Z perspektywy Zary
"Co masz na myśli, mówiąc, że ona zostaje w moim pokoju?"
Mój ojciec nie przestaje iść. Muszę dostosować swoje tempo do jego marszu korytarzem, półbiegiem, żeby nadążyć, co dokładnie odpowiada temu, jak lubi prowadzić rozmowy — na swoich warunkach, w swoim tempie.
"To tymczasowe. Tylko do czasu, aż skończymy skrzydło gościnne."
"Tymczasowe? Tato, jej walizka stoi obok mojego łóżka. Jej ubrania są w mojej szafie. Obudziłam się dziś rano od dźwięku jej oddechu, trzy stopy od mojej twarzy."
"To musicie sobie poradzić."
Poradzić sobie.
Przez dwadzieścia lat wszystko na tej posiadłości było moje — stajnie, arena, konie, harmonogram. Nigdy niczego nie dzieliłam, bo nie było z kim dzielić.
A teraz mam sobie poradzić?
"Może spać w domku gościnnym. Albo w gabinecie. Albo dosłownie gdziekolwiek, byle nie—"
"Ona zostaje w twoim pokoju, Zaro." Sprawdza zegarek, nie przerywając marszu. "Chcę też, żebyś pozwoliła jej korzystać z Rembrandta do treningu."
Przestaję iść tak gwałtownie, że buty piszczą mi na kafelkach. Nawet nie patrzy za siebie.
Rembrandt. Mój koń.
Ten, na którego zasłużyłam przez trzy miesiące — trzy miesiące cierpliwości, stania w miejscu, pozwalania, by sam do mnie przyszedł. Ojciec oddał go jej jak kosz powitalny, nawet mnie nie pytając.
"Oddałeś jej mojego konia?"
"To nie jest twój koń. Należy do rancza." W końcu zwalnia przy szczycie schodów. Odwraca się do mnie. "Jeśli chodzi o Maxine — chcę, żebyś była dla niej miła. Proszę."
Proszę. Mój ojciec nie mówi proszę.
Mówi zrób to i robisz. To, że dodał to słowo, znaczy, że to dla niego ważne. Nie ja — sytuacja. Nowa żona patrzy, jak córka się zachowuje.
"Nie potrzebuję kolejnej sceny jak z Lydią," dodaje.
Trzy lata temu sprawiłam, że jego dziewczyna popłakała się na kolacji. Spakowała się następnego ranka. Ojciec nie rozmawiał ze mną przez dwa tygodnie. Nie jako kara — on po prostu autentycznie zapomniał, że istnieję.
Dwa tygodnie bycia niewidzialną dla jedynej osoby, której uwagę próbowałam zdobyć przez całe życie.
Nie zniosę tego drugi raz. Wolałabym przełknąć szkło, niż spędzić kolejne dwa tygodnie udając, że mnie nie ma w moim własnym domu.
"Dobrze," mówię i nienawidzę, jak cicho to brzmi.
"Dobra dziewczynka." Odwraca się z powrotem do schodów. Już go nie ma.
Dwa słowa i znów jestem jego.
Mam dwadzieścia lat, medal olimpijski, a wciąż przewracam się na plecy po głaskanie po głowie.
Teraz więc stoję przy ogrodzeniu areny o siódmej rano, z kawą stygnącą w dłoni, patrząc jak Maxine Walsh rozgrzewa się na moim koniu, po nocy spędzonej w moim pokoju, w butach, które zostawiła w moim stanowisku do mycia. I próbuję nie zwariować.
Jest dobra. Jest irytująco, bezwysiłkowo, wściekle dobra.
Chcę rzucić kawą przez całą arenę.
Jej dosiad jest naturalny — nie wytrenowany, nie wyćwiczony, po prostu jest. Koń czyta ją zanim skończy pytać. Jest niedbała w niektórych momentach, ale surowy talent pod spodem jest oczywisty.
Trenowałam piętnaście lat, żeby moje ciało robiło to, co u niej dzieje się bez namysłu.
"Coś z niej będzie, co?" Ashton opiera się o ogrodzenie obok mnie.
To jedyna osoba, którą wpuszczam do swojej przestrzeni. Ten, który przyniósł mi babeczkę, gdy ojciec zapomniał o moich urodzinach, który zauważył, że mój kręgosłup się pogarsza, zanim komukolwiek powiedziałam.
"Upuszcza lewą rękę za każdym razem," mówię.
"Pewnie. Ale patrz na jej passage."
Nie chcę patrzeć na jej passage.
"Myślałem sobie..." zaczyna Ashton, a ja już nie podoba mi się jego ton. "Przyjazny pojedynek. Ty i Maxine. Krótki program, oceniany podstawy. Dobry sposób, żeby zobaczyć, gdzie jest."
Patrzę na niego. "Żartujesz."
"Czemu miałbym żartować?"
"Bo nie rywalizuję z amatorami. To żenujące."
"To trening, Zaro. Nie igrzyska."
"Byłam na igrzyskach."
"Dlatego nie powinno cię to ruszać." Uśmiecha się. Ten łatwy, ciepły uśmiech, który zwykle sprawia, że świat nie wydaje się aż tak straszny. Teraz mam ochotę rzucić w niego kawą.
Maxine kłusuje do ogrodzenia, ledwo zdyszana, policzki zaróżowione, wygląda irytująco żywo.
"Było dobrze?" pyta Ashtona. Potem zerka na mnie. "Cześć."
Nie odpowiadam.
Nie mów mi cześć, jakbyśmy były koleżankami. Śpisz w moim pokoju, jeździsz na moim koniu, a ja mam się jeszcze uśmiechać.
"Idealny moment," mówi Ashton, uśmiechając się do niej. "Właśnie mówiłem Zarze — przyjazny pojedynek. Krótki program. Co ty na to?"
Jej oczy się rozświetlają. Patrzy na mnie jak na prezent urodzinowy. "Serio? O matko, tak. Bardzo bym chciała."
"Nie zgodziłam się na to," mówię.
"Bojesz się?" Maxine przechyla głowę. Zawsze się uśmiecha.
Odstawiam kawę tak mocno, że pryska. "Słucham?"
"Gdybym miała brązowy medal i ktoś zaproponowałby mi rywalizację z nikim, pewnie też bym odmówiła. Tak bezpieczniej."
Podpuszcza mnie. I to działa, bo sama myśl, że miałabym ustąpić tej dziewczynie, która jest tu od pięciu minut, sprawia, że chce mi się krzyczeć.
"Dobrze." Stawiam kawę na słupku ogrodzenia. "Dwadzieścia minut. Idę po konia."
Kiedy wjeżdżam na arenę na Monarcharze, Maxine już jest na miejscu na koniu szkoleniowym. Siedzi prosto. Skupiona. Nerwowość zniknęła.
Dobrze. Przynajmniej niech będzie ciekawie.
Ashton dyktuje program. Jedziemy obok siebie — kłus roboczy, kłus zebrany, wydłużony. Patrzę przed siebie, ale czuję ją obok.
Na pierwszym zatrzymaniu Maxine łapie mój wzrok. "Twój koń jest przepiękny."
"Wiem."
"Jak się nazywa?"
"Monarcha."
"Co to znaczy?"
"To znaczy — skup się na własnym przejeździe."
Parska — dziwny, brzydki śmiech, który ją zaskakuje. Coś drga mi w kąciku ust, ale szybko to tłumię.
Przechodzimy do galopu. Moje półprzejścia są czyste, przejścia ostre.
U Maxine nie zgadza się timing przy zmianach w locie — ale na ostatniej lini środkowej poprawia dosiad i koń zbiera się, jakby robił to od lat. Piaff jest szorstki, ale jest.
Znalazła piaffę na koniu szkoleniowym podczas treningu. Widziałam dziewczyny trenujące latami i nie znajdowały tego.
Ona po prostu — zrobiła to. Jakby to nic nie było.
Ashton klaszcze raz. "Pięknie! Obie. Nazwałbym to remisem."
To nie był remis. Byłam lepsza. Moja technika była czystsza, przejścia ostrzejsze. Remis znaczy, że jest dla niej hojny, więc jest niesprawiedliwy wobec mnie.
"Spytajmy kogoś jeszcze." Ashton macha w stronę wejścia na arenę, a mi krew zastyga w żyłach.
Mój ojciec stoi przy bramie. Ręce skrzyżowane. Nie mam pojęcia, jak długo już patrzy.
"Ben, co myślisz? Kto wygrał?"
Ojciec patrzy na Maxine. Potem na mnie. Potem znowu na Maxine.
"Nowa dziewczyna ma coś w sobie," mówi. "Prawdziwy instynkt. Przypomina mi, jak sam jeździłem zanim się połamałem."
Porównał ją do siebie. Mnie nigdy nie porównuje do siebie. Ja jestem jego projektem, inwestycją, produktem. Ona może być jego odbiciem.
"Zara, twoja linia środkowa była o pół sekundy za późno przy ostatnim przejściu. Uważaj na to."
Uwaga.
Dał mi uwagę, jej komplement.
Dwadzieścia lat treningu i najlepsze, co potrafi, to powiedzieć, co źle zrobiłam, a obcej, że przypomina mu jego samego.
Maxine patrzy na mnie. Czuję to — jej wzrok na boku mojej twarzy, obserwuje jak to przyjmuję. Widzi. Dokładnie widzi, co się właśnie stało i chcę się zapaść pod ziemię.
Zbieram wodze. Prostuję się. Wymuszam beznamiętny głos.
"Dobry pojedynek. Muszę wyprowadzić Monarchę — robi się niespokojny, jeśli po arenie nie pójdzie w teren."
Kieruję konia do wyjścia, zanim zrobię coś głupiego — jak zrzucę tę dziewczynę z siodła na oczach jedynej osoby, której proszę wciąż dźwięczy mi w uszach.
"Poczekaj na mnie!"
Głos Maxine rozbrzmiewa przez arenę. Nie odwracam się. Zaganiam Monarchę do kłusa i ruszam w stronę drzew.
Ona za mną. Oczywiście, że tak.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Maxine
"Nie powinnaś była za mną iść."
Zara nie odwraca się, gdy to mówi. Jej plecy są wyprostowane, wodze luźne, koń sunie między drzewami, jakby znał tę ścieżkę na pamięć. Pewnie tak jest.
Pewnie chodzi nią codziennie z dziewczyną, która woli być sama, niż przyznać, że cierpi.
Dojeżdżam koniem obok niej. Ścieżka ledwo mieści dwa konie, nasze buty niemal się stykają w strzemionach.
Widzę błoto na jej obcasie, załamanie skóry, to, jak łydka leży nieruchomo przy siodle.
Wszystko w tej dziewczynie jest opanowane, precyzyjne i nieosiągalne. A ja jadę obok niej z głupio bijącym sercem tylko dlatego, że nasze stopy dzieli trzy cale.
"Wiem," mówię.
"To czemu to zrobiłaś?"
Dobre pytanie. Nie mam prawdziwej odpowiedzi.
Po prostu — gdy jej ojciec powiedział to o Maxine, że ma prawdziwy instynkt, spojrzałam na twarz Zary.
Nie drgnęła. Nie mrugnęła. Ale coś za jej oczami po prostu… zgasło. Jak światło w oknie. I moje nogi ruszyły, zanim mózg nadążył.
Nie mogę tego powiedzieć. Popychanie Zary emocjonalnie to jak wsadzanie ręki w gniazdo os — wiesz, co się stanie, a i tak to robisz.
"Nigdy wcześniej nie jechałam leśnym szlakiem," mówię zamiast tego. "Pomyślałam, że będzie fajnie."
Nie odpowiada. Jedziemy w ciszy przez chwilę. Gałęzie skrzypią nad głowami. Gdzieś za nami ptak robi coś głośnego i dramatycznego w zaroślach.
Światło przenikające przez koronę drzew sprawia, że wszystko jest złote, zielone i miękkie, a Zara wygląda, jakby do niej należała — jakby las wyrósł wokół niej.
Przestań się na nią gapić. Co z tobą nie tak?
"Jaki był twój ojciec?" Zara pyta, nie patrząc na mnie. "Powiedziałaś, że dał ci lekcje jazdy na urodziny."
Zatykam się z wrażenia.
Zapamiętała. Od pierwszego dnia — tę luźną uwagę, którą rzuciłam, gdy prowadziła mnie szybkim krokiem do stajni. Udawała, że nie słucha, ale usłyszała każde słowo.
"Był najlepszym człowiekiem, jakiego znałam." I wtedy nie mogę już się zatrzymać. "Zawoził mnie na każde zawody tą rozwaloną ciężarówką, która pachniała kawą i sierścią psa. Klimatyzacja nie działała, więc jeździłyśmy z opuszczonymi szybami i przyjeżdżałyśmy z włosami jak po huraganie."
Zara rzuca mi spojrzenie. Nie przerywa.
"Nauczył się zaplatać końskie ogony z YouTube," mówię, śmiejąc się trochę. "Siedział na podłodze w łazience i ćwiczył na moich włosach przez jakieś dwa tygodnie. Głowa mnie bolała, ale on był taki dumny, kiedy w końcu opanował warkocz dobierany."
Mówię dalej, póki mogę mieć ten moment.
To pierwszy raz, gdy z kimś o nim rozmawiam, odkąd odszedł.
"Zawsze klaskał w złych momentach. Sędzia oceniał, a w tłumie było słychać jednego gościa, który wołał: whoo! i wszyscy się odwracali. Za każdym razem."
Coś zmienia się na twarzy Zary. To nie uśmiech — ale mięśnie wokół ust łagodnieją.
"Brzmi żenująco," mówi.
"Był najbardziej żenującą osobą na świecie." Głos mi się łamie. Odrzucam kaszel. "Tęsknię za nim każdego dnia."
Zara kiwa raz głową. Nie mówi "przykro mi". Nie mówi, że rozumie. Po prostu kiwa, jakby przyjęła to do wiadomości i schowała gdzieś w środku.
"A twoja mama?" pyta. "Wydaje się... cicha."
"Teraz taka jest." Wzruszam ramionami. "Nie zawsze tak było. Po śmierci taty... nie wiem. Załamała się. Przestała gotować, przestała wychodzić, przestała się mną interesować. Potem poznała twojego tatę i nagle miała powód, żeby rano się ubrać."
"Szczęściara," mówi Zara. Płasko. Ale wyczuwam nutę czegoś pod spodem.
Jedziemy jeszcze chwilę. Wypełniam ciszę, jak zawsze — opowiadam o starej stajni, szkolnych znajomych, którzy przestali pisać po przeprowadzce, o tym, że nigdy nie byłam na imprezie z więcej niż dwudziestoma osobami.
"Czekaj." Zara naprawdę odwraca się w moją stronę. "Nigdy nie byłaś na prawdziwej imprezie?"
"Zdefiniuj prawdziwą."
"Ponad dwadzieścia osób, alkohol nie ukradziony od rodziców kogoś z obecnych, i przynajmniej jedna osoba, której rozmowy żałujesz następnego ranka."
"To nie."
Zara unosi brew tak wysoko, że niemal znika pod kaskiem. "A byłaś kiedyś pijana?"
"Raz. Na studniówce. Wypiłam dwa piwa i zasnęłam w samochodzie koleżanki."
Zara patrzy na mnie, jakbym oznajmiła, że nigdy nie widziałam morza. "A chłopcy?"
Czuję, jak robię się czerwona. "A co z nimi?"
"Czy... coś robiłaś? Z kimkolwiek?"
"Jasne, całowałam się z chłopakami," mówię, za szybko i zbyt obronnie.
"Całowałaś," powtarza. "Tylko całowałaś?"
Płonę. "Tak, tylko całowałam."
Przechyla głowę, przyglądając mi się jak testowi ujeżdżeniowemu, który próbuje ocenić. "Naprawdę chciałaś to robić, czy po prostu myślałaś, że powinnaś?"
To pytanie trafia tam, gdzie się nie spodziewałam. Zaciskam dłonie na wodzach.
"Chciałam," mówię. Ale nawet ja słyszę, jak to brzmi mało przekonująco.
Wargi Zary drgają. "Jeśli z facetami nigdy nie działało... pomyślałaś kiedyś, że może to nie z nimi jest problem?"
"Co masz na myśli?"
"Chodzi mi o to..." Przesuwa konia bliżej. Nasze kolana się stykają. Nie odsuwa się. "Myślałaś kiedyś o dziewczynach?"
Moja twarz płonie. "Ja... to... ja nie..."
"Spokojnie, Maxine. To pytanie, nie oświadczyny."
Sięga i odgarnia luźny kosmyk z mojej twarzy za ucho. Jej palce muskają moją szyję — powoli, celowo. Całe ciało mi sztywnieje. Od skóry głowy po palce u stóp wszystko płonie jak przewód pod napięciem i zapominam, jak się oddycha.
Potem cofa rękę. Prostuje się w siodle. Z jej twarzy znika miękkość, jakby ktoś pstryknął przełącznikiem, i wraca Zara ze stajni — chłodna, perfekcyjna, nieosiągalna.
"Dziś wieczorem jest impreza halloweenowa," mówi, patrząc przed siebie. "Ludzie z zawodów. Powinnaś przyjść."
Mój mózg wciąż tkwi przy jej palcach na mojej szyi. "Ja... co?"
"Impreza. Dziś. Zapraszam cię." Zatrzymuje się. "Chyba, że dwa piwa na studniówce to nadal twój klimat."
Szyja wciąż mi mrowi tam, gdzie mnie dotknęła. Trzydzieści sekund temu jej palce były na mojej skórze, a teraz zaprasza mnie na imprezę, jakby nic się nie stało.
Jakby nie właśnie celowo przewróciła mi wszystko w głowie i znów założyła maskę.
To gra? Robi sobie ze mnie żarty? Znowu zrobi to, co zawsze — na minutę jest ciepła, a potem patrzy na mnie, jakbym była plamą na jej butach?
Ale nie znam tu nikogo innego. I przez jakieś czterdzieści pięć sekund na tej ścieżce Zara Walsh była ze mną prawie prawdziwą osobą.
"Dobrze," mówię. "Przyjdę."
"Dobrze." Zagania konia w kłus bez oglądania się. "Załóż coś innego niż podarte dżinsy."
Patrzę, jak oddala się szlakiem, jej sylwetka przecina światło późnego popołudnia, i przykładam dłoń do szyi, tam, gdzie była jej ręka.
Co ty wyprawiasz, Maxine.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Maxine
„Ashton Howard?” Blondynka — może Becca, a może Bianca — prawie się krztusi swoim drinkiem. „O, kochanie, ustaw się w kolejce.”
Jestem po trzech drinkach, siedzę na kuchennym blacie w jakimś ogromnym domu z grupą ludzi, których poznałam czterdzieści minut temu.
Muzyka jest tak głośna, że aż wibruje mi w piersi. Mam na sobie czarną sukienkę, którą Zara rzuciła mi przed wyjściem z rancza z jedną tylko instrukcją: Nie przynoś mi wstydu.
„Co masz na myśli, mówiąc, żeby się ustawić w kolejce?” pytam.
Dziewczyna siedząca obok Becci-albo-Bianki pochyla się bliżej. „Ashton flirtuje z każdą dziewczyną, którą trenuje. Wygłasza tę przemowę o twoim potencjale i twoim surowym talencie , i myślisz, że jesteś wyjątkowa. A potem dowiadujesz się, że w tym samym tygodniu powiedział to sześciu innym dziewczynom.”
Mocniej zaciskam dłoń na plastikowym kubku.
Twoje przejazdy mają prawdziwy potencjał. Powinniśmy ułożyć plan.
Powiedział mi to, patrząc mi w oczy, jakbym była jedyną amazonką na świecie. Odgrywałam ten moment pod prysznicem. Dwa razy.
„Ale jest przystojny,” mówi jeden z chłopaków. Trevor — wysoki, ciemne włosy, ładny uśmiech, całą noc stoi trochę za blisko mnie. „Nie można go winić.”
„Oczywiście, że można,” mówi Becca-albo-Bianca. „Ma trzydzieści dwa lata i flirtuje z nastolatkami.”
Wszyscy się śmieją, a ja biorę długi łyk tego, co mam w kubku. Jest słodkie i mocne i już nie czuję ust, co prawdopodobnie oznacza, że powinnam zwolnić.
Więc Ashton tak robi z każdą.
Komplementy, kontakt wzrokowy, dłoń, która zatrzymała się na mojej kostce w strzemieniu o sekundę za długo. Nie wyjątkowa. To tylko jego rutyna. Nie jestem dziewczyną, którą odkrył — jestem dziewczyną tygodnia.
W porządku. Nadal jesteś sobą.
Jeśli robi to z każdą, musisz być tą, której nie zapomni.
„W porządku?” Trevor szturcha mnie kolanem. „Wyglądasz, jakby ktoś ukradł ci cukierka.”
„Świetnie.” Rzucam mu uśmiech. „Po prostu myślę.”
„Niebezpieczne hobby.” Uśmiecha się szeroko.
Jest naprawdę uroczy. Łatwy. Ten typ chłopaka, który trzymałby cię za rękę w kinie i odpisywał w pięć minut.
Powinnam się na nim skupić. Powinnam się tym cieszyć — moja pierwsza prawdziwa impreza, ludzie rzeczywiście ze mną rozmawiają, chłopak, który ciągle znajduje preteksty, żeby dotknąć mojego ramienia.
Ale moje oczy nie chcą się zatrzymać tam, gdzie je ustawiam.
Po drugiej stronie pokoju Zara siedzi na kanapie z dziewczyną, której nigdy wcześniej nie widziałam. Ciemne włosy, czerwone usta, nogi skrzyżowane w stronę Zary, jakby czegoś chciała. Są blisko — dłoń dziewczyny spoczywa na udzie Zary, swobodnie i znajomo, jakby była tam od zawsze.
Zara się śmieje. Nie tym prawie-śmiechem, który prawie z niej wydobyłam podczas zawodów. Prawdziwym. Cichym i niskim, z lekkim odchyleniem głowy do tyłu, z odsłoniętą szyją.
Tak śmieje się też dla innych?
„Kto to siedzi z Zarą?” pytam, starając się brzmieć swobodnie.
Trevor zerka w tamtą stronę. „To Elsie. Czasami się z nią spotyka. Zara raczej się z tym nie kryje.”
Spotyka się. Z dziewczyną. Zara spotyka się z dziewczynami.
Mój mózg układa wszystko na nowo w czasie rzeczywistym. Przejażdżka w terenie. Pytanie, czy rozważałam dziewczyny. Jej palce na mojej szyi. Sposób, w jaki na mnie patrzyła, jakby już znała odpowiedź.
„Aha,” mówię. „Super. Dobrze dla niej.”
Super? Dobrze dla niej?
Co ja jestem, doradca zawodowy?
Biorę kolejny łyk i zmuszam wzrok z powrotem na Trevora. Trevor opowiada o jakichś zawodach, do których prawie się zakwalifikował. Kiwnęłam głową. Uśmiecham się. Nie słyszę ani słowa.
Bo po drugiej stronie pokoju Zara pochyla się i całuje Elsie. Jej dłoń powoli i świadomie sięga do szczęki Elsie i pochyla głowę i to jest…
Nie mogę oderwać wzroku.
Zara odrywa się od pocałunku i patrzy prosto na mnie. Przez cały pokój, przez tłum, prosto w moją twarz. Jakby przez cały czas wiedziała, gdzie siedzę. Jakby to wszystko było dla mnie.
Całe moje ciało robi się gorące. Coś skręca się nisko w moim brzuchu — nie od alkoholu, coś ostrzejszego, coś z zębami.
Chcę odwrócić wzrok i nie mogę. Chcę być zła i jestem — ona tam urządza przedstawienie z tą dziewczyną, a ja siedzę tu jak idiotka z piwem na oddechu i chłopakiem, na którym mi nie zależy, dotykającym mojego ramienia. Ale pod tą złością jest coś jeszcze.
Coś, co czułam dokładnie podczas jazdy w terenie, kiedy jej palce były na mojej szyi. Odmawiam przyjrzenia się temu zbyt dokładnie.
Zara utrzymuje mój wzrok jeszcze przez sekundę. Potem odwraca się do Elsie jakby mnie nie było.
W porządku. W porządku. W tę grę mogą grać dwie osoby.
„Trevorze.” Odwracam się do niego i kładę mu dłoń na piersi. Jego brwi unoszą się wysoko. „Opowiedz mi więcej o tych zawodach.”
Uśmiecha się. „Serio?”
„Serio.” Przesuwam się bliżej niego na blacie.
Nasze kolana stykają się. Sama nie wiem, co próbuję udowodnić. Po prostu wiem, że Zara pocałowała tamtą dziewczynę, patrząc mi prosto w oczy, a ja muszę teraz zrobić coś.
Pamiętam tę przejażdżkę.
Całowałaś kiedyś chłopaków? Tak po prostu, tylko całowałaś?
Sposób, w jaki to powiedziała. Jakbym była dzieckiem, które jeszcze nie zaczęło żyć.
Pochylam się w przestrzeń Trevora. Pachnie piwem i wodą kolońską, patrzy na moje usta. To jest łatwe. To jest to, czego powinnam chcieć.
„Chcesz iść na górę?” pyta, na tyle cicho, że słyszę to tylko ja.
Serce mi wali. Nie przez niego — przez wszystko. Przez wzrok Zary po drugiej stronie pokoju i dłoń Elsie na jej udzie i to coś w moim brzuchu, co nie przestaje się skręcać.
„Tak,” mówię. „Chodźmy.”
Zeskakuje z blatu i ściska moją dłoń. „Idź już — drugie drzwi po lewej. Złapię prezerwatywę i zaraz będę.”
Znika w tłumie. Zsuwam się z blatu na drżących nogach i kieruję się na schody.
W połowie drogi rzucam spojrzenie na kanapę.
Zara mnie obserwuje. Elsie coś do niej mówi, ale Zara nie słucha. Patrzy, jak idę na górę z chłopakiem. I po raz pierwszy nie potrafię odczytać jej twarzy.
Odwracam się i idę dalej.
Chciałaś, żebym dorosła, Zaro? Patrz na mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować