passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Dad’s Bestfriend - Rozdział #2 - autor Liz Barnet

My Dad’s Bestfriend

/

Rozdział 2

Przeznaczenie

Ostrzeżenie / Trigger warning

Ta książka zawiera treści przeznaczone dla dorosłych oraz niecenzuralny język, czytasz na własne ryzyko.

Evelyn

"Nie masz prawa wyglądać tak pięknie, Clara," nie mogłam powstrzymać ekscytacji, "Tata zemdleje, jeśli zobaczy cię w tym w noc poślubną!"

Obecnie Clara, narzeczona mojego taty, przeglądała zakupy, które robiłyśmy od rana, a kiedy wróciłyśmy do domu, było już prawie wieczór.

"Evelyn, masz dar do słów," zaśmiała się Clara, a w jej oczach zabłysła iskra rozbawienia. Przeglądała torby, jej palce muskały materiał czarnej, koronkowej bielizny nocnej, którą właśnie wyciągnęła. "A tak poważnie, co sądzisz o tej?" zapytała, pokazując mi ją.

"No nie wierzę! Wyglądasz jak prawdziwy rarytas," moje oczy rozszerzyły się, a ja gwizdnęłam z podziwem.

"Ty i twój ojciec macie podobny sposób komplementowania, nic dziwnego, że tak cię uwielbia -- jesteś do niego bardzo podobna," Clara wybuchnęła śmiechem, jej radosna energia wypełniła pokój. Żartobliwie klepnęła mnie w ramię, a ja nie mogłam się nie uśmiechnąć.

"Cokolwiek powiesz, po kilku latach małżeństwa chcę mieć rodzeństwo. Rozumiesz?"

Policzki Clary przybrały głęboki odcień czerwieni i westchnęła, wyraźnie zaskoczona moją uwagą. "Evelyn..."

Widząc jej rumieniec, wybuchnęłam śmiechem. Clara i ja od początku bardzo się zbliżyłyśmy. Po rozwodzie moich rodziców nie widziałam taty tak szczęśliwego z nikim, dopóki Clara nie pojawiła się w naszym życiu. Była naprawdę życzliwa i lepsza od mojej mamy, która porzuciła tatę w jego najtrudniejszym momencie -- w chwili kryzysu finansowego, zostawiając go i mnie.

Wśród śmiechu przytuliłam Clarę mocno. "Kocham cię, słodziaku."

"Ja ciebie też, Evie," uśmiech złagodniał na jej ustach, gdy odwzajemniła uścisk, "Dziękuję, że mnie przyjęłaś do swojego i taty życia, to naprawdę dla mnie cały świat." Pociągnęła nosem.

Znając Clarę od lat, wiedziałam, że potrafi się wzruszyć nawet z byle powodu. I właśnie wtedy miała jeden z tych sentymentalnych momentów.

"No i znowu odblokowujesz wodospady?" droczyłam się, z uśmiechem na twarzy.

Zaśmiała się i pokiwała głową. "Wcale nie," odpowiedziała przez łzy, wycierając wilgoć, która zebrała się w jej oczach.

"Dziś bez kazań, moja przyszła mamo," wtrąciłam buntowniczo,

"Ile razy mam ci powtarzać, że nie musisz mi za nic dziękować? Clara, dla taty jesteś uosobieniem ideału. Tysiąc razy lepsza od mojej samolubnej matki, oczywiście."

"Nie mów tak, Evie," poprosiła. "Pamiętaj, że to wciąż twoja mama."

"Jakbym się przejmowała," prychnęłam, rzucając się na łóżko, nie zważając na stertę ubrań pod sobą.

"Ale, Evie..."

"Bez wykładów dzisiaj, przyszła mamo," przerwałam jej, "Lepiej zorganizuj na weselu grupę przystojniaków, z którymi będę mogła się przespać. Ta dziewictwo jest cholernie męczące."

"No jasne, żeby twój tata zdążył się ze mną rozwieść, zanim w ogóle się pobierzemy," przewróciła oczami, a ja znów wybuchnęłam śmiechem. Miała rację, tata był o mnie bardzo opiekuńczy, przegonił już niejednego mojego chłopaka.

"Może spakujemy tatę do walizki i wyślemy na kilka dni, żebym mogła mieć trochę wolności i zabawy?" zapytałam sugestywnie.

"Szczerze wątpię, żeby tata zmieścił się do jakiejkolwiek walizki," wzruszyła ramionami.

Nagle, bez ostrzeżenia, tata wszedł do pokoju, zaskakując nas obie.

