POV Luella
"Chcę wziąć udział w prawdziwym polowaniu," zadeklarowałam, przyglądając się ubraniu myśliwskiemu, które dał mi Tobias. "Nie tylko iść z wami, ale naprawdę polować z resztą."
Tobias zatrzymał się, a na jego twarzy pojawiła się ta znajoma troska. "Luello, musisz mi obiecać, że podczas polowania będziesz się trzymać blisko. Kyrell też tam będzie, a po tym, jak pokonałaś go na próbach, myślę, że planuje się zemścić."
Zawsze się o mnie martwi. Może ma powody, by obawiać się Kyrella, ale nie mogę całe życie chować się za Tobiasem za każdym razem, gdy jego brat jest w pobliżu.
"Nie musisz się martwić," powiedziałam. "Polowałam z rodziną wielokrotnie."
"Tylko obiecaj mi, że nie pozwolisz, by twoja rywalizacyjna natura wciągnęła cię w kłopoty."
Moja rywalizacyjność to część mnie. Dlaczego wszyscy chcą, żebym tłumiła to, co czyni mnie silną?
"Obiecuję, że będę ostrożna," powiedziałam. "Ale nie będę się za tobą chować."
Tobias się uśmiechnął, chociaż jego oczy wciąż były pełne niepokoju. "Nie spodziewałbym się niczego innego po mojej prawdziwej partnerce."
Prawdziwa partnerka. Dlaczego to określenie zawsze brzmi nieco fałszywie, gdy to mówi? Jakby próbował przekonać siebie tak samo jak mnie.
Poranek polowania był rześki i jasny. Przybyłam na skraj lasu obok Tobiasa, a ekscytacja po raz pierwszy od dni rozbudziła się we mnie.
Kyrell już tam był ze swoją zwykłą grupą. Gdy podchodziliśmy, jego wzrok przesunął się po moim stroju myśliwskim z wyraźną niechęcią.
"Jakże uroczo," powiedział. "Luella gotowa pobawić się w przebieranki na myśliwą."
Przebieranki? Pokażę mu, jakim naprawdę jestem łowcą.
"Zignoruj go," szepnął Tobias. "Chce cię tylko wyprowadzić z równowagi."
Ale nie mogłam oderwać wzroku od twarzy Kyrella. Nawet wiedząc, jaki jest okrutny, nawet nienawidząc go, jego ostre rysy były nieodparcie pociągające. Co jest ze mną nie tak, że zauważam takie rzeczy u niego?
"Myśliwi, przygotować się do przemiany!" zawołał mistrz polowania.
Przemiana z człowieka w wilka zawsze wydawała się właściwa, jak nic innego. Gdy moje kości się wydłużały, a zmysły wyostrzały, poczułam zapachy dziesiątek innych wilków również zmieniających postać.
Do tego zostałam stworzona. Nie do siedzenia w salonach i prowadzenia grzecznych rozmów, ale do biegu przez lasy.
Wilk Tobiasa był wspaniały—brązowa sierść lśniąca w porannym świetle, potężny i szlachetny. Wszystko, czym powinien być przyszły król.
Wilk Kyrella był całkowicie czarny, chudy i niebezpieczny. Piękny w sposób, który sprawiał, że coś ściskało mi się w piersi.
Przestań się na niego gapić. Skup się na Tobiasie. Skup się na polowaniu.
' Twój wilk jest absolutnie olśniewający ,' głos Tobiasa rozbrzmiał w mojej głowie.
'Dziękuję ,' odpowiedziałam, ustawiając się przy nim. Choć rozpraszały mnie dźwięki lasu wokół.
Wycie mistrza polowania poniosło się po lesie. Wataha podzieliła się na grupy. Na początku biegłam obok Tobiasa, ale gdy rosła moja pewność siebie i ogarniał mnie dreszcz emocji, zaczęłam wysuwać się na prowadzenie.
Potrafię sobie poradzić. Nie potrzebuję jego ochrony, nie muszę się powstrzymywać, by poprawić mu samopoczucie względem moich umiejętności.
Nasza grupa podjęła trop dzików. Gdy się zbliżaliśmy, moje łowieckie instynkty całkowicie przejęły kontrolę. Wyrwałam się na czoło watahy, zdeterminowana, by kolejny raz udowodnić swoją wartość.
To jest niesamowite. To jest wolność po tygodniach uwięzienia w politycznych uprzejmościach i poprawnym zachowaniu.
Byłam tak skupiona na pogoni, że nie zauważyłam, jak bardzo oddaliłam się od pozostałych, dopóki wokół nie zrobiło się zupełnie cicho.
Gdzie wszyscy są? Las nie powinien być taki cichy podczas polowania. Coś jest nie tak.
Niski warkot za mną sprawił, że strach przeszył mi pierś.
Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam Kyrella wychodzącego spomiędzy drzew, otoczonego całą jego grupą. Ich oczy lśniły drapieżnym głodem, który nie miał nic wspólnego z polowaniem na dziki.
On to zaplanował. Pozwolił mi wyprzedzić, a potem celowo odciął mnie od reszty.
' Pamiętasz, jak mnie ośmieszyłaś na próbach walki? ' Mentalny głos Kyrella był zimny i ostry. ' Teraz czas się odwdzięczyć .'
Powinnam była posłuchać Tobiasa. Powinnam była trzymać się grupy. Ale tak bardzo chciałam udowodnić swoją niezależność, że weszłam prosto w pułapkę.
'To miało być cywilizowane polowanie, a nie twoja prywatna zemsta ,' warknęłam w odpowiedzi, starając się brzmieć pewniej, niż się czułam.
' Stałaś się moją ofiarą w momencie, gdy postanowiłaś mi się przeciwstawić ,' odparł. ' Teraz dowiesz się, co to naprawdę znaczy .'
Nim zdążyłam zareagować, rzucił się do przodu i wbił zęby w moją przednią łapę. Ból przeszył moją nogę, ostry i gorący.
Od razu zrozumiałam, że mam tylko jedno wyjście: uciekać.
Przerażenie dodało mi szybkości, gdy rzuciłam się przez drzewa, ścigana przez Kyrella i jego watahę. Z wprawą odcięli mi drogi ucieczki i pędzili coraz głębiej w nieznane terytorium.
Nie chcą złapać mnie od razu. Bawią się mną, przeciągając moją panikę i wyczerpanie.
Ból po kolejnych drobnych ranach narastał. Mimo wilczej zdolności gojenia czułam, jak słabnę pod wpływem utraty krwi i narastającej paniki.
Jak długo jeszcze dam radę? Jak długo zanim się przewrócę i dokończą tę grę?
W końcu zapędzili mnie w ślepy zaułek—skalną ścianę z urwistymi klifami po bokach. Odwróciłam się do nich, przyciśnięta do kamienia, ciężko dysząc ze zmęczenia.
To koniec. Jestem w pułapce, nie mam gdzie uciec.
Towarzysze Kyrella zbliżyli się, ich mentalne głosy pełne okrucieństwa i satysfakcji.
' Popatrzcie na nią teraz—już taka dumna nie jest .'
Ale zanim zdążyli zaatakować, rozległ się rozkazujący warkot Kyrella.
' Ona jest moja ,' rozkazał, a jego wataha natychmiast się cofnęła. 'Odejdźcie. To sprawa między mną a małą wilczycą .'
Dlaczego ich odprawia? Czego ode mnie chce sam na sam?
Jego towarzysze zniknęli w lesie, zostawiając mnie samą z księciem.
Kyrell zbliżał się powoli.
' Zapamiętaj to uczucie ,' jego głos rozbrzmiewał w mojej głowie. ' Zapamiętaj, jak bardzo jesteś teraz bezsilna. Bo nie zaznasz spokoju, póki żyję. Każdy cień może mnie skrywać. Każda chwila szczęścia będzie ci zabrana .'
Nie zamierza mnie zabić. Chce, żebym żyła w strachu. By każdy dzień był oczekiwaniem na kolejny atak.
To gorsze niż śmierć. To psychiczna tortura.
Z tą przerażającą obietnicą zawył i zniknął wśród drzew, zostawiając mnie roztrzęsioną i samą pod kamienną ścianą.
Na drżących nogach pobiegłam ku skrajowi lasu, z bolącymi ranami i głową pełną strachu oraz wstydu. Gdy dotarłam do miejsca zbiórki, zdołałam się już opanować na tyle, by wyglądać tylko na zmęczoną, a nie przerażoną.
Nie mogę powiedzieć Tobiasowi, co się naprawdę stało. Pomyśli, że jestem słaba. Wykorzysta to jako dowód, że nie potrafię o siebie zadbać, że potrzebuję jego nieustannej ochrony.
I może miałby rację.
"Luello!" Tobias podbiegł do mnie w ludzkiej postaci. "Dzięki twoim umiejętnościom tropienia upolowaliśmy kilka dzików—najlepsze polowanie od lat."
Wymusiłam uśmiech i przyjęłam jego pochwały, ale obietnica Kyrella wciąż brzmiała mi w głowie.
Chciałam udowodnić, że jestem silna i niezależna. Zamiast tego dowiedziałam się, jak bardzo jestem bezbronna, gdy ktoś naprawdę chce mnie zniszczyć.
Najgorsze jest to, że jakaś chora część mnie rozumie, dlaczego to zrobił. Publicznie go upokorzyłam, a teraz się odpłacił. W jego oczach jesteśmy kwita.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Luella
Uczta świętująca nasz udany polowanie przeciągnęła się na drugi dzień. Przez obie wieczory trzymałam się blisko Tobiasa, który wydawał się zadowolony z mojej ciągłej obecności.
Przynajmniej ktoś docenia, że tu jestem. Po tym, co wydarzyło się w lesie, potrzebuję tej normalności.
– Wyglądasz dziś absolutnie pięknie – wyszeptał, unosząc moją dłoń, by musnąć kłykcie delikatnym pocałunkiem.
– Wino cię rozczula – droczyłam się, choć więź partnerów sprawiała, że jego uwaga była rozgrzewająca.
Wypił dziś całkiem sporo. Jego zapach jest przesiąknięty alkoholem, a ruchy swobodniejsze niż zwykle.
– Opowiedz nam jeszcze raz, jak zorientowałaś się, że stado dzików było w pułapce – poprosił Lord Aldrich.
– To był instynkt Luelli – odpowiedział Tobias, unosząc w moją stronę kielich wina. – Jej umiejętności tropienia są niezwykłe.
Pochwały trwały przez cały posiłek, dworzanie dopytywali o szczegóły polowania. Tobias trzymał moją dłoń, odpowiadając na pytania i co jakiś czas uzupełniając kielich. Wraz z upływem wieczoru i kolejnymi łykami jego czułość przybierała coraz śmielsze formy.
Zaczął całować mnie delikatnie w usta tu, przy głównym stole, zupełnie nie wstydząc się publicznego okazywania uczuć.
Moja wilczyca mruczy z zadowolenia, ale coś w tym jest dziwnego. Nigdy wcześniej nie był tak otwarcie czuły.
– Tobias – szepnęłam, czując, jak policzki mi płoną. – Wszyscy patrzą.
– Niech patrzą – odparł, lekko bełkotliwym głosem. – Niech zobaczą, jak oddany jestem mojej przyszłej królowej.
To miłe. Właśnie tego powinnam chcieć od przyszłego męża.
A jednak, nawet ciesząc się uwagą Tobiasa, przyłapałam się na tym, że wypatruję Kyrella po drugiej stronie sali. Mimo strachu po polowaniu, nie mogłam przestać wypatrywać tych czarnych oczu.
Dlaczego ciągle go szukam? Przerażał mnie w lesie. Powinnam się cieszyć, że dziś trzyma się z daleka.
Kiedy w końcu opuścił swoje miejsce i zniknął w głębi zamku, poczułam dziwną pustkę.
Nie powinnam być rozczarowana, że odszedł. Powinnam czuć ulgę.
– Myślę, że potrzebuję świeżego powietrza – powiedziałam do Tobiasa. – W sali robi się dość duszno.
– Pójść z tobą? – zaproponował, choć mówił już niewyraźnie.
Jest za bardzo pijany, by być dobrym towarzyszem. Potrzebuję trochę przestrzeni do myślenia.
– Zostań i baw się dobrze – odpowiedziałam, szybko całując go w policzek.
Odrzuciłam propozycję Celeste, by mi towarzyszyła. Potrzebowałam samotności. Wędrując korytarzami rozświetlonymi pochodniami, myślałam o Tobiasie.
Jego miękkie usta, delikatne słowa, ostrożne dłonie. Wszystko w nim powinno mnie uszczęśliwiać. Więź partnerów potwierdza, że jesteśmy sobie przeznaczeni.
Ile innych kobiet czuło te same usta? Słyszało te wyuczone komplementy?
Ale więź szybko koiła te niepokoje.
Więź mówi, że jest mój. To powinno wystarczyć, by uciszyć te wątpliwości. Więc dlaczego wciąż czuję, że czegoś mi brakuje?
Moje spokojne myśli przerwały nagłe, ciche odgłosy z bocznego korytarza—ciche jęki, które przyspieszyły mi puls.
Co to za dźwięk? Powinnam zająć się swoimi sprawami i wrócić na ucztę.
Zamiast tego podeszłam bliżej, instynktownie chowając się za ciężkimi kotarami. To, co zobaczyłam, sprawiło, że zatrzymał mi się oddech, a całe ciało zalała fala gorąca.
Kyrell przyciskał kobietę do drewnianego stołu, jej spódnice były podwinięte, a głowa odchylona w rozkoszy. Jego usta błądziły po jej szyi, a dłoń poruszała się między jej udami z wprawą.
Powinnam odejść. Nie powinnam tego oglądać.
Ale nie mogłam się ruszyć. Widziałam wszystko. Jak jego palce w nią wchodzą, jak reaguje na jego dotyk, skupienie na jego twarzy.
Moja wilczyca reaguje na to. Moje ciało reaguje.
Osobliwe ciepło zaczęło narastać w moim wnętrzu. Teraz rozumiałam, skąd Kyrell miał taką reputację wśród kobiet.
On doskonale wie, co robi. Każdy jego ruch ma na celu dać jej maksimum przyjemności. To nie są ostrożne, delikatne pieszczoty Tobiasa. To jest surowe, intensywne i potężne.
Ostatni krzyk kobiety wyrwał mnie z transu, próbowałam odejść po cichu. Ale moja stopa zaplątała się w kotarę i ostrym ruchem zerwałam ją z haków.
Nie. Nie, nie, nie.
Kobieta westchnęła, zasłaniając się i uciekając natychmiast. Kyrell jednak po prostu odwrócił się do mnie z tymi przymkniętymi, czarnymi oczami, zupełnie nie zawstydzony.
Wcale nie jest zakłopotany. Jeśli już, wygląda na rozbawionego moją obecnością.
– Podobał ci się spektakl? – zapytał, w jego głosie pobrzmiewała znajoma okrutna nuta. – A może liczyłaś na bardziej... edukacyjną lekcję?
Mogłam tylko wpatrywać się w niego, policzki płonęły mi ze wstydu i czegoś jeszcze, czego nie chciałam nazwać.
– Powiedz mi – ciągnął, poprawiając ubranie z lekceważącą obojętnością – czy mój brat cię zaspokaja? Czy może pragniesz czegoś bardziej... konkretnego?
Jak on śmie mnie o to pytać?
Jego ordynarne pytanie odebrało mi mowę, nie mogłam oderwać wzroku od jego przystojnej twarzy, choć wstyd pulsował we mnie żywym ogniem.
– I przestań ciągle na mnie patrzeć – dodał nagle, a jego ton przeszedł w ostry, pełen obrzydzenia. – To żałosne i mnie to odrzuca.
Żałosne? To słowo zabolało bardziej, niż się spodziewałam.
Obelga trafiła w coś bolesnego we mnie i nagle mój wstyd zamienił się we wściekłość. Moja wilczyca zawyła, chcąc pokazać mu, jak bardzo nie jestem żałosna.
– Odrzuca? – zaśmiałam się, mój śmiech był ostry i kąśliwy. – To zabawne, zwłaszcza u kogoś, kto musi uciekać się do bezsensownych przygód, bo żadna kobieta nie zostałaby w twoim łóżku, kiedy zobaczy, jak żałosnym jesteś księciem.
Nie czekając na jego odpowiedź, odwróciłam się i pobiegłam w stronę ogrodów zamkowych, rozpaczliwie potrzebując chłodnego powietrza, by ugasić ogień płonący mi w policzkach i zamęt w sercu.
Dlaczego to, co zobaczyłam, tak na mnie wpłynęło? Dlaczego nie mogę przestać myśleć o jego dłoniach, ustach, o tym, jak sprawił, że tamta kobieta tak na niego reagowała?
Moja wilczyca jest niespokojna, krąży we mnie z energią, której nie rozumiem. Więź z Tobiasem powinna wystarczyć, by uciszyć te uczucia.
Więc dlaczego czuję, że czegoś mi brakuje?
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Luella
Godzinę później opadłam na kamienną ławkę pod kwitnącym drzewem, w końcu pozwalając, by moja powściągliwość pękła, gdy próbowałam poukładać sobie w głowie wszystkie skomplikowane emocje, które we mnie wzbudził.
Co jest ze mną nie tak? Dlaczego nie mogę przestać myśleć o tym, co widziałam?
Jego okrucieństwo powinno być proste do zrozumienia. A jednak obok nienawiści pojawiło się coś jeszcze, czego nie chciałam uznać.
Nienawidzę go. Ale też nie mogę przestać szukać go wzrokiem w każdym pokoju, do którego wchodzę.
"Uciekasz, żeby rozmyślać o swoich licznych porażkach, mała wilczyco?"
Kyrell wyłonił się z cienia z tym swoim okrutnym uśmiechem. Jego zapach dotarł do mnie, zanim jeszcze go zobaczyłam. Moja wilczyca od razu się ożywiła.
Nawet teraz, nawet po tym, co zrobił mi w lesie, moja wilczyca reaguje na jego obecność.
"Czego chcesz?" zapytałam znużona. "Nie dręczyłeś mnie dziś już wystarczająco?"
"Dręczyłem?" Zbliżył się, a jego czarne oczy błyszczały rozbawieniem. "Wolę myśleć o tym jak o lekcji."
"A czego niby mam się nauczyć?" zażądałam, wstając, by stanąć z nim twarzą w twarz. "Okrucieństwa? Czerpania przyjemności z cudzego bólu?"
"Zaczynasz rozumieć," odparł, powoli mnie okrążając. "Chociaż oboje wiemy, że są inne lekcje, które bardziej cię interesują."
On mówi o tym, co widziałam. Rumieniec zalał mi policzki na samo wspomnienie.
"Jesteś odpychający."
"Być może," powiedział, nadal mnie okrążając. "Ale przynajmniej jestem szczery wobec tego, kim jestem. A ty? Możesz to o sobie powiedzieć?"
O czym nie jestem szczera? O tym, że go obserwowałam? O tym, że to na mnie podziałało?
Nie mogłam już znieść jego gierek. Wybuchła ze mnie wściekłość, która narastała od dawna.
"Mam dość twojej nieustannej kampanii przeciwko mnie!" krzyknęłam. "Twoich drobnych sabotaży, publicznych zniewag, tego, jak polujesz na mnie w lasach dla zabawy! Co takiego zrobiłam, że zasłużyłam na takie traktowanie?"
Kyrell słuchał z obojętnym rozbawieniem, jakby mój wybuch był dla niego rozrywką.
"Naprawdę chcesz wiedzieć?"
"Tak!"
Studiował moją twarz z taką intensywnością, że aż poczułam ciarki na skórze.
"Ja i mój drogi brat nie dogadujemy się szczególnie dobrze," powiedział w końcu. "A oglądanie cię, jak tak desperacko starasz się być jego idealną księżniczką, jest całkiem zabawne."
Idealną księżniczką? To naprawdę tak mnie widzi?
"To nie ma ze mną nic wspólnego," zaprotestowałam.
Zbliżył się. "Zauważyłem, jak patrzysz na mnie podczas dworskich uroczystości. Jak twoje oczy mnie szukają, nawet kiedy trzymasz się ramienia mojego brata. Powiedz, czy przypadkiem nie interesuje cię niewłaściwy brat?"
Zauważył. Oczywiście, że zauważył. Moja wilczyca zawsze zwraca się ku niemu, a on to widzi.
"Jesteś obłąkany."
Jeszcze się zbliżył, tak bardzo, że poczułam ciepło bijące od jego ciała. "Może powinienem sprawdzić, jak daleko mogę cię popchnąć, zanim złamię nową zabawkę mojego brata?"
To zagrożenie sprawiło, że cofnęłam się, ale on poszedł za mną.
Znów mnie ściga. Jak w lesie.
"Nie waż się mnie dotknąć," ostrzegłam. "Nie należę do nikogo."
Zamiast się wycofać, Kyrell w jednym płynnym ruchu zlikwidował dystans. "Naprawdę tak myślisz?"
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, przycisnął swoje usta do moich w pocałunku, który bardziej przypominał walkę niż czułość.
Jego wargi były stanowcze i żądające, zawłaszczały moje z taką intensywnością, że odebrało mi dech. Gorąco eksplodowało w moim ciele, gdy jego usta poruszały się na moich, nie pytając o pozwolenie, po prostu biorąc to, czego chciał.
Moja wilczyca mruczy. Podoba jej się to. Podoba jej się on.
To jest złe. Jestem zaręczona z jego bratem. Mam więź partnerską z Tobiasem.
Moje dłonie powinny go odepchnąć, ale zamiast tego zacisnęły się na jego koszuli, przyciągając go bliżej, nawet jeśli mój umysł krzyczał, żebym przestała. Jego wolna dłoń wplątała się w moje włosy, ustawiając moją głowę, by pogłębić pocałunek.
Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć. Jedyne, co mogę, to czuć.
Moje ciało ożyło pod jego dotykiem w sposób, w jaki nigdy nie zareagowało na Tobiasza. Moja wilczyca przewróciła się na grzbiet w uległości wobec jego dominacji, zupełnie zdradzając wszystko, co myślałam, że wiem o sobie.
Dlaczego to wydaje się bardziej prawdziwe niż wszystko, czego doświadczyłam z moim rzekomym partnerem?
Gdy w końcu wróciła mi trzeźwość umysłu, mocno ugryzłam go w dolną wargę, czując smak miedzi, gdy popłynęła krew.
Przerwał pocałunek, ale mnie nie puścił, jego dłoń wciąż mocno ściskała moją szyję. Zamiast okazać ból, powoli zlizał krew z ust.
On wcale się mnie nie boi. Jeśli już, to podoba mu się, że się postawiłam.
"Zawzięta z ciebie wilczyca, co?" mruknął. "Ciekawe... może powinnam zrobić z ciebie jedną z moich dziewczyn? Czy to przyciągnęłoby wreszcie uwagę mojego brata?"
Jedną z jego dziewczyn. Sama myśl powinna mnie obrzydzić.
Ta wulgarna sugestia przeszyła mnie szokiem, ale zanim zdążyłam odpowiedzieć, w ogrodzie zabrzmiały zbliżające się głosy.
"Luella? Jesteś tam?"
Tobias. Nie teraz, kiedy wciąż czuję smak krwi Kyrella w ustach.
Kiedy rozejrzałam się gorączkowo, Kyrell już rozpłynął się w cieniach, zostawiając mnie samą i drżącą, gdy mój narzeczony pojawił się z kilkoma dworzanami.
"Jesteś tutaj," powiedział Tobias, podchodząc do mnie z troską. "Wszystko w porządku? Wyglądasz na zarumienioną i zmartwioną."
Czy Tobias wyczuwa go na mnie? Czy czuje, co się właśnie stało?
"Wszystko dobrze," zdołałam powiedzieć. "Potrzebowałam tylko trochę powietrza po uczcie."
"Na pewno?" Delikatnie dotknął mojego policzka. "Wyglądasz na zdenerwowaną."
Jego dotyk jest delikatny i troskliwy, dokładnie taki, jaki powinien być u dobrego partnera. Powinien mnie pocieszyć. Dlaczego tak nie jest?
"Po prostu jestem zmęczona," skłamałam, opierając się o jego dłoń. "Ostatnie dni były zbyt intensywne."
"Oczywiście," powiedział ze zrozumieniem. "Chodź, odprowadzę cię do twoich komnat."
Gdy podał mi ramię, kątem oka dostrzegłam czarne oczy obserwujące z cieni.
Wciąż tu jest. Wciąż obserwuje. Moja wilczyca go czuje.
Cokolwiek Kyrell rozgrywał, właśnie stałam się centralną figurą na tej szachownicy.
Czy naprawdę chcę uciec? Co jest ze mną nie tak, że jakaś część mnie pragnie, by znów mnie dotknął?
Więź z Tobiasem powinna uciszyć te myśli. Ale kiedy wracałam do zamku pod rękę z narzeczonym, jedyne, o czym mogłam myśleć, to smak krwi Kyrella na swoich ustach i to, jak moje ciało zareagowało na jego dotyk.
Coś jest ze mną fundamentalnie nie tak.
Przesuń w górę, aby kontynuować