passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Hot Boss is My Fiancé - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

My Hot Boss is My Fiancé

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Perspektywa Marli

Dwa tygodnie temu szukałam w Google, jak rozciągnąć puszkowaną zupę na trzy posiłki, siedząc w kuchni Dany i popijając paskudną kawę. Trzy dni temu sprzedałam stare buty, które ledwo nosiłam, tylko po to, żeby zapłacić połowę rachunku za prąd. Wczoraj dowiedziałam się ze szpitala, że ośrodek opieki babci znów tnie usługi, twierdząc, że jej ubezpieczenie już nie kwalifikuje się na lepsze skrzydło. Co to oznacza? Przeniosą ją na oddział, który cuchnie wybielaczem, samotnością i powolnym zaniedbaniem. Obiecałam, że to naprawię, chociaż nie miałam pojęcia jak.

Tak, potrzebowałam pracy. Nie, poprawka: potrzebowałam pieniędzy. Dlatego kiedy Dana, która pracowała w HR w Mercer House, zadzwoniła do mnie w piątek z dokładnie sześcioma słowami: „Hej, chcesz łatwą kasę w przyszłym tygodniu?” – nie zadawałam pytań, po prostu powiedziałam tak.

Powiedziała, że to tymczasowa administracyjna fucha, ktoś z działu marketingu potrzebuje zastępstwa. Telefony, maile, może zamawianie babeczek na urodziny w biurze, jeśli będę miała szczęście. Nic stresującego, nic na stałe. Poza tym Dana była mi coś winna. Coś o nieudanych wakacjach, zamianie kluczy i tym, jak zamknęła mnie na sześć godzin poza moim własnym mieszkaniem.

Brzmiało to prosto i niewinnie. Co mogło pójść nie tak? „Bez presji”, powiedziała. „Jeden tydzień. Nawet nie zobaczysz nikogo ważnego.” Spoiler: skłamała.

„Przepraszam. Wiem, że nawaliłam”, Dana zadzwoniła do mnie po mojej męczącej zmianie. Po tym, jak kazała mi spotkać się z tym zimnym i apodyktycznym potworem. „Miałaś tylko zastąpić kogoś na dwunastym piętrze. Przysięgam na Boga, to właśnie zgłosiłam.”

„Było przekierowanie w systemie”, powiedziała, mówiąc szybko. „Jedna z asystentek zarządu nagle rzuciła pracę w weekend. Algorytm wskazał twoje nazwisko jako następny dostępny zastępca i uzupełnił wakat.” Tylko przytaknęłam, bo Ives już mi to powiedział.

Jęknęła. „Nie zauważyłam tego aż do dziś rano, gdy sprawdziłam wewnętrzne logi biurka. Próbowałam cię ściągnąć na dół, ale Mercer już zatwierdził zmianę.”

Zimna krew odpłynęła mi z twarzy. „On co?”

„Zostawił notatkę: Zostawić. Dwa słowa. To wszystko. Jak już CEO podpisze, nikt tego nie ruszy.”

„Nie pomyślałaś, żeby zadzwonić do mnie wcześniej?”

„Próbowałam! Cały ranek jestem na telefonie z IT. HR jest teraz bezużyteczny. Tak mi przykro.” Moje serce waliło tak mocno. Ten rodzaj paniki, który osiada pod żebrami i drapie w płuca.

„To nie to, na co się zgodziłam, Dana.”

„Wiem. Wynagrodzę ci to. Nie mów nic dziwnego. Niczego nie zepsuj. I na miłość boską, nie odzywaj się do Mercera, chyba że naprawdę musisz.” Za późno. Rozmowa się zakończyła.

Wróciłam na cichy korytarz, jakbym właśnie wpadła pod ciężarówkę, i wtedy to zobaczyłam. Leżała idealnie wyśrodkowana na moim biurku, jakby czekała na mnie. Teczka bez etykiety i bez notatki. Otworzyłam ją.

W środku: NDA. Umowa prawna. Warunki bardziej przypominające casting niż umowę o pracę. Trzy miesiące jako fałszywa narzeczona Ivesa Mercera. Wydarzenia publiczne, skoordynowane wystąpienia, zero pomyłek, obowiązkowa wspólna koegzystencja i żelazna klauzula poufności.

A potem zobaczyłam kwotę, wynagrodzenie. To były pieniądze, jakich nigdy nie widziałam przy swoim nazwisku. Wystarczająco, by utrzymać mieszkanie, przenieść babcię do dobrego ośrodka i przestać się martwić... chociaż na chwilę.

Nie wiedziałam, czy płakać, czy zwymiotować. Zamknęłam teczkę i wyszłam z budynku, ściskając ją mocno przy piersi. Nie otworzyłam jej tej nocy znowu. Nie mogłam. Bo kiedy już powiem tak, nie będzie odwrotu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Marli

Nie mogłam zasnąć. Leżałam w łóżku, gapiąc się w sufit, jakby miał do mnie mrugnąć. Koperta wciąż leżała na moim stole, dokładnie tam, gdzie ją rzuciłam po powrocie do domu. Otwierałam ją pięć razy i zamykałam sześć. Nienawidziłam, jak ciężka wydawała się w moich dłoniach. Jakbym trzymała coś radioaktywnego, albo gorzej – coś trwałego.

