passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Dad’s Bestfriend - Rozdział #3 - autor Liz Barnet

My Dad’s Bestfriend

/

Rozdział 3

Przybycie

Evelyn.

Poranne światło słoneczne wdzierało się do pokoju przez okno, a jego ciepłe promienie wybudzały mnie ze snu. Z oporem otworzyłam oczy, tylko po to, by natychmiast je znów zamknąć w proteście przeciwko natrętnemu światłu.

Wypuszczając z siebie niezadowolone westchnienie, zakopałam twarz w poduszkę, mając nadzieję ochronić się przed niechcianym porankiem.

Poranki. Uch! Nienawidziłam ich z całego serca.

Jeszcze bardziej niż okresów.

Jęcząc, w końcu zwlokłam się z łóżka, celowo odwracając wzrok od oślepiającego słońca, potykając się dotarłam do łazienki. Jak zwykle szczotkowałam zęby w tempie żółwia, próbując odwlec nieunikniony początek dnia.

Podczas prysznica zadbałam, by zmyć z siebie resztki snu – nie chciałam ryzykować, że będę wyglądać jak duch wobec niepewności potencjalnych gości.

Chociaż spotkanie było głównie zaaranżowane w gronie rodzinnym, mgliście pamiętałam, jak tata wspominał, że zaprosił też kilku swoich przyjaciół.

Ja dodałam kilku moich przyjaciół, którzy przyjadą dzień przed ślubem.

Wysuszyłam włosy i narzuciłam na siebie zwykłą koszulkę na ramiączkach typu spaghetti i szorty, zanim opuściłam pokój. Posiadłość wydawała się dziwnie cicha, co oznaczało, że goście jeszcze nie dotarli. Jednak kiedy kierowałam się w stronę kuchni, nie mogłam nie usłyszeć urywków rozmowy taty i Clary, ich głosy niosły się przez ciszę domu.

— Dzień dobry, gołąbki — przywitałam się z uśmiechem, gdy mój wzrok padł na tatę i Clarę. Przygotowywali śniadanie, Clara siedziała przy blacie, a tata przejął rolę dzisiejszego szefa kuchni.

— Dzień dobry i tobie, kochanie — odpowiedzieli chórem.

— A co dziś w menu, panie kucharzu? — zapytałam z przymrużeniem oka, podchodząc bliżej i zerkając do patelni.

— Makaron, najwyraźniej to jedyne, co potrafię dobrze ugotować — odpowiedział tata z nutą autoironii w głosie. Ten komentarz wywołał uśmiech zarówno u Clary, jak i u mnie.

— To wcale nie problem. I tak jesteś najlepszy — zachichotałam, obejmując go z boku.

— W końcu to przyznajesz, co? — zaśmiał się tata, odwzajemniając objęcie i całując mnie czule w czoło.

— Nigdy temu nie zaprzeczałam — zachichotałam. — A tak w ogóle, przepraszam za żart o pakowaniu cię do walizki ostatnio. Naprawdę nie miałam tego na myśli. — Pocałowałam go w policzek, a on parsknął łagodnym śmiechem, po czym odwdzięczył się całusem w mój lewy policzek.

— Wiem — potargał mi włosy — Jesteś jeszcze za bardzo dziecinna, by popełnić takie przestępstwo.

To sprawiło, że kolejny śmiech wyrwał się z mojego gardła.

— Cała miłość dla taty, co? — dramatycznie smutny głos Clary przerwał i skierowałam na nią wzrok. — Nikt mnie nie kocha — zadeklarowała z przesadą, odwracając ode mnie oczy, jakby chciała okazać cień urazy. Zauważyłam lekki grymas na jej ustach.

Nie mogąc oprzeć się okazji do droczenia się, podeszłam do Clary z uśmiechem na twarzy. — Oj, chodź tu, moja królowo dramatu — zaśmiałam się, obejmując ją ramionami i całując w policzek.

Patrzyłam, jak stara się zachować niewzruszoną minę, ale uśmiech nieuchronnie pojawił się na jej ustach i objęła mnie z powrotem.

— Wylewasz całą swoją czułość na tatę, a mnie nazywasz królową dramatu, tak? To nie fair, Evie — zażartowała Clara, kręcąc głową z udawaną niewiarą.

— On jest trochę dziecinny, wiesz, potrzebuje czułości — zamyśliłam się, a ona wybuchnęła śmiechem.

Tata, który zawsze wiedział, jak rozegrać swoje karty, zareagował żartobliwą groźbą: — Pamiętaj, młoda damo, to na pewno wpłynie na twoje kieszonkowe.

Zaśmiałam się, uświadamiając sobie drobną różnicę tym razem. Przy miesiącu pełnym uroczystości i podróży w różne miejsca, nie potrzebowałam dodatkowego kieszonkowego.