"A więc, jaki tu macie plan, panie?" zapytał tata, jak zwykle pojawiając się w idealnym momencie.

Tata i jego niesamowite wyczucie chwili!

Cholera, moje szczęście, no i Clary też.

"Nic, tato, tylko omawiałyśmy szczegóły wesela," wyjąkałam, próbując zatuszować temat poprzedniej rozmowy wymuszonym śmiechem. Jednak jego mina zdradzała, że nie da się nabrać.

"Przypadkiem podsłuchałem waszą rozmowę," powiedział, krzyżując ramiona. Przez jej dłoń widziałam, jak Clara z trudem powstrzymuje śmiech.

Spojrzałam na nią ostrzegawczo, co jakby otrzeźwiło ją, więc szybko dodała: "Samuel, nie wypada podsłuchiwać naszych rozmów. To po prostu... um..." Szukała odpowiedniego słowa, "nieprzyzwoite, delikatnie mówiąc."

"Tak, tak," tata przewrócił oczami i opadł na sofę w kącie mojego pokoju. "Muszę przyznać, że omawianie logistyki pakowania mnie do walizki, to bardzo przemyślany plan. Brawo!"

Clara otworzyła usta, ale nie była w stanie nic odpowiedzieć.

"To może przestań straszyć moich chłopaków!" krzyknęłam, nie mogąc już wytrzymać.

"To może zacznij wybierać porządnych chłopaków zamiast urwisów," odparł tata bez mrugnięcia okiem.

"Oni nie byli urwisami!"

"A więc zgadzasz się, że nimi byli?" Clara wybuchnęła śmiechem, a ja poczułam, jak robię się czerwona ze wstydu. W sumie... nie przyprowadziłam jeszcze żadnego fajnego chłopaka, ale nie zamierzałam się poddać w tej dyskusji.

"To znaczy, nie byli urwisami!" rzuciłam w stronę taty.

"Oczywiście, że byli," stwierdził pewnie, "Każdy z nich miał złe zamiary."

No właśnie, a ja nie chciałam tych "dobrych zamiarów"...

"Czemu zawsze wtrącasz się w moje związki, co? Mam dwadzieścia lat i mam prawo wybierać, z kim się spotykam."

"Oczywiście, ale jeśli konsekwentnie wybierasz najgorszych z nich, mam prawo się wtrącać."

Cholera, tata i jego logika!

Zabrakło mi słów i westchnęłam z rezygnacją.

"No dobrze, myślę, że to kończy naszą dzisiejszą kłótnię," ogłosił tata, wstając z miejsca. "A teraz, moja droga córko i narzeczono, może zamiast rozważać pakowanie mnie do walizki, skupimy się na pakowaniu naszych rzeczy na wyjazd? Musimy wcześnie wyjechać na lotnisko."

Clara wtrąciła: "A tak w ogóle, kiedy mamy lot?"

"Musimy być na lotnisku przed 21:00," sprawdził zegarek. "Lepiej zaczynajmy się szykować."

"Nie da się opóźnić tego lotu? Dopiero co wróciłyśmy z zakupów," jęknęłam, przeciągając się leniwie.

Pokręcił głową. "Nie ma mowy. Musimy przygotować rezydencję na przyjazd gości. Zaczynają przyjeżdżać już jutro."

"Nie ma wytchnienia dla zmęczonych, co?!"

"Chyba nie," tata cmoknął z niezadowoleniem, "A ślub docelowy to był twój pomysł, więc nie możesz mnie obwiniać."

"Ugh! Jesteś okrutny!" jęknęłam, zakrywając twarz dłońmi.

"Dziękuję," rzucił z uśmiechem i wyszedł z pokoju.

"Nie martw się, jak tylko dotrzemy do rezydencji, coś wymyślę," Clara pocieszyła mnie, a jej słowa dały mi nadzieję. "Nie będziesz musiała kiwnąć palcem."

"Kocham cię, kocham cię, kocham cię!" wykrzyknęłam, rzucając się jej w ramiona. Zaśmiała się.

"Ja ciebie też, ale teraz leć się szykować, zanim obudzi się demoniczna strona twojego taty," zażartowała.

"Masz rację," zaśmiałam się i pobiegłam do garderoby, by zacząć przygotowania do podróży.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Przybycie

Evelyn.

Poranne światło słoneczne wdzierało się do pokoju przez okno, a jego ciepłe promienie wybudzały mnie ze snu. Z oporem otworzyłam oczy, tylko po to, by natychmiast je znów zamknąć w proteście przeciwko natrętnemu światłu.

