POV Marli
Nie mogłam zasnąć. Leżałam w łóżku, gapiąc się w sufit, jakby miał do mnie mrugnąć. Koperta wciąż leżała na moim stole, dokładnie tam, gdzie ją rzuciłam po powrocie do domu. Otwierałam ją pięć razy i zamykałam sześć. Nienawidziłam, jak ciężka wydawała się w moich dłoniach. Jakbym trzymała coś radioaktywnego, albo gorzej – coś trwałego.
Być czyjąś narzeczoną? Jego narzeczoną? Ja nawet nie potrafiłam skończyć prania, a teraz miałam dokończyć udawany kontrakt na związek z najzimniejszym facetem na świecie? Nie! Nie, nie, nie.
A jednak, o 8:42 następnego ranka, wróciłam na trzydzieste siódme piętro, koperta w ręku, serce robiło fikołki pod marynarką. Weszłam do jego biura bez pukania. Nawet nie podniósł wzroku, tylko wskazał krzesło naprzeciwko siebie, jakby to była wizyta u dentysty, a nie… cokolwiek to miało być.
Rzuciłam kopertę na jego biurko. „Chcę odpowiedzi, zanim w ogóle pomyślę o dotknięciu długopisu.” Teraz podniósł wzrok, z wyrazem twarzy zupełnie pustym. Nienawidziłam tej miny.
„To przecież nie chodzi o miłość, wiadomo,” powiedziałam. „Więc o co chodzi?”
Oparł się w fotelu. „Potrzebujesz powodu, żeby ci płacono za siedzenie obok mnie i uśmiechanie się?”
Przewróciłam oczami. „Nie, potrzebuję powodu, dlaczego prezes Mercer House prosi kompletnie obcą osobę, żeby udawała dom z nim przez trzy miesiące.”
Stuknął długopisem raz o biurko. „Dobrze. Książka, którą napisałem jako ghostwriter pod pseudonimem, stała się viralem w zeszłym miesiącu. Wydało się, zarząd myśli, że zmiękłem. Że jestem emocjonalny.”
„Napisałeś… powieść romantyczną?”
Zadrżała mu szczęka. „To nie o to chodzi.”
„Akurat trochę właśnie tak.”
Zignorował to. „Zarząd chciał zobaczyć stabilizację. Życie prywatne, równowagę, uznali, że straciłem perspektywę. Wynajęcie fałszywej narzeczonej załatwiało dwie sprawy: poprawiało moją reputację i dawało im temat do rozmów zamiast mojego manuskryptu.”
Zmrużyłam oczy. „Czyli chcesz mi powiedzieć, że cała ta sprawa jest po to, żeby udowodnić grupie starych facetów, że nie masz załamania przez viralową historię miłosną?”
„Tak.”
„Chciałeś, żebym była twoją dziewczyną do wsparcia emocjonalnego?”
„Technicznie narzeczoną.”
„To samo gówno. Inny próg podatkowy.”
Westchnął. „Proponuję ci czysty układ. Trzy miesiące, tylko pozory. Ty dostajesz wypłatę, ja spokój ducha.”
Zmrużyłam oczy. „Jeśli to naprawdę takie czyste, udowodnij.”
Przesunął kopię kontraktu przez biurko. „Wszystko tam jest. Harmonogram, zapłata, warunki. Będziesz wpisana w mój kalendarz, wyjazdy, terminy prasowe. Będziesz mieszkać w moim townhouse podczas okresów dużej widoczności. Żadnego prawdziwego kontaktu fizycznego, chyba że udawanego. Twoja NDA cię chroni. I mnie.” Przerzuciłam strony i znów zobaczyłam tę kwotę. Tyle oferował za udawanie, że jest we mnie zakochany.
„Powinnam powiedzieć nie,” mruknęłam.
„Możesz,” powiedział bez mrugnięcia okiem.
Spojrzałam na drzwi. Mogłabym wyjść, powinnam wyjść. Ale wtedy przypomniałam sobie ten moment paniki, gdy dowiedziałam się, że ubezpieczenie babci nie pokryje jej przeprowadzki. Usłyszałam ciszę mojej lodówki w domu i stos rachunków, których nie otworzyłam, bo otwieranie ich wydawało się jak forma przemocy. Chwyciłam długopis.
„Ostatnia szansa, żeby się wycofać,” powiedział cicho.
