passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Cruel Alpha - Rozdział #8 - autor Nina Soelian

My Cruel Alpha

/

Rozdział 8

rozdział 7

POV Luella

Uczta świętująca nasz udany polowanie przeciągnęła się na drugi dzień. Przez obie wieczory trzymałam się blisko Tobiasa, który wydawał się zadowolony z mojej ciągłej obecności.

Przynajmniej ktoś docenia, że tu jestem. Po tym, co wydarzyło się w lesie, potrzebuję tej normalności.

– Wyglądasz dziś absolutnie pięknie – wyszeptał, unosząc moją dłoń, by musnąć kłykcie delikatnym pocałunkiem.

– Wino cię rozczula – droczyłam się, choć więź partnerów sprawiała, że jego uwaga była rozgrzewająca.

Wypił dziś całkiem sporo. Jego zapach jest przesiąknięty alkoholem, a ruchy swobodniejsze niż zwykle.

– Opowiedz nam jeszcze raz, jak zorientowałaś się, że stado dzików było w pułapce – poprosił Lord Aldrich.

– To był instynkt Luelli – odpowiedział Tobias, unosząc w moją stronę kielich wina. – Jej umiejętności tropienia są niezwykłe.

Pochwały trwały przez cały posiłek, dworzanie dopytywali o szczegóły polowania. Tobias trzymał moją dłoń, odpowiadając na pytania i co jakiś czas uzupełniając kielich. Wraz z upływem wieczoru i kolejnymi łykami jego czułość przybierała coraz śmielsze formy.

Zaczął całować mnie delikatnie w usta tu, przy głównym stole, zupełnie nie wstydząc się publicznego okazywania uczuć.

Moja wilczyca mruczy z zadowolenia, ale coś w tym jest dziwnego. Nigdy wcześniej nie był tak otwarcie czuły.

– Tobias – szepnęłam, czując, jak policzki mi płoną. – Wszyscy patrzą.

– Niech patrzą – odparł, lekko bełkotliwym głosem. – Niech zobaczą, jak oddany jestem mojej przyszłej królowej.

To miłe. Właśnie tego powinnam chcieć od przyszłego męża.

A jednak, nawet ciesząc się uwagą Tobiasa, przyłapałam się na tym, że wypatruję Kyrella po drugiej stronie sali. Mimo strachu po polowaniu, nie mogłam przestać wypatrywać tych czarnych oczu.

Dlaczego ciągle go szukam? Przerażał mnie w lesie. Powinnam się cieszyć, że dziś trzyma się z daleka.

Kiedy w końcu opuścił swoje miejsce i zniknął w głębi zamku, poczułam dziwną pustkę.

Nie powinnam być rozczarowana, że odszedł. Powinnam czuć ulgę.

– Myślę, że potrzebuję świeżego powietrza – powiedziałam do Tobiasa. – W sali robi się dość duszno.

– Pójść z tobą? – zaproponował, choć mówił już niewyraźnie.

Jest za bardzo pijany, by być dobrym towarzyszem. Potrzebuję trochę przestrzeni do myślenia.

– Zostań i baw się dobrze – odpowiedziałam, szybko całując go w policzek.

Odrzuciłam propozycję Celeste, by mi towarzyszyła. Potrzebowałam samotności. Wędrując korytarzami rozświetlonymi pochodniami, myślałam o Tobiasie.

Jego miękkie usta, delikatne słowa, ostrożne dłonie. Wszystko w nim powinno mnie uszczęśliwiać. Więź partnerów potwierdza, że jesteśmy sobie przeznaczeni.

Ile innych kobiet czuło te same usta? Słyszało te wyuczone komplementy?

Ale więź szybko koiła te niepokoje.

Więź mówi, że jest mój. To powinno wystarczyć, by uciszyć te wątpliwości. Więc dlaczego wciąż czuję, że czegoś mi brakuje?

Moje spokojne myśli przerwały nagłe, ciche odgłosy z bocznego korytarza—ciche jęki, które przyspieszyły mi puls.

Co to za dźwięk? Powinnam zająć się swoimi sprawami i wrócić na ucztę.

Zamiast tego podeszłam bliżej, instynktownie chowając się za ciężkimi kotarami. To, co zobaczyłam, sprawiło, że zatrzymał mi się oddech, a całe ciało zalała fala gorąca.

Kyrell przyciskał kobietę do drewnianego stołu, jej spódnice były podwinięte, a głowa odchylona w rozkoszy. Jego usta błądziły po jej szyi, a dłoń poruszała się między jej udami z wprawą.

Powinnam odejść. Nie powinnam tego oglądać.

Ale nie mogłam się ruszyć. Widziałam wszystko. Jak jego palce w nią wchodzą, jak reaguje na jego dotyk, skupienie na jego twarzy.

Moja wilczyca reaguje na to. Moje ciało reaguje.

Osobliwe ciepło zaczęło narastać w moim wnętrzu. Teraz rozumiałam, skąd Kyrell miał taką reputację wśród kobiet.

On doskonale wie, co robi. Każdy jego ruch ma na celu dać jej maksimum przyjemności. To nie są ostrożne, delikatne pieszczoty Tobiasa. To jest surowe, intensywne i potężne.

Ostatni krzyk kobiety wyrwał mnie z transu, próbowałam odejść po cichu. Ale moja stopa zaplątała się w kotarę i ostrym ruchem zerwałam ją z haków.

Nie. Nie, nie, nie.

Kobieta westchnęła, zasłaniając się i uciekając natychmiast. Kyrell jednak po prostu odwrócił się do mnie z tymi przymkniętymi, czarnymi oczami, zupełnie nie zawstydzony.

Wcale nie jest zakłopotany. Jeśli już, wygląda na rozbawionego moją obecnością.

– Podobał ci się spektakl? – zapytał, w jego głosie pobrzmiewała znajoma okrutna nuta. – A może liczyłaś na bardziej... edukacyjną lekcję?

Mogłam tylko wpatrywać się w niego, policzki płonęły mi ze wstydu i czegoś jeszcze, czego nie chciałam nazwać.

– Powiedz mi – ciągnął, poprawiając ubranie z lekceważącą obojętnością – czy mój brat cię zaspokaja? Czy może pragniesz czegoś bardziej... konkretnego?

Jak on śmie mnie o to pytać?

Jego ordynarne pytanie odebrało mi mowę, nie mogłam oderwać wzroku od jego przystojnej twarzy, choć wstyd pulsował we mnie żywym ogniem.

– I przestań ciągle na mnie patrzeć – dodał nagle, a jego ton przeszedł w ostry, pełen obrzydzenia. – To żałosne i mnie to odrzuca.

Żałosne? To słowo zabolało bardziej, niż się spodziewałam.

Obelga trafiła w coś bolesnego we mnie i nagle mój wstyd zamienił się we wściekłość. Moja wilczyca zawyła, chcąc pokazać mu, jak bardzo nie jestem żałosna.

– Odrzuca? – zaśmiałam się, mój śmiech był ostry i kąśliwy. – To zabawne, zwłaszcza u kogoś, kto musi uciekać się do bezsensownych przygód, bo żadna kobieta nie zostałaby w twoim łóżku, kiedy zobaczy, jak żałosnym jesteś księciem.

Nie czekając na jego odpowiedź, odwróciłam się i pobiegłam w stronę ogrodów zamkowych, rozpaczliwie potrzebując chłodnego powietrza, by ugasić ogień płonący mi w policzkach i zamęt w sercu.

Dlaczego to, co zobaczyłam, tak na mnie wpłynęło? Dlaczego nie mogę przestać myśleć o jego dłoniach, ustach, o tym, jak sprawił, że tamta kobieta tak na niego reagowała?

Moja wilczyca jest niespokojna, krąży we mnie z energią, której nie rozumiem. Więź z Tobiasem powinna wystarczyć, by uciszyć te uczucia.

Więc dlaczego czuję, że czegoś mi brakuje?

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 8

POV Luella

Godzinę później opadłam na kamienną ławkę pod kwitnącym drzewem, w końcu pozwalając, by moja powściągliwość pękła, gdy próbowałam poukładać sobie w głowie wszystkie skomplikowane emocje, które we mnie wzbudził.

Co jest ze mną nie tak? Dlaczego nie mogę przestać myśleć o tym, co widziałam?

Jego okrucieństwo powinno być proste do zrozumienia. A jednak obok nienawiści pojawiło się coś jeszcze, czego nie chciałam uznać.

Nienawidzę go. Ale też nie mogę przestać szukać go wzrokiem w każdym pokoju, do którego wchodzę.

"Uciekasz, żeby rozmyślać o swoich licznych porażkach, mała wilczyco?"

Kyrell wyłonił się z cienia z tym swoim okrutnym uśmiechem. Jego zapach dotarł do mnie, zanim jeszcze go zobaczyłam. Moja wilczyca od razu się ożywiła.

Nawet teraz, nawet po tym, co zrobił mi w lesie, moja wilczyca reaguje na jego obecność.

"Czego chcesz?" zapytałam znużona. "Nie dręczyłeś mnie dziś już wystarczająco?"

"Dręczyłem?" Zbliżył się, a jego czarne oczy błyszczały rozbawieniem. "Wolę myśleć o tym jak o lekcji."

"A czego niby mam się nauczyć?" zażądałam, wstając, by stanąć z nim twarzą w twarz. "Okrucieństwa? Czerpania przyjemności z cudzego bólu?"

"Zaczynasz rozumieć," odparł, powoli mnie okrążając. "Chociaż oboje wiemy, że są inne lekcje, które bardziej cię interesują."

On mówi o tym, co widziałam. Rumieniec zalał mi policzki na samo wspomnienie.

"Jesteś odpychający."

"Być może," powiedział, nadal mnie okrążając. "Ale przynajmniej jestem szczery wobec tego, kim jestem. A ty? Możesz to o sobie powiedzieć?"

O czym nie jestem szczera? O tym, że go obserwowałam? O tym, że to na mnie podziałało?

Nie mogłam już znieść jego gierek. Wybuchła ze mnie wściekłość, która narastała od dawna.

"Mam dość twojej nieustannej kampanii przeciwko mnie!" krzyknęłam. "Twoich drobnych sabotaży, publicznych zniewag, tego, jak polujesz na mnie w lasach dla zabawy! Co takiego zrobiłam, że zasłużyłam na takie traktowanie?"

Kyrell słuchał z obojętnym rozbawieniem, jakby mój wybuch był dla niego rozrywką.

"Naprawdę chcesz wiedzieć?"

"Tak!"

Studiował moją twarz z taką intensywnością, że aż poczułam ciarki na skórze.

"Ja i mój drogi brat nie dogadujemy się szczególnie dobrze," powiedział w końcu. "A oglądanie cię, jak tak desperacko starasz się być jego idealną księżniczką, jest całkiem zabawne."

Idealną księżniczką? To naprawdę tak mnie widzi?

"To nie ma ze mną nic wspólnego," zaprotestowałam.

Zbliżył się. "Zauważyłem, jak patrzysz na mnie podczas dworskich uroczystości. Jak twoje oczy mnie szukają, nawet kiedy trzymasz się ramienia mojego brata. Powiedz, czy przypadkiem nie interesuje cię niewłaściwy brat?"

Zauważył. Oczywiście, że zauważył. Moja wilczyca zawsze zwraca się ku niemu, a on to widzi.

"Jesteś obłąkany."

Jeszcze się zbliżył, tak bardzo, że poczułam ciepło bijące od jego ciała. "Może powinienem sprawdzić, jak daleko mogę cię popchnąć, zanim złamię nową zabawkę mojego brata?"

To zagrożenie sprawiło, że cofnęłam się, ale on poszedł za mną.

Znów mnie ściga. Jak w lesie.

"Nie waż się mnie dotknąć," ostrzegłam. "Nie należę do nikogo."

Zamiast się wycofać, Kyrell w jednym płynnym ruchu zlikwidował dystans. "Naprawdę tak myślisz?"

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, przycisnął swoje usta do moich w pocałunku, który bardziej przypominał walkę niż czułość.

Jego wargi były stanowcze i żądające, zawłaszczały moje z taką intensywnością, że odebrało mi dech. Gorąco eksplodowało w moim ciele, gdy jego usta poruszały się na moich, nie pytając o pozwolenie, po prostu biorąc to, czego chciał.

Moja wilczyca mruczy. Podoba jej się to. Podoba jej się on.

To jest złe. Jestem zaręczona z jego bratem. Mam więź partnerską z Tobiasem.

Moje dłonie powinny go odepchnąć, ale zamiast tego zacisnęły się na jego koszuli, przyciągając go bliżej, nawet jeśli mój umysł krzyczał, żebym przestała. Jego wolna dłoń wplątała się w moje włosy, ustawiając moją głowę, by pogłębić pocałunek.

Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć. Jedyne, co mogę, to czuć.

Moje ciało ożyło pod jego dotykiem w sposób, w jaki nigdy nie zareagowało na Tobiasza. Moja wilczyca przewróciła się na grzbiet w uległości wobec jego dominacji, zupełnie zdradzając wszystko, co myślałam, że wiem o sobie.

Dlaczego to wydaje się bardziej prawdziwe niż wszystko, czego doświadczyłam z moim rzekomym partnerem?

Gdy w końcu wróciła mi trzeźwość umysłu, mocno ugryzłam go w dolną wargę, czując smak miedzi, gdy popłynęła krew.

Przerwał pocałunek, ale mnie nie puścił, jego dłoń wciąż mocno ściskała moją szyję. Zamiast okazać ból, powoli zlizał krew z ust.

On wcale się mnie nie boi. Jeśli już, to podoba mu się, że się postawiłam.

"Zawzięta z ciebie wilczyca, co?" mruknął. "Ciekawe... może powinnam zrobić z ciebie jedną z moich dziewczyn? Czy to przyciągnęłoby wreszcie uwagę mojego brata?"

Jedną z jego dziewczyn. Sama myśl powinna mnie obrzydzić.

Ta wulgarna sugestia przeszyła mnie szokiem, ale zanim zdążyłam odpowiedzieć, w ogrodzie zabrzmiały zbliżające się głosy.

"Luella? Jesteś tam?"

Tobias. Nie teraz, kiedy wciąż czuję smak krwi Kyrella w ustach.

Kiedy rozejrzałam się gorączkowo, Kyrell już rozpłynął się w cieniach, zostawiając mnie samą i drżącą, gdy mój narzeczony pojawił się z kilkoma dworzanami.

"Jesteś tutaj," powiedział Tobias, podchodząc do mnie z troską. "Wszystko w porządku? Wyglądasz na zarumienioną i zmartwioną."

Czy Tobias wyczuwa go na mnie? Czy czuje, co się właśnie stało?

"Wszystko dobrze," zdołałam powiedzieć. "Potrzebowałam tylko trochę powietrza po uczcie."

"Na pewno?" Delikatnie dotknął mojego policzka. "Wyglądasz na zdenerwowaną."

Jego dotyk jest delikatny i troskliwy, dokładnie taki, jaki powinien być u dobrego partnera. Powinien mnie pocieszyć. Dlaczego tak nie jest?

"Po prostu jestem zmęczona," skłamałam, opierając się o jego dłoń. "Ostatnie dni były zbyt intensywne."

"Oczywiście," powiedział ze zrozumieniem. "Chodź, odprowadzę cię do twoich komnat."

Gdy podał mi ramię, kątem oka dostrzegłam czarne oczy obserwujące z cieni.

Wciąż tu jest. Wciąż obserwuje. Moja wilczyca go czuje.

Cokolwiek Kyrell rozgrywał, właśnie stałam się centralną figurą na tej szachownicy.

Czy naprawdę chcę uciec? Co jest ze mną nie tak, że jakaś część mnie pragnie, by znów mnie dotknął?

Więź z Tobiasem powinna uciszyć te myśli. Ale kiedy wracałam do zamku pod rękę z narzeczonym, jedyne, o czym mogłam myśleć, to smak krwi Kyrella na swoich ustach i to, jak moje ciało zareagowało na jego dotyk.

Coś jest ze mną fundamentalnie nie tak.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Cruel Alpha

My Cruel Alpha

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa