passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Dad’s Bestfriend - Rozdział #5 - autor Liz Barnet

My Dad’s Bestfriend

/

Rozdział 5

Sekret czy nie

Evelyn

"Evelyn, wynoś się natychmiast z basenu... przeziębisz się!" Głos taty rozbrzmiał przy basenie, ale postanowiłam go zignorować i przepłynęłam na drugą stronę, zdeterminowana, by czerpać przyjemność z wody.

"Nie jestem już dzieckiem, tato!" odkrzyknęłam, w moim głosie pobrzmiewał bunt, gdy opierałam się o brzeg basenu. "Idź i odpocznij!"

Przyjęcie skończyło się godzinę temu, a niegdyś tętniący życiem teren przy basenie opustoszał, odsłaniając ogrom rezydencji należącej do taty. To było prawdziwe pałac, mogący pomieścić ponad setkę osób, choć tylu gości nie zaproszono. Ale miałam przeczucie, że dzień ślubu będzie wyjątkiem.

"Evelyn, powiedziałem: wychodź natychmiast!" rozkazał tata, ale znów nie zwróciłam uwagi na jego słowa.

W tej chwili przy basenie zostały już tylko cztery osoby: Clara, która ledwo powstrzymywała śmiech; tata, zdeterminowany, by popsuć mi kąpiel; ja, uparta w swoim postanowieniu; i Jacob, cicho obserwujący to całe widowisko z jednej z miękkich leżanek rozstawionych wokół.

"Dorośnij, tato", nie wiedziałam, czemu tak bardzo lubię działać mu na nerwy, "Pozwól mi się nacieszyć pływaniem."

Jak się spodziewałam, widziałam, jak twarz taty przybiera różne odcienie, i znowu krzyknął: "Co ty właśnie powiedziałaś? Że co masz zrobić, bo ja ci mówię?"

"Dorośnij, tato", powtórzyłam, a Clara wybuchnęła niepohamowanym śmiechem. Nawet Jacob nie mógł ukryć rozbawienia, próbując stłumić śmiech za ręką.

"Evelyn Fernandez, natychmiast wynoś się z tego basenu!" warknął tata,

"Samuel, pozwól jej się pobawić," wtrąciła Clara, stając w mojej obronie, gdy tata i ja mierzyliśmy się wzrokiem w mini konkursie na spojrzenia, "Przed chwilą zaczęła pływać."

Tata nie przestawał mi się przyglądać spode łba. "Ma skłonność do przeziębień, Clara. Nie powinna być taka nieostrożna."

"Tato, woda jest bardzo ciepła. Możesz sprawdzić, jeśli chcesz," wtrąciłam.

Jego groźne spojrzenie zastąpił zamyślony grymas.

Znając mojego tatę, niemal widziałam tę wewnętrzną debatę rozgrywającą się w jego głowie. Albo kontynuowałby tę kłótnię, albo odpuścił.

Była jeszcze szansa, że...

Zanim dokończyłam myśl, zobaczyłam, jak tata przykuca i sprawdza temperaturę wody, zanurzając dłoń w basenie.

Śmiech wyrwał mi się automatycznie, ale tata, jak to on, pozostał niewzruszony. Powoli się podniósł, upewniwszy się, że temperatura wody nie zagraża zdrowiu jego córki.

"Dobrze, masz godzinę, a potem chcę cię z powrotem w rezydencji. Jeśli nie, wyciągnę cię z basenu własnoręcznie." Mówił wciąż surowym tonem, a ja przytaknęłam, starając się nie roześmiać ponownie.

Nadal traktował mnie tak samo jak wtedy, gdy byłam dzieckiem. Najwyraźniej dla mojego taty zawsze pozostanę małą dziewczynką, niezależnie od tego, ile będę miała lat.

"Jacob, Clara i ja spodziewamy się gości, którzy powinni zaraz przybyć. Czy mógłbyś na nią zerkać i dać mi znać, jeśli zacznie kichać albo poczuje się gorzej?" Spojrzał na swojego najlepszego przyjaciela — spodziewałam się, że Jacob się zdziwi albo coś powie, ale ten tylko skinął głową.

Z tym tata opuścił teren, a Clara, przesyłając mi całusa, niedługo potem podążyła za nim, znikając z mojego pola widzenia.

Ledwie odeszli, a atmosfera wokół basenu w dziwny sposób zgęstniała.

Zostaliśmy tylko we dwoje w tej ogromnej przestrzeni, a po gościach nie było jeszcze śladu. Ta część rezydencji wychodząca na basen składała się głównie z pokoi przeznaczonych wyłącznie dla nas. Niektóre wciąż były puste, czekały na przyjazd moich przyjaciół i członków rodziny.

"Potrzebujesz czegoś, Evelyn?" Jacob widocznie zauważył moją nieruchomą sylwetkę i niezmącone spojrzenie wpatrujące się w jego odbicie na wodzie.

"Obawiam się, panie Jacob, że nie będzie pan w stanie pomóc," odparłam, podpływając bliżej krawędzi basenu i zajmując miejsce na zanurzonych niebieskich kafelkach schodków. Ta pozycja pozwalała, by połowa mojego ciała była ponad wodą, a tylko biodra i nogi zanurzone.

Ku mojemu zaskoczeniu, odpowiedział pytaniem: "A dlaczego tak sądzisz, młoda damo?"

W jego tonie pojawiła się subtelna zmiana, niemal niezauważalna, a jednak sprawiała, że po ciele przebiegł mi dreszcz czegoś nowego. Cholera, samo patrzenie na niego, bez możliwości spełnienia moich najdzikszych fantazji właśnie tutaj, przy basenie, było czystą torturą.

"To nie kwestia wiary, to pewność," stwierdziłam, opierając łokcie na schodkach za sobą i odchylając się, rozkoszując się delikatnym muśnięciem promieni słońca na twarzy, gdy zamknęłam oczy.

Nawet z zamkniętymi powiekami czułam, jak wzrok Jacoba śledzi ścieżki kropli wody spływających po mojej skórze.

Oczywiście, celowo odgrywałam przed nim przedstawienie, choć nie do końca potrafiłam pojąć, dlaczego tak bardzo pragnęłam takiej reakcji. Może póki co wystarczało mi samo uczucie jego spojrzenia na mojej skórze.

„Rzeczywiście dorosłaś...” usłyszałam jego głęboki głos, niemal przypominający stłumiony pomruk niespokojnej bestii.

„A ty stałeś się jeszcze przystojniejszy niż kiedyś,” wypaliłam, wciąż unikając bezpośredniego kontaktu wzrokowego, gdy niedbale rozwichrzałam półmokre włosy, by pozbyć się nadmiaru wody.

„Myślałem, że wtedy się mnie bałaś,” jego słowa tym razem przykuły moją uwagę, zmuszając mnie, bym w końcu na niego spojrzała. Diabelsko przystojna twarz, ozdobiona zielonymi oczami i rysami przypominającymi greckiego boga... teraz była zwrócona ku mnie z mieszanką dezorientacji i rozbawienia.

„Miło z twojej strony zakładać, że uciekałam ze strachu,” zaśmiałam się, nie mogąc powstrzymać wesołości, „bo prawdziwa historia była zupełnie inna.”

„A jaka jest ta prawdziwa historia, Evelyn?” zapytał, a sposób, w jaki wypowiedział moje imię, wytrącił mnie z równowagi, myśli poplątały się całkowicie, a serce było o krok od wyskoczenia z piersi. Musiałam powstrzymać się od mimowolnego ściskania ud, próbując stłumić ogień, który jego sam głos rozpalił we mnie, szczególnie w tym jednym wrażliwym miejscu.

Nagłe gorąco wniknęło głęboko w moje ciało.

„Może na razie zostawmy to w tajemnicy, Jacobie?” usłyszałam, jak to mówię, wstając. „W końcu sekrety sprawiają, że wszystko staje się ciekawsze.”

„Wygląda na to, że chowasz sporo sekretów z dzieciństwa, co?” On także wstał, a w prawej ręce trzymał szlafrok, który zostawiłam na leżaku przed wejściem do basenu.

„Niestety, tylko ty widziałeś we mnie dziecko, bo doskonale pamiętam, jak angażowałam się w rzeczy wykraczające poza dziecięcy świat,” westchnęłam, kręcąc głową i podeszłam do niego. Jego oczy śledziły każdy mój ruch z niezmienną uwagą, gdy stanęłam naprzeciwko niego.

Jego spojrzenie utkwiło w moim, a ja przez moment je wytrzymałam, zanim wyciągnęłam do niego rękę. „Czy mógłbyś oddać mi mój szlafrok?”

Na jego twarzy pojawił się półuśmiech, białe zęby zabłysły, gdy zaśmiał się cicho i podał mi szlafrok. „Jesteś zupełnie inna, Evelyn.”

„Dziękuję za komplement, Jacobie,” uśmiechnęłam się i wsunęłam w szlafrok. Jednak gdy próbowałam go zawiązać, odkryłam, że brakuje paska.

Na moim czole pojawiła się zmarszczka zdezorientowania, gdy na niego spojrzałam. „Zabrałeś pasek?”

W jego oczach zatańczyło rozbawienie, a śmiech wyrwał mu się z ust, gdy pochylił się, a jego ciepły oddech musnął mój brzuch, wywołując mimowolny wdech.

Gdy się wyprostował, zobaczyłam biały pasek delikatnie trzymany w jego dłoni. „Musiał ci wypaść, kiedy zakładałaś szlafrok,” wyjaśnił, podając mi pasek. Moje usta ułożyły się w „O” z zaskoczenia.

Zanim zdążyłam zebrać myśli lub znaleźć słowa na odpowiedź, Jacob pochylił się bliżej, otaczając mnie swoją obecnością. Sprawnie owinął pasek wokół mnie, przeciągając końce przez szlufki i zawiązując go z przodu na moim brzuchu.

Moje serce przyspieszyło, a oddech stał się cięższy, gdy zapach jego perfum zawładnął moimi zmysłami.