Nie spojrzałam na niego, kiedy to mówiłam. „Zamknij się, zanim zmienię zdanie.” I szybko podpisałam. Gdy przesunęłam kontrakt z powrotem w jego stronę, skinął głową.
„Witamy w pracy,” powiedział. Wstałam.
„Nie gratuluj sobie za bardzo. Nadal cię nie lubię.”
„To pomoże w sprzedaży.”
Odwróciłam się do wyjścia. Ale zanim wyszłam, rzuciłam przez ramię: „Chcę nowe krzesło. Moje skrzypi.” Po prostu go testowałam. Nie odpowiedział. Ale następnego ranka? Nowiutkie krzesło, żadnego skrzypienia, tylko wojna.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Marli…
Myślałam, że podpisanie kontraktu da mi chwilę wytchnienia. Nie, nie dało. Następnego ranka weszłam do Mercer House i ludzie naprawdę podnosili wzrok znad biurek, gdy przechodziłam obok. Nie dlatego, że mnie znali. Dlatego, że mnie wygooglowali. W nocy informacja o zaręczynach trafiła do prasy.
Zdjęcie, na którym stoję obok Ivesa podczas wczorajszego spotkania — rozmazane, niezręczne, uchwycone w połowie mrugnięcia — rozbłysło teraz na wszystkich plotkarskich portalach finansowych z nagłówkiem:
„CEO Mercer House zajęty: Kim jest tajemnicza narzeczona?” Tajemnica, jasne.
Moja skrzynka mailowa zalała się wiadomościami. Telefon wibrował bez przerwy. Dana wysłała mi pięć emoji czaszek i notatkę głosową, w której wrzeszczała: „DLACZEGO NIE UPRZEDZIŁAŚ, ŻE ZOSTANIESZ NOWĄ KORPORACYJNĄ KOPCIUSZKIEM AMERYKI?” Zignorowałam to.
Gapiłam się tylko w nagłówki, aż w końcu zaczęłam wrzeszczeć w poduszkę. Co do cholery?! Dlaczego nie powiedział mi wcześniej? Zanim zdążyłam wrzasnąć w poduszkę ponownie, telefon zawibrował.
Nieznany numer: Bądź gotowa na 11. Konferencja prasowa. Sukienka czeka pod drzwiami.
Zamrugałam. CO? PRASA? Rzuciłam się do drzwi, a tam wisiał designerski pokrowiec na ubranie, jakby zostawiła go jakaś modowa wróżka prosto z Fashion Week. Granatowy, z metką. Wyglądałam elegancko, drogo, i zdecydowanie zbyt spokojnie jak na chaos, który czułam w środku. A o 11:47 podjechał czarny SUV. W środku siedział Ives, spokojny i zupełnie milczący. Gapił się w telefon, jakby świat się nie walił. Wsiadłam, trzaskając drzwiami mocniej, niż powinnam.
„Chcesz mi wyjaśnić, co tu się dzieje?”
Nawet na mnie nie spojrzał. „Dostałaś wiadomość.”
„Tak, dostałam. Fajnie by było dostać ją wczoraj, zanim ogłosiłeś całej radzie, że jestem twoją narzeczoną i puściłeś to do prasy.”
„Podpisałaś kontrakt.”
„Przestań mówić to tak, jakby to był magiczny zaklęcie, które wszystko tłumaczy!”
W końcu spojrzał. „To tylko wystąpienie dla prasy, a nie sytuacja zakładnicza.”
„A pierścionek?”
„Kupimy po wszystkim. Żaden problem.” Otworzyłam usta z wrażenia. On naprawdę jest głupi.
„O mój Boże, przysięgam, jeśli jeszcze raz powiesz 'wszystko jest pod kontrolą'...”
„Będziemy odpowiadać na pytania na bieżąco.”
„To twój plan? Po prostu... improwizować?”
Wzruszył minimalnie ramionami. „Zadziałało w radzie.”
„Ives, ja nie jestem aktorką, okej? Odbieram telefony i płaczę nad terminami podatków. To nie to samo.”
Wrócił do przewijania ekranu, jakbyśmy właśnie nie jechali udawać zaręczyn przed całym światem. On jest taki cholernie głupi. Myślałam, że jest CEO?! Udało nam się dotrzeć na czas, a w lobby Mercer House panował istny cyrk. Kamery, światła, reporterzy. Cała ta barierka z aksamitu wyglądała, jakbyśmy mieli zaraz wypuścić nową płytę. Wyszliśmy, a ja ledwo stanęłam na ziemi, kiedy posypały się pytania.
„Marla! Kiedy ślub?”
„Jak się oświadczył?”
„Gdzie jest pierścionek?”
„Jak długo jesteście razem?”
Zamrugałam, podczas gdy Ives stał obok jak robot w garniturze. Ręce za plecami, twarz bez wyrazu. Po prostu patrzył, jak się smażę, aż wpadłam w panikę. „Yy, poznaliśmy się w pracy?” rzuciłam. „I… na razie zachowujemy to dla siebie.”
Ktoś krzyknął: „Ale czemu nie masz pierścionka?” Spojrzałam na swoją gołą dłoń, jakby mnie zdradziła.
Ives w końcu się odezwał. „Nie udzielamy teraz informacji dotyczących życia prywatnego.” Super, teraz się odezwał. Chwycił mnie za łokieć i odprowadził, jakbyśmy nie zaliczyli właśnie najgorszego ogłoszenia zaręczyn dekady. Dwa dni później mleko się rozlało: „Bez pierścionka, bez historii: czy narzeczona Mercera istnieje naprawdę?”
Po południu znowu zadzwonił telefon. Bez imienia, tylko numer, którego zapamiętania teraz bardzo żałuję. Odebrałam z westchnieniem: „No co znowu?”
„Spakuj się,” powiedział Ives.
„Co? Dlaczego?” zapytałam zdezorientowana.
„Od dziś tu mieszkasz. Jeśli mamy to sprzedać, musisz wiedzieć o mnie coś więcej niż tylko mój grafik.” Zawahał się, zanim dodał: „I… będziesz spać w moim pokoju.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Marli
Co do cholery. To była moja pierwsza myśl, kiedy weszłam do domu Ivesa Mercera. Gdyby dom mógł cię oceniać, ten na pewno by to robił. Szkło i zimny metal, czarne na czarnym meble i cisza tak ostra, jakby się wchodziło w zagrożenie. Żadnych butów przy drzwiach, żadnych zdjęć, żadnych oznak, że ktoś tu naprawdę mieszka — tylko starannie dobrany minimalizm i powierzchnie, które pewnie kosztowały więcej niż całe moje studia.
Wtedy złapał mnie za nadgarstek. Otworzyłam usta, gotowa powiedzieć, że to już za dużo, ale sposób, w jaki na mnie spojrzał, zamroził słowa. Jego uścisk nie był okrutny, po prostu stanowczy.
"Podpisałaś umowę," powiedział, niskim, pewnym głosem. "Jesteś zdesperowana na kasę, prawda? Pogódź się z konsekwencjami."
Żołądek mi się ścisnął. Zamarłam, serce waliło. W co ja się, do cholery, wpakowałam? Ale miał rację. Byłam zdesperowana. Wyrwałam dłoń, skóra pod jego palcami paliła. Nie przeprosił. Nawet nie mrugnął. Po prostu odwrócił się, jakbym była zadaniem już skreślonym z listy, i rzucił przez ramię:
"Kolacja o siódmej. Zacznij udawać."
O siódmej stół był nakryty. Dwa talerze, porcje idealne. Pewnie dostarczone, bo nie wierzę, że ten facet potrafi zagotować wodę. Siedzieliśmy naprzeciwko siebie. Bez muzyki w tle, bez pogaduszek — tylko żucie i niezręczne spojrzenia. Po pięciu minutach całkowitej ciszy w końcu się odezwał.
"Wydrukowałem scenariusz zaręczyn."
Mrugnęłam. "Co takiego?"
Wyjął zszyty pakiet kartek jakbyśmy mieli próbę do szkolnego przedstawienia. "Nasza historia. Jak się poznaliśmy. Pierwsza randka, ulubione jedzenie, piosenka, wakacje i oświadczyny. Musisz to zapamiętać."
Przerzuciłam kartki. "Naprawdę wszystko to napisałeś?" Nie odpowiedział. Nie musiał. Ten facet ewidentnie ćwiczył manipulację emocjonalną jakby to było posiedzenie zarządu.
"Okej, więc... nasza pierwsza randka to sushi na West Village," przeczytałam na głos. "Powiedziałeś, że mam glon w zębach, zaśmiałam się, a potem połączyło nas to, że oboje nie znosimy jazzu."
"Twoja intonacja jest płaska," rzucił.
"Przepraszam, nie jestem Meryl Streep."
Wstał, obszedł stół i podał mi lampkę wina. "Musisz się rozluźnić."
"Tak? Wino i kłamstwa. To twój sposób?"
Zignorował mnie i podszedł bliżej. "Zamierasz za każdym razem, gdy się zbliżam. Będziesz musiała się przyzwyczaić do dotyku."
Serce mi zadrżało. "J-jestem okej."
"Jesteś spięta."
"Dosłownie siedzę," mruknęłam.
Nie odpowiedział. Po prostu sięgnął i musnął wnętrze mojego ramienia palcami — lekko, z premedytacją.
Drgnęłam.
"Mamy sprzedawać historię miłosną," powiedział cicho. "Nikt w to nie uwierzy, jeśli się napinasz, jakbym zaraz miał cię ugryźć."
Wtedy stanął przede mną. Blisko. Za blisko. Tak blisko, że mogłabym policzyć jego uderzenia serca, gdybym przyłożyła ucho do klatki. Spojrzał na mnie z góry, przechylając głowę.
"Zamknij oczy."
"Co? Nie." Nie drgnął.
Przewróciłam oczami. "Serio?" Wciąż nic.
Westchnęłam teatralnie i w końcu zamknęłam oczy. Prawie od razu poczułam jego ciepło. Potem jego palce musnęły mój policzek, czubek nosa przesunął się po moim. Czoła się dotknęły, a jego oddech mieszał się z moim.
To było delikatne i ostrożne, jakby czekał, czy nie ucieknę. Zerknęłam jednym okiem — ogromny błąd. Jego twarz była absurdalnie idealna. Jak z okładki magazynu po retuszu. Mocna szczęka, irytująco długie rzęsy, usta zbyt ładne jak na kogoś tak emocjonalnie niedostępnego. Jego skóra miała ten blask, który można mieć tylko po drogich kremach i dobrej karmie.
Mój mózg natychmiast przestał działać. A potem pochylił się, ociupinę. I spanikowałam. "Okej, jestem dziewicą!" wypaliłam.
Cisza. Taka prawdziwa cisza. Słychać było bzyczenie świetlówek. Otworzyłam oczy szeroko. Jego wyraz twarzy? Pusty, zaskoczony, przetwarzający. Chciałam się zapaść pod ziemię albo wybuchnąć spontanicznie, albo jedno i drugie.
Uniósł brwi. "Co?"
Odskoczyłam tak szybko, że prawie się przewróciłam. "Ja tylko- Myślałam, że mnie pocałujesz czy coś, i spanikowałam, i no. Tak. To jest fakt. Przejdźmy dalej." Zamrugał raz. Potem drugi. A potem się uśmiechnął — tym swoim kpiącym uśmiechem.
"Aha. To wiele wyjaśnia."
Zgapiłam na niego. "Co to, do cholery, ma znaczyć?"
"Po prostu... wyjaśnia napięcie."
"To napięcie jest dlatego, że jesteś nie do zniesienia, a nie dlatego, że z nikim nie byłam nago."
Skrzyżował ramiona. "Jesteś bardzo defensywna jak na osobę, która właśnie wrzuciła fabularny zwrot akcji w środku udawanych zaręczyn."
"Może nie traktuj mojego życia jak żartu?" rzuciłam ostro, głos mi się podniósł.
Nawet nie drgnął. "To ty zrobiłaś z tego żart, krzycząc 'Jestem dziewicą' jakbyś składała zeznania w sądzie."
Patrzyłam na niego, czując, jak w piersi narasta niedowierzanie. "Jesteś niewiarygodny."
"A ty jesteś dramatyczna," odparł irytująco spokojnie.
"A idź do diabła," mruknęłam, odwracając się, zanim powiedziałabym coś gorszego. Chwyciłam kieliszek wina, ale zdecydowałam się nim nie rzucać. Zamiast tego ruszyłam korytarzem w poszukiwaniu jakiegokolwiek pokoju, w którym nie ma jego twarzy.
"Sypialnia po lewej," zawołał.
"Oby twoja poduszka była płaska," odpaliłam.
"Obyś zapamiętała swoje kwestie." Trzasnęłam drzwiami za sobą. Serce waliło. Twarz paliła. Mózg dalej nie funkcjonował po tej akcji z czołem. To nie była kolacja, tylko emocjonalna kolejka górska.
Przesuń w górę, aby kontynuować