— Dlatego właśnie nazwałam cię dziecinnym, tato. Chyba zapomniałeś, że przez ten cały okres nie potrzebuję żadnych pieniędzy — przypomniałam mu, nawiązując do jego własnych doświadczeń ślubnych z Clarą.

— To wyrównam w przyszłym miesiącu — rzucił beznamiętnie.

— Oboje wiemy, że do tego czasu i tak o tym zapomnisz — nie mogłam już powstrzymać śmiechu, podobnie jak Clara, która również zalała się śmiechem.

— Zobaczymy — przewrócił oczami i znów skupił się na gotowaniu, ale tym razem z lekkim grymasem między brwiami.

Mój tata był naprawdę uroczy.

— Jesteś po prostu za słodki, Samuel — zachichotała Clara, szczypiąc go w policzek z rozbawieniem.

Tata spojrzał na nią z niedowierzaniem, pocierając miejsce, gdzie zostawiła lekko różowy ślad. — Co ty wyprawiasz!

— Oj, zamknij się, ty słodki misiu — stuknęła go w nos, co tylko zwiększyło jego rozdrażnienie, widoczne przez głębszy grymas między brwiami.

— Nie działaj mi na nerwy, Clara — jęknął tata, próbując utrzymać udawaną surowość, choć kąciki jego ust drgały od tłumionego uśmiechu.

— A co zrobisz, co? — jej głos aż kipiał psotą. To była znajoma dynamika między nimi, do której przywykłam przez lata. Jednak w tej chwili, z głodnymi szczurami szalejącymi w moim brzuchu, potrzebowałam, by skupili się na przygotowaniu śniadania.

Doskonale wiedziałam, że jeśli będą kontynuować swoje przekomarzanki zbyt długo, zostanę głodna i pozbawiona jedzenia, a tego nie znosiłam.

— Dobra, kochani, dość rodzinnego cyrku na dziś — postanowiłam się odezwać — Umieram z głodu, a jeśli zaraz nie dostanę jedzenia, zwariuję!

Clara skrzyżowała ramiona na piersi, pokazując swoją stanowczość. — Słyszałeś, szefie kuchni? Gotuj dla Evelyn.

Tata przeszywająco spojrzał na Clarę przez chwilę, ale szybko przeniósł uwagę z powrotem na gotowanie.

Kiedy miałam już pewność, że sytuacja jest opanowana, podeszłam do lodówki, by sięgnąć po sok pomarańczowy. Podniosłam butelkę do ust i upiłam porządny łyk, pozwalając, by kwaśny smak obudził moje kubki smakowe.

— Czyli żaden z gości jeszcze nie przyjechał?

"Nie bardzo, poza..." Głos Clary urwał się, gdy znajomy, a zarazem obcy głos rozległ się tuż za mną, wywołując dreszcz na moich plecach.

"Dzień dobry wszystkim," powiedział głos, niewątpliwie należący do Włocha, który nawiedzał każdy mój sen.

Całe moje ciało zesztywniało, serce waliło mi w piersi, a w pokoju nagle zabrakło powietrza, mimo łagodnego powiewu wpadającego przez otwarte okno.

Słyszałam jego kroki, gdy się zbliżał, jego obecność przytłaczała mnie od tyłu. Byłam zbyt przerażona, by się odwrócić i spojrzeć mu w twarz, ściskając mocniej butelkę soku w dłoni.

"Dzień dobry, Jacobie," powitała go Clara z uśmiechem.

"Dobrze spałeś, kolego?" zapytał tata swobodnie, nawet nie podnosząc wzroku znad gotowania, nieświadomy burzy we mnie.

"Tak," odpowiedział. Czułam jego spojrzenie na sobie, podobnie jak Clary, która wydawała się zaskoczona moim nagłym zastygnięciem.

"A kim jest ta młoda dama?" Głos Jacoba przerwał napiętą ciszę i moje najgorsze przeczucia się spełniły—nie rozpoznał mnie.

Nie mogłam mu tego całkowicie mieć za złe; ostatni raz, gdy mnie widział, miałam piętnaście lat. Ostatnie pięć lat odmieniło mnie w sposób, jakiego nigdy sobie nie wyobrażałam.

"Nie poznajesz jej?" Zaśmiał się tata, wreszcie zerkając na Jacoba. Również zebrałam odwagę, by spojrzeć na Jacoba Adriano, i... cholera!

Nie postarzał się ani o dzień, odkąd go widziałam ostatnim razem. Ten sam diabelsko przystojny zarys szczęki, pełne, kuszące usta i te uwodzicielskie zielone oczy, które zniewalały mnie odkąd pamiętam.

Kilka kosmyków jego bujnych kasztanowobrązowych włosów, które tyle razy wyobrażałam sobie, że przeczesuję palcami, niechlujnie opadało mu na twarz. I ta sama szaleńczo pociągająca twarz, która prześladowała moje sny i którą widziałam między udami, teraz stała tuż przede mną.

W zwykłym t-shircie podkreślającym wyrzeźbione mięśnie i spodniach, mógłby przyćmić każdego supermodela samym spojrzeniem.

Musiałam wstrzymać oddech, by westchnienie nie wydostało się spomiędzy moich ust.

"To moja córka, Evelyn." Głos taty sprawił, że jego usta rozchyliły się w czymś, co rozpoznałam jako zdumienie.

"Serio?" zapytał, wyraźnie zszokowany, "Była wtedy taka mała."

Tak, mała, ale wystarczająco dorosła, by wyobrażać sobie twoją boską twarz podczas masturbacji......

"Tak, czas leci. Prawda?" zaczął tata, "Evelyn, ty też nie poznałaś Jacoba?" Spojrzał na mnie i zapytał.

Wymusiłam uśmiech i pokręciłam głową. "Nie, poznałam go. W przeciwieństwie do mnie, on się w ogóle nie zmienił. Wygląda dokładnie tak samo, jak kiedyś." Słowa wymknęły mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać. Starałam się nie zatrzymać wzroku na Jacobie zbyt długo, ale moje oczy miały własną wolę.

W zielonych oczach Jacoba przemknęło coś, być może przez moje słowa, a może przez spojrzenie, ale szybko zakrył to uśmiechem.

"Bardzo wydoroślałaś, Evelyn," dodał z cichym śmiechem. "Wciąż pamiętam, jak za każdym razem, gdy mnie widziałaś, uciekałaś do swojego pokoju. Latami zastanawiałem się, co takiego mam w sobie, że się mnie bałaś, ale w końcu dałem spokój." Podszedł do blatu i nalał sobie szklankę wody.

Miło z twojej strony myśleć, że robiłam to ze strachu przed tobą. Jedynym powodem, dla którego tak robiłam, było powstrzymywanie biednego serca przed wyskoczeniem z piersi.

"Ja też często o tym rozmyślałem i za każdym razem, gdy ją pytałem, po prostu mnie ignorowała." Tata wydawał się uważać to za zabawne, podobnie jak Clara i Jacob.

Byłam jedyną, której twarz pokryła się purpurowym rumieńcem.

"Okej, myślę, że powinniśmy przestać rozmawiać o dzieciństwie Evelyn," Clara jako pierwsza zauważyła moją wściekłą czerwień na twarzy, "Czerwieni się."

To jej zdanie sprawiło, że zielone oczy znowu skupiły się na mnie, a w kąciku jego ust pojawił się ledwo zauważalny tik. Nie wiedziałam, czy był skierowany do mnie celowo, ale wilgoć między udami i tak wzrosła.

Cholera, Evelyn! Ogarnij się!

"Evelyn wciąż jest równie urocza jak kiedyś," wziął jabłko z koszyka i uniósł do ust, gryząc kawałek i opierając się o blat, patrząc na mnie, "Wciąż gdzieś ta sama...mała dziewczynka."

Święta...

W tym momencie trudno było stwierdzić, czy to mój umysł zachowuje się dziwnie, czy to jego słowa były dziwne.

"Tak, nie uwierzysz, ale wciąż zachowuje się jak dziecko, którym była," tata ewidentnie czerpał ogromną satysfakcję z mojego zakłopotania, "Jej dziecięce nawyki wciąż są takie same."

"Starych nawyków trudno się pozbyć, to oczywiste," Jacob wydał zamyślony odgłos, nie odrywając ode mnie wzroku. Jego spojrzenie ani na chwilę nie słabło.

Czułam, jak moje zahamowania pękają jedno po drugim.

To nie skończy się dobrze, jeśli zostanę tu dłużej.

"Ja... po prostu pójdę do swojego pokoju," wydukałam szybko i odwracając się, zaczęłam wychodzić z kuchni.

"Ale twoje śniadanie..." zaczęła Clara.

"Wezmę je później, Claro," przerwałam, odgarniając pasmo włosów za ucho i rzucając jej szybkie spojrzenie, zanim opuściłam kuchnię.

"Poczekaj, Evelyn..." Głos taty próbował mnie powstrzymać, "Mówiłaś, że jesteś głodna."

"Po prostu przynieś mi je do pokoju," zawołałam przez ramię, przyspieszając kroki, wspięłam się po schodach i schroniłam w swoim zamkniętym pokoju.

Wreszcie sama, wypuściłam ciężki oddech, którego nawet nie zauważyłam, że wstrzymywałam. Kropla potu spłynęła po moim czole, dowód napięcia, które narastało we mnie przez cały czas.

"Uspokój się, Evelyn," powiedziałam do siebie, "Uspokój się."

Jacob Adriano znów wywoływał we mnie te same uczucia. Przez te wszystkie lata myślałam, że mój pociąg do niego zgasł, ale jedno spojrzenie i wszystkie postanowienia uleciały przez okno.

To na pewno nie była dobra wiadomość.