Jego ciepłe palce musnęły moją chłodną skórę, kiedy powoli wiązał pasek, nie odrywając ode mnie wzroku.

„Bądź ostrożna, dziewczynko, bo przekonanie, że sekret może pozostać nieujawniony, może być złudne. Może... to coś, co ktoś odkrył już dawno temu,” wyszeptał, a delikatnym gestem odgarnął kilka pasm moich włosów za ucho, wywołując dreszcz na całym ciele.

O cholera! On naprawdę to powiedział, no nie, naprawdę powiedział!

Na tych pełnych ustach, w które tak bardzo chciałam się wgryźć, pojawił się diabelski uśmiech.

Stałam tam oniemiała, jego słowa na chwilę odebrały mi zdolność składania spójnych myśli. Mogłam tylko patrzeć na niego, oszołomiona i oczarowana.

„Idź do swojego pokoju, kochanie,” lekko musnął mój policzek grzbietem palców, przez co ciepło rozlało się po moich żyłach, a nierzeczywista potrzeba narastała, „przeziębisz się.”

Zebrałam się na odwagę, by zadać pytanie, które paliło mnie od środka, gdy patrzyłam, jak zaczyna odchodzić, „O jaki sekret ci chodzi, Jacobie?”

Zatrzymał się w pół kroku, odwrócił się do mnie. Ten sam błysk zabłysnął w jego zielonych oczach, wywołując falę napięcia w moim wnętrzu.

„O ten sekret, o którym sądzisz, że go nie znam,” odpowiedział z uśmiechem, a jego słowa zawisły w powietrzu jak kusząca obietnica. Z tym tajemniczym uśmiechem na ustach odszedł, zostawiając mnie samą przy basenie, z kompletnym zamętem w głowie.

Cholerny Diabeł!

Sądziłam, że Jacob nie był świadomy mojej intensywnej fascynacji nim.

Cóż, myślałam, że Jacob nie ma pojęcia o mojej obsesji na jego punkcie, ale dziś zburzył to przekonanie, ujawniając, że prawdopodobnie wie znacznie więcej, niż kiedykolwiek przypuszczałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozpalanie ognia

Evelyn

Obecnie siedziałam w pokoju taty i Clary, otoczona górą ubrań na jego łóżku. Były to prezenty, które kupił dla swoich przyjaciół i krewnych przybywających na uroczystość, a teraz, po posegregowaniu i spakowaniu prezentów dla wszystkich, zostały dwie identyczne koszule w różnych rozmiarach, przeznaczone dla najlepszego przyjaciela taty.

Dla tego samego człowieka, którego słowa z poprzedniego dnia wciąż odbijały się echem w mojej głowie.

"Dlaczego jest jedna koszula za dużo?" zapytałam, odkładając magazyn, który przeglądałam, na stojący obok stolik.

"Och, kupiłem dwa różne rozmiary dla Jacoba, bo nie byłem pewien, jak bardzo mógł się rozbudować," zaśmiał się tata, podchodząc bliżej i siadając na łóżku. "Naprawdę zbudował się na olbrzyma."

Nie mogłam się jednak zgodzić z określeniem, że sylwetka Jacoba przypominała olbrzyma. W rzeczywistości jego postura była o wiele subtelniejsza i bardziej fascynująca. Wyróżniała ją niezwykła harmonia.

Nawet jeśli mięśnie skrywały się pod ubraniem, łatwo było dostrzec pod spodem doskonałą męską figurę.

"Oba rozmiary nie różnią się zbytnio. Myślę, że któryś z nich będzie pasował," powiedziała Clara, oglądając koszule.

"Muszę, żeby Jacob przymierzył te koszule i sprawdził, czy pasują," jęknął tata, rozciągając ramiona, próbując ulżyć kręgosłupowi po chodzeniu po sklepach. "Kręgosłup mnie dobija."

"Hej, Evelyn, może ty pójdziesz i poprosisz Jacoba, żeby je przymierzył? Przez cały dzień nie kiwnęłaś palcem," zaproponował tata, kierując na mnie spojrzenie. Zmarszczyłam brwi na końcu jego zdania.

Zawsze miał o mnie opinię leniwej, i choć nie byłam pewna, czy to do końca prawda, teraz nie zamierzałam się wycofać. Nie ma mowy!

"Może mógłbyś mnie po prostu poprosić, zamiast nazywać leniwą, jak sądzisz, tato?"

"Ale jesteś leniwa, to powszechnie znany fakt," zaśmiał się tata, wywołując u mnie grymas niezadowolenia.

"Nie wiedziałam, że masz osobistą vendettę przeciwko temu, żebym cieszyła się odrobiną odpoczynku," mruknęłam, irytacja narastała, gdy jemu nie przestawało być wesoło.

"Daj jej spokój, Samuel," wtrąciła Clara, próbując powstrzymać własny śmiech. "Jeśli postanowi się na ciebie obrazić i cię ignorować choćby jeden dzień, to ty będziesz błąkał się jak zagubiona dusza."

Twarz taty zmieniła się na tę uwagę, zauważyłam, że odchrząknął, jakby sama myśl sprawiła mu kłopot.

"Nie wierzę, że znów to robię po tak długim czasie, a tata tylko upewnia się, że znowu się tego podejmę," zauważyłam, krzyżując ramiona na piersi. Na moich ustach pojawił się uśmiech, bo wiedziałam, że mój plan zadziała.

Na chwilę tata zamilkł, jakby zastanawiał się, czy dalej mnie drażnić, czy odpuścić.

Najwyraźniej podjął decyzję szybciej, niż się spodziewałam.

"Dobrze, przepraszam," westchnął tata, poddając się. "Teraz proszę...pójdziesz i dasz te koszule Jacobowi?"

Chciałam odmówić, powiedzieć nie, ale...

Jak mogłabym odmówić widoku pięknej twarzy Jacoba?

Może inni by mogli, ale Evelyn Fernandez na pewno nie, nawet w najśmielszych snach.

"Dobrze, dawaj," przewróciłam oczami, udając niezadowolenie. Prawdziwe podekscytowanie skrzętnie ukryłam.

Wzięłam torbę z rąk taty i ruszyłam z pokoju, przechodząc długim korytarzem, aż doszłam do pokoju wyznaczonego dla Jacoba Adriano.

Sama myśl o pójściu do jego pokoju wywołała w mojej głowie mnóstwo nieprzyzwoitych wyobrażeń. Cóż, pomysły, które podsuwała mi wyobraźnia, wcale nie były takie złe, wręcz były nawet...

Evelyn, ogarnij się, dziewico!

Odgoniłam te myśli i wyrwałam się z marzeń na jawie, zanim w końcu zapukałam do drzwi, ale nie było żadnej odpowiedzi.

Zapukałam ponownie, robiąc się nieco niecierpliwa, ale nadal nie było odpowiedzi z drugiej strony. Drzwi również nie były zamknięte.

Co on robił?

Drzwi też nie były zamknięte.

Niecierpliwość mieszała się ze sceptycyzmem i zaczęłam się zastanawiać, czy powinnam zajrzeć do środka, czy nie. To nie tak, że moje intencje były całkiem nieczyste. A może jednak były...Cholera, sama nie wiedziałam!

"Jacob?" zawołałam, stukając jeszcze raz w jego drzwi, ale wciąż nie było od niego odpowiedzi.

Nie było go w pokoju?

Moja cierpliwość była na wyczerpaniu, za to ciekawość zupełnie odwrotnie. I w chwili impulsu postanowiłam zrobić to, co wydawało się najbardziej logiczne – tak, każdy mógłby to przewidzieć. Ostrożnie uchyliłam drzwi i zajrzałam do środka.

To było dziwne – w pokoju nie było nikogo.

Powinnam wejść?

To zupełnie nie w porządku, ale hej, to w końcu posiadłość mojego ojca. Nie obchodzi mnie, co wypada, a co nie. Poza tym mam mnóstwo wymówek na wypadek, gdyby ktoś – zwłaszcza Jacob – przyłapał mnie w jego pokoju.

Nie zastanawiając się dłużej, otworzyłam drzwi szerzej i ostrożnie weszłam do środka, rozglądając się po pokoju w poszukiwaniu jakichkolwiek śladów jego obecności.

Ku mojemu zaskoczeniu, Jacoba nie było, ale na łóżku leżały spodnie i zwykły czarny T-shirt.

'Czy on jest w...'

Zanim zdążyłam dokończyć myśl, drzwi do łazienki zaskrzypiały, przerywając ciszę, a głos Jacoba przeszył powietrze:

"Evelyn?"

Zadrżałam zaskoczona i odwróciłam się w jego stronę, ale cholera...

Widok, który ujrzałam, sprawił, że miałam ochotę żałować, że spojrzałam.

Krople wody spływały po jego wyrzeźbionym ciele, podkreślając twarde jak skała mięśnie brzucha. Wilgotne kosmyki włosów opadały z gracją na jego twarz, dodając mu aury tajemniczości. A najbardziej intrygującą częścią tego obrazu Jacoba stojącego przede mną było to, że stał dokładnie tak jak w moich snach, z ręcznikiem niebezpiecznie nisko zawieszonym na biodrach. Kurwa!

A ten tatuaż... Boże! Nie wiedziałam, czy zaraz zemdleję, czy po prostu zatracę się w tej chwili.

Nigdy w całym swoim życiu nie wyobrażałam sobie, że świeżo wykąpany Jacob może wyglądać aż tak apetycznie.

"Co ty tu robisz?" zapytał, a na jego twarzy zarysowała się czysta dezorientacja, chociaż nie mogłam się powstrzymać od zauważenia subtelnej nuty czegoś więcej, gdy jego język wysunął się, by polizać dolną wargę.

Moje myśli pogrążyły się w chaosie, a mózg, jak na złość, postanowił wziąć urlop w najbardziej kluczowym momencie.

"Uh, j-ja..." Skoncentrowanie się na czymkolwiek innym, gdy stał przede mną półnagi, w całej swojej okazałości, było niemal niemożliwe.

"Przyniosłam ci te koszule." W końcu wyrzuciłam z siebie.

"Koszule?" Jego wzrok powędrował na torby w mojej ręce i w jego oczach pojawiło się zrozumienie.

"Właściwie mój tata kupił pasujące koszule dla wszystkich swoich przyjaciół i rodziny na jutrzejszą imprezę," wyjaśniłam. "Nie był pewien twojego rozmiaru, więc wziął dwie różne."

Zaśmiał się. "Twój tata i jego dziwaczne nawyki. Nawet na moje urodziny zawsze przynosił dwa rozmiary, na wypadek gdyby jeden nie pasował."

"Wiem," odpowiedziałam, tym razem śmiejąc się cicho. "Nigdy nie potrafił wybrać ci odpowiedniego prezentu. To zawsze ja musiałam się nagłowić, żeby pomóc mu wybrać coś odpowiedniego."

"Więc to ty stałaś za tymi wszystkimi prezentami?" zapytał.

"Tak, inaczej twój najlepszy przyjaciel nigdy nie dałby ci trafionego prezentu na urodziny. Zawsze się zastanawiałam, czy któryś z tych prezentów, które dla ciebie wybierałam, naprawdę ci się podobał, i jeśli tak, to który był twoim ulubionym..." Zaśmiałam się. Ale gdy nasze oczy się spotkały, a cisza wypełniła pokój, napięcie zaczęło narastać, więc nie mogąc się powstrzymać, wystrzeliłam kolejne zdanie.

"Um... mógłbyś sprawdzić, czy któraś z tych koszul na ciebie pasuje?"

Coś w jego spojrzeniu znów poruszyło we mnie uczucia, których nie powinnam była dopuszczać.

"Pewnie," odpowiedział, chwytając zapasowy ręcznik z góry szafy i wycierając nim krople wody spływające po ciele.

Jego wzrok pozostał utkwiony we mnie, jakby zahipnotyzowany.

"Dawaj, podaj je," powiedział, odbierając mi torby i kładąc je na łóżku, zanim wyciągnął jedną z koszul.

Cóż... zdecydowanie nie spodziewałam się, że przymierzy je od razu przy mnie.

Ale czy narzekałam? Ani trochę.

Próbował wsunąć ręce w rękawy, ale materiał zaciął się na jego bicepsach. Mimo wszystkich przesadzonych opowieści mojego taty o jego rozmiarze, jego mięśnie nigdy nie były naprawdę gigantyczne. W skali od jeden do dziesięciu, każdy bez wahania dałby mu jedenaście za perfekcję.

Był bezbłędny, podobnie jak jego ciało, ale ten rozmiar koszuli? Hell no!

Miałam ochotę wrócić i zapytać tatę, czy był pijany, gdy wybierał ten rozmiar dla dorosłego faceta.

"Samuel nigdy się nie zmieni," jego męski śmiech sprawił, że dostałam gęsiej skórki.

"To nie wejdzie, może druga będzie lepsza," wymamrotał, próbując wydostać ręce z rękawów. Lekka wilgotność skóry jeszcze bardziej utrudniała odklejenie materiału.

"Cholera!" mruknął pod nosem, próbując zdjąć koszulę.

"Pozwól, pomogę ci," wypaliłam, zanim w ogóle to przemyślałam. Podeszłam bliżej i złapałam za plisę koszuli, delikatnie pociągając krawędzie. Ale w tej samej chwili zorientowałam się, jak głupia to była decyzja.

Niechcący podeszłam zbyt blisko... tak blisko, że czułam ciepło jego oddechu i żar bijący od jego skóry.

Starałam się zachować kamienną twarz, gdy zaczęłam zdejmować z niego koszulę, ale moje palce niechcący musnęły jego skórę, co sprawiło, że wstrzymałam oddech.

Spokojnie, Evelyn!

Pracowałam szybko, delikatnie odklejając materiał, unikając przy tym dalszego dotyku skóry.

"Proszę, spróbuj tę," powiedziałam, podnosząc drugą koszulę i podając mu ją. Celowo unikałam jego wzroku, by zachować resztki godności.

"Okej," odpowiedział, biorąc ode mnie koszulę. Gdy ją założył, nawet bez zapinania guzików nie dało się nie zauważyć, jak idealnie na niego pasuje.

"No to ta," stwierdziłam, zdobywając się w końcu na odwagę, by na niego spojrzeć. "Możesz ją założyć na jutrzejszą imprezę."

"Chyba tak."

"Powinnam już iść. Do zobaczenia, Jacob," powiedziałam, niemal z ulgą wzdychając, gdy ruszyłam w stronę wyjścia. Jednak jego głos zatrzymał mnie w pół kroku.

"Evelyn..."

Stanęłam jak wryta i na moment wstrzymałam oddech. Odwróciłam się, widząc jak podchodzi bliżej.

"Ten zegarek na zamówienie z moimi inicjałami," pochylił się, szeptem mówiąc mi do ucha. Jego policzek musnął mój, wywołując dreszcz. "Ten był idealny."

Zajęło mi kilka sekund, zanim zorientowałam się, że mówi o prezentach.

Gdy odsunął się lekko, by spojrzeć mi w oczy, całe powietrze z moich płuc jakby zniknęło w chwili, gdy nasze spojrzenia się spotkały.

"Dzięki, że wkładałaś tyle wysiłku w wybór tych prezentów dla mnie," powiedział, z lekkim uśmiechem na ustach. Potem delikatnie odgarnął kosmyk moich włosów za ucho.

O. MÓJ. BOŻE

Jedno dotknięcie sprawiło, że całe moje ciało zapłonęło.

"N-Nie ma za co," udało mi się wydukać, cała czerwona ze wstydu. Bez zwłoki odwróciłam się na pięcie i czym prędzej wybiegłam z pokoju.

No cóż, mogłabym przysiąc, że słyszałam jego śmiech, gdy wychodziłam, cała rozpalona i zarumieniona jak burak.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Taniec z uwodzeniem

Evelyn

Gdy omiatałam wzrokiem zatłoczony parkiet, moje oczy śledziły pełne werwy ruchy wszystkich obecnych, z których każdy znajdował swój rytm z partnerami lub przyjaciółmi. Jednak to mój tata i Clara prawdziwie przyciągali moją uwagę, wirując i kołysząc się w samym sercu parkietu. Uśmiech mimowolnie zagościł na moich ustach.

Wyglądali absolutnie uroczo, a co ważniejsze, mój tata wyglądał na szczerze szczęśliwego.

Od kiedy mama odeszła, tata zniósł niezliczone trudności, lecz nigdy nie zachwiał się w roli idealnego ojca. Był uosobieniem tego, co oznacza być oddanym rodzicem. Pragnęłam jego szczęścia i było jasne, że to Clara będzie tą, która zadba, by ten zaraźliwy uśmiech nigdy nie zniknął z jego twarzy.

– Hej, Evelyn.

Głęboki, melodyjny głos wyrwał mnie z zamyślenia, sprowadzając z powrotem do rzeczywistości. Odwróciłam się w stronę Jacoba, który podszedł i usiadł na sąsiednim stołku, a jego oczy spotkały się z moimi, na chwilę zawieszając czas w tej czarującej aurze.

– Och... cześć!

Zajęło mi chwilę, by zwrócić uwagę na jego strój – na moment byłam oczarowana sposobem, w jaki czerwona koszula podkreślała jego rysy. Jak zawsze, kilka strategicznie rozpiętych guzików odsłaniało fragment tatuażu na jego piersi, a ten seksowny tatuaż przyciągał nie tylko moją uwagę, lecz także pełne podziwu spojrzenia wielu kobiet.

Wykrzywiając usta w delikatnym uśmiechu, Jacob zapytał:

– Mogę wiedzieć, co sprawia, że tak się uśmiechasz?

Przeniosłam wzrok na tatę i Clarę, uśmiech nie schodził mi z twarzy:

– Nic szczególnego. Po prostu mój tata w końcu znalazł kogoś, kto wydobywa z niego to, co najlepsze. Cieszy mnie widok jego prawdziwej radości i tego, że jest kochany.

– Bardzo kochasz swojego tatę. – To nie było pytanie, raczej stwierdzenie, w którym pobrzmiewał podziw.

– Jest wszystkim, co mam – zaczęłam. – Ale teraz, na szczęście, zyskuję też Clarę jako rodzinę. To dla mnie naprawdę wiele znaczy.

W głosie Jacoba pojawiła się nuta ciekawości, gdy zapytał:

– Nigdy nie wspominasz o swojej mamie. Dlaczego?

Wzmianka o matce skierowała mój nastrój w inną stronę, sprawiając, że uśmiech zniknął z mojej twarzy.

Pod powierzchnią zbudziły się dawne urazy i gniew, grożąc, że się wydostaną. Jak zawsze jednak je tłumiłam, niosąc ciężar tych emocji w sobie.

– Ona nie jest moją matką – odparłam, a w moim głosie pobrzmiewała gorycz. – Owszem, urodziła mnie, ale nigdy przy mnie nie była. To tata się mną opiekował odkąd miałam pięć lat. Jeśli ktoś zawsze przy mnie był, to właśnie on – i wiem, że zawsze tak będzie. Ostra nuta w moim tonie dawała do zrozumienia, że te gorzkie słowa nie były skierowane do Jacoba, który doskonale o tym wiedział.

– Wolę nie rozpamiętywać tych, którzy dawno temu mnie opuścili – dodałam, a w moim głosie drżała ledwie wyczuwalna nuta. – Czasem lepiej jest odciąć pewnych ludzi ze swojego życia.

Przez chwilę między nami zawisła ciężka cisza. Wpatrywałam się bezwiednie w parkiet, w cienie ludzi tańczących przez całą noc.

Jednak Jacob postanowił ją przerwać.

– Czerwone wino – zaproponował, podając mi kieliszek. – Twoje ulubione.

Mrugnęłam ze zdziwienia, przenosząc wzrok na podany kieliszek.

– Skąd wiedziałeś? – zapytałam, zaskoczona jego spostrzegawczością.

Delikatny, ledwie zauważalny uśmieszek zagościł na jego pięknych ustach.

– Tak samo jak ty wiedziałaś, że Negroni to moje ulubione – odparł, a w jego oczach zatańczyła iskra psoty.

Przypomniałam sobie, jak uratowałam go z pazurów podstępnej Glorii.

– Czyli ty też mnie kiedyś śledziłeś? – Słowa wymsknęły mi się bez zastanowienia, a zaraz potem ogarnął mnie żal.

Jego hipnotyzujące, ciemnozielone oczy spotkały się z moimi, a w ich spojrzeniu przemknął błysk.

Cholera! Było już za późno, żeby cofnąć te słowa.

Głupia Evelyn! Czemu nie mogłaś się ugryźć w język, na miłość boską?

– Niezupełnie – Jacob odparł ze śmiechem, postanawiając zignorować temat. – Ale kilka razy przyłapałem cię na wymykaniu się z butelkami wina późno w nocy.

Wzmianka o moich nocnych eskapadach po wino sprawiła, że policzki zapłonęły mi rumieńcem.

Po naszych piknikach zdarzały się noce, gdy nie mogłam zasnąć, więc wymykałam się do szafek i raczyłam się ukradkowymi łykami wina.

A czasem, w tych zamglonych chwilach, myśli błądziły mi ku fantazjom z udziałem Jacoba Adriano, chociaż desperacko miałam nadzieję, że nie słyszał żadnych kompromitujących dźwięków, które z siebie wydawałam…

Zanim zdążyłam się pogrążyć w tych myślach, irytujący głos przerwał spokój.

– Hej, przystojniaku.

Zwróciłam uwagę na zbliżającą się postać – kobietę odzianą w różowy plastik zamiast sukienki, nie była to nikt inny jak Gloria, najwredniejsza suka wszech czasów. Stała zdecydowanie za blisko Jacoba, naruszając jego przestrzeń osobistą.

Na twarzy Jacoba i w jego mowie ciała malował się dyskomfort, gdy instynktownie odsunął się od jej natręctwa.

– Dzień dobry, pani Glorio – odpowiedział niezręcznie.

– Muszę przyznać, że wyglądasz dziś... apetycznie – zamruczała, przesuwając jednym ze swoich przesadnie długich paznokci po policzku Jacoba; ten gest sprawił, że przeszedł mnie dreszcz obrzydzenia. Paznokieć powędrował jeszcze niżej, w stronę jego szyi.

Ta pieprzona suka!

Na twarzy Jacoba widać było irytację, która odbijała się także w mojej narastającej złości, gdy patrzyłam, jak ta kobieta bezwstydnie go adoruje, najwyraźniej zdeterminowana, by go sobie zbałamucić.

– Jesteś mężatką, Gloria – warknęłam przez zaciśnięte zęby, ledwo powstrzymując się od wybuchu.

Miała czelność odpowiedzieć:

– No cóż... czy mój mąż gdziekolwiek się tu kręci?

Efekty alkoholu musiały wymazać w niej resztki wstydu. Choć szczerze wątpiłam, czy kiedykolwiek jakiś posiadała.

– Nie, ale ten pierścionek na twoim palcu z pewnością może być – odparłam uszczypliwie, coraz bardziej pragnąc wymierzyć jej policzek, chociaż musiałam zadowolić się słowną ripostą. – Więc radzę ci przestać zachowywać się jak tania kobieta.

– Posłuchaj, mała, to co robimy my, dorośli, to nie twoja sprawa. Jasne? – bełkotała, wyraźnie pijana do granic, za które mogłaby oberwać; oczywiście ode mnie.

– Skoro masz taki problem z tym pierścionkiem – warknęła, zdejmując go z palca i niedbale wrzucając do torebki. – Proszę bardzo, już go nie widać.

Jej bezczelna demonstracja buntu tylko podsyciła moją złość, ale walczyłam, by zachować spokój, odmawiając zniżenia się do jej poziomu.

Ilość szaleństwa, arghh!

Wściekłość buzowała mi w żyłach, kiedy ta przeklęta kobieta bezwstydnie zdjęła obrączkę, licząc, że skorzysta z okazji z Jacobem. Cholera jasna, byłam niebezpiecznie bliska, by obić ją do nieprzytomności.

Już miałam wylać na nią całą litanie przekleństw, kiedy Jacob delikatnie ujął moją dłoń, obdarzając mnie lekkim uśmiechem. Pod tym uśmiechem wyczułam niemą prośbę – by nie robić sceny.

– Poszukajmy innego miejsca, Evelyn – zaproponował, wstając i odciągając mnie od tej toksycznej obecności.

– Zaczekaj, zatańczmy – bezczelnie wyciągnęła rękę w stronę Jacoba, próbując go złapać. To była dla mnie ostatnia kropla.

Szybko ustawiłam się między nimi, blokując jej drogę.

– Czy ty kurwa nie rozumiesz, że on nie jest tobą zainteresowany? – wyplułam. – A teraz, zanim wyrzucę cię z tej imprezy za robienie scen, zmykaj.

Skrzyżowała ramiona na piersi w geście buntu. – Jeszcze tego nie powiedział.

– Jeśli usłyszenie tego ode mnie zamknie temat, to tak – wtrącił Jacob, jego ton był ostry, a twarz wyrażała irytację. – Nie jestem tobą zainteresowany i mam lepsze rzeczy do roboty. Proszę, odejdź.

Kiedy ciężar mojej zniewagi do niej dotarł, nie mogłam nie zauważyć szoku, który przemknął przez jej twarz. Wyglądało na to, że nie pojmowała, że można ją tak bezpośrednio odrzucić.

– No i słyszałaś? – drwiłam, z satysfakcją obserwując, jak jej twarz przybiera różne odcienie. – A co do tańca, on już mi go obiecał. Może następnym razem. – Chwyciłam stanowczo Jacoba za rękę i poprowadziłam go na parkiet, umyślnie ignorując obecność tej podłej kobiety.

Moja złość jeszcze nie minęła; jeśli już, to tylko się nasiliła. Za każdym razem, gdy na nią patrzyłam, krew we mnie wrzała, podnosząc temperaturę mojego oburzenia o sto stopni. Od teraz miałam kolejny powód, by jej nienawidzić.

– Kurwa, suka! – mruknęłam pod nosem, nieświadomie umieszczając dłonie Jacoba na mojej talii, a moje własne lądując na jego piersi.

Cholera, moja wściekłość! Nawet nie zdawałam sobie sprawy, co robię. Pozwolić, by te kuszące dłonie dotykały mnie? To byłby ostateczny cios dla resztek mojej godności!

Po chwili spojrzałam na Jacoba i ku mojemu zdziwieniu na jego twarzy malowało się rozbawienie.

– Co cię tak bawi?

– Szybko się denerwujesz – zaśmiał się.

– Jesteś dorosłym facetem, Jacob. Najwyższy czas, żebyś nauczył się bronić przed takimi kobietami – rzuciłam, w słowach pobrzmiewała irytacja. – To już drugi raz, kiedy musiałam cię ratować!

– Cóż... jestem za to wdzięczny – przyciągnął mnie bliżej, kładąc ręce na mojej talii, a jego dotyk wywołał dreszcz na mojej skórze. Dopiero wtedy uświadomiłam sobie, jak bardzo jesteśmy blisko.

Choć wokół nas kłębił się tłum ludzi na parkiecie, pod skórą zaczęło mi się rozlewać niewytłumaczalne uczucie. To nie były nerwy; to było coś zupełnie innego, coś, co wymykało się słowom.

Wiedziałam, że nikt nas nie zauważy, więc skąd to dziwne uczucie i ciarki?

– Czerwony pasuje ci, Evelyn – wyszeptał, a potem powoli zaczął poruszać nasze ciała w rytmie muzyki.

– Ale dziś mam na sobie czarną sukienkę – odparłam zdezorientowana jego komplementem. Przecież na ten wieczór wybrałam właśnie czerń.

– Mówię o kolorze twoich policzków. Nabierają pięknego odcienia czerwieni, kiedy się złościsz.

Wściekły rumieniec groził, że zaleje mi twarz, ale postanowiłam to zignorować i utrzymać zimną krew.

– Ha, ha! Świetny żart! – odpowiedziałam sarkastycznie, wywołując jego śmiech.

– No dobrze, powiedz mi, co cię skłoniło, żeby ratować mnie nie raz, a dwa? – zapytał po chwili.

– Powinieneś wiedzieć, skoro wydaje ci się, że znasz wszystkie moje sekrety – odparłam.

Tym razem nie żałowałam, że pozwoliłam tym słowom wypłynąć bez zastanowienia.

– Lubisz chować dużo sekretów, prawda? – jego głos stał się niższy.

– A może to ty nie zauważasz sygnałów.

Jego wyzywające, zielone oczy wbiły się w moje. W tej wymianie spojrzeń kryła się niewypowiedziana intensywność, która przeszyła mnie dreszczem, pobudzając zmysły i wyostrzając czujność.

A potem, w mgnieniu oka, wypowiedział słowa, które zupełnie zmieniły atmosferę.

– Czasem tak jest lepiej.

Pierdolona filozofia!

– Wiesz co? Powinnam była zostawić cię z tą Glorią – warknęłam, czując, jak frustracja rozchodzi się po moich żyłach. – Przynajmniej nie musiałabym znosić tych twoich enigmatycznych filozofii.

Wyraźnie wyczuł intensywność mojej złości, ale milczał, zostawiając mi próbę zrozumienia wyrazu jego twarzy, jednak nie miałam na to najmniejszej ochoty, bo już wystarczająco mnie zdenerwował.

– Wróć do tej suki i tańcz z nią – wykrzyknęłam, wyraźnie zirytowana. – Mam dość.

Odwróciłam się na pięcie i odeszłam od niego, stąpając zdecydowanie poza parkiet, nie racząc go już ani jednym spojrzeniem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Dad’s Bestfriend

My Dad’s Bestfriend

189 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

189

Treść

Aa