Evelyn.
Opierając się o balustradę balkonu, upiłam łyk kawy, której gorzko-słodki smak przyniósł mi tak potrzebną ulgę od stresu grożącego pochłonięciem mnie całkowicie. Udając wygodnie ból głowy, zdołałam wymigać się od formalności witania przybywających gości jeden po drugim, skutecznie unikając spotkania z Jacobem.
Cholera, ten facet zdawał się przeczyć logice swoim coraz większym urokiem.
Z mojego punktu obserwacyjnego widziałam zbiorowisko przy basenie. Wyglądało to jak scena żywcem wyjęta z filmu o imprezie przy basenie. Przystojnych mężczyzn było pod dostatkiem – jedni byli synami partnerów biznesowych taty, inni reprezentowali interesy swoich ojców.
Ale pośród tego morza atrakcyjnych ludzi moje oczy łaknęły jedynie kradzionych spojrzeń w stronę zielonookiego Włocha siedzącego na leżaku. W przeciwieństwie do innych, zachowywał pewien rodzaj swobodnej elegancji, zostawiając tylko kilka rozpiętych guzików, które odsłaniały złoty łańcuszek na jego szyi. Co jakiś czas udawało mi się dostrzec intrygujący fragment jego tatuażu – arcydzieła, które zaczynało się po lewej stronie klatki piersiowej i bez wątpienia ciągnęło się w dół ramienia.
Co Bóg sobie myślał, tworząc to arcydzieło? On jest zbyt piękny, żeby być prawdziwy.
Oderwałam od niego wzrok i spojrzałam w niebo. Pogoda była dziś na tyle ładna, że aż miałam ochotę się przejść, co należało u mnie do rzadkości.
"Evelyn... co ty wyprawiasz tutaj na zewnątrz?" Gwałtowny, donośny głos Clary wyrwał mnie z zamyślenia, sprawiając, że aż westchnęłam i odwróciłam się gwałtownie. Moje dłonie instynktownie zacisnęły się na kubku z kawą, uniemożliwiając mu wyślizgnięcie się z palców.
"Clara... przestraszyłaś mnie na śmierć!" Przyłożyłam dłoń do klatki piersiowej, podczas gdy moje serce ciągle waliło jak oszalałe.
"Na litość boską, wszyscy są przy basenie i świetnie się bawią, a ty zachowujesz się jak samotny duch," wywróciła oczami i podeszła do mnie, ubrana w strój kąpielowy z narzuconym szlafrokiem na ramiona. "No już, idź się przebierz!"
"Nie zabrałam żadnego stroju kąpielowego," wzruszyłam ramionami, mając nadzieję, że to małe, białe kłamstwo coś wskóra.
"Och, ty mała kłamczucho. Spakowałam z tobą walizkę, więc nie myśl, że twoja marna wymówka na mnie zadziała," Oczywiście, przejrzała moją sztuczkę. Czego ja się w ogóle spodziewałam?
"A-ale..."
"Żadnych ale," przerwała mi. "Idź i się przygotuj, bo niestety będę zmuszona zaciągnąć cię tam siłą."
Zdałam sobie sprawę, że dalszy opór byłby daremny, więc westchnęłam w końcu z rezygnacją. "Dobrze, już idę."
Zwycięski uśmiech pojawił się na jej ustach, gdy kiwnęła głową. "Dobrze. Zejdź na dół za kilka minut, bo inaczej będę musiała tu wrócić i po ciebie przyjść."
"Dobrze," przewróciłam oczami i ruszyłam do garderoby.
Na szczęście dzień wcześniej rozpakowałam bagaż przed snem, więc znalezienie stroju kąpielowego nie sprawiło mi większego kłopotu.
Wybrałam czarne bikini typu triangle, do którego dobrałam zwiewny, biały, szyfonowy szlafrok. Związałam włosy w luźny kok, celowo wypuszczając kilka kosmyków okalających twarz. Po założeniu kostiumu narzuciłam na siebie szlafrok, rzucając ostatnie spojrzenie w lustro, by upewnić się, że wyglądam odpowiednio. Zadowolona z efektu, skierowałam się w stronę basenu.
Chciałabym, żeby mój zboczony umysł przestał kazać mi ciągle patrzeć na Jacoba. Minął zaledwie jeden dzień od jego przyjazdu, a już zdołał wyprowadzić moją równowagę na krawędź.
Wśród kakofonii rozmów gości, powietrze wypełniał dźwięk ich śmiechu oraz brzęk kieliszków. Kelnerzy serwowali wszystkim drinki i inne przysmaki.
Z tłumu zaczęły wyłaniać się znajome twarze, w tym niektórzy, których szczerze nienawidziłam. Jedna z nich była związana z firmą mojego taty – kobieta, która wzbudzała we mnie ogromną irytację: Gloria Henderson – cholernie wredna suka. Uosabiała wszystko, co podłe, była przebiegłą i rozwiązłą kobietą, która bezwstydnie rzucała się na każdego mężczyznę w zasięgu wzroku, niezależnie od tego, że jej mężem był wojskowy, który zapewne wierzył w jej fałszywą fasadę niezachwianej miłości.
Sam widok podstępnej Glorii wywoływał we mnie falę irytacji. Jak mogła tak bezczelnie manipulować i zdradzać męża, udając jednocześnie wierną i kochającą żonę? Brzydziło mnie oglądanie jej zakłamanych poczynań, a moja odraza wobec niej sięgała zenitu.
Zacisnęłam szczęki ze złości.
Cholerna suka!
"Nie wlepiaj w nią tego zabójczego wzroku, Evie. Ludzie zaraz pomyślą, że masz do niej jakąś osobistą vendettę," szepnęła mi do ucha Clara, przerywając moje uporczywe gapienie się. Właśnie patrzyłam z nienawiścią na tę kobietę, która bezwstydnie flirtowała z nieznajomym facetem.
"Nienawidzę jej, Claro!" jęknęłam pod nosem.
– Ja też, ale wiesz, twój tata musiał zaprosić wszystkich swoich kolegów z pracy, więc nie mógł po prostu wykreślić tej jednej suki z listy. – westchnęła. – W każdym razie, ignoruj ją i baw się na imprezie. Wokół jest mnóstwo atrakcyjnych chłopaków. – Jej głos przybrał figlarny ton.
– Nie chcę byle jakiego chłopaka, Clara – zaśmiałam się. – Potrzebuję prawdziwego mężczyzny.
Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia. – Dzięki Bogu, że nie powiedziałaś tego przy tacie. Pewnie uziemiłby cię na kilka dni, zapominając o wszystkich planach weselnych i całej reszcie.
– Tak, tak, jakbym się przejmowała – przewróciłam oczami i ruszyłam w stronę baru ustawionego w rogu.
– Jeden koktajl, proszę. – Barman z uśmiechem zaczął przygotowywać mój drink.
Cóż... był uroczy. Ale mimo wszystko mój wzrok błądził po sali, aż zgodnie z oczekiwaniami zatrzymał się na Jacobie. Jednak tym razem to, co zobaczyłam, sprawiło, że przeszedł mnie nowy, nieprzyjemny dreszcz – Gloria, ta pieprzona suka, teraz jawnie zalecała się do Jacoba, próbując zaciągnąć go do łóżka, oczywiście.
Szczęka mimowolnie mi się zacisnęła, a zęby zaczęły zgrzytać, gdy patrzyłam, jak jej wiedźmowate paznokcie suną w górę i w dół po ramionach Jacoba. Jego rękawy były podwinięte do łokci, co dawało jej łatwy dostęp, a ona wyraźnie za bardzo się starała wyglądać na uwodzicielską albo po prostu pokazać, jak łatwo można ją zaciągnąć do łóżka.
Jacob natomiast wyglądał na dalekiego od zadowolenia. Widziałam jego nerwowy śmiech i mowę ciała, która coraz bardziej oddalała go od jej dotyku, ale ona nie dawała za wygraną, sięgając po niego raz za razem.
Dlaczego w ogóle na to patrzyłam? Był dorosłym facetem, doskonale potrafiącym radzić sobie z kobietami takimi jak ona.
Próbowałam skupić się na drinku, ale po jednym łyku wszystko wydało mi się bez smaku.
Boże, Evelyn! Nie jest twoim mężem, ani chłopakiem! Uspokój się, do cholery!
Wzięłam kolejny łyk, ale wciąż rzucałam spojrzenia pełne jadu w stronę Glorii, która nie przestawała bezwstydnie flirtować. Jacob wyglądał na wyraźnie zirytowanego, choć zachowywał spokój, grzecznie odpowiadając na jej pozbawione sensu pytania.
– Jedno Negroni, proszę – poprosiłam barmana, zamawiając dokładnie ten drink, który był ulubionym Jacoba.
Gdy barman go przygotowywał, rozwiązałam szlafrok, zostawiając go otwartym, ale wciąż zarzuconym na ramiona. W jednej ręce trzymałam niedokończony koktajl, w drugiej Negroni.
Zanim się zorientowałam, szłam już w stronę Jacoba, popychana jakąś niewytłumaczalną siłą. Jego wzrok padł na mnie szybciej, niż się spodziewałam, i zatrzymał się, sunąc po mojej sylwetce. Gloria, wyczuwając, że uwaga Jacoba się od niej odwróciła, podążyła jego spojrzeniem i zauważyła, że idę w ich stronę.
Całkowicie ją ignorując, uśmiechnęłam się do Jacoba i ustawiłam się obok niego, opierając się o bar. – Masz swój ulubiony – powiedziałam, wskazując drinka w mojej dłoni.
Jego brwi uniosły się lekko ze zdziwienia, gdy wziął ode mnie szklankę. Nasze palce musnęły się, przeszywając mnie elektrycznym dreszczem.
– Och, Glorio – zwróciłam się do niej, zauważając dziwny wyraz jej twarzy. – Miło cię poznać. Jak twój mąż? Wszystko w porządku?
Moje starannie wymierzone słowa trafiły w cel, a na jej twarzy zalało się zawstydzenie. Zaczęła się jąkać, zerkając na Jacoba, który wyglądał na zszokowanego tą nową informacją.
– Tak, wszystko dobrze – wydusiła niepewnie. – Przepraszam, pójdę po drinka dla siebie i zaraz wrócę. – Pod lichym pretekstem, żeby ukryć swoje zażenowanie, pospiesznie oddaliła się w stronę baru, przy którym wcześniej stałam, mimo że inny bar był tuż obok.
Gdy Gloria zniknęła, zobaczyłam, jak Jacob wyraźnie się odpręża, ogarnia go ulga... i mnie także.
Odwrócił się do mnie, a w jego zielonych oczach pojawiła się nowa intensywność, która wzburzyła we mnie wir myśli i emocji. W tym momencie ogarnęła mnie fala odwagi, która dodała mi śmiałości do wykonania ryzykownego kroku.
Zanim zdążył coś powiedzieć, pochyliłam się do jego ucha i szepnęłam: – Podziękujesz mi później, Jacob.
Z tymi słowami na ustach odeszłam, kierując się do Clary, rzucając otwarty szlafrok na szezlong, na którym chwilę wcześniej siedział Jacob.
Czułam jego intensywne spojrzenie na sobie przez cały czas, tak intensywne, że aż włosy na karku mi stanęły, ale nie dałam po sobie poznać, jak bardzo mnie to poruszyło.
Dołączyłam do Clary w basenie i kilku innych kobiet, które właśnie rozmawiały o przygotowaniach do ślubu. Chociaż rozmowa była nieciekawa, nie mogłam powstrzymać się od powrotu myślami do przenikliwie zielonych oczu Jacoba Adriano, które zdawały się nie odwracać ode mnie wzroku.
Moje własne spojrzenie powędrowało ku niemu – zobaczyłam, jak powoli podnosi szklankę do ust i bierze łyk, patrząc tylko na mnie, jakby widok mojej osoby był większą rozkoszą niż sam drink.
No pięknie... nie będzie łatwo powstrzymać mnie przed tym, bym znów do niego nie podeszła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Evelyn
"Evelyn, wynoś się natychmiast z basenu... przeziębisz się!" Głos taty rozbrzmiał przy basenie, ale postanowiłam go zignorować i przepłynęłam na drugą stronę, zdeterminowana, by czerpać przyjemność z wody.
"Nie jestem już dzieckiem, tato!" odkrzyknęłam, w moim głosie pobrzmiewał bunt, gdy opierałam się o brzeg basenu. "Idź i odpocznij!"
Przyjęcie skończyło się godzinę temu, a niegdyś tętniący życiem teren przy basenie opustoszał, odsłaniając ogrom rezydencji należącej do taty. To było prawdziwe pałac, mogący pomieścić ponad setkę osób, choć tylu gości nie zaproszono. Ale miałam przeczucie, że dzień ślubu będzie wyjątkiem.
"Evelyn, powiedziałem: wychodź natychmiast!" rozkazał tata, ale znów nie zwróciłam uwagi na jego słowa.
W tej chwili przy basenie zostały już tylko cztery osoby: Clara, która ledwo powstrzymywała śmiech; tata, zdeterminowany, by popsuć mi kąpiel; ja, uparta w swoim postanowieniu; i Jacob, cicho obserwujący to całe widowisko z jednej z miękkich leżanek rozstawionych wokół.
"Dorośnij, tato", nie wiedziałam, czemu tak bardzo lubię działać mu na nerwy, "Pozwól mi się nacieszyć pływaniem."
Jak się spodziewałam, widziałam, jak twarz taty przybiera różne odcienie, i znowu krzyknął: "Co ty właśnie powiedziałaś? Że co masz zrobić, bo ja ci mówię?"
"Dorośnij, tato", powtórzyłam, a Clara wybuchnęła niepohamowanym śmiechem. Nawet Jacob nie mógł ukryć rozbawienia, próbując stłumić śmiech za ręką.
"Evelyn Fernandez, natychmiast wynoś się z tego basenu!" warknął tata,
"Samuel, pozwól jej się pobawić," wtrąciła Clara, stając w mojej obronie, gdy tata i ja mierzyliśmy się wzrokiem w mini konkursie na spojrzenia, "Przed chwilą zaczęła pływać."
Tata nie przestawał mi się przyglądać spode łba. "Ma skłonność do przeziębień, Clara. Nie powinna być taka nieostrożna."
"Tato, woda jest bardzo ciepła. Możesz sprawdzić, jeśli chcesz," wtrąciłam.
Jego groźne spojrzenie zastąpił zamyślony grymas.
Znając mojego tatę, niemal widziałam tę wewnętrzną debatę rozgrywającą się w jego głowie. Albo kontynuowałby tę kłótnię, albo odpuścił.
Była jeszcze szansa, że...
Zanim dokończyłam myśl, zobaczyłam, jak tata przykuca i sprawdza temperaturę wody, zanurzając dłoń w basenie.
Śmiech wyrwał mi się automatycznie, ale tata, jak to on, pozostał niewzruszony. Powoli się podniósł, upewniwszy się, że temperatura wody nie zagraża zdrowiu jego córki.
"Dobrze, masz godzinę, a potem chcę cię z powrotem w rezydencji. Jeśli nie, wyciągnę cię z basenu własnoręcznie." Mówił wciąż surowym tonem, a ja przytaknęłam, starając się nie roześmiać ponownie.
Nadal traktował mnie tak samo jak wtedy, gdy byłam dzieckiem. Najwyraźniej dla mojego taty zawsze pozostanę małą dziewczynką, niezależnie od tego, ile będę miała lat.
"Jacob, Clara i ja spodziewamy się gości, którzy powinni zaraz przybyć. Czy mógłbyś na nią zerkać i dać mi znać, jeśli zacznie kichać albo poczuje się gorzej?" Spojrzał na swojego najlepszego przyjaciela — spodziewałam się, że Jacob się zdziwi albo coś powie, ale ten tylko skinął głową.
Z tym tata opuścił teren, a Clara, przesyłając mi całusa, niedługo potem podążyła za nim, znikając z mojego pola widzenia.
Ledwie odeszli, a atmosfera wokół basenu w dziwny sposób zgęstniała.
Zostaliśmy tylko we dwoje w tej ogromnej przestrzeni, a po gościach nie było jeszcze śladu. Ta część rezydencji wychodząca na basen składała się głównie z pokoi przeznaczonych wyłącznie dla nas. Niektóre wciąż były puste, czekały na przyjazd moich przyjaciół i członków rodziny.
"Potrzebujesz czegoś, Evelyn?" Jacob widocznie zauważył moją nieruchomą sylwetkę i niezmącone spojrzenie wpatrujące się w jego odbicie na wodzie.
"Obawiam się, panie Jacob, że nie będzie pan w stanie pomóc," odparłam, podpływając bliżej krawędzi basenu i zajmując miejsce na zanurzonych niebieskich kafelkach schodków. Ta pozycja pozwalała, by połowa mojego ciała była ponad wodą, a tylko biodra i nogi zanurzone.
Ku mojemu zaskoczeniu, odpowiedział pytaniem: "A dlaczego tak sądzisz, młoda damo?"
W jego tonie pojawiła się subtelna zmiana, niemal niezauważalna, a jednak sprawiała, że po ciele przebiegł mi dreszcz czegoś nowego. Cholera, samo patrzenie na niego, bez możliwości spełnienia moich najdzikszych fantazji właśnie tutaj, przy basenie, było czystą torturą.
"To nie kwestia wiary, to pewność," stwierdziłam, opierając łokcie na schodkach za sobą i odchylając się, rozkoszując się delikatnym muśnięciem promieni słońca na twarzy, gdy zamknęłam oczy.
Nawet z zamkniętymi powiekami czułam, jak wzrok Jacoba śledzi ścieżki kropli wody spływających po mojej skórze.
Oczywiście, celowo odgrywałam przed nim przedstawienie, choć nie do końca potrafiłam pojąć, dlaczego tak bardzo pragnęłam takiej reakcji. Może póki co wystarczało mi samo uczucie jego spojrzenia na mojej skórze.
„Rzeczywiście dorosłaś...” usłyszałam jego głęboki głos, niemal przypominający stłumiony pomruk niespokojnej bestii.
„A ty stałeś się jeszcze przystojniejszy niż kiedyś,” wypaliłam, wciąż unikając bezpośredniego kontaktu wzrokowego, gdy niedbale rozwichrzałam półmokre włosy, by pozbyć się nadmiaru wody.
„Myślałem, że wtedy się mnie bałaś,” jego słowa tym razem przykuły moją uwagę, zmuszając mnie, bym w końcu na niego spojrzała. Diabelsko przystojna twarz, ozdobiona zielonymi oczami i rysami przypominającymi greckiego boga... teraz była zwrócona ku mnie z mieszanką dezorientacji i rozbawienia.
„Miło z twojej strony zakładać, że uciekałam ze strachu,” zaśmiałam się, nie mogąc powstrzymać wesołości, „bo prawdziwa historia była zupełnie inna.”
„A jaka jest ta prawdziwa historia, Evelyn?” zapytał, a sposób, w jaki wypowiedział moje imię, wytrącił mnie z równowagi, myśli poplątały się całkowicie, a serce było o krok od wyskoczenia z piersi. Musiałam powstrzymać się od mimowolnego ściskania ud, próbując stłumić ogień, który jego sam głos rozpalił we mnie, szczególnie w tym jednym wrażliwym miejscu.
Nagłe gorąco wniknęło głęboko w moje ciało.
„Może na razie zostawmy to w tajemnicy, Jacobie?” usłyszałam, jak to mówię, wstając. „W końcu sekrety sprawiają, że wszystko staje się ciekawsze.”
„Wygląda na to, że chowasz sporo sekretów z dzieciństwa, co?” On także wstał, a w prawej ręce trzymał szlafrok, który zostawiłam na leżaku przed wejściem do basenu.
„Niestety, tylko ty widziałeś we mnie dziecko, bo doskonale pamiętam, jak angażowałam się w rzeczy wykraczające poza dziecięcy świat,” westchnęłam, kręcąc głową i podeszłam do niego. Jego oczy śledziły każdy mój ruch z niezmienną uwagą, gdy stanęłam naprzeciwko niego.
Jego spojrzenie utkwiło w moim, a ja przez moment je wytrzymałam, zanim wyciągnęłam do niego rękę. „Czy mógłbyś oddać mi mój szlafrok?”
Na jego twarzy pojawił się półuśmiech, białe zęby zabłysły, gdy zaśmiał się cicho i podał mi szlafrok. „Jesteś zupełnie inna, Evelyn.”
„Dziękuję za komplement, Jacobie,” uśmiechnęłam się i wsunęłam w szlafrok. Jednak gdy próbowałam go zawiązać, odkryłam, że brakuje paska.
Na moim czole pojawiła się zmarszczka zdezorientowania, gdy na niego spojrzałam. „Zabrałeś pasek?”
W jego oczach zatańczyło rozbawienie, a śmiech wyrwał mu się z ust, gdy pochylił się, a jego ciepły oddech musnął mój brzuch, wywołując mimowolny wdech.
Gdy się wyprostował, zobaczyłam biały pasek delikatnie trzymany w jego dłoni. „Musiał ci wypaść, kiedy zakładałaś szlafrok,” wyjaśnił, podając mi pasek. Moje usta ułożyły się w „O” z zaskoczenia.
Zanim zdążyłam zebrać myśli lub znaleźć słowa na odpowiedź, Jacob pochylił się bliżej, otaczając mnie swoją obecnością. Sprawnie owinął pasek wokół mnie, przeciągając końce przez szlufki i zawiązując go z przodu na moim brzuchu.
Moje serce przyspieszyło, a oddech stał się cięższy, gdy zapach jego perfum zawładnął moimi zmysłami.
Jego ciepłe palce musnęły moją chłodną skórę, kiedy powoli wiązał pasek, nie odrywając ode mnie wzroku.
„Bądź ostrożna, dziewczynko, bo przekonanie, że sekret może pozostać nieujawniony, może być złudne. Może... to coś, co ktoś odkrył już dawno temu,” wyszeptał, a delikatnym gestem odgarnął kilka pasm moich włosów za ucho, wywołując dreszcz na całym ciele.
O cholera! On naprawdę to powiedział, no nie, naprawdę powiedział!
Na tych pełnych ustach, w które tak bardzo chciałam się wgryźć, pojawił się diabelski uśmiech.
Stałam tam oniemiała, jego słowa na chwilę odebrały mi zdolność składania spójnych myśli. Mogłam tylko patrzeć na niego, oszołomiona i oczarowana.
„Idź do swojego pokoju, kochanie,” lekko musnął mój policzek grzbietem palców, przez co ciepło rozlało się po moich żyłach, a nierzeczywista potrzeba narastała, „przeziębisz się.”
Zebrałam się na odwagę, by zadać pytanie, które paliło mnie od środka, gdy patrzyłam, jak zaczyna odchodzić, „O jaki sekret ci chodzi, Jacobie?”
Zatrzymał się w pół kroku, odwrócił się do mnie. Ten sam błysk zabłysnął w jego zielonych oczach, wywołując falę napięcia w moim wnętrzu.
„O ten sekret, o którym sądzisz, że go nie znam,” odpowiedział z uśmiechem, a jego słowa zawisły w powietrzu jak kusząca obietnica. Z tym tajemniczym uśmiechem na ustach odszedł, zostawiając mnie samą przy basenie, z kompletnym zamętem w głowie.
Cholerny Diabeł!
Sądziłam, że Jacob nie był świadomy mojej intensywnej fascynacji nim.
Cóż, myślałam, że Jacob nie ma pojęcia o mojej obsesji na jego punkcie, ale dziś zburzył to przekonanie, ujawniając, że prawdopodobnie wie znacznie więcej, niż kiedykolwiek przypuszczałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Evelyn
Obecnie siedziałam w pokoju taty i Clary, otoczona górą ubrań na jego łóżku. Były to prezenty, które kupił dla swoich przyjaciół i krewnych przybywających na uroczystość, a teraz, po posegregowaniu i spakowaniu prezentów dla wszystkich, zostały dwie identyczne koszule w różnych rozmiarach, przeznaczone dla najlepszego przyjaciela taty.
Dla tego samego człowieka, którego słowa z poprzedniego dnia wciąż odbijały się echem w mojej głowie.
"Dlaczego jest jedna koszula za dużo?" zapytałam, odkładając magazyn, który przeglądałam, na stojący obok stolik.
"Och, kupiłem dwa różne rozmiary dla Jacoba, bo nie byłem pewien, jak bardzo mógł się rozbudować," zaśmiał się tata, podchodząc bliżej i siadając na łóżku. "Naprawdę zbudował się na olbrzyma."
Nie mogłam się jednak zgodzić z określeniem, że sylwetka Jacoba przypominała olbrzyma. W rzeczywistości jego postura była o wiele subtelniejsza i bardziej fascynująca. Wyróżniała ją niezwykła harmonia.
Nawet jeśli mięśnie skrywały się pod ubraniem, łatwo było dostrzec pod spodem doskonałą męską figurę.
"Oba rozmiary nie różnią się zbytnio. Myślę, że któryś z nich będzie pasował," powiedziała Clara, oglądając koszule.
"Muszę, żeby Jacob przymierzył te koszule i sprawdził, czy pasują," jęknął tata, rozciągając ramiona, próbując ulżyć kręgosłupowi po chodzeniu po sklepach. "Kręgosłup mnie dobija."
"Hej, Evelyn, może ty pójdziesz i poprosisz Jacoba, żeby je przymierzył? Przez cały dzień nie kiwnęłaś palcem," zaproponował tata, kierując na mnie spojrzenie. Zmarszczyłam brwi na końcu jego zdania.
Zawsze miał o mnie opinię leniwej, i choć nie byłam pewna, czy to do końca prawda, teraz nie zamierzałam się wycofać. Nie ma mowy!
"Może mógłbyś mnie po prostu poprosić, zamiast nazywać leniwą, jak sądzisz, tato?"
"Ale jesteś leniwa, to powszechnie znany fakt," zaśmiał się tata, wywołując u mnie grymas niezadowolenia.
"Nie wiedziałam, że masz osobistą vendettę przeciwko temu, żebym cieszyła się odrobiną odpoczynku," mruknęłam, irytacja narastała, gdy jemu nie przestawało być wesoło.
"Daj jej spokój, Samuel," wtrąciła Clara, próbując powstrzymać własny śmiech. "Jeśli postanowi się na ciebie obrazić i cię ignorować choćby jeden dzień, to ty będziesz błąkał się jak zagubiona dusza."
Twarz taty zmieniła się na tę uwagę, zauważyłam, że odchrząknął, jakby sama myśl sprawiła mu kłopot.
"Nie wierzę, że znów to robię po tak długim czasie, a tata tylko upewnia się, że znowu się tego podejmę," zauważyłam, krzyżując ramiona na piersi. Na moich ustach pojawił się uśmiech, bo wiedziałam, że mój plan zadziała.
Na chwilę tata zamilkł, jakby zastanawiał się, czy dalej mnie drażnić, czy odpuścić.
Najwyraźniej podjął decyzję szybciej, niż się spodziewałam.
"Dobrze, przepraszam," westchnął tata, poddając się. "Teraz proszę...pójdziesz i dasz te koszule Jacobowi?"
Chciałam odmówić, powiedzieć nie, ale...
Jak mogłabym odmówić widoku pięknej twarzy Jacoba?
Może inni by mogli, ale Evelyn Fernandez na pewno nie, nawet w najśmielszych snach.
"Dobrze, dawaj," przewróciłam oczami, udając niezadowolenie. Prawdziwe podekscytowanie skrzętnie ukryłam.
Wzięłam torbę z rąk taty i ruszyłam z pokoju, przechodząc długim korytarzem, aż doszłam do pokoju wyznaczonego dla Jacoba Adriano.
Sama myśl o pójściu do jego pokoju wywołała w mojej głowie mnóstwo nieprzyzwoitych wyobrażeń. Cóż, pomysły, które podsuwała mi wyobraźnia, wcale nie były takie złe, wręcz były nawet...
Evelyn, ogarnij się, dziewico!
Odgoniłam te myśli i wyrwałam się z marzeń na jawie, zanim w końcu zapukałam do drzwi, ale nie było żadnej odpowiedzi.
Zapukałam ponownie, robiąc się nieco niecierpliwa, ale nadal nie było odpowiedzi z drugiej strony. Drzwi również nie były zamknięte.
Co on robił?
Drzwi też nie były zamknięte.
Niecierpliwość mieszała się ze sceptycyzmem i zaczęłam się zastanawiać, czy powinnam zajrzeć do środka, czy nie. To nie tak, że moje intencje były całkiem nieczyste. A może jednak były...Cholera, sama nie wiedziałam!
"Jacob?" zawołałam, stukając jeszcze raz w jego drzwi, ale wciąż nie było od niego odpowiedzi.
Nie było go w pokoju?
Moja cierpliwość była na wyczerpaniu, za to ciekawość zupełnie odwrotnie. I w chwili impulsu postanowiłam zrobić to, co wydawało się najbardziej logiczne – tak, każdy mógłby to przewidzieć. Ostrożnie uchyliłam drzwi i zajrzałam do środka.
To było dziwne – w pokoju nie było nikogo.
Powinnam wejść?
To zupełnie nie w porządku, ale hej, to w końcu posiadłość mojego ojca. Nie obchodzi mnie, co wypada, a co nie. Poza tym mam mnóstwo wymówek na wypadek, gdyby ktoś – zwłaszcza Jacob – przyłapał mnie w jego pokoju.
Nie zastanawiając się dłużej, otworzyłam drzwi szerzej i ostrożnie weszłam do środka, rozglądając się po pokoju w poszukiwaniu jakichkolwiek śladów jego obecności.
Ku mojemu zaskoczeniu, Jacoba nie było, ale na łóżku leżały spodnie i zwykły czarny T-shirt.
'Czy on jest w...'
Zanim zdążyłam dokończyć myśl, drzwi do łazienki zaskrzypiały, przerywając ciszę, a głos Jacoba przeszył powietrze:
"Evelyn?"
Zadrżałam zaskoczona i odwróciłam się w jego stronę, ale cholera...
Widok, który ujrzałam, sprawił, że miałam ochotę żałować, że spojrzałam.
Krople wody spływały po jego wyrzeźbionym ciele, podkreślając twarde jak skała mięśnie brzucha. Wilgotne kosmyki włosów opadały z gracją na jego twarz, dodając mu aury tajemniczości. A najbardziej intrygującą częścią tego obrazu Jacoba stojącego przede mną było to, że stał dokładnie tak jak w moich snach, z ręcznikiem niebezpiecznie nisko zawieszonym na biodrach. Kurwa!
A ten tatuaż... Boże! Nie wiedziałam, czy zaraz zemdleję, czy po prostu zatracę się w tej chwili.
Nigdy w całym swoim życiu nie wyobrażałam sobie, że świeżo wykąpany Jacob może wyglądać aż tak apetycznie.
"Co ty tu robisz?" zapytał, a na jego twarzy zarysowała się czysta dezorientacja, chociaż nie mogłam się powstrzymać od zauważenia subtelnej nuty czegoś więcej, gdy jego język wysunął się, by polizać dolną wargę.
Moje myśli pogrążyły się w chaosie, a mózg, jak na złość, postanowił wziąć urlop w najbardziej kluczowym momencie.
"Uh, j-ja..." Skoncentrowanie się na czymkolwiek innym, gdy stał przede mną półnagi, w całej swojej okazałości, było niemal niemożliwe.
"Przyniosłam ci te koszule." W końcu wyrzuciłam z siebie.
"Koszule?" Jego wzrok powędrował na torby w mojej ręce i w jego oczach pojawiło się zrozumienie.
"Właściwie mój tata kupił pasujące koszule dla wszystkich swoich przyjaciół i rodziny na jutrzejszą imprezę," wyjaśniłam. "Nie był pewien twojego rozmiaru, więc wziął dwie różne."
Zaśmiał się. "Twój tata i jego dziwaczne nawyki. Nawet na moje urodziny zawsze przynosił dwa rozmiary, na wypadek gdyby jeden nie pasował."
"Wiem," odpowiedziałam, tym razem śmiejąc się cicho. "Nigdy nie potrafił wybrać ci odpowiedniego prezentu. To zawsze ja musiałam się nagłowić, żeby pomóc mu wybrać coś odpowiedniego."
"Więc to ty stałaś za tymi wszystkimi prezentami?" zapytał.
"Tak, inaczej twój najlepszy przyjaciel nigdy nie dałby ci trafionego prezentu na urodziny. Zawsze się zastanawiałam, czy któryś z tych prezentów, które dla ciebie wybierałam, naprawdę ci się podobał, i jeśli tak, to który był twoim ulubionym..." Zaśmiałam się. Ale gdy nasze oczy się spotkały, a cisza wypełniła pokój, napięcie zaczęło narastać, więc nie mogąc się powstrzymać, wystrzeliłam kolejne zdanie.
"Um... mógłbyś sprawdzić, czy któraś z tych koszul na ciebie pasuje?"
Coś w jego spojrzeniu znów poruszyło we mnie uczucia, których nie powinnam była dopuszczać.
"Pewnie," odpowiedział, chwytając zapasowy ręcznik z góry szafy i wycierając nim krople wody spływające po ciele.
Jego wzrok pozostał utkwiony we mnie, jakby zahipnotyzowany.
"Dawaj, podaj je," powiedział, odbierając mi torby i kładąc je na łóżku, zanim wyciągnął jedną z koszul.
Cóż... zdecydowanie nie spodziewałam się, że przymierzy je od razu przy mnie.
Ale czy narzekałam? Ani trochę.
Próbował wsunąć ręce w rękawy, ale materiał zaciął się na jego bicepsach. Mimo wszystkich przesadzonych opowieści mojego taty o jego rozmiarze, jego mięśnie nigdy nie były naprawdę gigantyczne. W skali od jeden do dziesięciu, każdy bez wahania dałby mu jedenaście za perfekcję.
Był bezbłędny, podobnie jak jego ciało, ale ten rozmiar koszuli? Hell no!
Miałam ochotę wrócić i zapytać tatę, czy był pijany, gdy wybierał ten rozmiar dla dorosłego faceta.
"Samuel nigdy się nie zmieni," jego męski śmiech sprawił, że dostałam gęsiej skórki.
"To nie wejdzie, może druga będzie lepsza," wymamrotał, próbując wydostać ręce z rękawów. Lekka wilgotność skóry jeszcze bardziej utrudniała odklejenie materiału.
"Cholera!" mruknął pod nosem, próbując zdjąć koszulę.
"Pozwól, pomogę ci," wypaliłam, zanim w ogóle to przemyślałam. Podeszłam bliżej i złapałam za plisę koszuli, delikatnie pociągając krawędzie. Ale w tej samej chwili zorientowałam się, jak głupia to była decyzja.
Niechcący podeszłam zbyt blisko... tak blisko, że czułam ciepło jego oddechu i żar bijący od jego skóry.
Starałam się zachować kamienną twarz, gdy zaczęłam zdejmować z niego koszulę, ale moje palce niechcący musnęły jego skórę, co sprawiło, że wstrzymałam oddech.
Spokojnie, Evelyn!
Pracowałam szybko, delikatnie odklejając materiał, unikając przy tym dalszego dotyku skóry.
"Proszę, spróbuj tę," powiedziałam, podnosząc drugą koszulę i podając mu ją. Celowo unikałam jego wzroku, by zachować resztki godności.
"Okej," odpowiedział, biorąc ode mnie koszulę. Gdy ją założył, nawet bez zapinania guzików nie dało się nie zauważyć, jak idealnie na niego pasuje.
"No to ta," stwierdziłam, zdobywając się w końcu na odwagę, by na niego spojrzeć. "Możesz ją założyć na jutrzejszą imprezę."
"Chyba tak."
"Powinnam już iść. Do zobaczenia, Jacob," powiedziałam, niemal z ulgą wzdychając, gdy ruszyłam w stronę wyjścia. Jednak jego głos zatrzymał mnie w pół kroku.
"Evelyn..."
Stanęłam jak wryta i na moment wstrzymałam oddech. Odwróciłam się, widząc jak podchodzi bliżej.
"Ten zegarek na zamówienie z moimi inicjałami," pochylił się, szeptem mówiąc mi do ucha. Jego policzek musnął mój, wywołując dreszcz. "Ten był idealny."
Zajęło mi kilka sekund, zanim zorientowałam się, że mówi o prezentach.
Gdy odsunął się lekko, by spojrzeć mi w oczy, całe powietrze z moich płuc jakby zniknęło w chwili, gdy nasze spojrzenia się spotkały.
"Dzięki, że wkładałaś tyle wysiłku w wybór tych prezentów dla mnie," powiedział, z lekkim uśmiechem na ustach. Potem delikatnie odgarnął kosmyk moich włosów za ucho.
O. MÓJ. BOŻE
Jedno dotknięcie sprawiło, że całe moje ciało zapłonęło.
"N-Nie ma za co," udało mi się wydukać, cała czerwona ze wstydu. Bez zwłoki odwróciłam się na pięcie i czym prędzej wybiegłam z pokoju.
No cóż, mogłabym przysiąc, że słyszałam jego śmiech, gdy wychodziłam, cała rozpalona i zarumieniona jak burak.
Przesuń w górę, aby kontynuować