Dziś... W jego spojrzeniu było coś, czego nie widziałam pięć lat temu, albo to była tylko moja własna halucynacja, która kazała mi myśleć takie rzeczy. Ale wątpiłam, by to była tylko halucynacja.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Przyjęcie przy basenie

Evelyn.

Opierając się o balustradę balkonu, upiłam łyk kawy, której gorzko-słodki smak przyniósł mi tak potrzebną ulgę od stresu grożącego pochłonięciem mnie całkowicie. Udając wygodnie ból głowy, zdołałam wymigać się od formalności witania przybywających gości jeden po drugim, skutecznie unikając spotkania z Jacobem.

Cholera, ten facet zdawał się przeczyć logice swoim coraz większym urokiem.

Z mojego punktu obserwacyjnego widziałam zbiorowisko przy basenie. Wyglądało to jak scena żywcem wyjęta z filmu o imprezie przy basenie. Przystojnych mężczyzn było pod dostatkiem – jedni byli synami partnerów biznesowych taty, inni reprezentowali interesy swoich ojców.

Ale pośród tego morza atrakcyjnych ludzi moje oczy łaknęły jedynie kradzionych spojrzeń w stronę zielonookiego Włocha siedzącego na leżaku. W przeciwieństwie do innych, zachowywał pewien rodzaj swobodnej elegancji, zostawiając tylko kilka rozpiętych guzików, które odsłaniały złoty łańcuszek na jego szyi. Co jakiś czas udawało mi się dostrzec intrygujący fragment jego tatuażu – arcydzieła, które zaczynało się po lewej stronie klatki piersiowej i bez wątpienia ciągnęło się w dół ramienia.

Co Bóg sobie myślał, tworząc to arcydzieło? On jest zbyt piękny, żeby być prawdziwy.

Oderwałam od niego wzrok i spojrzałam w niebo. Pogoda była dziś na tyle ładna, że aż miałam ochotę się przejść, co należało u mnie do rzadkości.

"Evelyn... co ty wyprawiasz tutaj na zewnątrz?" Gwałtowny, donośny głos Clary wyrwał mnie z zamyślenia, sprawiając, że aż westchnęłam i odwróciłam się gwałtownie. Moje dłonie instynktownie zacisnęły się na kubku z kawą, uniemożliwiając mu wyślizgnięcie się z palców.

"Clara... przestraszyłaś mnie na śmierć!" Przyłożyłam dłoń do klatki piersiowej, podczas gdy moje serce ciągle waliło jak oszalałe.

"Na litość boską, wszyscy są przy basenie i świetnie się bawią, a ty zachowujesz się jak samotny duch," wywróciła oczami i podeszła do mnie, ubrana w strój kąpielowy z narzuconym szlafrokiem na ramiona. "No już, idź się przebierz!"

"Nie zabrałam żadnego stroju kąpielowego," wzruszyłam ramionami, mając nadzieję, że to małe, białe kłamstwo coś wskóra.

"Och, ty mała kłamczucho. Spakowałam z tobą walizkę, więc nie myśl, że twoja marna wymówka na mnie zadziała," Oczywiście, przejrzała moją sztuczkę. Czego ja się w ogóle spodziewałam?

"A-ale..."

"Żadnych ale," przerwała mi. "Idź i się przygotuj, bo niestety będę zmuszona zaciągnąć cię tam siłą."

Zdałam sobie sprawę, że dalszy opór byłby daremny, więc westchnęłam w końcu z rezygnacją. "Dobrze, już idę."

Zwycięski uśmiech pojawił się na jej ustach, gdy kiwnęła głową. "Dobrze. Zejdź na dół za kilka minut, bo inaczej będę musiała tu wrócić i po ciebie przyjść."

"Dobrze," przewróciłam oczami i ruszyłam do garderoby.

Na szczęście dzień wcześniej rozpakowałam bagaż przed snem, więc znalezienie stroju kąpielowego nie sprawiło mi większego kłopotu.

Wybrałam czarne bikini typu triangle, do którego dobrałam zwiewny, biały, szyfonowy szlafrok. Związałam włosy w luźny kok, celowo wypuszczając kilka kosmyków okalających twarz. Po założeniu kostiumu narzuciłam na siebie szlafrok, rzucając ostatnie spojrzenie w lustro, by upewnić się, że wyglądam odpowiednio. Zadowolona z efektu, skierowałam się w stronę basenu.

Chciałabym, żeby mój zboczony umysł przestał kazać mi ciągle patrzeć na Jacoba. Minął zaledwie jeden dzień od jego przyjazdu, a już zdołał wyprowadzić moją równowagę na krawędź.

Wśród kakofonii rozmów gości, powietrze wypełniał dźwięk ich śmiechu oraz brzęk kieliszków. Kelnerzy serwowali wszystkim drinki i inne przysmaki.

Z tłumu zaczęły wyłaniać się znajome twarze, w tym niektórzy, których szczerze nienawidziłam. Jedna z nich była związana z firmą mojego taty – kobieta, która wzbudzała we mnie ogromną irytację: Gloria Henderson – cholernie wredna suka. Uosabiała wszystko, co podłe, była przebiegłą i rozwiązłą kobietą, która bezwstydnie rzucała się na każdego mężczyznę w zasięgu wzroku, niezależnie od tego, że jej mężem był wojskowy, który zapewne wierzył w jej fałszywą fasadę niezachwianej miłości.

Sam widok podstępnej Glorii wywoływał we mnie falę irytacji. Jak mogła tak bezczelnie manipulować i zdradzać męża, udając jednocześnie wierną i kochającą żonę? Brzydziło mnie oglądanie jej zakłamanych poczynań, a moja odraza wobec niej sięgała zenitu.

Zacisnęłam szczęki ze złości.

Cholerna suka!

"Nie wlepiaj w nią tego zabójczego wzroku, Evie. Ludzie zaraz pomyślą, że masz do niej jakąś osobistą vendettę," szepnęła mi do ucha Clara, przerywając moje uporczywe gapienie się. Właśnie patrzyłam z nienawiścią na tę kobietę, która bezwstydnie flirtowała z nieznajomym facetem.

"Nienawidzę jej, Claro!" jęknęłam pod nosem.

– Ja też, ale wiesz, twój tata musiał zaprosić wszystkich swoich kolegów z pracy, więc nie mógł po prostu wykreślić tej jednej suki z listy. – westchnęła. – W każdym razie, ignoruj ją i baw się na imprezie. Wokół jest mnóstwo atrakcyjnych chłopaków. – Jej głos przybrał figlarny ton.

– Nie chcę byle jakiego chłopaka, Clara – zaśmiałam się. – Potrzebuję prawdziwego mężczyzny.

Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia. – Dzięki Bogu, że nie powiedziałaś tego przy tacie. Pewnie uziemiłby cię na kilka dni, zapominając o wszystkich planach weselnych i całej reszcie.

– Tak, tak, jakbym się przejmowała – przewróciłam oczami i ruszyłam w stronę baru ustawionego w rogu.

– Jeden koktajl, proszę. – Barman z uśmiechem zaczął przygotowywać mój drink.

Cóż... był uroczy. Ale mimo wszystko mój wzrok błądził po sali, aż zgodnie z oczekiwaniami zatrzymał się na Jacobie. Jednak tym razem to, co zobaczyłam, sprawiło, że przeszedł mnie nowy, nieprzyjemny dreszcz – Gloria, ta pieprzona suka, teraz jawnie zalecała się do Jacoba, próbując zaciągnąć go do łóżka, oczywiście.

Szczęka mimowolnie mi się zacisnęła, a zęby zaczęły zgrzytać, gdy patrzyłam, jak jej wiedźmowate paznokcie suną w górę i w dół po ramionach Jacoba. Jego rękawy były podwinięte do łokci, co dawało jej łatwy dostęp, a ona wyraźnie za bardzo się starała wyglądać na uwodzicielską albo po prostu pokazać, jak łatwo można ją zaciągnąć do łóżka.

Jacob natomiast wyglądał na dalekiego od zadowolenia. Widziałam jego nerwowy śmiech i mowę ciała, która coraz bardziej oddalała go od jej dotyku, ale ona nie dawała za wygraną, sięgając po niego raz za razem.

Dlaczego w ogóle na to patrzyłam? Był dorosłym facetem, doskonale potrafiącym radzić sobie z kobietami takimi jak ona.

Próbowałam skupić się na drinku, ale po jednym łyku wszystko wydało mi się bez smaku.

Boże, Evelyn! Nie jest twoim mężem, ani chłopakiem! Uspokój się, do cholery!

Wzięłam kolejny łyk, ale wciąż rzucałam spojrzenia pełne jadu w stronę Glorii, która nie przestawała bezwstydnie flirtować. Jacob wyglądał na wyraźnie zirytowanego, choć zachowywał spokój, grzecznie odpowiadając na jej pozbawione sensu pytania.

– Jedno Negroni, proszę – poprosiłam barmana, zamawiając dokładnie ten drink, który był ulubionym Jacoba.

Gdy barman go przygotowywał, rozwiązałam szlafrok, zostawiając go otwartym, ale wciąż zarzuconym na ramiona. W jednej ręce trzymałam niedokończony koktajl, w drugiej Negroni.

Zanim się zorientowałam, szłam już w stronę Jacoba, popychana jakąś niewytłumaczalną siłą. Jego wzrok padł na mnie szybciej, niż się spodziewałam, i zatrzymał się, sunąc po mojej sylwetce. Gloria, wyczuwając, że uwaga Jacoba się od niej odwróciła, podążyła jego spojrzeniem i zauważyła, że idę w ich stronę.

Całkowicie ją ignorując, uśmiechnęłam się do Jacoba i ustawiłam się obok niego, opierając się o bar. – Masz swój ulubiony – powiedziałam, wskazując drinka w mojej dłoni.

Jego brwi uniosły się lekko ze zdziwienia, gdy wziął ode mnie szklankę. Nasze palce musnęły się, przeszywając mnie elektrycznym dreszczem.

– Och, Glorio – zwróciłam się do niej, zauważając dziwny wyraz jej twarzy. – Miło cię poznać. Jak twój mąż? Wszystko w porządku?

Moje starannie wymierzone słowa trafiły w cel, a na jej twarzy zalało się zawstydzenie. Zaczęła się jąkać, zerkając na Jacoba, który wyglądał na zszokowanego tą nową informacją.

– Tak, wszystko dobrze – wydusiła niepewnie. – Przepraszam, pójdę po drinka dla siebie i zaraz wrócę. – Pod lichym pretekstem, żeby ukryć swoje zażenowanie, pospiesznie oddaliła się w stronę baru, przy którym wcześniej stałam, mimo że inny bar był tuż obok.

Gdy Gloria zniknęła, zobaczyłam, jak Jacob wyraźnie się odpręża, ogarnia go ulga... i mnie także.

Odwrócił się do mnie, a w jego zielonych oczach pojawiła się nowa intensywność, która wzburzyła we mnie wir myśli i emocji. W tym momencie ogarnęła mnie fala odwagi, która dodała mi śmiałości do wykonania ryzykownego kroku.

Zanim zdążył coś powiedzieć, pochyliłam się do jego ucha i szepnęłam: – Podziękujesz mi później, Jacob.

Z tymi słowami na ustach odeszłam, kierując się do Clary, rzucając otwarty szlafrok na szezlong, na którym chwilę wcześniej siedział Jacob.

Czułam jego intensywne spojrzenie na sobie przez cały czas, tak intensywne, że aż włosy na karku mi stanęły, ale nie dałam po sobie poznać, jak bardzo mnie to poruszyło.

Dołączyłam do Clary w basenie i kilku innych kobiet, które właśnie rozmawiały o przygotowaniach do ślubu. Chociaż rozmowa była nieciekawa, nie mogłam powstrzymać się od powrotu myślami do przenikliwie zielonych oczu Jacoba Adriano, które zdawały się nie odwracać ode mnie wzroku.

Moje własne spojrzenie powędrowało ku niemu – zobaczyłam, jak powoli podnosi szklankę do ust i bierze łyk, patrząc tylko na mnie, jakby widok mojej osoby był większą rozkoszą niż sam drink.

No pięknie... nie będzie łatwo powstrzymać mnie przed tym, bym znów do niego nie podeszła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Sekret czy nie

Evelyn

"Evelyn, wynoś się natychmiast z basenu... przeziębisz się!" Głos taty rozbrzmiał przy basenie, ale postanowiłam go zignorować i przepłynęłam na drugą stronę, zdeterminowana, by czerpać przyjemność z wody.

"Nie jestem już dzieckiem, tato!" odkrzyknęłam, w moim głosie pobrzmiewał bunt, gdy opierałam się o brzeg basenu. "Idź i odpocznij!"

Przyjęcie skończyło się godzinę temu, a niegdyś tętniący życiem teren przy basenie opustoszał, odsłaniając ogrom rezydencji należącej do taty. To było prawdziwe pałac, mogący pomieścić ponad setkę osób, choć tylu gości nie zaproszono. Ale miałam przeczucie, że dzień ślubu będzie wyjątkiem.

"Evelyn, powiedziałem: wychodź natychmiast!" rozkazał tata, ale znów nie zwróciłam uwagi na jego słowa.

W tej chwili przy basenie zostały już tylko cztery osoby: Clara, która ledwo powstrzymywała śmiech; tata, zdeterminowany, by popsuć mi kąpiel; ja, uparta w swoim postanowieniu; i Jacob, cicho obserwujący to całe widowisko z jednej z miękkich leżanek rozstawionych wokół.

"Dorośnij, tato", nie wiedziałam, czemu tak bardzo lubię działać mu na nerwy, "Pozwól mi się nacieszyć pływaniem."

Jak się spodziewałam, widziałam, jak twarz taty przybiera różne odcienie, i znowu krzyknął: "Co ty właśnie powiedziałaś? Że co masz zrobić, bo ja ci mówię?"

"Dorośnij, tato", powtórzyłam, a Clara wybuchnęła niepohamowanym śmiechem. Nawet Jacob nie mógł ukryć rozbawienia, próbując stłumić śmiech za ręką.

"Evelyn Fernandez, natychmiast wynoś się z tego basenu!" warknął tata,

"Samuel, pozwól jej się pobawić," wtrąciła Clara, stając w mojej obronie, gdy tata i ja mierzyliśmy się wzrokiem w mini konkursie na spojrzenia, "Przed chwilą zaczęła pływać."

Tata nie przestawał mi się przyglądać spode łba. "Ma skłonność do przeziębień, Clara. Nie powinna być taka nieostrożna."

