POV Zary
"Co do cholery, tato?"
Nie drgnął. Nawet nie oderwał wzroku od spinek do mankietów. Na podjeździe stał srebrny Range Rover, z którego wysiadały dwie obce osoby, a mój ojciec poprawiał spinki do mankietów, jakby przed chwilą nie wysadził mojego życia w powietrze przez wiadomość tekstową.
Dwadzieścia minut wcześniej dostałam od niego SMS-a. Wracam do domu z Sage i jej córką. Będą u nas mieszkać. Bez telefonu, bez wyjaśnień. Po prostu powiadomienie.
Jak zwykle, nawet nie zasługuję na porządne uprzedzenie.
Przez okno widziałam je — blondynkę w czarnej sukience, wycierającą oczy chusteczką, i dziewczynę w moim wieku w podartych dżinsach i niedbałym koczku.
Nawet nie patrzyła na dom. Jej głowa już była zwrócona w stronę moich stajni.
Nie waż się patrzeć na moje stajnie jakby były twoje.
"Język, Zaro."
"Ożeniłeś się?" Mój głos mi zadrżał i znienawidziłam się za to. "I nawet mi nie powiedziałeś?"
"Spotykamy się z Sage od kilku miesięcy. Niedawno straciła męża — zrobiliśmy małą ceremonię, z szacunku dla jej żałoby."
Z szacunku dla jej żałoby. Ale nie dla własnej córki, która dowiedziała się o wszystkim 20 minut temu przez SMS-a.
"Jej córka jeździ ujeżdżenie," dodał, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie. "Maxine. Ma osiemnaście lat, tyle co ty. Kandydatka na Mistrza Sportu."
Ziemia usunęła mi się spod nóg. Kolejna amazonka. W mojej stajni.
Pod dachem mojego ojca, gdzie każde moje zwycięstwo wisiało w ramce na korytarzu i nadal nie wystarczało, żeby usłyszeć jestem z ciebie dumny bez doczepionego na końcu ale .
Tylko nie mów mi, że przez nią będę musiała jeszcze bardziej się starać, żeby zdobyć uznanie ojca.
Drzwi wejściowe się otworzyły. Sage weszła, ściskając torebkę obiema rękami, wyglądała jak ktoś, komu kazano się uśmiechać na pogrzebie.
Potem weszła dziewczyna, rzuciła okiem na sufit i zagwizdała tak głośno, że echo odbiło się od ścian mojego holu.
"To miejsce jest niesamowite ." Obróciła się powoli dookoła. "Mamo, widzisz to? Tu jest prawdziwy żyrandol."
Żyrandol. Szaleje z zachwytu nad żyrandolem.
Mam na górze olimpijski brązowy medal, obok którego ojciec codziennie przechodzi nie rzucając nawet okiem — ale oczywiście, wszyscy ekscytujmy się lampą.
"Zara. To jest Sage. Twoja macocha. A to Maxine."
Maxine wyciągnęła rękę. Cały wyprost ramienia, szeroki uśmiech, wszystko jak należy. "Cześć! Mów mi Max. Wszyscy tak mówią."
Machnęła w powietrzu między nami, chociaż nawet się nie ruszyłam. "Twój tata mówi, że też jeździsz, co jest super, bo dosłownie nikogo tu nie znam i—"
"Wiem kim jesteś." Skrzyżowałam ramiona, bo jeśli bym tego nie zrobiła, moje ręce zrobiłyby coś, czego bym żałowała. "Czwarte miejsce na mistrzostwach kraju. Spadłaś na szóste po programie dowolnym, bo straciłaś koncentrację w ostatniej minucie."
Uśmiech nie zniknął z jej twarzy, ale coś się zmieniło w jej oczach. Dobrze. Przynajmniej nie jest kompletnie nieświadoma.
"Wow. Naprawdę odrobiłaś lekcje."
"Nie. Po prostu łatwo cię znaleźć."
Za mną Sage wydała z siebie cichy dźwięk — pół westchnienie, pół chrząknięcie. Dłoń ojca spoczęła na moim ramieniu, krótko i stanowczo, w ten sposób, który bez słów oznaczał zajmę się tobą później .
"Wystarczy." Jego głos był spokojny, ale uścisk na sekundę się wzmocnił zanim puścił. "Zaro, pokaż Maxine posiadłość. Potrzebuje stajni. Do Harrington Classic zostało osiem tygodni, a ona jest w tyle."
Harrington Classic. Mój eliminator. Ten, wokół którego budowałam cały sezon.
A on powiedział to tak, jakby teraz należał do niej, jakby już zdecydował, że zasługuje na szansę na coś, o co walczyłam przez cały czas.
"Z przyjemnością." Uśmiechnęłam się do Maxine. Nawet nie otarło się to o moje oczy.
Podskoczyła na piętach. "To będzie świetne. Już to czuję."
Nie masz pojęcia, w co się właśnie wpakowałaś.
Przeszłam przez tylne drzwi w stronę stajni. Szła równo ze mną — krok w krok, co irytowało mnie bardziej, niż powinno, bo celowo szłam szybko.
"Od kiedy jeździsz?"
"Odkąd umiem chodzić," rzuciłam i na tym skończyłam.
"Ja zaczęłam w wieku siedmiu lat. Tata wykupił mi lekcję na urodziny i popłakałam się, kiedy próbował mnie zabrać do domu." Zaśmiała się — jasno, głośno i ciepło, aż prawie bolało jej słuchać. "Więc po prostu zaczął mnie tam przywozić regularnie."
Nie odpowiedziałam. Wypełniła ciszę sama — nie znosiła spokojnej chwili, musiała ją zapełnić słowami, ciepłem i energią golden retrievera, która sprawiała, że miałam ochotę krzyczeć.
"Zmarł w zeszłym roku." Jej głos przycichł. "Zawał serca — miał tylko czterdzieści sześć lat."
Jej dłoń powędrowała do naszyjnika schowanego pod koszulką, szybkim, ledwo widocznym ruchem, jakby się upewniała, że wciąż tam jest.
Tylko skinęłam głową i nie zwolniłam kroku. Spędziłam dwadzieścia lat próbując zasłużyć na choć jedno ciepłe spojrzenie ojca, który żył i stał dziesięć stóp ode mnie. Nie wiedziałam, czego ona ode mnie chce.
Otworzyłam drzwi stajni. Zapach uderzył nas — siano, skóra i cichy oddech dwunastu koni. Moje terytorium. Jedyna przestrzeń na tej posiadłości, która była naprawdę, całkowicie moja.
Maxine weszła i znieruchomiała. Cała jej niespokojna energia po prostu zgasła. Sięgnęła do najbliższego boksu i prawie się uśmiechnęłam sama do siebie.
Proszę bardzo. Dotknij Rembrandta. Gryzie każdego stajennego, który się do niego zbliży. To będzie przezabawne.
Już wyobrażałam sobie, jak piszczy i cofa się do tyłu, gdy Rembrandt wyciągnął szyję i wsadził nos w jej dłoń. Delikatny jak nigdy, jakby czekał na nią cały dzień.
Jesteś zdrajcą, Rembrandt.
Mój uśmiech zgasł, gdy wyszeptała: "Cześć, piękny" — jej głos był zupełnie inny, cichy, miękki i ostrożny. "No popatrz na siebie."
Wtulił się w jej dłoń, jakby znali się od lat. Na tego konia pracowałam trzy miesiące.
Ona weszła i dostała to za nic. To samo ściskające uczucie, które pojawiało się za każdym razem, gdy ojciec chwalił kogoś innego, gdy stałam obok, podpełzło mi pod żebra.
"Nie dotykaj koni bez pozwolenia."
Odwróciła się, szczerze zdezorientowana. "Przepraszam. Po prostu — sam do mnie podszedł."
"To nie twoje."
"Zara!" Głos z siodlarni — jedyna osoba na tej posiadłości, która była po mojej stronie odkąd miałam szesnaście lat.
Ashton, mój trener, wyszedł wycierając ręce w szmatkę. Najpierw zobaczył mnie — zawsze tak było. To było nasze. Przed każdą sesją, każdym konkursem, najpierw szukał wzrokiem mnie.
Potem jego spojrzenie przesunęło się na Maxine i coś się w nim zmieniło.
Nie. Nawet nie próbuj.
"Musi być pani nową zawodniczką." Wyciągnął rękę. "Ashton Howard. Tutaj trenuję."
Uścisnęła jego dłoń i cała aż poczerwieniała. "Max. Cześć. Dosłownie właśnie tu przyjechałam."
"Szczęściara." Uśmiechnął się — i to był ten uśmiech. Ten, na który pracowałam cztery lata porannych treningów i bezbłędnych przejazdów.
Ten, który znaczył jesteś warta mojego czasu .
"Widziałem twoje starty na mistrzostwach. Musisz popracować nad piaffem, ale twój passage ma duży potencjał. Powinniśmy ułożyć plan."
"Serio?" Jej głos podskoczył o oktawę. "To byłoby — tak. Oczywiście."
Patrzyła na niego, jakby podarował jej świat. On patrzył na nią, jakby znalazł coś wyjątkowego.
Jestem tutaj. Stoję tuż obok.
Zapytał o jej półprzejście. Zamachała rękami, potrąciła wiadro, zaśmiała się z siebie. On śmiał się razem z nią — tym łatwym śmiechem, który pojawiał się tylko, gdy ktoś go zachwycił. Kiedyś tylko ja go słyszałam.
Cofnęłam się i żadne z nich tego nie zauważyło. Wysunęłam się na zewnątrz i chwyciłam płot padoku, aż drewno wgryzło mi się w dłonie.
Czterdzieści pięć minut — tyle wystarczyło. Uwaga ojca, zainteresowanie trenera, zaufanie mojego konia, wszystko oddane bez tego, żeby ona na to zapracowała choć przez sekundę.
Całe życie musiałam na wszystko zasługiwać. Każdy medal, każdy wynik, każde spojrzenie ojca — opłacone godzinami, potem i kręgosłupem, który codziennie rano krzyczał z bólu.
A ona po prostu weszła z uśmiechem, jakby świat był jej winien powitalne przyjęcie.
Miłego zwiedzania, Maxine. To ostatnia uprzejmość, jakiej ode mnie doświadczysz.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Maxine
Co za arogancka, wyniosła, lodowato zimna suka.
To przemykało mi przez głowę, kiedy z największym uśmiechem, na jaki było mnie stać, podążałam za Zarą w stronę stajni.
Rzuciła mi w twarz moim wynikiem z krajowych zawodów jak bronią, spojrzała na mnie tak, jakbym była brudem na jej drogocennej podłodze, a teraz była trzy kroki przede mną, zachowując się tak, jakbym nie była jej warta.
Przekaz był jasny: powinnam być wdzięczna, że pozwala mi oddychać tym samym powietrzem.
Chciałam złapać ją za ten idealny kucyk i zapytać, za kogo się, do cholery, uważa.
Zamiast tego dalej się uśmiechałam, bo nie mogłam tego zepsuć. Nie tym razem.
Po śmierci taty przestałam jeść na tydzień. Przestałam mówić. Przestałam chodzić do stajni.
Ale prawdziwy problem nie tkwił we mnie — to była moja mama. Znalazłam ją na podłodze w łazience o trzeciej nad ranem, kilka dni po pogrzebie. Nie płakała, po prostu siedziała tam, wpatrzona w kafelki, jakby zapomniała, jak się wstaje.
Powiedziała, że sobie poradzi. Nie poradziła. Przez jakieś dwa miesiące byłam sama w cichym domu z kobietą, która zapominała kupić jedzenie i czasem zapominała, że w ogóle tam jestem.
Potem poznała Bena. I nagle znów miała powód, by się ubrać, by się uśmiechnąć, by pomalować usta przed wyjściem z domu.
Kiedy powiedziała mi, że się przeprowadzamy na jego ranczo, ujęła moją twarz w obie dłonie i powiedziała: „To nasz nowy początek, kochanie. Proszę — spróbuj sprawić, by się udało. Dla mnie.”
Straciła już wystarczająco dużo. Jeśli to się rozpadnie — jeśli zacznę się kłócić z córką Bena, jeśli dam komukolwiek powód, żeby nas wyrzucić — mama wróci do tamtego pustego domu i tamtej łazienkowej podłogi.
Nie mogłam na to pozwolić.
Plan był prosty. Być ciepłą, być zabawną, być tak nieustannie miłą, żeby nikt nie znalazł powodu, by nas odesłać. Uśmiechać się tak szeroko, że w końcu ludzie zaczną się uśmiechać w odpowiedzi.
Ale Zara Walsh nie odpowiadała uśmiechem.
Szła przede mną trzy kroki na żwirowej ścieżce z tą niedorzeczną postawą — prosty kręgosłup, podniesiona broda, każdy mięsień jej ciała wiedział dokładnie, gdzie powinien być.
Nawet sposób, w jaki szła, wyglądał jak ujeżdżenie.
Podbiegłam, żeby ją dogonić. „To miejsce jest niesamowite. Ile tu jest akrów?”
„Sześćdziesiąt.”
„Sześćdziesiąt, wow.” Spojrzałam poza padoki w stronę linii drzew. Słońce było nisko i wszystko otulał złoty, ciepły blask. Taki rodzaj światła, dla którego tata zatrzymywał samochód, żeby zrobić zdjęcie telefonem. Serce mi ścisnęło na samą myśl.
„Mój tata by to miejsce pokochał.”
Zara nie odpowiedziała. Nie zwolniła. Nawet nie odwróciła głowy. Jakbym w ogóle nic nie powiedziała.
Dobra. Inny sposób.
„Więc Classic Harrington — też startujesz? Może mogłybyśmy czasem potrenować razem. Wiem, że jesteś o wiele bardziej zaawansowana ode mnie, ale—”
„To byłoby dziwne.” Nadal na mnie nie spojrzała. „Nie trenuję z amatorami.”
Przełknęłam to i uśmiechnęłam się mimo wszystko. „Słusznie. Ale jeśli kiedykolwiek zmienisz zdanie—”
„Nie zmienię.”
Minęłyśmy drugi padok, gdzie dwa ciemne konie pasły się obok siebie. Chciałam się zatrzymać i wszystko obejrzeć — to miejsce było najpiękniejsze, jakie kiedykolwiek widziałam — ale Zara przechodziła przez nie jak przez tapetę.
„Mogę cię o coś zapytać?”
„I tak to zrobisz.”
„Jaki jest Ashton jako trener? Wydaje się naprawdę—”
„O mój Boże, przestań.” Odwróciła się tak szybko, że prawie na nią wpadłam. Zacisnęła szczękę, nozdrza rozszerzone, a jej jasne zielone oczy przeszywały mnie na wylot, jakbym była ze szkła.
„Przestań zadawać mi pytania. Przestań próbować się ze mną zaprzyjaźnić. Przestań udawać, że będziemy sobie zaplatały warkocze.”
Otworzyłam usta, ale jeszcze nie skończyła.
„Jeśli myślisz, że zostaniesz tu długo, szykuj się na rozczarowanie.” Głos jej drżał, ale nie ze strachu. „Mój ojciec miał już pięć żon. Pięć. Niedługo zorientuje się, że nie potrzebuje twojej matki, i znów będziesz pakować walizkę.”
Uśmiech znikł mi z twarzy zanim zdążyłam się powstrzymać. Przez chwilę po prostu stałam, osłupiała, jakby rzeczywiście mnie uderzyła. „To naprawdę okrutne, co mówisz.”
„To szczera prawda.” Przechyliła głowę, jakby z ciekawością. „Powinnaś mi dziękować. Nikt inny ci tu tego nie powie.”
Bądź miła. Obiecałaś mamie. Jeśli się z tą dziewczyną pokłócisz, stracisz wszystko — ranczo, konie, szansę na Harrington. A mama wróci na łazienkową podłogę.
„Twoja mama wydaje się sympatyczna, tak przy okazji.” Głos Zary złagodniał, niemal brzmiał swobodnie, co tylko pogarszało sprawę. „Bardzo… uległa. Jestem pewna, że z poprzednim mężczyzną też była uległa. Niektóre kobiety po prostu muszą się na kimś oprzeć.”
Zacisnęło mi gardło. „Nie mów o mojej mamie.”
„Dlaczego nie? Wyszła za mąż za obcego faceta trzy miesiące po pochowaniu twojego ojca. To nie jest żałoba, to—”
„Przestań.”
„—desperacja.”
Coś pękło. Lina grzecznej dziewczyny, której kurczowo się trzymałam, zerwała się zupełnie.
„Przynajmniej moja mama potrafi kogoś kochać.” Mój głos zabrzmiał nisko i twardo, zupełnie nie jak ja.
Pomyślałam o holu — o tym, jak jej ojciec jej nie dotknął, nie spojrzał na nią, nie powiedział ani jednego ciepłego słowa. „Przynajmniej miałam rodzica, który chciał być ze mną w jednym pokoju.”
Twarz Zary całkowicie się zmieniła. Lód pękł i przez ułamek sekundy zobaczyłam pod nim coś surowego — coś młodego, zaskoczonego i przerażonego — zanim znów szczelnie się zamknęła.
Poruszyła się tak szybko, że zorientowałam się dopiero, gdy moje plecy uderzyły o drewnianą belkę. Jej dłoń znalazła się na moim gardle, nie zaciskając, tylko naciskając, przygniatając mnie do słupa jak konia cofającego się do boksu.
Jej twarz była tuż przy mojej i czułam jej zapach — pot i coś czystego, drogie mydło lub balsam. Jej oczy były utkwione we mnie i nie były już zimne.
Płonęły.
Mózg mi się zaciął. Bo kiedy dziewczyna taka jak Zara Walsh kładzie ci rękę na gardle i przyciska do ściany, twoje ciało nie walczy i nie krzyczy. Robi się ciepło.
Co się, do cholery, ze mną dzieje.
„Chcesz wiedzieć, jak wygląda twoja przyszłość?” Jej głos był niski i opanowany, prawie szept. Czułam jej oddech na ustach.
„Jesteś nikim. Spędzisz tu kilka miesięcy, jeżdżąc na koniach mojego ojca, marząc o mistrzostwie, do którego nie jesteś gotowa.”
Próbowałam coś powiedzieć, ale nic nie wyszło.
„Obserwowałam cię w tej stajni.” Jej kciuk przesunął się po moim pulsującym miejscu. Serce waliło mi tak mocno, że musiała to czuć.
„Nie mogłaś ustać w miejscu przez trzydzieści sekund. Dotknęłaś trzech różnych rzeczy, zanim ktoś się do ciebie odezwał. Wiercisz się, gadasz bez przerwy, tracisz wątek w połowie zdania.” Pochyliła się bliżej.
„Ujeżdżenie to kontrola. Ty jej nie masz.”
Oczy szczypały mnie od łez. Miała rację — miała rację we wszystkim. Chciałam ją odepchnąć, ale nie mogłam się ruszyć, a jej dłoń na mojej szyi była ciepła, i to był najbardziej dezorientujący moment w moim życiu.
„Więc oto moja rada.” Puściła mnie i cofnęła się, wygładzając marynarkę jakby nic się nie stało. „Zapomnij o mistrzostwach. Ciesz się stajniami, widokiem, porób ładne zdjęcia dla znajomych z domu i odwal się.”
Odwróciła się i ruszyła w stronę drzwi, nie rzucając ani jednego spojrzenia w tył.
„Miłych wakacji, Maxine.”
Drzwi od stajni zamknęły się za nią.
Wciąż przyciskałam się do belki, z pulsującym gardłem w miejscu, gdzie była jej dłoń, i nogami, które ledwo mnie trzymały. Po policzku spłynęła mi łza i szybko ją starłam.
Myliła się. Musiała się mylić. Nie byłam nikim — byłam tu, bo pracowałam na to od siódmego roku życia, od kiedy tata posadził mnie na koniu i nie chciałam już nigdy zsiąść.
Dobrze, Zara Walsh. Nie chcesz być moją przyjaciółką. Chcesz wojny.
Starłam twarz jeszcze raz i wyprostowałam się.
Świetnie. Ale i tak sprawię, że mnie polubisz. I to będzie dla ciebie o wiele gorsze.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z perspektywy Zary
"Co masz na myśli, mówiąc, że ona zostaje w moim pokoju?"
Mój ojciec nie przestaje iść. Muszę dostosować swoje tempo do jego marszu korytarzem, półbiegiem, żeby nadążyć, co dokładnie odpowiada temu, jak lubi prowadzić rozmowy — na swoich warunkach, w swoim tempie.
"To tymczasowe. Tylko do czasu, aż skończymy skrzydło gościnne."
"Tymczasowe? Tato, jej walizka stoi obok mojego łóżka. Jej ubrania są w mojej szafie. Obudziłam się dziś rano od dźwięku jej oddechu, trzy stopy od mojej twarzy."
"To musicie sobie poradzić."
Poradzić sobie.
Przez dwadzieścia lat wszystko na tej posiadłości było moje — stajnie, arena, konie, harmonogram. Nigdy niczego nie dzieliłam, bo nie było z kim dzielić.
A teraz mam sobie poradzić?
"Może spać w domku gościnnym. Albo w gabinecie. Albo dosłownie gdziekolwiek, byle nie—"
"Ona zostaje w twoim pokoju, Zaro." Sprawdza zegarek, nie przerywając marszu. "Chcę też, żebyś pozwoliła jej korzystać z Rembrandta do treningu."
Przestaję iść tak gwałtownie, że buty piszczą mi na kafelkach. Nawet nie patrzy za siebie.
Rembrandt. Mój koń.
Ten, na którego zasłużyłam przez trzy miesiące — trzy miesiące cierpliwości, stania w miejscu, pozwalania, by sam do mnie przyszedł. Ojciec oddał go jej jak kosz powitalny, nawet mnie nie pytając.
"Oddałeś jej mojego konia?"
"To nie jest twój koń. Należy do rancza." W końcu zwalnia przy szczycie schodów. Odwraca się do mnie. "Jeśli chodzi o Maxine — chcę, żebyś była dla niej miła. Proszę."
Proszę. Mój ojciec nie mówi proszę.
Mówi zrób to i robisz. To, że dodał to słowo, znaczy, że to dla niego ważne. Nie ja — sytuacja. Nowa żona patrzy, jak córka się zachowuje.
"Nie potrzebuję kolejnej sceny jak z Lydią," dodaje.
Trzy lata temu sprawiłam, że jego dziewczyna popłakała się na kolacji. Spakowała się następnego ranka. Ojciec nie rozmawiał ze mną przez dwa tygodnie. Nie jako kara — on po prostu autentycznie zapomniał, że istnieję.
Dwa tygodnie bycia niewidzialną dla jedynej osoby, której uwagę próbowałam zdobyć przez całe życie.
Nie zniosę tego drugi raz. Wolałabym przełknąć szkło, niż spędzić kolejne dwa tygodnie udając, że mnie nie ma w moim własnym domu.
"Dobrze," mówię i nienawidzę, jak cicho to brzmi.
"Dobra dziewczynka." Odwraca się z powrotem do schodów. Już go nie ma.
Dwa słowa i znów jestem jego.
Mam dwadzieścia lat, medal olimpijski, a wciąż przewracam się na plecy po głaskanie po głowie.
Teraz więc stoję przy ogrodzeniu areny o siódmej rano, z kawą stygnącą w dłoni, patrząc jak Maxine Walsh rozgrzewa się na moim koniu, po nocy spędzonej w moim pokoju, w butach, które zostawiła w moim stanowisku do mycia. I próbuję nie zwariować.
Jest dobra. Jest irytująco, bezwysiłkowo, wściekle dobra.
Chcę rzucić kawą przez całą arenę.
Jej dosiad jest naturalny — nie wytrenowany, nie wyćwiczony, po prostu jest. Koń czyta ją zanim skończy pytać. Jest niedbała w niektórych momentach, ale surowy talent pod spodem jest oczywisty.
Trenowałam piętnaście lat, żeby moje ciało robiło to, co u niej dzieje się bez namysłu.
"Coś z niej będzie, co?" Ashton opiera się o ogrodzenie obok mnie.
To jedyna osoba, którą wpuszczam do swojej przestrzeni. Ten, który przyniósł mi babeczkę, gdy ojciec zapomniał o moich urodzinach, który zauważył, że mój kręgosłup się pogarsza, zanim komukolwiek powiedziałam.
"Upuszcza lewą rękę za każdym razem," mówię.
"Pewnie. Ale patrz na jej passage."
Nie chcę patrzeć na jej passage.
"Myślałem sobie..." zaczyna Ashton, a ja już nie podoba mi się jego ton. "Przyjazny pojedynek. Ty i Maxine. Krótki program, oceniany podstawy. Dobry sposób, żeby zobaczyć, gdzie jest."
Patrzę na niego. "Żartujesz."
"Czemu miałbym żartować?"
"Bo nie rywalizuję z amatorami. To żenujące."
"To trening, Zaro. Nie igrzyska."
"Byłam na igrzyskach."
"Dlatego nie powinno cię to ruszać." Uśmiecha się. Ten łatwy, ciepły uśmiech, który zwykle sprawia, że świat nie wydaje się aż tak straszny. Teraz mam ochotę rzucić w niego kawą.
Maxine kłusuje do ogrodzenia, ledwo zdyszana, policzki zaróżowione, wygląda irytująco żywo.
"Było dobrze?" pyta Ashtona. Potem zerka na mnie. "Cześć."
Nie odpowiadam.
Nie mów mi cześć, jakbyśmy były koleżankami. Śpisz w moim pokoju, jeździsz na moim koniu, a ja mam się jeszcze uśmiechać.
"Idealny moment," mówi Ashton, uśmiechając się do niej. "Właśnie mówiłem Zarze — przyjazny pojedynek. Krótki program. Co ty na to?"
Jej oczy się rozświetlają. Patrzy na mnie jak na prezent urodzinowy. "Serio? O matko, tak. Bardzo bym chciała."
"Nie zgodziłam się na to," mówię.
"Bojesz się?" Maxine przechyla głowę. Zawsze się uśmiecha.
Odstawiam kawę tak mocno, że pryska. "Słucham?"
"Gdybym miała brązowy medal i ktoś zaproponowałby mi rywalizację z nikim, pewnie też bym odmówiła. Tak bezpieczniej."
Podpuszcza mnie. I to działa, bo sama myśl, że miałabym ustąpić tej dziewczynie, która jest tu od pięciu minut, sprawia, że chce mi się krzyczeć.
"Dobrze." Stawiam kawę na słupku ogrodzenia. "Dwadzieścia minut. Idę po konia."
Kiedy wjeżdżam na arenę na Monarcharze, Maxine już jest na miejscu na koniu szkoleniowym. Siedzi prosto. Skupiona. Nerwowość zniknęła.
Dobrze. Przynajmniej niech będzie ciekawie.
Ashton dyktuje program. Jedziemy obok siebie — kłus roboczy, kłus zebrany, wydłużony. Patrzę przed siebie, ale czuję ją obok.
Na pierwszym zatrzymaniu Maxine łapie mój wzrok. "Twój koń jest przepiękny."
"Wiem."
"Jak się nazywa?"
"Monarcha."
"Co to znaczy?"
"To znaczy — skup się na własnym przejeździe."
Parska — dziwny, brzydki śmiech, który ją zaskakuje. Coś drga mi w kąciku ust, ale szybko to tłumię.
Przechodzimy do galopu. Moje półprzejścia są czyste, przejścia ostre.
U Maxine nie zgadza się timing przy zmianach w locie — ale na ostatniej lini środkowej poprawia dosiad i koń zbiera się, jakby robił to od lat. Piaff jest szorstki, ale jest.
Znalazła piaffę na koniu szkoleniowym podczas treningu. Widziałam dziewczyny trenujące latami i nie znajdowały tego.
Ona po prostu — zrobiła to. Jakby to nic nie było.
Ashton klaszcze raz. "Pięknie! Obie. Nazwałbym to remisem."
To nie był remis. Byłam lepsza. Moja technika była czystsza, przejścia ostrzejsze. Remis znaczy, że jest dla niej hojny, więc jest niesprawiedliwy wobec mnie.
"Spytajmy kogoś jeszcze." Ashton macha w stronę wejścia na arenę, a mi krew zastyga w żyłach.
Mój ojciec stoi przy bramie. Ręce skrzyżowane. Nie mam pojęcia, jak długo już patrzy.
"Ben, co myślisz? Kto wygrał?"
Ojciec patrzy na Maxine. Potem na mnie. Potem znowu na Maxine.
"Nowa dziewczyna ma coś w sobie," mówi. "Prawdziwy instynkt. Przypomina mi, jak sam jeździłem zanim się połamałem."
Porównał ją do siebie. Mnie nigdy nie porównuje do siebie. Ja jestem jego projektem, inwestycją, produktem. Ona może być jego odbiciem.
"Zara, twoja linia środkowa była o pół sekundy za późno przy ostatnim przejściu. Uważaj na to."
Uwaga.
Dał mi uwagę, jej komplement.
Dwadzieścia lat treningu i najlepsze, co potrafi, to powiedzieć, co źle zrobiłam, a obcej, że przypomina mu jego samego.
Maxine patrzy na mnie. Czuję to — jej wzrok na boku mojej twarzy, obserwuje jak to przyjmuję. Widzi. Dokładnie widzi, co się właśnie stało i chcę się zapaść pod ziemię.
Zbieram wodze. Prostuję się. Wymuszam beznamiętny głos.
"Dobry pojedynek. Muszę wyprowadzić Monarchę — robi się niespokojny, jeśli po arenie nie pójdzie w teren."
Kieruję konia do wyjścia, zanim zrobię coś głupiego — jak zrzucę tę dziewczynę z siodła na oczach jedynej osoby, której proszę wciąż dźwięczy mi w uszach.
"Poczekaj na mnie!"
Głos Maxine rozbrzmiewa przez arenę. Nie odwracam się. Zaganiam Monarchę do kłusa i ruszam w stronę drzew.
Ona za mną. Oczywiście, że tak.
Przesuń w górę, aby kontynuować