy zdradzały troskę.
Wygląda idealnie nawet w świetle księżyca. Jakby został stworzony, by być księciem.
"Świętowanie jest przytłaczające"—przyznałam, ściskając kamienną balustradę. "Nie jestem przyzwyczajona do takiego przepychu."
"Poradziłaś sobie pięknie." Zbliżył się. "Mam nadzieję, że słowa mojego brata cię nie zmartwiły."
Bardziej niż myślisz. Słowa Kyrella wciąż paliły mi w pamięci. Materiał do hodowli. Zwierzątko. "Nie, wcale nie. Czy jest coś, o czym chciałbyś porozmawiać, Wasza Wysokość?"
"Ta więź między nami"—powiedział Tobias, jego głos stał się cichszy. "Nie mogę przestać o tym myśleć. Nigdy wcześniej nie przeżyłem czegoś podobnego."
Nadchodzi romantyczna przemowa. Dokładnie wiem, co chce usłyszeć. "Była bardzo silna"—powiedziałam ostrożnie. "Jakby nagle wszystko zaczęło mieć sens."
Ulga zalała jego twarz. "Dzięki bogini. Bałem się, że to jednostronne, że może bardzo zależy mi, by to się udało."
Dlaczego ta rozmowa wydaje się wyreżyserowana? Jakby czytał scenariusz, którego się nauczył? "Słyszałam o więzi z partnerem przez całe życie, ale czuć ją to co innego, niż się spodziewałam."
Jego dłoń odnalazła moją, palce splecione. Więź była między nami. "Nie mogę przestać myśleć, jakie to cudowne. Ze wszystkich politycznych mariaży, jakie mogłyby być zaaranżowane, los dał nam siebie nawzajem."
"To rzeczywiście wydaje się przeznaczeniem"—powiedziałam, bo tak powinna powiedzieć przykładna panna.
"Luella"—powiedział, przyciągając nasze splecione dłonie do piersi. "Wiem, że dopiero się poznaliśmy, ale już nie wyobrażam sobie życia bez ciebie. Uznałabyś mnie za szaleńca, gdybym powiedział, że nie chcę czekać miesięcy, byś była moja?"
To idzie za szybko. Dlaczego on tak naciska na natychmiastowe zobowiązanie? Ale jego brązowe oczy były szczere, a więź była prawdziwa. Może tak właśnie powinno być.
"Wcale nie"—odpowiedziałam, robiąc krok bliżej, bo tego właśnie oczekiwał. "Chcę tego samego, Tobiasie."
Kłamstwo. Ale chyba powinnam tego chcieć, prawda?
Jego dłoń objęła moją twarz. "Jesteś niesamowita. Piękna, inteligentna, odważna, by mówić to, co czujesz. Nie mogę uwierzyć, że będziesz moja."
Czy tak powinni rozmawiać partnerzy? "Już jestem twoja"—powiedziałam, opierając się o jego dłoń, bo tak postąpiłaby idealna narzeczona. "Od chwili, gdy nasze oczy się spotkały."
"A ja jestem twój"—obiecał. "Całkowicie i bez reszty, Luello."
To nie tak wyobrażałam sobie spotkanie ze swoim partnerem. Ale każda opowieść, którą słyszałam, mówi, że więź działa inaczej dla każdego. Może po prostu miałam nierealistyczne oczekiwania.
Z sali popłynęła muzyka—zaczynał się walc. Tobias zerknął w kierunku dźwięku.
"Już grają naszą piosenkę. Co powiesz, byśmy dali im o czym rozmawiać?"
Nasza piosenka? Znamy się sześć godzin. Ale położyłam dłoń w jego. "Oczywiście."
Poprowadził mnie z powrotem na salę. Inni tancerze zatrzymali się, gdy dotarliśmy na środek. Tobias objął mnie w tradycyjny sposób.
"Wszyscy patrzą na nas"—szepnęłam.
"Niech patrzą. Oglądają przyszłość naszego królestwa."
Idealna odpowiedź. Z nim zawsze idealna odpowiedź.