Wypuszczając z siebie niezadowolone westchnienie, zakopałam twarz w poduszkę, mając nadzieję ochronić się przed niechcianym porankiem.

Poranki. Uch! Nienawidziłam ich z całego serca.

Jeszcze bardziej niż okresów.

Jęcząc, w końcu zwlokłam się z łóżka, celowo odwracając wzrok od oślepiającego słońca, potykając się dotarłam do łazienki. Jak zwykle szczotkowałam zęby w tempie żółwia, próbując odwlec nieunikniony początek dnia.

Podczas prysznica zadbałam, by zmyć z siebie resztki snu – nie chciałam ryzykować, że będę wyglądać jak duch wobec niepewności potencjalnych gości.

Chociaż spotkanie było głównie zaaranżowane w gronie rodzinnym, mgliście pamiętałam, jak tata wspominał, że zaprosił też kilku swoich przyjaciół.

Ja dodałam kilku moich przyjaciół, którzy przyjadą dzień przed ślubem.

Wysuszyłam włosy i narzuciłam na siebie zwykłą koszulkę na ramiączkach typu spaghetti i szorty, zanim opuściłam pokój. Posiadłość wydawała się dziwnie cicha, co oznaczało, że goście jeszcze nie dotarli. Jednak kiedy kierowałam się w stronę kuchni, nie mogłam nie usłyszeć urywków rozmowy taty i Clary, ich głosy niosły się przez ciszę domu.

— Dzień dobry, gołąbki — przywitałam się z uśmiechem, gdy mój wzrok padł na tatę i Clarę. Przygotowywali śniadanie, Clara siedziała przy blacie, a tata przejął rolę dzisiejszego szefa kuchni.

— Dzień dobry i tobie, kochanie — odpowiedzieli chórem.

— A co dziś w menu, panie kucharzu? — zapytałam z przymrużeniem oka, podchodząc bliżej i zerkając do patelni.

— Makaron, najwyraźniej to jedyne, co potrafię dobrze ugotować — odpowiedział tata z nutą autoironii w głosie. Ten komentarz wywołał uśmiech zarówno u Clary, jak i u mnie.

— To wcale nie problem. I tak jesteś najlepszy — zachichotałam, obejmując go z boku.

— W końcu to przyznajesz, co? — zaśmiał się tata, odwzajemniając objęcie i całując mnie czule w czoło.

— Nigdy temu nie zaprzeczałam — zachichotałam. — A tak w ogóle, przepraszam za żart o pakowaniu cię do walizki ostatnio. Naprawdę nie miałam tego na myśli. — Pocałowałam go w policzek, a on parsknął łagodnym śmiechem, po czym odwdzięczył się całusem w mój lewy policzek.

— Wiem — potargał mi włosy — Jesteś jeszcze za bardzo dziecinna, by popełnić takie przestępstwo.

To sprawiło, że kolejny śmiech wyrwał się z mojego gardła.

— Cała miłość dla taty, co? — dramatycznie smutny głos Clary przerwał i skierowałam na nią wzrok. — Nikt mnie nie kocha — zadeklarowała z przesadą, odwracając ode mnie oczy, jakby chciała okazać cień urazy. Zauważyłam lekki grymas na jej ustach.

Nie mogąc oprzeć się okazji do droczenia się, podeszłam do Clary z uśmiechem na twarzy. — Oj, chodź tu, moja królowo dramatu — zaśmiałam się, obejmując ją ramionami i całując w policzek.

Patrzyłam, jak stara się zachować niewzruszoną minę, ale uśmiech nieuchronnie pojawił się na jej ustach i objęła mnie z powrotem.

— Wylewasz całą swoją czułość na tatę, a mnie nazywasz królową dramatu, tak? To nie fair, Evie — zażartowała Clara, kręcąc głową z udawaną niewiarą.

— On jest trochę dziecinny, wiesz, potrzebuje czułości — zamyśliłam się, a ona wybuchnęła śmiechem.

Tata, który zawsze wiedział, jak rozegrać swoje karty, zareagował żartobliwą groźbą: — Pamiętaj, młoda damo, to na pewno wpłynie na twoje kieszonkowe.

Zaśmiałam się, uświadamiając sobie drobną różnicę tym razem. Przy miesiącu pełnym uroczystości i podróży w różne miejsca, nie potrzebowałam dodatkowego kieszonkowego.

— Dlatego właśnie nazwałam cię dziecinnym, tato. Chyba zapomniałeś, że przez ten cały okres nie potrzebuję żadnych pieniędzy — przypomniałam mu, nawiązując do jego własnych doświadczeń ślubnych z Clarą.

— To wyrównam w przyszłym miesiącu — rzucił beznamiętnie.

— Oboje wiemy, że do tego czasu i tak o tym zapomnisz — nie mogłam już powstrzymać śmiechu, podobnie jak Clara, która również zalała się śmiechem.

— Zobaczymy — przewrócił oczami i znów skupił się na gotowaniu, ale tym razem z lekkim grymasem między brwiami.

Mój tata był naprawdę uroczy.

— Jesteś po prostu za słodki, Samuel — zachichotała Clara, szczypiąc go w policzek z rozbawieniem.

Tata spojrzał na nią z niedowierzaniem, pocierając miejsce, gdzie zostawiła lekko różowy ślad. — Co ty wyprawiasz!

— Oj, zamknij się, ty słodki misiu — stuknęła go w nos, co tylko zwiększyło jego rozdrażnienie, widoczne przez głębszy grymas między brwiami.

— Nie działaj mi na nerwy, Clara — jęknął tata, próbując utrzymać udawaną surowość, choć kąciki jego ust drgały od tłumionego uśmiechu.

— A co zrobisz, co? — jej głos aż kipiał psotą. To była znajoma dynamika między nimi, do której przywykłam przez lata. Jednak w tej chwili, z głodnymi szczurami szalejącymi w moim brzuchu, potrzebowałam, by skupili się na przygotowaniu śniadania.

Doskonale wiedziałam, że jeśli będą kontynuować swoje przekomarzanki zbyt długo, zostanę głodna i pozbawiona jedzenia, a tego nie znosiłam.

— Dobra, kochani, dość rodzinnego cyrku na dziś — postanowiłam się odezwać — Umieram z głodu, a jeśli zaraz nie dostanę jedzenia, zwariuję!

Clara skrzyżowała ramiona na piersi, pokazując swoją stanowczość. — Słyszałeś, szefie kuchni? Gotuj dla Evelyn.

Tata przeszywająco spojrzał na Clarę przez chwilę, ale szybko przeniósł uwagę z powrotem na gotowanie.

Kiedy miałam już pewność, że sytuacja jest opanowana, podeszłam do lodówki, by sięgnąć po sok pomarańczowy. Podniosłam butelkę do ust i upiłam porządny łyk, pozwalając, by kwaśny smak obudził moje kubki smakowe.

— Czyli żaden z gości jeszcze nie przyjechał?

"Nie bardzo, poza..." Głos Clary urwał się, gdy znajomy, a zarazem obcy głos rozległ się tuż za mną, wywołując dreszcz na moich plecach.

"Dzień dobry wszystkim," powiedział głos, niewątpliwie należący do Włocha, który nawiedzał każdy mój sen.

Całe moje ciało zesztywniało, serce waliło mi w piersi, a w pokoju nagle zabrakło powietrza, mimo łagodnego powiewu wpadającego przez otwarte okno.

Słyszałam jego kroki, gdy się zbliżał, jego obecność przytłaczała mnie od tyłu. Byłam zbyt przerażona, by się odwrócić i spojrzeć mu w twarz, ściskając mocniej butelkę soku w dłoni.

"Dzień dobry, Jacobie," powitała go Clara z uśmiechem.

"Dobrze spałeś, kolego?" zapytał tata swobodnie, nawet nie podnosząc wzroku znad gotowania, nieświadomy burzy we mnie.

"Tak," odpowiedział. Czułam jego spojrzenie na sobie, podobnie jak Clary, która wydawała się zaskoczona moim nagłym zastygnięciem.

"A kim jest ta młoda dama?" Głos Jacoba przerwał napiętą ciszę i moje najgorsze przeczucia się spełniły—nie rozpoznał mnie.

Nie mogłam mu tego całkowicie mieć za złe; ostatni raz, gdy mnie widział, miałam piętnaście lat. Ostatnie pięć lat odmieniło mnie w sposób, jakiego nigdy sobie nie wyobrażałam.

"Nie poznajesz jej?" Zaśmiał się tata, wreszcie zerkając na Jacoba. Również zebrałam odwagę, by spojrzeć na Jacoba Adriano, i... cholera!

Nie postarzał się ani o dzień, odkąd go widziałam ostatnim razem. Ten sam diabelsko przystojny zarys szczęki, pełne, kuszące usta i te uwodzicielskie zielone oczy, które zniewalały mnie odkąd pamiętam.

Kilka kosmyków jego bujnych kasztanowobrązowych włosów, które tyle razy wyobrażałam sobie, że przeczesuję palcami, niechlujnie opadało mu na twarz. I ta sama szaleńczo pociągająca twarz, która prześladowała moje sny i którą widziałam między udami, teraz stała tuż przede mną.

W zwykłym t-shircie podkreślającym wyrzeźbione mięśnie i spodniach, mógłby przyćmić każdego supermodela samym spojrzeniem.

Musiałam wstrzymać oddech, by westchnienie nie wydostało się spomiędzy moich ust.

"To moja córka, Evelyn." Głos taty sprawił, że jego usta rozchyliły się w czymś, co rozpoznałam jako zdumienie.

"Serio?" zapytał, wyraźnie zszokowany, "Była wtedy taka mała."

Tak, mała, ale wystarczająco dorosła, by wyobrażać sobie twoją boską twarz podczas masturbacji......

"Tak, czas leci. Prawda?" zaczął tata, "Evelyn, ty też nie poznałaś Jacoba?" Spojrzał na mnie i zapytał.

Wymusiłam uśmiech i pokręciłam głową. "Nie, poznałam go. W przeciwieństwie do mnie, on się w ogóle nie zmienił. Wygląda dokładnie tak samo, jak kiedyś." Słowa wymknęły mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać. Starałam się nie zatrzymać wzroku na Jacobie zbyt długo, ale moje oczy miały własną wolę.

W zielonych oczach Jacoba przemknęło coś, być może przez moje słowa, a może przez spojrzenie, ale szybko zakrył to uśmiechem.

"Bardzo wydoroślałaś, Evelyn," dodał z cichym śmiechem. "Wciąż pamiętam, jak za każdym razem, gdy mnie widziałaś, uciekałaś do swojego pokoju. Latami zastanawiałem się, co takiego mam w sobie, że się mnie bałaś, ale w końcu dałem spokój." Podszedł do blatu i nalał sobie szklankę wody.

Miło z twojej strony myśleć, że robiłam to ze strachu przed tobą. Jedynym powodem, dla którego tak robiłam, było powstrzymywanie biednego serca przed wyskoczeniem z piersi.

"Ja też często o tym rozmyślałem i za każdym razem, gdy ją pytałem, po prostu mnie ignorowała." Tata wydawał się uważać to za zabawne, podobnie jak Clara i Jacob.

Byłam jedyną, której twarz pokryła się purpurowym rumieńcem.

"Okej, myślę, że powinniśmy przestać rozmawiać o dzieciństwie Evelyn," Clara jako pierwsza zauważyła moją wściekłą czerwień na twarzy, "Czerwieni się."

To jej zdanie sprawiło, że zielone oczy znowu skupiły się na mnie, a w kąciku jego ust pojawił się ledwo zauważalny tik. Nie wiedziałam, czy był skierowany do mnie celowo, ale wilgoć między udami i tak wzrosła.

Cholera, Evelyn! Ogarnij się!

"Evelyn wciąż jest równie urocza jak kiedyś," wziął jabłko z koszyka i uniósł do ust, gryząc kawałek i opierając się o blat, patrząc na mnie, "Wciąż gdzieś ta sama...mała dziewczynka."

Święta...

W tym momencie trudno było stwierdzić, czy to mój umysł zachowuje się dziwnie, czy to jego słowa były dziwne.

"Tak, nie uwierzysz, ale wciąż zachowuje się jak dziecko, którym była," tata ewidentnie czerpał ogromną satysfakcję z mojego zakłopotania, "Jej dziecięce nawyki wciąż są takie same."

"Starych nawyków trudno się pozbyć, to oczywiste," Jacob wydał zamyślony odgłos, nie odrywając ode mnie wzroku. Jego spojrzenie ani na chwilę nie słabło.

Czułam, jak moje zahamowania pękają jedno po drugim.

To nie skończy się dobrze, jeśli zostanę tu dłużej.

"Ja... po prostu pójdę do swojego pokoju," wydukałam szybko i odwracając się, zaczęłam wychodzić z kuchni.

"Ale twoje śniadanie..." zaczęła Clara.

"Wezmę je później, Claro," przerwałam, odgarniając pasmo włosów za ucho i rzucając jej szybkie spojrzenie, zanim opuściłam kuchnię.

"Poczekaj, Evelyn..." Głos taty próbował mnie powstrzymać, "Mówiłaś, że jesteś głodna."

"Po prostu przynieś mi je do pokoju," zawołałam przez ramię, przyspieszając kroki, wspięłam się po schodach i schroniłam w swoim zamkniętym pokoju.

Wreszcie sama, wypuściłam ciężki oddech, którego nawet nie zauważyłam, że wstrzymywałam. Kropla potu spłynęła po moim czole, dowód napięcia, które narastało we mnie przez cały czas.

"Uspokój się, Evelyn," powiedziałam do siebie, "Uspokój się."

Jacob Adriano znów wywoływał we mnie te same uczucia. Przez te wszystkie lata myślałam, że mój pociąg do niego zgasł, ale jedno spojrzenie i wszystkie postanowienia uleciały przez okno.

To na pewno nie była dobra wiadomość.

Dziś... W jego spojrzeniu było coś, czego nie widziałam pięć lat temu, albo to była tylko moja własna halucynacja, która kazała mi myśleć takie rzeczy. Ale wątpiłam, by to była tylko halucynacja.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Przyjęcie przy basenie

Evelyn.

Opierając się o balustradę balkonu, upiłam łyk kawy, której gorzko-słodki smak przyniósł mi tak potrzebną ulgę od stresu grożącego pochłonięciem mnie całkowicie. Udając wygodnie ból głowy, zdołałam wymigać się od formalności witania przybywających gości jeden po drugim, skutecznie unikając spotkania z Jacobem.

Cholera, ten facet zdawał się przeczyć logice swoim coraz większym urokiem.

Z mojego punktu obserwacyjnego widziałam zbiorowisko przy basenie. Wyglądało to jak scena żywcem wyjęta z filmu o imprezie przy basenie. Przystojnych mężczyzn było pod dostatkiem – jedni byli synami partnerów biznesowych taty, inni reprezentowali interesy swoich ojców.

Ale pośród tego morza atrakcyjnych ludzi moje oczy łaknęły jedynie kradzionych spojrzeń w stronę zielonookiego Włocha siedzącego na leżaku. W przeciwieństwie do innych, zachowywał pewien rodzaj swobodnej elegancji, zostawiając tylko kilka rozpiętych guzików, które odsłaniały złoty łańcuszek na jego szyi. Co jakiś czas udawało mi się dostrzec intrygujący fragment jego tatuażu – arcydzieła, które zaczynało się po lewej stronie klatki piersiowej i bez wątpienia ciągnęło się w dół ramienia.

Co Bóg sobie myślał, tworząc to arcydzieło? On jest zbyt piękny, żeby być prawdziwy.

Oderwałam od niego wzrok i spojrzałam w niebo. Pogoda była dziś na tyle ładna, że aż miałam ochotę się przejść, co należało u mnie do rzadkości.

"Evelyn... co ty wyprawiasz tutaj na zewnątrz?" Gwałtowny, donośny głos Clary wyrwał mnie z zamyślenia, sprawiając, że aż westchnęłam i odwróciłam się gwałtownie. Moje dłonie instynktownie zacisnęły się na kubku z kawą, uniemożliwiając mu wyślizgnięcie się z palców.

"Clara... przestraszyłaś mnie na śmierć!" Przyłożyłam dłoń do klatki piersiowej, podczas gdy moje serce ciągle waliło jak oszalałe.

"Na litość boską, wszyscy są przy basenie i świetnie się bawią, a ty zachowujesz się jak samotny duch," wywróciła oczami i podeszła do mnie, ubrana w strój kąpielowy z narzuconym szlafrokiem na ramiona. "No już, idź się przebierz!"

"Nie zabrałam żadnego stroju kąpielowego," wzruszyłam ramionami, mając nadzieję, że to małe, białe kłamstwo coś wskóra.

"Och, ty mała kłamczucho. Spakowałam z tobą walizkę, więc nie myśl, że twoja marna wymówka na mnie zadziała," Oczywiście, przejrzała moją sztuczkę. Czego ja się w ogóle spodziewałam?

"A-ale..."

"Żadnych ale," przerwała mi. "Idź i się przygotuj, bo niestety będę zmuszona zaciągnąć cię tam siłą."

Zdałam sobie sprawę, że dalszy opór byłby daremny, więc westchnęłam w końcu z rezygnacją. "Dobrze, już idę."

Zwycięski uśmiech pojawił się na jej ustach, gdy kiwnęła głową. "Dobrze. Zejdź na dół za kilka minut, bo inaczej będę musiała tu wrócić i po ciebie przyjść."

"Dobrze," przewróciłam oczami i ruszyłam do garderoby.

Na szczęście dzień wcześniej rozpakowałam bagaż przed snem, więc znalezienie stroju kąpielowego nie sprawiło mi większego kłopotu.

Wybrałam czarne bikini typu triangle, do którego dobrałam zwiewny, biały, szyfonowy szlafrok. Związałam włosy w luźny kok, celowo wypuszczając kilka kosmyków okalających twarz. Po założeniu kostiumu narzuciłam na siebie szlafrok, rzucając ostatnie spojrzenie w lustro, by upewnić się, że wyglądam odpowiednio. Zadowolona z efektu, skierowałam się w stronę basenu.

Chciałabym, żeby mój zboczony umysł przestał kazać mi ciągle patrzeć na Jacoba. Minął zaledwie jeden dzień od jego przyjazdu, a już zdołał wyprowadzić moją równowagę na krawędź.

Wśród kakofonii rozmów gości, powietrze wypełniał dźwięk ich śmiechu oraz brzęk kieliszków. Kelnerzy serwowali wszystkim drinki i inne przysmaki.

Z tłumu zaczęły wyłaniać się znajome twarze, w tym niektórzy, których szczerze nienawidziłam. Jedna z nich była związana z firmą mojego taty – kobieta, która wzbudzała we mnie ogromną irytację: Gloria Henderson – cholernie wredna suka. Uosabiała wszystko, co podłe, była przebiegłą i rozwiązłą kobietą, która bezwstydnie rzucała się na każdego mężczyznę w zasięgu wzroku, niezależnie od tego, że jej mężem był wojskowy, który zapewne wierzył w jej fałszywą fasadę niezachwianej miłości.

Sam widok podstępnej Glorii wywoływał we mnie falę irytacji. Jak mogła tak bezczelnie manipulować i zdradzać męża, udając jednocześnie wierną i kochającą żonę? Brzydziło mnie oglądanie jej zakłamanych poczynań, a moja odraza wobec niej sięgała zenitu.

Zacisnęłam szczęki ze złości.

Cholerna suka!

"Nie wlepiaj w nią tego zabójczego wzroku, Evie. Ludzie zaraz pomyślą, że masz do niej jakąś osobistą vendettę," szepnęła mi do ucha Clara, przerywając moje uporczywe gapienie się. Właśnie patrzyłam z nienawiścią na tę kobietę, która bezwstydnie flirtowała z nieznajomym facetem.

"Nienawidzę jej, Claro!" jęknęłam pod nosem.

– Ja też, ale wiesz, twój tata musiał zaprosić wszystkich swoich kolegów z pracy, więc nie mógł po prostu wykreślić tej jednej suki z listy. – westchnęła. – W każdym razie, ignoruj ją i baw się na imprezie. Wokół jest mnóstwo atrakcyjnych chłopaków. – Jej głos przybrał figlarny ton.

– Nie chcę byle jakiego chłopaka, Clara – zaśmiałam się. – Potrzebuję prawdziwego mężczyzny.

Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia. – Dzięki Bogu, że nie powiedziałaś tego przy tacie. Pewnie uziemiłby cię na kilka dni, zapominając o wszystkich planach weselnych i całej reszcie.

– Tak, tak, jakbym się przejmowała – przewróciłam oczami i ruszyłam w stronę baru ustawionego w rogu.

– Jeden koktajl, proszę. – Barman z uśmiechem zaczął przygotowywać mój drink.

Cóż... był uroczy. Ale mimo wszystko mój wzrok błądził po sali, aż zgodnie z oczekiwaniami zatrzymał się na Jacobie. Jednak tym razem to, co zobaczyłam, sprawiło, że przeszedł mnie nowy, nieprzyjemny dreszcz – Gloria, ta pieprzona suka, teraz jawnie zalecała się do Jacoba, próbując zaciągnąć go do łóżka, oczywiście.

Szczęka mimowolnie mi się zacisnęła, a zęby zaczęły zgrzytać, gdy patrzyłam, jak jej wiedźmowate paznokcie suną w górę i w dół po ramionach Jacoba. Jego rękawy były podwinięte do łokci, co dawało jej łatwy dostęp, a ona wyraźnie za bardzo się starała wyglądać na uwodzicielską albo po prostu pokazać, jak łatwo można ją zaciągnąć do łóżka.

Jacob natomiast wyglądał na dalekiego od zadowolenia. Widziałam jego nerwowy śmiech i mowę ciała, która coraz bardziej oddalała go od jej dotyku, ale ona nie dawała za wygraną, sięgając po niego raz za razem.

Dlaczego w ogóle na to patrzyłam? Był dorosłym facetem, doskonale potrafiącym radzić sobie z kobietami takimi jak ona.

Próbowałam skupić się na drinku, ale po jednym łyku wszystko wydało mi się bez smaku.

Boże, Evelyn! Nie jest twoim mężem, ani chłopakiem! Uspokój się, do cholery!

Wzięłam kolejny łyk, ale wciąż rzucałam spojrzenia pełne jadu w stronę Glorii, która nie przestawała bezwstydnie flirtować. Jacob wyglądał na wyraźnie zirytowanego, choć zachowywał spokój, grzecznie odpowiadając na jej pozbawione sensu pytania.

– Jedno Negroni, proszę – poprosiłam barmana, zamawiając dokładnie ten drink, który był ulubionym Jacoba.

Gdy barman go przygotowywał, rozwiązałam szlafrok, zostawiając go otwartym, ale wciąż zarzuconym na ramiona. W jednej ręce trzymałam niedokończony koktajl, w drugiej Negroni.

Zanim się zorientowałam, szłam już w stronę Jacoba, popychana jakąś niewytłumaczalną siłą. Jego wzrok padł na mnie szybciej, niż się spodziewałam, i zatrzymał się, sunąc po mojej sylwetce. Gloria, wyczuwając, że uwaga Jacoba się od niej odwróciła, podążyła jego spojrzeniem i zauważyła, że idę w ich stronę.

Całkowicie ją ignorując, uśmiechnęłam się do Jacoba i ustawiłam się obok niego, opierając się o bar. – Masz swój ulubiony – powiedziałam, wskazując drinka w mojej dłoni.

Jego brwi uniosły się lekko ze zdziwienia, gdy wziął ode mnie szklankę. Nasze palce musnęły się, przeszywając mnie elektrycznym dreszczem.

– Och, Glorio – zwróciłam się do niej, zauważając dziwny wyraz jej twarzy. – Miło cię poznać. Jak twój mąż? Wszystko w porządku?

Moje starannie wymierzone słowa trafiły w cel, a na jej twarzy zalało się zawstydzenie. Zaczęła się jąkać, zerkając na Jacoba, który wyglądał na zszokowanego tą nową informacją.

– Tak, wszystko dobrze – wydusiła niepewnie. – Przepraszam, pójdę po drinka dla siebie i zaraz wrócę. – Pod lichym pretekstem, żeby ukryć swoje zażenowanie, pospiesznie oddaliła się w stronę baru, przy którym wcześniej stałam, mimo że inny bar był tuż obok.

Gdy Gloria zniknęła, zobaczyłam, jak Jacob wyraźnie się odpręża, ogarnia go ulga... i mnie także.

Odwrócił się do mnie, a w jego zielonych oczach pojawiła się nowa intensywność, która wzburzyła we mnie wir myśli i emocji. W tym momencie ogarnęła mnie fala odwagi, która dodała mi śmiałości do wykonania ryzykownego kroku.

Zanim zdążył coś powiedzieć, pochyliłam się do jego ucha i szepnęłam: – Podziękujesz mi później, Jacob.

Z tymi słowami na ustach odeszłam, kierując się do Clary, rzucając otwarty szlafrok na szezlong, na którym chwilę wcześniej siedział Jacob.

Czułam jego intensywne spojrzenie na sobie przez cały czas, tak intensywne, że aż włosy na karku mi stanęły, ale nie dałam po sobie poznać, jak bardzo mnie to poruszyło.

Dołączyłam do Clary w basenie i kilku innych kobiet, które właśnie rozmawiały o przygotowaniach do ślubu. Chociaż rozmowa była nieciekawa, nie mogłam powstrzymać się od powrotu myślami do przenikliwie zielonych oczu Jacoba Adriano, które zdawały się nie odwracać ode mnie wzroku.

Moje własne spojrzenie powędrowało ku niemu – zobaczyłam, jak powoli podnosi szklankę do ust i bierze łyk, patrząc tylko na mnie, jakby widok mojej osoby był większą rozkoszą niż sam drink.

No pięknie... nie będzie łatwo powstrzymać mnie przed tym, bym znów do niego nie podeszła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Dad’s Bestfriend

My Dad’s Bestfriend

189 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

189

Treść

Aa