Być czyjąś narzeczoną? Jego narzeczoną? Ja nawet nie potrafiłam skończyć prania, a teraz miałam dokończyć udawany kontrakt na związek z najzimniejszym facetem na świecie? Nie! Nie, nie, nie.

A jednak, o 8:42 następnego ranka, wróciłam na trzydzieste siódme piętro, koperta w ręku, serce robiło fikołki pod marynarką. Weszłam do jego biura bez pukania. Nawet nie podniósł wzroku, tylko wskazał krzesło naprzeciwko siebie, jakby to była wizyta u dentysty, a nie… cokolwiek to miało być.

Rzuciłam kopertę na jego biurko. „Chcę odpowiedzi, zanim w ogóle pomyślę o dotknięciu długopisu.” Teraz podniósł wzrok, z wyrazem twarzy zupełnie pustym. Nienawidziłam tej miny.

„To przecież nie chodzi o miłość, wiadomo,” powiedziałam. „Więc o co chodzi?”

Oparł się w fotelu. „Potrzebujesz powodu, żeby ci płacono za siedzenie obok mnie i uśmiechanie się?”

Przewróciłam oczami. „Nie, potrzebuję powodu, dlaczego prezes Mercer House prosi kompletnie obcą osobę, żeby udawała dom z nim przez trzy miesiące.”

Stuknął długopisem raz o biurko. „Dobrze. Książka, którą napisałem jako ghostwriter pod pseudonimem, stała się viralem w zeszłym miesiącu. Wydało się, zarząd myśli, że zmiękłem. Że jestem emocjonalny.”

„Napisałeś… powieść romantyczną?”

Zadrżała mu szczęka. „To nie o to chodzi.”

„Akurat trochę właśnie tak.”

Zignorował to. „Zarząd chciał zobaczyć stabilizację. Życie prywatne, równowagę, uznali, że straciłem perspektywę. Wynajęcie fałszywej narzeczonej załatwiało dwie sprawy: poprawiało moją reputację i dawało im temat do rozmów zamiast mojego manuskryptu.”

Zmrużyłam oczy. „Czyli chcesz mi powiedzieć, że cała ta sprawa jest po to, żeby udowodnić grupie starych facetów, że nie masz załamania przez viralową historię miłosną?”

„Tak.”

„Chciałeś, żebym była twoją dziewczyną do wsparcia emocjonalnego?”

„Technicznie narzeczoną.”

„To samo gówno. Inny próg podatkowy.”

Westchnął. „Proponuję ci czysty układ. Trzy miesiące, tylko pozory. Ty dostajesz wypłatę, ja spokój ducha.”

Zmrużyłam oczy. „Jeśli to naprawdę takie czyste, udowodnij.”

Przesunął kopię kontraktu przez biurko. „Wszystko tam jest. Harmonogram, zapłata, warunki. Będziesz wpisana w mój kalendarz, wyjazdy, terminy prasowe. Będziesz mieszkać w moim townhouse podczas okresów dużej widoczności. Żadnego prawdziwego kontaktu fizycznego, chyba że udawanego. Twoja NDA cię chroni. I mnie.” Przerzuciłam strony i znów zobaczyłam tę kwotę. Tyle oferował za udawanie, że jest we mnie zakochany.

„Powinnam powiedzieć nie,” mruknęłam.

„Możesz,” powiedział bez mrugnięcia okiem.

Spojrzałam na drzwi. Mogłabym wyjść, powinnam wyjść. Ale wtedy przypomniałam sobie ten moment paniki, gdy dowiedziałam się, że ubezpieczenie babci nie pokryje jej przeprowadzki. Usłyszałam ciszę mojej lodówki w domu i stos rachunków, których nie otworzyłam, bo otwieranie ich wydawało się jak forma przemocy. Chwyciłam długopis.

„Ostatnia szansa, żeby się wycofać,” powiedział cicho.

Nie spojrzałam na niego, kiedy to mówiłam. „Zamknij się, zanim zmienię zdanie.” I szybko podpisałam. Gdy przesunęłam kontrakt z powrotem w jego stronę, skinął głową.

„Witamy w pracy,” powiedział. Wstałam.

„Nie gratuluj sobie za bardzo. Nadal cię nie lubię.”

„To pomoże w sprzedaży.”

Odwróciłam się do wyjścia. Ale zanim wyszłam, rzuciłam przez ramię: „Chcę nowe krzesło. Moje skrzypi.” Po prostu go testowałam. Nie odpowiedział. Ale następnego ranka? Nowiutkie krzesło, żadnego skrzypienia, tylko wojna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Marli…

Myślałam, że podpisanie kontraktu da mi chwilę wytchnienia. Nie, nie dało. Następnego ranka weszłam do Mercer House i ludzie naprawdę podnosili wzrok znad biurek, gdy przechodziłam obok. Nie dlatego, że mnie znali. Dlatego, że mnie wygooglowali. W nocy informacja o zaręczynach trafiła do prasy.

Zdjęcie, na którym stoję obok Ivesa podczas wczorajszego spotkania — rozmazane, niezręczne, uchwycone w połowie mrugnięcia — rozbłysło teraz na wszystkich plotkarskich portalach finansowych z nagłówkiem:

„CEO Mercer House zajęty: Kim jest tajemnicza narzeczona?” Tajemnica, jasne.

Moja skrzynka mailowa zalała się wiadomościami. Telefon wibrował bez przerwy. Dana wysłała mi pięć emoji czaszek i notatkę głosową, w której wrzeszczała: „DLACZEGO NIE UPRZEDZIŁAŚ, ŻE ZOSTANIESZ NOWĄ KORPORACYJNĄ KOPCIUSZKIEM AMERYKI?” Zignorowałam to.

Gapiłam się tylko w nagłówki, aż w końcu zaczęłam wrzeszczeć w poduszkę. Co do cholery?! Dlaczego nie powiedział mi wcześniej? Zanim zdążyłam wrzasnąć w poduszkę ponownie, telefon zawibrował.

Nieznany numer: Bądź gotowa na 11. Konferencja prasowa. Sukienka czeka pod drzwiami.

Zamrugałam. CO? PRASA? Rzuciłam się do drzwi, a tam wisiał designerski pokrowiec na ubranie, jakby zostawiła go jakaś modowa wróżka prosto z Fashion Week. Granatowy, z metką. Wyglądałam elegancko, drogo, i zdecydowanie zbyt spokojnie jak na chaos, który czułam w środku. A o 11:47 podjechał czarny SUV. W środku siedział Ives, spokojny i zupełnie milczący. Gapił się w telefon, jakby świat się nie walił. Wsiadłam, trzaskając drzwiami mocniej, niż powinnam.

„Chcesz mi wyjaśnić, co tu się dzieje?”

Nawet na mnie nie spojrzał. „Dostałaś wiadomość.”

„Tak, dostałam. Fajnie by było dostać ją wczoraj, zanim ogłosiłeś całej radzie, że jestem twoją narzeczoną i puściłeś to do prasy.”

„Podpisałaś kontrakt.”

„Przestań mówić to tak, jakby to był magiczny zaklęcie, które wszystko tłumaczy!”

W końcu spojrzał. „To tylko wystąpienie dla prasy, a nie sytuacja zakładnicza.”

„A pierścionek?”

„Kupimy po wszystkim. Żaden problem.” Otworzyłam usta z wrażenia. On naprawdę jest głupi.

„O mój Boże, przysięgam, jeśli jeszcze raz powiesz 'wszystko jest pod kontrolą'...”

„Będziemy odpowiadać na pytania na bieżąco.”

„To twój plan? Po prostu... improwizować?”

Wzruszył minimalnie ramionami. „Zadziałało w radzie.”

„Ives, ja nie jestem aktorką, okej? Odbieram telefony i płaczę nad terminami podatków. To nie to samo.”

Wrócił do przewijania ekranu, jakbyśmy właśnie nie jechali udawać zaręczyn przed całym światem. On jest taki cholernie głupi. Myślałam, że jest CEO?! Udało nam się dotrzeć na czas, a w lobby Mercer House panował istny cyrk. Kamery, światła, reporterzy. Cała ta barierka z aksamitu wyglądała, jakbyśmy mieli zaraz wypuścić nową płytę. Wyszliśmy, a ja ledwo stanęłam na ziemi, kiedy posypały się pytania.

„Marla! Kiedy ślub?”

„Jak się oświadczył?”

„Gdzie jest pierścionek?”

„Jak długo jesteście razem?”

Zamrugałam, podczas gdy Ives stał obok jak robot w garniturze. Ręce za plecami, twarz bez wyrazu. Po prostu patrzył, jak się smażę, aż wpadłam w panikę. „Yy, poznaliśmy się w pracy?” rzuciłam. „I… na razie zachowujemy to dla siebie.”

Ktoś krzyknął: „Ale czemu nie masz pierścionka?” Spojrzałam na swoją gołą dłoń, jakby mnie zdradziła.

Ives w końcu się odezwał. „Nie udzielamy teraz informacji dotyczących życia prywatnego.” Super, teraz się odezwał. Chwycił mnie za łokieć i odprowadził, jakbyśmy nie zaliczyli właśnie najgorszego ogłoszenia zaręczyn dekady. Dwa dni później mleko się rozlało: „Bez pierścionka, bez historii: czy narzeczona Mercera istnieje naprawdę?”

Po południu znowu zadzwonił telefon. Bez imienia, tylko numer, którego zapamiętania teraz bardzo żałuję. Odebrałam z westchnieniem: „No co znowu?”

„Spakuj się,” powiedział Ives.

„Co? Dlaczego?” zapytałam zdezorientowana.

„Od dziś tu mieszkasz. Jeśli mamy to sprzedać, musisz wiedzieć o mnie coś więcej niż tylko mój grafik.” Zawahał się, zanim dodał: „I… będziesz spać w moim pokoju.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Hot Boss is My Fiancé

My Hot Boss is My Fiancé

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa