Perspektywa Maxine
Co za arogancka, wyniosła, lodowato zimna suka.
To przemykało mi przez głowę, kiedy z największym uśmiechem, na jaki było mnie stać, podążałam za Zarą w stronę stajni.
Rzuciła mi w twarz moim wynikiem z krajowych zawodów jak bronią, spojrzała na mnie tak, jakbym była brudem na jej drogocennej podłodze, a teraz była trzy kroki przede mną, zachowując się tak, jakbym nie była jej warta.
Przekaz był jasny: powinnam być wdzięczna, że pozwala mi oddychać tym samym powietrzem.
Chciałam złapać ją za ten idealny kucyk i zapytać, za kogo się, do cholery, uważa.
Zamiast tego dalej się uśmiechałam, bo nie mogłam tego zepsuć. Nie tym razem.
Po śmierci taty przestałam jeść na tydzień. Przestałam mówić. Przestałam chodzić do stajni.
Ale prawdziwy problem nie tkwił we mnie — to była moja mama. Znalazłam ją na podłodze w łazience o trzeciej nad ranem, kilka dni po pogrzebie. Nie płakała, po prostu siedziała tam, wpatrzona w kafelki, jakby zapomniała, jak się wstaje.
Powiedziała, że sobie poradzi. Nie poradziła. Przez jakieś dwa miesiące byłam sama w cichym domu z kobietą, która zapominała kupić jedzenie i czasem zapominała, że w ogóle tam jestem.
Potem poznała Bena. I nagle znów miała powód, by się ubrać, by się uśmiechnąć, by pomalować usta przed wyjściem z domu.
Kiedy powiedziała mi, że się przeprowadzamy na jego ranczo, ujęła moją twarz w obie dłonie i powiedziała: „To nasz nowy początek, kochanie. Proszę — spróbuj sprawić, by się udało. Dla mnie.”
Straciła już wystarczająco dużo. Jeśli to się rozpadnie — jeśli zacznę się kłócić z córką Bena, jeśli dam komukolwiek powód, żeby nas wyrzucić — mama wróci do tamtego pustego domu i tamtej łazienkowej podłogi.
Nie mogłam na to pozwolić.
Plan był prosty. Być ciepłą, być zabawną, być tak nieustannie miłą, żeby nikt nie znalazł powodu, by nas odesłać. Uśmiechać się tak szeroko, że w końcu ludzie zaczną się uśmiechać w odpowiedzi.
Ale Zara Walsh nie odpowiadała uśmiechem.
Szła przede mną trzy kroki na żwirowej ścieżce z tą niedorzeczną postawą — prosty kręgosłup, podniesiona broda, każdy mięsień jej ciała wiedział dokładnie, gdzie powinien być.
Nawet sposób, w jaki szła, wyglądał jak ujeżdżenie.
Podbiegłam, żeby ją dogonić. „To miejsce jest niesamowite. Ile tu jest akrów?”
„Sześćdziesiąt.”
„Sześćdziesiąt, wow.” Spojrzałam poza padoki w stronę linii drzew. Słońce było nisko i wszystko otulał złoty, ciepły blask. Taki rodzaj światła, dla którego tata zatrzymywał samochód, żeby zrobić zdjęcie telefonem. Serce mi ścisnęło na samą myśl.
„Mój tata by to miejsce pokochał.”
Zara nie odpowiedziała. Nie zwolniła. Nawet nie odwróciła głowy. Jakbym w ogóle nic nie powiedziała.
Dobra. Inny sposób.
„Więc Classic Harrington — też startujesz? Może mogłybyśmy czasem potrenować razem. Wiem, że jesteś o wiele bardziej zaawansowana ode mnie, ale—”
„To byłoby dziwne.” Nadal na mnie nie spojrzała. „Nie trenuję z amatorami.”
Przełknęłam to i uśmiechnęłam się mimo wszystko. „Słusznie. Ale jeśli kiedykolwiek zmienisz zdanie—”
„Nie zmienię.”
Minęłyśmy drugi padok, gdzie dwa ciemne konie pasły się obok siebie. Chciałam się zatrzymać i wszystko obejrzeć — to miejsce było najpiękniejsze, jakie kiedykolwiek widziałam — ale Zara przechodziła przez nie jak przez tapetę.
„Mogę cię o coś zapytać?”
„I tak to zrobisz.”
„Jaki jest Ashton jako trener? Wydaje się naprawdę—”
„O mój Boże, przestań.” Odwróciła się tak szybko, że prawie na nią wpadłam. Zacisnęła szczękę, nozdrza rozszerzone, a jej jasne zielone oczy przeszywały mnie na wylot, jakbym była ze szkła.
„Przestań zadawać mi pytania. Przestań próbować się ze mną zaprzyjaźnić. Przestań udawać, że będziemy sobie zaplatały warkocze.”
Otworzyłam usta, ale jeszcze nie skończyła.
„Jeśli myślisz, że zostaniesz tu długo, szykuj się na rozczarowanie.” Głos jej drżał, ale nie ze strachu. „Mój ojciec miał już pięć żon. Pięć. Niedługo zorientuje się, że nie potrzebuje twojej matki, i znów będziesz pakować walizkę.”
Uśmiech znikł mi z twarzy zanim zdążyłam się powstrzymać. Przez chwilę po prostu stałam, osłupiała, jakby rzeczywiście mnie uderzyła. „To naprawdę okrutne, co mówisz.”
„To szczera prawda.” Przechyliła głowę, jakby z ciekawością. „Powinnaś mi dziękować. Nikt inny ci tu tego nie powie.”
Bądź miła. Obiecałaś mamie. Jeśli się z tą dziewczyną pokłócisz, stracisz wszystko — ranczo, konie, szansę na Harrington. A mama wróci na łazienkową podłogę.
„Twoja mama wydaje się sympatyczna, tak przy okazji.” Głos Zary złagodniał, niemal brzmiał swobodnie, co tylko pogarszało sprawę. „Bardzo… uległa. Jestem pewna, że z poprzednim mężczyzną też była uległa. Niektóre kobiety po prostu muszą się na kimś oprzeć.”
Zacisnęło mi gardło. „Nie mów o mojej mamie.”
„Dlaczego nie? Wyszła za mąż za obcego faceta trzy miesiące po pochowaniu twojego ojca. To nie jest żałoba, to—”
„Przestań.”
„—desperacja.”
Coś pękło. Lina grzecznej dziewczyny, której kurczowo się trzymałam, zerwała się zupełnie.
„Przynajmniej moja mama potrafi kogoś kochać.” Mój głos zabrzmiał nisko i twardo, zupełnie nie jak ja.
Pomyślałam o holu — o tym, jak jej ojciec jej nie dotknął, nie spojrzał na nią, nie powiedział ani jednego ciepłego słowa. „Przynajmniej miałam rodzica, który chciał być ze mną w jednym pokoju.”
Twarz Zary całkowicie się zmieniła. Lód pękł i przez ułamek sekundy zobaczyłam pod nim coś surowego — coś młodego, zaskoczonego i przerażonego — zanim znów szczelnie się zamknęła.
Poruszyła się tak szybko, że zorientowałam się dopiero, gdy moje plecy uderzyły o drewnianą belkę. Jej dłoń znalazła się na moim gardle, nie zaciskając, tylko naciskając, przygniatając mnie do słupa jak konia cofającego się do boksu.
Jej twarz była tuż przy mojej i czułam jej zapach — pot i coś czystego, drogie mydło lub balsam. Jej oczy były utkwione we mnie i nie były już zimne.
Płonęły.
Mózg mi się zaciął. Bo kiedy dziewczyna taka jak Zara Walsh kładzie ci rękę na gardle i przyciska do ściany, twoje ciało nie walczy i nie krzyczy. Robi się ciepło.
Co się, do cholery, ze mną dzieje.
„Chcesz wiedzieć, jak wygląda twoja przyszłość?” Jej głos był niski i opanowany, prawie szept. Czułam jej oddech na ustach.
„Jesteś nikim. Spędzisz tu kilka miesięcy, jeżdżąc na koniach mojego ojca, marząc o mistrzostwie, do którego nie jesteś gotowa.”
Próbowałam coś powiedzieć, ale nic nie wyszło.
„Obserwowałam cię w tej stajni.” Jej kciuk przesunął się po moim pulsującym miejscu. Serce waliło mi tak mocno, że musiała to czuć.
„Nie mogłaś ustać w miejscu przez trzydzieści sekund. Dotknęłaś trzech różnych rzeczy, zanim ktoś się do ciebie odezwał. Wiercisz się, gadasz bez przerwy, tracisz wątek w połowie zdania.” Pochyliła się bliżej.
„Ujeżdżenie to kontrola. Ty jej nie masz.”
Oczy szczypały mnie od łez. Miała rację — miała rację we wszystkim. Chciałam ją odepchnąć, ale nie mogłam się ruszyć, a jej dłoń na mojej szyi była ciepła, i to był najbardziej dezorientujący moment w moim życiu.
„Więc oto moja rada.” Puściła mnie i cofnęła się, wygładzając marynarkę jakby nic się nie stało. „Zapomnij o mistrzostwach. Ciesz się stajniami, widokiem, porób ładne zdjęcia dla znajomych z domu i odwal się.”
Odwróciła się i ruszyła w stronę drzwi, nie rzucając ani jednego spojrzenia w tył.
„Miłych wakacji, Maxine.”
Drzwi od stajni zamknęły się za nią.
Wciąż przyciskałam się do belki, z pulsującym gardłem w miejscu, gdzie była jej dłoń, i nogami, które ledwo mnie trzymały. Po policzku spłynęła mi łza i szybko ją starłam.
Myliła się. Musiała się mylić. Nie byłam nikim — byłam tu, bo pracowałam na to od siódmego roku życia, od kiedy tata posadził mnie na koniu i nie chciałam już nigdy zsiąść.
Dobrze, Zara Walsh. Nie chcesz być moją przyjaciółką. Chcesz wojny.
Starłam twarz jeszcze raz i wyprostowałam się.
Świetnie. Ale i tak sprawię, że mnie polubisz. I to będzie dla ciebie o wiele gorsze.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z perspektywy Zary
"Co masz na myśli, mówiąc, że ona zostaje w moim pokoju?"
Mój ojciec nie przestaje iść. Muszę dostosować swoje tempo do jego marszu korytarzem, półbiegiem, żeby nadążyć, co dokładnie odpowiada temu, jak lubi prowadzić rozmowy — na swoich warunkach, w swoim tempie.
"To tymczasowe. Tylko do czasu, aż skończymy skrzydło gościnne."
"Tymczasowe? Tato, jej walizka stoi obok mojego łóżka. Jej ubrania są w mojej szafie. Obudziłam się dziś rano od dźwięku jej oddechu, trzy stopy od mojej twarzy."
"To musicie sobie poradzić."
Poradzić sobie.
Przez dwadzieścia lat wszystko na tej posiadłości było moje — stajnie, arena, konie, harmonogram. Nigdy niczego nie dzieliłam, bo nie było z kim dzielić.
A teraz mam sobie poradzić?
"Może spać w domku gościnnym. Albo w gabinecie. Albo dosłownie gdziekolwiek, byle nie—"
"Ona zostaje w twoim pokoju, Zaro." Sprawdza zegarek, nie przerywając marszu. "Chcę też, żebyś pozwoliła jej korzystać z Rembrandta do treningu."
Przestaję iść tak gwałtownie, że buty piszczą mi na kafelkach. Nawet nie patrzy za siebie.
Rembrandt. Mój koń.
Ten, na którego zasłużyłam przez trzy miesiące — trzy miesiące cierpliwości, stania w miejscu, pozwalania, by sam do mnie przyszedł. Ojciec oddał go jej jak kosz powitalny, nawet mnie nie pytając.
"Oddałeś jej mojego konia?"
"To nie jest twój koń. Należy do rancza." W końcu zwalnia przy szczycie schodów. Odwraca się do mnie. "Jeśli chodzi o Maxine — chcę, żebyś była dla niej miła. Proszę."
Proszę. Mój ojciec nie mówi proszę.
Mówi zrób to i robisz. To, że dodał to słowo, znaczy, że to dla niego ważne. Nie ja — sytuacja. Nowa żona patrzy, jak córka się zachowuje.
"Nie potrzebuję kolejnej sceny jak z Lydią," dodaje.
Trzy lata temu sprawiłam, że jego dziewczyna popłakała się na kolacji. Spakowała się następnego ranka. Ojciec nie rozmawiał ze mną przez dwa tygodnie. Nie jako kara — on po prostu autentycznie zapomniał, że istnieję.
Dwa tygodnie bycia niewidzialną dla jedynej osoby, której uwagę próbowałam zdobyć przez całe życie.
Nie zniosę tego drugi raz. Wolałabym przełknąć szkło, niż spędzić kolejne dwa tygodnie udając, że mnie nie ma w moim własnym domu.
"Dobrze," mówię i nienawidzę, jak cicho to brzmi.
"Dobra dziewczynka." Odwraca się z powrotem do schodów. Już go nie ma.
Dwa słowa i znów jestem jego.
Mam dwadzieścia lat, medal olimpijski, a wciąż przewracam się na plecy po głaskanie po głowie.
Teraz więc stoję przy ogrodzeniu areny o siódmej rano, z kawą stygnącą w dłoni, patrząc jak Maxine Walsh rozgrzewa się na moim koniu, po nocy spędzonej w moim pokoju, w butach, które zostawiła w moim stanowisku do mycia. I próbuję nie zwariować.
Jest dobra. Jest irytująco, bezwysiłkowo, wściekle dobra.
Chcę rzucić kawą przez całą arenę.
Jej dosiad jest naturalny — nie wytrenowany, nie wyćwiczony, po prostu jest. Koń czyta ją zanim skończy pytać. Jest niedbała w niektórych momentach, ale surowy talent pod spodem jest oczywisty.
Trenowałam piętnaście lat, żeby moje ciało robiło to, co u niej dzieje się bez namysłu.
"Coś z niej będzie, co?" Ashton opiera się o ogrodzenie obok mnie.
To jedyna osoba, którą wpuszczam do swojej przestrzeni. Ten, który przyniósł mi babeczkę, gdy ojciec zapomniał o moich urodzinach, który zauważył, że mój kręgosłup się pogarsza, zanim komukolwiek powiedziałam.
"Upuszcza lewą rękę za każdym razem," mówię.
"Pewnie. Ale patrz na jej passage."
Nie chcę patrzeć na jej passage.
"Myślałem sobie..." zaczyna Ashton, a ja już nie podoba mi się jego ton. "Przyjazny pojedynek. Ty i Maxine. Krótki program, oceniany podstawy. Dobry sposób, żeby zobaczyć, gdzie jest."
Patrzę na niego. "Żartujesz."
"Czemu miałbym żartować?"
"Bo nie rywalizuję z amatorami. To żenujące."
"To trening, Zaro. Nie igrzyska."
"Byłam na igrzyskach."
"Dlatego nie powinno cię to ruszać." Uśmiecha się. Ten łatwy, ciepły uśmiech, który zwykle sprawia, że świat nie wydaje się aż tak straszny. Teraz mam ochotę rzucić w niego kawą.
Maxine kłusuje do ogrodzenia, ledwo zdyszana, policzki zaróżowione, wygląda irytująco żywo.
"Było dobrze?" pyta Ashtona. Potem zerka na mnie. "Cześć."
Nie odpowiadam.
Nie mów mi cześć, jakbyśmy były koleżankami. Śpisz w moim pokoju, jeździsz na moim koniu, a ja mam się jeszcze uśmiechać.
"Idealny moment," mówi Ashton, uśmiechając się do niej. "Właśnie mówiłem Zarze — przyjazny pojedynek. Krótki program. Co ty na to?"
Jej oczy się rozświetlają. Patrzy na mnie jak na prezent urodzinowy. "Serio? O matko, tak. Bardzo bym chciała."
"Nie zgodziłam się na to," mówię.
"Bojesz się?" Maxine przechyla głowę. Zawsze się uśmiecha.
Odstawiam kawę tak mocno, że pryska. "Słucham?"
"Gdybym miała brązowy medal i ktoś zaproponowałby mi rywalizację z nikim, pewnie też bym odmówiła. Tak bezpieczniej."
Podpuszcza mnie. I to działa, bo sama myśl, że miałabym ustąpić tej dziewczynie, która jest tu od pięciu minut, sprawia, że chce mi się krzyczeć.
"Dobrze." Stawiam kawę na słupku ogrodzenia. "Dwadzieścia minut. Idę po konia."
Kiedy wjeżdżam na arenę na Monarcharze, Maxine już jest na miejscu na koniu szkoleniowym. Siedzi prosto. Skupiona. Nerwowość zniknęła.
Dobrze. Przynajmniej niech będzie ciekawie.
Ashton dyktuje program. Jedziemy obok siebie — kłus roboczy, kłus zebrany, wydłużony. Patrzę przed siebie, ale czuję ją obok.
Na pierwszym zatrzymaniu Maxine łapie mój wzrok. "Twój koń jest przepiękny."
"Wiem."
"Jak się nazywa?"
"Monarcha."
"Co to znaczy?"
"To znaczy — skup się na własnym przejeździe."
Parska — dziwny, brzydki śmiech, który ją zaskakuje. Coś drga mi w kąciku ust, ale szybko to tłumię.
Przechodzimy do galopu. Moje półprzejścia są czyste, przejścia ostre.
U Maxine nie zgadza się timing przy zmianach w locie — ale na ostatniej lini środkowej poprawia dosiad i koń zbiera się, jakby robił to od lat. Piaff jest szorstki, ale jest.
Znalazła piaffę na koniu szkoleniowym podczas treningu. Widziałam dziewczyny trenujące latami i nie znajdowały tego.
Ona po prostu — zrobiła to. Jakby to nic nie było.
Ashton klaszcze raz. "Pięknie! Obie. Nazwałbym to remisem."
To nie był remis. Byłam lepsza. Moja technika była czystsza, przejścia ostrzejsze. Remis znaczy, że jest dla niej hojny, więc jest niesprawiedliwy wobec mnie.
"Spytajmy kogoś jeszcze." Ashton macha w stronę wejścia na arenę, a mi krew zastyga w żyłach.
Mój ojciec stoi przy bramie. Ręce skrzyżowane. Nie mam pojęcia, jak długo już patrzy.
"Ben, co myślisz? Kto wygrał?"
Ojciec patrzy na Maxine. Potem na mnie. Potem znowu na Maxine.
"Nowa dziewczyna ma coś w sobie," mówi. "Prawdziwy instynkt. Przypomina mi, jak sam jeździłem zanim się połamałem."
Porównał ją do siebie. Mnie nigdy nie porównuje do siebie. Ja jestem jego projektem, inwestycją, produktem. Ona może być jego odbiciem.
"Zara, twoja linia środkowa była o pół sekundy za późno przy ostatnim przejściu. Uważaj na to."
Uwaga.
Dał mi uwagę, jej komplement.
Dwadzieścia lat treningu i najlepsze, co potrafi, to powiedzieć, co źle zrobiłam, a obcej, że przypomina mu jego samego.
Maxine patrzy na mnie. Czuję to — jej wzrok na boku mojej twarzy, obserwuje jak to przyjmuję. Widzi. Dokładnie widzi, co się właśnie stało i chcę się zapaść pod ziemię.
Zbieram wodze. Prostuję się. Wymuszam beznamiętny głos.
"Dobry pojedynek. Muszę wyprowadzić Monarchę — robi się niespokojny, jeśli po arenie nie pójdzie w teren."
Kieruję konia do wyjścia, zanim zrobię coś głupiego — jak zrzucę tę dziewczynę z siodła na oczach jedynej osoby, której proszę wciąż dźwięczy mi w uszach.
"Poczekaj na mnie!"
Głos Maxine rozbrzmiewa przez arenę. Nie odwracam się. Zaganiam Monarchę do kłusa i ruszam w stronę drzew.
Ona za mną. Oczywiście, że tak.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Maxine
"Nie powinnaś była za mną iść."
Zara nie odwraca się, gdy to mówi. Jej plecy są wyprostowane, wodze luźne, koń sunie między drzewami, jakby znał tę ścieżkę na pamięć. Pewnie tak jest.
Pewnie chodzi nią codziennie z dziewczyną, która woli być sama, niż przyznać, że cierpi.
Dojeżdżam koniem obok niej. Ścieżka ledwo mieści dwa konie, nasze buty niemal się stykają w strzemionach.
Widzę błoto na jej obcasie, załamanie skóry, to, jak łydka leży nieruchomo przy siodle.
Wszystko w tej dziewczynie jest opanowane, precyzyjne i nieosiągalne. A ja jadę obok niej z głupio bijącym sercem tylko dlatego, że nasze stopy dzieli trzy cale.
"Wiem," mówię.
"To czemu to zrobiłaś?"
Dobre pytanie. Nie mam prawdziwej odpowiedzi.
Po prostu — gdy jej ojciec powiedział to o Maxine, że ma prawdziwy instynkt, spojrzałam na twarz Zary.
Nie drgnęła. Nie mrugnęła. Ale coś za jej oczami po prostu… zgasło. Jak światło w oknie. I moje nogi ruszyły, zanim mózg nadążył.
Nie mogę tego powiedzieć. Popychanie Zary emocjonalnie to jak wsadzanie ręki w gniazdo os — wiesz, co się stanie, a i tak to robisz.
"Nigdy wcześniej nie jechałam leśnym szlakiem," mówię zamiast tego. "Pomyślałam, że będzie fajnie."
Nie odpowiada. Jedziemy w ciszy przez chwilę. Gałęzie skrzypią nad głowami. Gdzieś za nami ptak robi coś głośnego i dramatycznego w zaroślach.
Światło przenikające przez koronę drzew sprawia, że wszystko jest złote, zielone i miękkie, a Zara wygląda, jakby do niej należała — jakby las wyrósł wokół niej.
Przestań się na nią gapić. Co z tobą nie tak?
"Jaki był twój ojciec?" Zara pyta, nie patrząc na mnie. "Powiedziałaś, że dał ci lekcje jazdy na urodziny."
Zatykam się z wrażenia.
Zapamiętała. Od pierwszego dnia — tę luźną uwagę, którą rzuciłam, gdy prowadziła mnie szybkim krokiem do stajni. Udawała, że nie słucha, ale usłyszała każde słowo.
"Był najlepszym człowiekiem, jakiego znałam." I wtedy nie mogę już się zatrzymać. "Zawoził mnie na każde zawody tą rozwaloną ciężarówką, która pachniała kawą i sierścią psa. Klimatyzacja nie działała, więc jeździłyśmy z opuszczonymi szybami i przyjeżdżałyśmy z włosami jak po huraganie."
Zara rzuca mi spojrzenie. Nie przerywa.
"Nauczył się zaplatać końskie ogony z YouTube," mówię, śmiejąc się trochę. "Siedział na podłodze w łazience i ćwiczył na moich włosach przez jakieś dwa tygodnie. Głowa mnie bolała, ale on był taki dumny, kiedy w końcu opanował warkocz dobierany."
Mówię dalej, póki mogę mieć ten moment.
To pierwszy raz, gdy z kimś o nim rozmawiam, odkąd odszedł.
"Zawsze klaskał w złych momentach. Sędzia oceniał, a w tłumie było słychać jednego gościa, który wołał: whoo! i wszyscy się odwracali. Za każdym razem."
Coś zmienia się na twarzy Zary. To nie uśmiech — ale mięśnie wokół ust łagodnieją.
"Brzmi żenująco," mówi.
"Był najbardziej żenującą osobą na świecie." Głos mi się łamie. Odrzucam kaszel. "Tęsknię za nim każdego dnia."
Zara kiwa raz głową. Nie mówi "przykro mi". Nie mówi, że rozumie. Po prostu kiwa, jakby przyjęła to do wiadomości i schowała gdzieś w środku.
"A twoja mama?" pyta. "Wydaje się... cicha."
"Teraz taka jest." Wzruszam ramionami. "Nie zawsze tak było. Po śmierci taty... nie wiem. Załamała się. Przestała gotować, przestała wychodzić, przestała się mną interesować. Potem poznała twojego tatę i nagle miała powód, żeby rano się ubrać."
"Szczęściara," mówi Zara. Płasko. Ale wyczuwam nutę czegoś pod spodem.
Jedziemy jeszcze chwilę. Wypełniam ciszę, jak zawsze — opowiadam o starej stajni, szkolnych znajomych, którzy przestali pisać po przeprowadzce, o tym, że nigdy nie byłam na imprezie z więcej niż dwudziestoma osobami.
"Czekaj." Zara naprawdę odwraca się w moją stronę. "Nigdy nie byłaś na prawdziwej imprezie?"
"Zdefiniuj prawdziwą."
"Ponad dwadzieścia osób, alkohol nie ukradziony od rodziców kogoś z obecnych, i przynajmniej jedna osoba, której rozmowy żałujesz następnego ranka."
"To nie."
Zara unosi brew tak wysoko, że niemal znika pod kaskiem. "A byłaś kiedyś pijana?"
"Raz. Na studniówce. Wypiłam dwa piwa i zasnęłam w samochodzie koleżanki."
Zara patrzy na mnie, jakbym oznajmiła, że nigdy nie widziałam morza. "A chłopcy?"
Czuję, jak robię się czerwona. "A co z nimi?"
"Czy... coś robiłaś? Z kimkolwiek?"
"Jasne, całowałam się z chłopakami," mówię, za szybko i zbyt obronnie.
"Całowałaś," powtarza. "Tylko całowałaś?"
Płonę. "Tak, tylko całowałam."
Przechyla głowę, przyglądając mi się jak testowi ujeżdżeniowemu, który próbuje ocenić. "Naprawdę chciałaś to robić, czy po prostu myślałaś, że powinnaś?"
To pytanie trafia tam, gdzie się nie spodziewałam. Zaciskam dłonie na wodzach.
"Chciałam," mówię. Ale nawet ja słyszę, jak to brzmi mało przekonująco.
Wargi Zary drgają. "Jeśli z facetami nigdy nie działało... pomyślałaś kiedyś, że może to nie z nimi jest problem?"
"Co masz na myśli?"
"Chodzi mi o to..." Przesuwa konia bliżej. Nasze kolana się stykają. Nie odsuwa się. "Myślałaś kiedyś o dziewczynach?"
Moja twarz płonie. "Ja... to... ja nie..."
"Spokojnie, Maxine. To pytanie, nie oświadczyny."
Sięga i odgarnia luźny kosmyk z mojej twarzy za ucho. Jej palce muskają moją szyję — powoli, celowo. Całe ciało mi sztywnieje. Od skóry głowy po palce u stóp wszystko płonie jak przewód pod napięciem i zapominam, jak się oddycha.
Potem cofa rękę. Prostuje się w siodle. Z jej twarzy znika miękkość, jakby ktoś pstryknął przełącznikiem, i wraca Zara ze stajni — chłodna, perfekcyjna, nieosiągalna.
"Dziś wieczorem jest impreza halloweenowa," mówi, patrząc przed siebie. "Ludzie z zawodów. Powinnaś przyjść."
Mój mózg wciąż tkwi przy jej palcach na mojej szyi. "Ja... co?"
"Impreza. Dziś. Zapraszam cię." Zatrzymuje się. "Chyba, że dwa piwa na studniówce to nadal twój klimat."
Szyja wciąż mi mrowi tam, gdzie mnie dotknęła. Trzydzieści sekund temu jej palce były na mojej skórze, a teraz zaprasza mnie na imprezę, jakby nic się nie stało.
Jakby nie właśnie celowo przewróciła mi wszystko w głowie i znów założyła maskę.
To gra? Robi sobie ze mnie żarty? Znowu zrobi to, co zawsze — na minutę jest ciepła, a potem patrzy na mnie, jakbym była plamą na jej butach?
Ale nie znam tu nikogo innego. I przez jakieś czterdzieści pięć sekund na tej ścieżce Zara Walsh była ze mną prawie prawdziwą osobą.
"Dobrze," mówię. "Przyjdę."
"Dobrze." Zagania konia w kłus bez oglądania się. "Załóż coś innego niż podarte dżinsy."
Patrzę, jak oddala się szlakiem, jej sylwetka przecina światło późnego popołudnia, i przykładam dłoń do szyi, tam, gdzie była jej ręka.
Co ty wyprawiasz, Maxine.
Przesuń w górę, aby kontynuować