"Tato, woda jest bardzo ciepła. Możesz sprawdzić, jeśli chcesz," wtrąciłam.

Jego groźne spojrzenie zastąpił zamyślony grymas.

Znając mojego tatę, niemal widziałam tę wewnętrzną debatę rozgrywającą się w jego głowie. Albo kontynuowałby tę kłótnię, albo odpuścił.

Była jeszcze szansa, że...

Zanim dokończyłam myśl, zobaczyłam, jak tata przykuca i sprawdza temperaturę wody, zanurzając dłoń w basenie.

Śmiech wyrwał mi się automatycznie, ale tata, jak to on, pozostał niewzruszony. Powoli się podniósł, upewniwszy się, że temperatura wody nie zagraża zdrowiu jego córki.

"Dobrze, masz godzinę, a potem chcę cię z powrotem w rezydencji. Jeśli nie, wyciągnę cię z basenu własnoręcznie." Mówił wciąż surowym tonem, a ja przytaknęłam, starając się nie roześmiać ponownie.

Nadal traktował mnie tak samo jak wtedy, gdy byłam dzieckiem. Najwyraźniej dla mojego taty zawsze pozostanę małą dziewczynką, niezależnie od tego, ile będę miała lat.

"Jacob, Clara i ja spodziewamy się gości, którzy powinni zaraz przybyć. Czy mógłbyś na nią zerkać i dać mi znać, jeśli zacznie kichać albo poczuje się gorzej?" Spojrzał na swojego najlepszego przyjaciela — spodziewałam się, że Jacob się zdziwi albo coś powie, ale ten tylko skinął głową.

Z tym tata opuścił teren, a Clara, przesyłając mi całusa, niedługo potem podążyła za nim, znikając z mojego pola widzenia.

Ledwie odeszli, a atmosfera wokół basenu w dziwny sposób zgęstniała.

Zostaliśmy tylko we dwoje w tej ogromnej przestrzeni, a po gościach nie było jeszcze śladu. Ta część rezydencji wychodząca na basen składała się głównie z pokoi przeznaczonych wyłącznie dla nas. Niektóre wciąż były puste, czekały na przyjazd moich przyjaciół i członków rodziny.

"Potrzebujesz czegoś, Evelyn?" Jacob widocznie zauważył moją nieruchomą sylwetkę i niezmącone spojrzenie wpatrujące się w jego odbicie na wodzie.

"Obawiam się, panie Jacob, że nie będzie pan w stanie pomóc," odparłam, podpływając bliżej krawędzi basenu i zajmując miejsce na zanurzonych niebieskich kafelkach schodków. Ta pozycja pozwalała, by połowa mojego ciała była ponad wodą, a tylko biodra i nogi zanurzone.

Ku mojemu zaskoczeniu, odpowiedział pytaniem: "A dlaczego tak sądzisz, młoda damo?"

W jego tonie pojawiła się subtelna zmiana, niemal niezauważalna, a jednak sprawiała, że po ciele przebiegł mi dreszcz czegoś nowego. Cholera, samo patrzenie na niego, bez możliwości spełnienia moich najdzikszych fantazji właśnie tutaj, przy basenie, było czystą torturą.

"To nie kwestia wiary, to pewność," stwierdziłam, opierając łokcie na schodkach za sobą i odchylając się, rozkoszując się delikatnym muśnięciem promieni słońca na twarzy, gdy zamknęłam oczy.

Nawet z zamkniętymi powiekami czułam, jak wzrok Jacoba śledzi ścieżki kropli wody spływających po mojej skórze.

Oczywiście, celowo odgrywałam przed nim przedstawienie, choć nie do końca potrafiłam pojąć, dlaczego tak bardzo pragnęłam takiej reakcji. Może póki co wystarczało mi samo uczucie jego spojrzenia na mojej skórze.

„Rzeczywiście dorosłaś...” usłyszałam jego głęboki głos, niemal przypominający stłumiony pomruk niespokojnej bestii.

„A ty stałeś się jeszcze przystojniejszy niż kiedyś,” wypaliłam, wciąż unikając bezpośredniego kontaktu wzrokowego, gdy niedbale rozwichrzałam półmokre włosy, by pozbyć się nadmiaru wody.

„Myślałem, że wtedy się mnie bałaś,” jego słowa tym razem przykuły moją uwagę, zmuszając mnie, bym w końcu na niego spojrzała. Diabelsko przystojna twarz, ozdobiona zielonymi oczami i rysami przypominającymi greckiego boga... teraz była zwrócona ku mnie z mieszanką dezorientacji i rozbawienia.

„Miło z twojej strony zakładać, że uciekałam ze strachu,” zaśmiałam się, nie mogąc powstrzymać wesołości, „bo prawdziwa historia była zupełnie inna.”