Kręcąc się w tańcu, spojrzałam na Kyrella po drugiej stronie sali. Stał z dala od reszty obserwatorów, jego czarne oczy były utkwione w nas. Mimo wszystkiego, co słyszałam o jego okrucieństwie, nie mogłam zaprzeczyć, że był piękny w mroczny, niebezpieczny sposób.
Nasze spojrzenia spotkały się na ułamek sekundy. Coś potężnego przeszło przeze mnie—silniejsze niż więź z Tobiasem. Zmusiłam się, by odwrócić wzrok, zaniepokojona własną reakcją.
Co jest ze mną nie tak? Tańczę z przeznaczonym mi partnerem, a myślę o jego okrutnym bracie.
Muzyka ucichła. Tobias ukłonił się i pocałował moją dłoń. Sala wybuchła oklaskami.
"Dziękuję za taniec, moja pani"—powiedział oficjalnie. "Powinienem wrócić do obowiązków gospodarza."
Gdy Tobias zniknął w tłumie, ruszyłam w stronę swojego stołu. Ledwo zrobiłam trzy kroki, gdy Kyrell pojawił się obok mnie.
"Jakie to wzruszające"—jego głos był gładki i kąśliwy. "Kolejna dama dworu całkowicie oczarowana moim kochanym bratem. Dosłownie promieniejesz romantycznym spełnieniem."
Nie myli się. Wyglądam na zadowoloną dla wszystkich wkoło. Chociaż w środku czuję się bardziej zagubiona niż kiedykolwiek.
Szłam dalej. "Czy czegoś potrzebowałeś, Wasza Wysokość?"
"Tylko obserwuję twój występ. Bardzo przekonujący—doskonale odegrałaś zakochaną narzeczoną."
Występ. Właśnie tym to było. Gorąco zapiekło pod moją skórą. Mówił to, czego nawet sobie nie chciałam przyznać.
"Tylko rozmowa o tym, jak idealnie wpisujesz się w schemat. Kolejna szlachecka córka mdlejąca na widok Księcia Idealnego."
On widzi mnie na wylot. To najbardziej mnie w nim drażniło—mówił rzeczy, których sama nigdy bym nie odważyła się wypowiedzieć.
"Powiedz mi, książę Kyrell"—zatrzymałam się i spojrzałam mu w twarz. "Zazdrościsz bratu?"
Pytanie trafiło w sedno. Drwiący wyraz Kyrella zniknął na sekundę, zanim maska wróciła na swoje miejsce.
Jego uśmiech stał się ostrzejszy. "Wiesz co? Jesteś prawie jak wszyscy inni, którzy padają do stóp Tobiasa."
"Prawie?"
Jego czarne oczy zabłysły. "Prawie."
Zanim zdążyłam zapytać, co ma na myśli, rozpłynął się w tłumie.
Prawie jak wszyscy inni. Co to miało znaczyć? I czemu jego niechętne uznanie wydawało się bardziej prawdziwe niż wszystkie romantyczne słowa Tobiasa?
Gdy Lady Celeste pojawiła się, by odprowadzić mnie do komnat, nie mogłam otrząsnąć się z obserwacji Kyrella. Przejrzał mój występ tego wieczoru. Zobaczył to, czego sama nie chciałam przyjąć do wiadomości.
Że grałam rolę. Byłam idealną córką szlachty. Odpowiadałam tak, jak powinnam, nie tak, jak naprawdę czułam.
A ta prawda, wypowiedziana przez osobę, którą powinnam nienawidzić najbardziej, była najuczciwszą rzeczą, jaką ktoś powiedział mi tego wieczoru.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Luella
Obudziłam się, gdy pokojówki rozkładały kilka olśniewających sukni na krzesłach w moich komnatach. Moje ciemne włosy były jeszcze splątane po nocy.
Kolejny tydzień udawania, że wszystko jest w porządku, choć wcale tak nie jest.
"Dzień dobry, moja pani," powiedziała cicho główna pokojówka. "Jego Wysokość następca tronu, książę Tobiasz, przesłał te suknie do pani garderoby. Czy mamy pomóc wybrać coś na śniadanie?"
Kolejne prezenty, które wydają się zaplanowane, a nie spontaniczne. "Są piękne," powiedziałam, przesuwając palcami po głębokozielonej sukni. "Ta będzie idealna."
Pokojówki pomogły mi założyć suknię i ułożyły włosy, zanim udałam się do jadalni. Obaj książęta już tam siedzieli, gdy weszłam. Tobiasz natychmiast wstał z tym perfekcyjnym uśmiechem.
Znów ta wyćwiczona mina. Czy on kiedykolwiek reaguje szczerze na cokolwiek?
"Wyglądasz dziś olśniewająco," powiedział, odsunął mi krzesło. "Ten odcień zieleni pięknie podkreśla twoje oczy."
Kolejny komplement w idealnym momencie. "Dziękuję za twoją uprzejmość."
Zaczęłam jeść, ale mój wzrok co chwila uciekał ku Kyrellowi. Wyglądał okropnie — rozczochrane czarne włosy, ciemne cienie pod oczami.
Wygląda, jakby spędził noc pijąc, nie śpiąc.
"Wina," zażądał nagle Kyrell. "Chcę wina do posiłku."
Jest ledwo po świcie. Nawet jak na jego reputację, picie o tej porze wydaje się nie na miejscu.
"Kyrell," powiedział łagodnie Tobiasz, "jest wcześnie. Może poczekasz do później?"
"Nie obchodzi mnie, która godzina," warknął Kyrell. "Chcę wina teraz."
Pokojówka pospieszyła z kryształowym kielichem, jej dłonie drżały. Kyrell wychylił go jednym haustem i podał po więcej.
Pokojówka jest przerażona. Co on zrobił, że aż tak się go boi?
"No cóż," powiedział Kyrell po drugim kielichu, "czyż to nie urocza domowa scenka. Idealny książę i jego najnowszy nabytek, odgrywający dom jak dobre polityczne pionki."
"Kyrell," ostrzegł Tobiasz, ale jego brat mówił dalej.
"Powiedz mi, bracie, czy ona wykonuje inne obowiązki równie entuzjastycznie, jak odgrywa wdzięczną narzeczoną? Czy może jeszcze nie próbowałeś towaru?"
Rumieniec zalał mi policzki. Ta wulgarność, sposób, w jaki sprowadza mnie do czegoś, co należy do Tobiasza —
"Chyba powinniśmy być wdzięczni, że tym razem trzymasz to w rodzinie," ciągnął Kyrell. "Chociaż zastanawiam się, czy ona wie, w co się naprawdę pakuje. Czy wie o twoich szczególnych upodobaniach, jeśli chodzi o wdrażanie nowych nabytków?"
Wdrażanie? Co to znaczy? I dlaczego Tobiasz nagle tak zbielał? Co się stało z poprzednimi kobietami?
"Dosyć," powiedziałam, wstając gwałtownie. "Nie muszę tego słuchać."
Śmiech Kyrella podążał za mną do drzwi. "Och, jednak ma pazurki. Jakże rozkosznie. Już zaczynałem myśleć, że wybrałeś kolejną bezmyślną ozdobę, bracie."
Bezmyślna ozdoba. Czy to naprawdę to, czym jestem?
"Luello, zaczekaj," zawołał Tobiasz, doganiając mnie na korytarzu. Jego twarz pociemniała z zażenowania. "Bardzo przepraszam. Jego prostackie insynuacje to tylko bełkot zgorzkniałego pijaka."
Ale byłeś przerażony, gdy wspomniał o twoich 'upodobaniach.' Jest w tym trochę prawdy, prawda? "To nie twoja wina."
"Mam dziś rano sprawy do załatwienia, ale jeśli będziesz czegoś potrzebować, przyjdź do mnie od razu."
Dobrze. Potrzebuję czasu na przemyślenie wszystkiego.
Błąkałam się po zamkowych korytarzach, mijając portrety surowych królów i królowych. Wszystko tu świadczyło o wiekach bogactwa i władzy.
To wszystko kiedyś będzie moje, jeśli dożyję. Ale w co tak naprawdę się wdaję?
Po długich godzinach spaceru po zamku znalazłam Celestę w ogrodach, układającą kwiaty. "Opowiedz mi o książętach, Celeste. Tak naprawdę. Jacy są, kiedy nikt nie patrzy?"
Muszę zrozumieć, z kim mam do czynienia.
"Książę Tobiasz jest wszystkim, czego można sobie życzyć," powiedziała natychmiast. "Inteligentny, współczujący, sprawiedliwy. Służba go uwielbia."
Ta sama idealna opinia, którą powtarzają wszyscy. "A książę Kyrell?"
Oblicze Celeste pociemniało. "Jest okrutny odkąd go znam. Pijany kobieciarz, który czerpie przyjemność z dręczenia innych."
"Czy zawsze był taki okrutny?"
Dlaczego obchodzi mnie, co go takim uczyniło?
"Są historie o jego dzieciństwie, o tym, co się wtedy wydarzyło. Kiedyś był inny, ale z czasem stał się zamknięty w sobie i zgorzkniały."
Jakie historie? Dlaczego nikt nie mówi mi konkretów o tej rodzinie?
"Ale szczerze, pani, cokolwiek go takim uczyniło, teraz jest niebezpieczny. Trzymaj się od niego z dala."
A jednak tylko on widzi przez te wszystkie kłamstwa. Mówi to, czego inni się boją.
Przerwały nam kroki. Tobiasz podszedł do nas z tym swoim doskonałym uśmiechem.
"Miałem nadzieję, że cię tu znajdę," powiedział, ujmując moją dłoń. "Właśnie otrzymałem wieści o tradycyjnych próbach bojowych. Szlachta z innych krain pokazuje swoje umiejętności. Pomyślałem, że chciałabyś o nich wiedzieć."
Wreszcie. Coś prawdziwego. Coś, w czym naprawdę jestem dobra. "To brzmi świetnie. Bardzo chciałabym wziąć udział."
Uśmiech Tobiasza przygasł. Coś przemknęło mu po twarzy — zaskoczenie? Niezadowolenie?
Dlaczego wygląda na zaniepokojonego? Przecież to dobra wiadomość.
"Jesteś pewna? Próby bojowe potrafią być... bardzo intensywne."
"Jestem pewna. Trenuję od dziecka."
"Oczywiście." Zawahał się, po czym znowu przywołał uśmiech. "Powinniśmy omówić szczegóły twojego udziału. Trzeba wszystko odpowiednio zorganizować."
Nie mówi ‘tak’, ale i nie mówi ‘nie’. O co mu naprawdę chodzi? Czy z jakiegoś powodu nie chce, żebym brała udział?
Gdy mówił, zauważyłam kogoś patrzącego z górnego okna. Kyrell stał tam, jego czarne oczy były utkwione w nas. Nawet z tej odległości czułam intensywność jego spojrzenia.
I dlaczego jego uwaga porusza mnie bardziej niż dotyk mojego własnego narzeczonego?
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Luella
Siedziałam obok Tobiasa przy wysokim stole, a moja wilczyca kręciła się niespokojnie. Wielka sala tętniła ekscytacją, gdy szlachta zbierała się na próby walk.
"Panowie i panie," ogłosił herold, "Jego Wysokość zapowiada tradycyjne próby walki—pojedynki do pierwszej krwi, w których przyjezdne wilki dowodzą swojej siły i honoru."
Prawdziwa walka. Do tego przygotowywałam się przez całe życie.
"Luello," powiedział Tobias stanowczym głosem, "nie będziesz uczestniczyć w tym barbarzyńskim widowisku. Zabraniam ci tego."
Zabraniam? "Z całym szacunkiem, zamierzam wziąć udział. Ojciec oczekuje, że będę reprezentować naszą watahę."
Kim on myśli, że jest? Przecież nawet nie jesteśmy jeszcze małżeństwem.
"Twojego ojca tu nie ma," warknął Tobias, zaciskając mocniej dłoń na moim nadgarstku.
"Tobiasie, ćwiczyłam do tego przez całe życie."
"Luello, jesteś zbyt cenna, by ryzykować w takiej przemocy. A jeśli ktoś oszpeci tę piękną twarz?"
Znowu traktuje mnie jak delikatną ozdobę. "Potrafię sobie poradzić w walce."
"Naprawdę?" Jego ton był kąśliwy. "Widziałem, co się dzieje z kobietami, które mają zbyt wysokie mniemanie o sobie."
Jestem córką Alfy. Jak to jest ponad moją pozycję?
"Wezmę udział," powiedziałam stanowczo.
Wstałam, zanim zdążył mnie powstrzymać, i podeszłam do stolika rejestracyjnego. Moja wilczyca zamruczała, gdy podpisywałam swoje imię.
Po raz pierwszy od przyjazdu czuję, że to jest właściwe.
Rozpoczęły się próby. Moją pierwszą przeciwniczką była córka wicehrabiego, która częściowo się przemieniła. Byłam szybsza, uchyliłam się przed jej atakiem i pierwsza zadałam krew, rozcinając jej ramię.
To jest prawdziwa ja. Nie jakaś ozdoba polityczna, ale wojowniczka.
Moim drugim przeciwnikiem był syn hrabiego, który mnie zlekceważył. Przekonał się o swoim błędzie, gdy przecięłam mu przedramię pazurami.
Po trzecim zwycięstwie sala aż buzowała. Złapałam wzrok Tobiasa przy wysokim stole—jego twarz pociemniała od złości.
Powinien być dumny. Czemu mój sukces go tak złości?
"Żałosne," głos Kyrella przeciął brawa. "Mała Luna chciała pobawić się w wojowniczkę, a wszyscy pozwolili jej na te fantazje."
Wściekłość rozgorzała we mnie.
"To walcz ze mną," powiedziałam, podnosząc głos ponad arenę.
Mam dość jego arogancji.
Usłyszałam ostry wdech Tobiasa. Spojrzałam na niego—jego twarz była purpurowa ze złości. Prawie się podniósł, jakby chciał interweniować, ale uwaga tłumu już skupiła się na wyzwaniu. Opadł z powrotem na miejsce, jego spojrzenie obiecywało, że później to omówimy.
Jest wściekły. Ale już mnie to nie obchodzi.
Kyrell zaśmiał się, zimno i szyderczo. "Nie tracę czasu na dzieci udające żołnierzy."
"Więc jesteś tchórzem," odparłam.
Tłum westchnął. Czarne oczy Kyrella zapłonęły gniewem, gdy wstał z miejsca.
"No dobrze, mała wilczyco," powiedział, wchodząc na arenę. "Zobaczmy, jak krwawisz."
Gdy stanęliśmy naprzeciw siebie, świat się zwęził. Liczył się tylko on i ja.
To jest inne. Bardziej niebezpieczne. On naprawdę chce mnie skrzywdzić.
Zaatakował pierwszy, szybciej niż ktokolwiek, z kim walczyłam. Cienie magii oplotły jego pazury, gdy świsnęły tuż przy mojej twarzy.
Mógł mnie zabić.
"Za wolno," szydził, jego wilk wychodził na powierzchnię.
Odskoczyłam i zaatakowałam własnymi pazurami, trafiając go w żebra. Materiał się rozdarł, ale nie pojawiła się krew.
"Za słabo," odcięłam.
To najgroźniejszy przeciwnik, z jakim kiedykolwiek walczyłam. Ale nie ucieknę.
Krążyliśmy wokół siebie, oboje częściowo przemienieni. Jego magia cienia oplatała go, gdy moja wilczyca całkowicie się przebudziła.
Nigdy nie walczyłam z kimś, kto używał magii. Muszę polegać wyłącznie na umiejętnościach i szybkości.
Zmylił mnie z lewej, po czym uderzył z prawej. Złapałam go za nadgarstek, wykorzystując jego impet, by wytrącić go z równowagi. Otrząsnął się natychmiast, obracając się i drapiąc mnie pazurami po ramieniu.