„A jaka jest ta prawdziwa historia, Evelyn?” zapytał, a sposób, w jaki wypowiedział moje imię, wytrącił mnie z równowagi, myśli poplątały się całkowicie, a serce było o krok od wyskoczenia z piersi. Musiałam powstrzymać się od mimowolnego ściskania ud, próbując stłumić ogień, który jego sam głos rozpalił we mnie, szczególnie w tym jednym wrażliwym miejscu.

Nagłe gorąco wniknęło głęboko w moje ciało.

„Może na razie zostawmy to w tajemnicy, Jacobie?” usłyszałam, jak to mówię, wstając. „W końcu sekrety sprawiają, że wszystko staje się ciekawsze.”

„Wygląda na to, że chowasz sporo sekretów z dzieciństwa, co?” On także wstał, a w prawej ręce trzymał szlafrok, który zostawiłam na leżaku przed wejściem do basenu.

„Niestety, tylko ty widziałeś we mnie dziecko, bo doskonale pamiętam, jak angażowałam się w rzeczy wykraczające poza dziecięcy świat,” westchnęłam, kręcąc głową i podeszłam do niego. Jego oczy śledziły każdy mój ruch z niezmienną uwagą, gdy stanęłam naprzeciwko niego.

Jego spojrzenie utkwiło w moim, a ja przez moment je wytrzymałam, zanim wyciągnęłam do niego rękę. „Czy mógłbyś oddać mi mój szlafrok?”

Na jego twarzy pojawił się półuśmiech, białe zęby zabłysły, gdy zaśmiał się cicho i podał mi szlafrok. „Jesteś zupełnie inna, Evelyn.”

„Dziękuję za komplement, Jacobie,” uśmiechnęłam się i wsunęłam w szlafrok. Jednak gdy próbowałam go zawiązać, odkryłam, że brakuje paska.

Na moim czole pojawiła się zmarszczka zdezorientowania, gdy na niego spojrzałam. „Zabrałeś pasek?”

W jego oczach zatańczyło rozbawienie, a śmiech wyrwał mu się z ust, gdy pochylił się, a jego ciepły oddech musnął mój brzuch, wywołując mimowolny wdech.

Gdy się wyprostował, zobaczyłam biały pasek delikatnie trzymany w jego dłoni. „Musiał ci wypaść, kiedy zakładałaś szlafrok,” wyjaśnił, podając mi pasek. Moje usta ułożyły się w „O” z zaskoczenia.

Zanim zdążyłam zebrać myśli lub znaleźć słowa na odpowiedź, Jacob pochylił się bliżej, otaczając mnie swoją obecnością. Sprawnie owinął pasek wokół mnie, przeciągając końce przez szlufki i zawiązując go z przodu na moim brzuchu.

Moje serce przyspieszyło, a oddech stał się cięższy, gdy zapach jego perfum zawładnął moimi zmysłami.

Jego ciepłe palce musnęły moją chłodną skórę, kiedy powoli wiązał pasek, nie odrywając ode mnie wzroku.

„Bądź ostrożna, dziewczynko, bo przekonanie, że sekret może pozostać nieujawniony, może być złudne. Może... to coś, co ktoś odkrył już dawno temu,” wyszeptał, a delikatnym gestem odgarnął kilka pasm moich włosów za ucho, wywołując dreszcz na całym ciele.

O cholera! On naprawdę to powiedział, no nie, naprawdę powiedział!

Na tych pełnych ustach, w które tak bardzo chciałam się wgryźć, pojawił się diabelski uśmiech.

Stałam tam oniemiała, jego słowa na chwilę odebrały mi zdolność składania spójnych myśli. Mogłam tylko patrzeć na niego, oszołomiona i oczarowana.

„Idź do swojego pokoju, kochanie,” lekko musnął mój policzek grzbietem palców, przez co ciepło rozlało się po moich żyłach, a nierzeczywista potrzeba narastała, „przeziębisz się.”

Zebrałam się na odwagę, by zadać pytanie, które paliło mnie od środka, gdy patrzyłam, jak zaczyna odchodzić, „O jaki sekret ci chodzi, Jacobie?”

Zatrzymał się w pół kroku, odwrócił się do mnie. Ten sam błysk zabłysnął w jego zielonych oczach, wywołując falę napięcia w moim wnętrzu.

„O ten sekret, o którym sądzisz, że go nie znam,” odpowiedział z uśmiechem, a jego słowa zawisły w powietrzu jak kusząca obietnica. Z tym tajemniczym uśmiechem na ustach odszedł, zostawiając mnie samą przy basenie, z kompletnym zamętem w głowie.

Cholerny Diabeł!

Sądziłam, że Jacob nie był świadomy mojej intensywnej fascynacji nim.

Cóż, myślałam, że Jacob nie ma pojęcia o mojej obsesji na jego punkcie, ale dziś zburzył to przekonanie, ujawniając, że prawdopodobnie wie znacznie więcej, niż kiedykolwiek przypuszczałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Dad’s Bestfriend

My Dad’s Bestfriend

189 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

189

Treść

Aa