Przeszył mnie ból. Krew przesiąkła moją suknię.
"Pierwsza krew," powiedział z okrutnym uśmiechem.
Dotknęłam ramienia—palce były czerwone. Ale spojrzałam na niego i zobaczyłam krew na jego szyi, tam gdzie zadrasnęły go moje pazury.
"Sprawdź jeszcze raz," rzuciłam.
Jego wyraz twarzy zmienił się z triumfu w wściekłość.
Walka stała się brutalna. Poruszaliśmy się szybko i bezlitośnie—cios za ciosem. Jego magia cienia atakowała, ja odpowiadałam czystą szybkością.
To już nie jest formalny pojedynek. Chcę go pokonać. Chcę udowodnić, że nie jestem bezradna.
Złapał mnie za nadgarstek i przyciągnął do siebie, tak blisko, że czułam wino na jego oddechu.
Nawet pijany jest aż tak dobry.
"Walczysz nieczysto," sapnęłam.
"Walczysz desperacko," odparł.
Może faktycznie desperacko chcę udowodnić, że jestem kimś więcej, niż wszyscy myślą.
Uderzyłam go głową, wyrywając się. Krew popłynęła mu z nosa, ale już ruszał znowu, magia cienia oplatała jego pięść.
Wykręciłam się, cios musnął mnie bokiem. Siła uderzenia rzuciła mną o ziemię. Wykorzystał to, atakując wściekłą kombinacją, którą ledwo zdołałam odeprzeć.
On jest silniejszy. Ale ja jestem szybsza. I bardziej zdeterminowana.
Przykucnęłam pod jego ciosem i wyskoczyłam w górę, wchodząc w jego gardę. Mój łokieć trafił go w splot słoneczny, zgiął się w pół. Gdy próbował zaczerpnąć powietrza, złapałam go za ramiona, kierując kolano ku jego twarzy.
Złapał mnie za nogę, wykorzystując mój impet, by obrócić mnie w powietrzu. Twardo uderzyłam o ziemię, przetoczyłam się, unikając jego pazurów, które przeorały kamień tuż obok mojej głowy.
Za blisko. On naprawdę chce mnie skrzywdzić.
Wyskoczyłam na nogi, gdy rzucił się na mnie. Zderzyliśmy się w powietrzu, szarpiąc się. Jego pazury rozcięły mi ramię, moje przecięły mu policzek, od oka do żuchwy.
Oznaczyłam mu twarz. Zostanie mu blizna.
Wyturlaliśmy się na ziemię, walcząc dalej. Skończyło się tak, że był nade mną, ręka zaciskała się na moim gardle, a między palcami trzaskała magia cienia.
Chce mnie zabić.
Ale byłam na to gotowa. Zarzuciłam nogi na jego biodra, wykorzystując impet i dźwignię, by zamienić się miejscami.
Ojciec nauczył mnie tego, gdy miałam dwanaście lat.
Zanim zdążył się pozbierać, siedziałam już na nim, dłoń na jego gardle, a jego magia cienia wygasła.
Wygrałam. Naprawdę wygrałam.
Tłum wybuchł okrzykami, ale ja patrzyłam tylko na leżącego pode mną mężczyznę, którego czarne oczy płonęły wściekłością.
Złości się, że przegrał ze mną. Z kobietą.
"Pożałujesz tego, mała wilczyco," wyszeptał. "Obiecuję ci to."
Groźba. Ale już się nie boję. Pokonałam go raz.
Puściłam go i podniosłam się, oferując rękę w geście sportowej rywalizacji. Zignorował ją z premedytacją, wstał samodzielnie i odszedł bez słowa.
Tchórz. Potrafi rzucać obelgi, ale gdy ktoś go pokona, nie stać go nawet na podstawową uprzejmość.
Patrząc, jak odchodził, czułam triumf i niepokój. Udowodniłam dziś swoją wartość. Ale jednocześnie zyskałam niebezpiecznego wroga.
Przesuń w górę, aby kontynuować