passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Hot Boss is My Fiancé - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

My Hot Boss is My Fiancé

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Perspektywa Marli…

Myślałam, że podpisanie kontraktu da mi chwilę wytchnienia. Nie, nie dało. Następnego ranka weszłam do Mercer House i ludzie naprawdę podnosili wzrok znad biurek, gdy przechodziłam obok. Nie dlatego, że mnie znali. Dlatego, że mnie wygooglowali. W nocy informacja o zaręczynach trafiła do prasy.

Zdjęcie, na którym stoję obok Ivesa podczas wczorajszego spotkania — rozmazane, niezręczne, uchwycone w połowie mrugnięcia — rozbłysło teraz na wszystkich plotkarskich portalach finansowych z nagłówkiem:

„CEO Mercer House zajęty: Kim jest tajemnicza narzeczona?” Tajemnica, jasne.

Moja skrzynka mailowa zalała się wiadomościami. Telefon wibrował bez przerwy. Dana wysłała mi pięć emoji czaszek i notatkę głosową, w której wrzeszczała: „DLACZEGO NIE UPRZEDZIŁAŚ, ŻE ZOSTANIESZ NOWĄ KORPORACYJNĄ KOPCIUSZKIEM AMERYKI?” Zignorowałam to.

Gapiłam się tylko w nagłówki, aż w końcu zaczęłam wrzeszczeć w poduszkę. Co do cholery?! Dlaczego nie powiedział mi wcześniej? Zanim zdążyłam wrzasnąć w poduszkę ponownie, telefon zawibrował.

Nieznany numer: Bądź gotowa na 11. Konferencja prasowa. Sukienka czeka pod drzwiami.

Zamrugałam. CO? PRASA? Rzuciłam się do drzwi, a tam wisiał designerski pokrowiec na ubranie, jakby zostawiła go jakaś modowa wróżka prosto z Fashion Week. Granatowy, z metką. Wyglądałam elegancko, drogo, i zdecydowanie zbyt spokojnie jak na chaos, który czułam w środku. A o 11:47 podjechał czarny SUV. W środku siedział Ives, spokojny i zupełnie milczący. Gapił się w telefon, jakby świat się nie walił. Wsiadłam, trzaskając drzwiami mocniej, niż powinnam.

„Chcesz mi wyjaśnić, co tu się dzieje?”

Nawet na mnie nie spojrzał. „Dostałaś wiadomość.”

„Tak, dostałam. Fajnie by było dostać ją wczoraj, zanim ogłosiłeś całej radzie, że jestem twoją narzeczoną i puściłeś to do prasy.”

„Podpisałaś kontrakt.”

„Przestań mówić to tak, jakby to był magiczny zaklęcie, które wszystko tłumaczy!”

W końcu spojrzał. „To tylko wystąpienie dla prasy, a nie sytuacja zakładnicza.”

„A pierścionek?”

„Kupimy po wszystkim. Żaden problem.” Otworzyłam usta z wrażenia. On naprawdę jest głupi.

„O mój Boże, przysięgam, jeśli jeszcze raz powiesz 'wszystko jest pod kontrolą'...”

„Będziemy odpowiadać na pytania na bieżąco.”

„To twój plan? Po prostu... improwizować?”

Wzruszył minimalnie ramionami. „Zadziałało w radzie.”

„Ives, ja nie jestem aktorką, okej? Odbieram telefony i płaczę nad terminami podatków. To nie to samo.”

Wrócił do przewijania ekranu, jakbyśmy właśnie nie jechali udawać zaręczyn przed całym światem. On jest taki cholernie głupi. Myślałam, że jest CEO?! Udało nam się dotrzeć na czas, a w lobby Mercer House panował istny cyrk. Kamery, światła, reporterzy. Cała ta barierka z aksamitu wyglądała, jakbyśmy mieli zaraz wypuścić nową płytę. Wyszliśmy, a ja ledwo stanęłam na ziemi, kiedy posypały się pytania.

„Marla! Kiedy ślub?”

„Jak się oświadczył?”

„Gdzie jest pierścionek?”

„Jak długo jesteście razem?”

Zamrugałam, podczas gdy Ives stał obok jak robot w garniturze. Ręce za plecami, twarz bez wyrazu. Po prostu patrzył, jak się smażę, aż wpadłam w panikę. „Yy, poznaliśmy się w pracy?” rzuciłam. „I… na razie zachowujemy to dla siebie.”

Ktoś krzyknął: „Ale czemu nie masz pierścionka?” Spojrzałam na swoją gołą dłoń, jakby mnie zdradziła.

Ives w końcu się odezwał. „Nie udzielamy teraz informacji dotyczących życia prywatnego.” Super, teraz się odezwał. Chwycił mnie za łokieć i odprowadził, jakbyśmy nie zaliczyli właśnie najgorszego ogłoszenia zaręczyn dekady. Dwa dni później mleko się rozlało: „Bez pierścionka, bez historii: czy narzeczona Mercera istnieje naprawdę?”

Po południu znowu zadzwonił telefon. Bez imienia, tylko numer, którego zapamiętania teraz bardzo żałuję. Odebrałam z westchnieniem: „No co znowu?”

„Spakuj się,” powiedział Ives.

„Co? Dlaczego?” zapytałam zdezorientowana.

„Od dziś tu mieszkasz. Jeśli mamy to sprzedać, musisz wiedzieć o mnie coś więcej niż tylko mój grafik.” Zawahał się, zanim dodał: „I… będziesz spać w moim pokoju.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Marli

Co do cholery. To była moja pierwsza myśl, kiedy weszłam do domu Ivesa Mercera. Gdyby dom mógł cię oceniać, ten na pewno by to robił. Szkło i zimny metal, czarne na czarnym meble i cisza tak ostra, jakby się wchodziło w zagrożenie. Żadnych butów przy drzwiach, żadnych zdjęć, żadnych oznak, że ktoś tu naprawdę mieszka — tylko starannie dobrany minimalizm i powierzchnie, które pewnie kosztowały więcej niż całe moje studia.

Wtedy złapał mnie za nadgarstek. Otworzyłam usta, gotowa powiedzieć, że to już za dużo, ale sposób, w jaki na mnie spojrzał, zamroził słowa. Jego uścisk nie był okrutny, po prostu stanowczy.

"Podpisałaś umowę," powiedział, niskim, pewnym głosem. "Jesteś zdesperowana na kasę, prawda? Pogódź się z konsekwencjami."

Żołądek mi się ścisnął. Zamarłam, serce waliło. W co ja się, do cholery, wpakowałam? Ale miał rację. Byłam zdesperowana. Wyrwałam dłoń, skóra pod jego palcami paliła. Nie przeprosił. Nawet nie mrugnął. Po prostu odwrócił się, jakbym była zadaniem już skreślonym z listy, i rzucił przez ramię:

"Kolacja o siódmej. Zacznij udawać."

O siódmej stół był nakryty. Dwa talerze, porcje idealne. Pewnie dostarczone, bo nie wierzę, że ten facet potrafi zagotować wodę. Siedzieliśmy naprzeciwko siebie. Bez muzyki w tle, bez pogaduszek — tylko żucie i niezręczne spojrzenia. Po pięciu minutach całkowitej ciszy w końcu się odezwał.

"Wydrukowałem scenariusz zaręczyn."

Mrugnęłam. "Co takiego?"

Wyjął zszyty pakiet kartek jakbyśmy mieli próbę do szkolnego przedstawienia. "Nasza historia. Jak się poznaliśmy. Pierwsza randka, ulubione jedzenie, piosenka, wakacje i oświadczyny. Musisz to zapamiętać."

Przerzuciłam kartki. "Naprawdę wszystko to napisałeś?" Nie odpowiedział. Nie musiał. Ten facet ewidentnie ćwiczył manipulację emocjonalną jakby to było posiedzenie zarządu.

"Okej, więc... nasza pierwsza randka to sushi na West Village," przeczytałam na głos. "Powiedziałeś, że mam glon w zębach, zaśmiałam się, a potem połączyło nas to, że oboje nie znosimy jazzu."

"Twoja intonacja jest płaska," rzucił.

"Przepraszam, nie jestem Meryl Streep."

Wstał, obszedł stół i podał mi lampkę wina. "Musisz się rozluźnić."

"Tak? Wino i kłamstwa. To twój sposób?"

Zignorował mnie i podszedł bliżej. "Zamierasz za każdym razem, gdy się zbliżam. Będziesz musiała się przyzwyczaić do dotyku."

Serce mi zadrżało. "J-jestem okej."

"Jesteś spięta."

"Dosłownie siedzę," mruknęłam.

Nie odpowiedział. Po prostu sięgnął i musnął wnętrze mojego ramienia palcami — lekko, z premedytacją.

Drgnęłam.

"Mamy sprzedawać historię miłosną," powiedział cicho. "Nikt w to nie uwierzy, jeśli się napinasz, jakbym zaraz miał cię ugryźć."

Wtedy stanął przede mną. Blisko. Za blisko. Tak blisko, że mogłabym policzyć jego uderzenia serca, gdybym przyłożyła ucho do klatki. Spojrzał na mnie z góry, przechylając głowę.

"Zamknij oczy."

"Co? Nie." Nie drgnął.

Przewróciłam oczami. "Serio?" Wciąż nic.

Westchnęłam teatralnie i w końcu zamknęłam oczy. Prawie od razu poczułam jego ciepło. Potem jego palce musnęły mój policzek, czubek nosa przesunął się po moim. Czoła się dotknęły, a jego oddech mieszał się z moim.

To było delikatne i ostrożne, jakby czekał, czy nie ucieknę. Zerknęłam jednym okiem — ogromny błąd. Jego twarz była absurdalnie idealna. Jak z okładki magazynu po retuszu. Mocna szczęka, irytująco długie rzęsy, usta zbyt ładne jak na kogoś tak emocjonalnie niedostępnego. Jego skóra miała ten blask, który można mieć tylko po drogich kremach i dobrej karmie.

Mój mózg natychmiast przestał działać. A potem pochylił się, ociupinę. I spanikowałam. "Okej, jestem dziewicą!" wypaliłam.

Cisza. Taka prawdziwa cisza. Słychać było bzyczenie świetlówek. Otworzyłam oczy szeroko. Jego wyraz twarzy? Pusty, zaskoczony, przetwarzający. Chciałam się zapaść pod ziemię albo wybuchnąć spontanicznie, albo jedno i drugie.

Uniósł brwi. "Co?"

Odskoczyłam tak szybko, że prawie się przewróciłam. "Ja tylko- Myślałam, że mnie pocałujesz czy coś, i spanikowałam, i no. Tak. To jest fakt. Przejdźmy dalej." Zamrugał raz. Potem drugi. A potem się uśmiechnął — tym swoim kpiącym uśmiechem.

"Aha. To wiele wyjaśnia."

Zgapiłam na niego. "Co to, do cholery, ma znaczyć?"

"Po prostu... wyjaśnia napięcie."

"To napięcie jest dlatego, że jesteś nie do zniesienia, a nie dlatego, że z nikim nie byłam nago."

Skrzyżował ramiona. "Jesteś bardzo defensywna jak na osobę, która właśnie wrzuciła fabularny zwrot akcji w środku udawanych zaręczyn."

"Może nie traktuj mojego życia jak żartu?" rzuciłam ostro, głos mi się podniósł.

Nawet nie drgnął. "To ty zrobiłaś z tego żart, krzycząc 'Jestem dziewicą' jakbyś składała zeznania w sądzie."

Patrzyłam na niego, czując, jak w piersi narasta niedowierzanie. "Jesteś niewiarygodny."

"A ty jesteś dramatyczna," odparł irytująco spokojnie.

"A idź do diabła," mruknęłam, odwracając się, zanim powiedziałabym coś gorszego. Chwyciłam kieliszek wina, ale zdecydowałam się nim nie rzucać. Zamiast tego ruszyłam korytarzem w poszukiwaniu jakiegokolwiek pokoju, w którym nie ma jego twarzy.

"Sypialnia po lewej," zawołał.

"Oby twoja poduszka była płaska," odpaliłam.

"Obyś zapamiętała swoje kwestie." Trzasnęłam drzwiami za sobą. Serce waliło. Twarz paliła. Mózg dalej nie funkcjonował po tej akcji z czołem. To nie była kolacja, tylko emocjonalna kolejka górska.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Marli

Ives budzi mnie stukaniem do drzwi i harmonogramem. Brunch z mediami, zdjęcia i rozmowa z felietonistą biznesowym. Żadnego „dzień dobry”, tylko clipboard i zimne przypomnienie, że dziś wszystko to teatr. Ledwo wypijam dwa łyki kawy, zanim zostaję wystylizowana, poinstruowana i po raz kolejny upomniana, by uśmiechać się, jakbym naprawdę tego chciała.

Teraz jesteśmy w samochodzie, w drodze na jakieś pierwsze z błyszczących wydarzeń na liście. Wstrzymuję oddech, jakbyśmy mieli właśnie obrabować bank. To nasz drugi raz, kiedy to robimy – udajemy, pozujemy na parę dla ludzi, których bardziej obchodzi nagłówek niż rzeczywistość.

Ale dziś jesteśmy przygotowani... w pewnym sensie. Mamy szkic scenariusza, kilka umówionych sygnałów i dopasowane kłamstwa. Spoglądam w dół na siebie: granatowa satynowa suknia, do ziemi, z głębokim dekoltem na plecach. Włosy gładko zaczesane w koka, z kilkoma celowo wypuszczonymi pasmami, wino-czerwone usta i szpilki, które wydają się śmiertelną pułapką dla kostek.

Wyglądam, jakbym do niego pasowała, ale tak się nie czuję. Ives siedzi obok mnie w samochodzie, milczący w czarnym smokingu, który pewnie kosztuje więcej niż mój czynsz. Jego włosy są ostre, szczęka jeszcze ostrzejsza. Bez krawata, tylko lekko rozpięty kołnierzyk, jakby był ponad wysiłkiem. Siedzimy w ciszy. Ives wygląda jak coś wyrzeźbionego z drogiego kamienia, czarny smoking, rozpięty kołnierz, wzrok utkwiony za oknem, jakbym była częścią krajobrazu. Przesuwam się lekko, poprawiając kopertówkę.

„Przestań się wiercić”, mówi, nie patrząc na mnie.

„Nie jestem tresowanym pudlem”, mamroczę. Nie odpowiada. Dalej patrzy prosto przed siebie.

Wycieram dłonie o suknię. On nie wygląda na zdenerwowanego — nigdy nie wygląda. Zanim znów zacznę panikować, odzywa się. „Daj mi swoją rękę.”

Mrugam. „Co?”

„Rękę, Marla.”

„Dlaczego—?”

Sięga przez siedzenie i bierze ją mimo wszystko. Drgnęłam, nie spodziewając się dotyku, a potem zastygłam, gdy poczułam to: ciężar metalu wsuwającego się na mój palec. Patrzę w dół. Pierścionek. Prosty, olśniewający, oślepiający i ogromny.

„Co to u diabła jest?” szepczę.

„Mówiłaś ostatnio, że było niechlujnie. Naprawiamy to.”

„Przez... wręczenie mi dosłownego diamentu?”

Nie puszcza mojej ręki. „Wchodzimy do pokoju pełnego ludzi, którzy wyczuwają słabość. Ten pierścionek mówi, że nie udajemy.” Ściska mi się w piersi. Spoglądam przez okno na miejsce, gdzie już błyskają flesze, ludzie czekają.

„Gotowa?” pyta, oczy wciąż w moich. Nie, chcę powiedzieć. Absolutnie nie.

Zamiast tego— „Tak. Sprzedajmy to.”

W środku gala to wypolerowany marmur i wysokie sufity — miejsce, gdzie kelnerzy oferują szampana, którego nie umiesz wymówić, a ludzie podają sobie dłonie, jakby negocjowali traktaty pokojowe. Ledwo wchodzimy, a już dopada nas prasa.

„Panie Mercer, to pańska narzeczona?”

„Pani Quintell, jak się oświadczył?”

„Jest już wyznaczona data?”

Biorę go pod ramię, uśmiecham się tak, jak ćwiczyłam, i kłamię jak z nut.

„Poznaliśmy się przez pracę. Powolne zauroczenie. Jest... uparty.”

On nie reaguje, tylko trzyma dłoń na mojej, jakby to było normalne. Jakby robił to już z tuzinem innych kobiet. Przechodzimy przez tłum, odpowiadamy na pytania, rzucamy fałszywe wspomnienia jak okruszki chleba. Sushi na pierwszej randce, Paryż na udawane rocznice i Indie, którego „oboje” słuchamy.

I w większości to działa. Do czasu, aż pojawiają się oni — państwo Legman. Para z najwyższej półki. Dopasowane, zarozumiałe uśmiechy, ludzie, którzy zadają podchwytliwe pytania i już znają odpowiedzi. Znam ich, bo Ives mnie przed nimi ostrzegał.

Pani Legman kręci kieliszkiem szampana, jakby się nudziła. „Jak długo jesteście razem?”

Ives odpowiada bez zawahania. „Dziesięć miesięcy.”

„Hmm”, mówi. „Wydajecie się... świeży.”

Utrzymuję uśmiech na twarzy. „Lubimy zachować prywatność.”

Unosi brew. „To udowodnijcie.”

Mrugam. „Słucham?”

„Udowodnijcie,” mówi, jakby to było oczywiste. „Pocałuj go.”

Powietrze między nami zastyga. Wciąż próbuję wymyślić sposób, żeby tego uniknąć, ale Ives? On w ogóle się tym nie przejął. Jego ręka przesuwa się na moją talię i... całuje mnie. Ale nie lekko. Nie grzeczny buziak. Całuje mnie tak, jakbyśmy robili to po kryjomu od miesięcy.

Jego usta są stanowcze, dłoń mocno opina moją talię, przyciągając mnie do siebie. Moje palce instynktownie chwytają jego klapę, próbując się zakotwiczyć, ale on pochyla się głębiej. Jego wargi rozchylają moje. Jego usta poruszają się z wyraźnym zamiarem. Nie spieszy się, sprzedaje to.

„Uhm,” wzdycham ledwo, a on to wykorzystuje, przyciskając ciało do mojego jakby to był nawyk. Czuję jego oddech na sobie. Zapominam, że jesteśmy otoczeni, że to udawane. Jedyne, co czuję, to on — jego ciepło, jego kontrolę, sposób, w jaki jego usta zwalniają, zanim się odsuwa, jakby dokładnie wiedział, co mi robi. Kiedy to się kończy, moje usta wciąż mrowią.

Kobieta wpatrywała się w nas o ułamek sekundy za długo, potem się uśmiechnęła przekornie. „Cóż. To było... przekonujące.” Odeszła, a ja się nie ruszyłam. Ives puścił moją talię, jakby właśnie nie zamienił mojego mózgu w szum elektromagnetyczny. Gdy moja dłoń powędrowała do ust, mrugnęłam. Racja. Mój pierwszy pocałunek przepadł.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Hot Boss is My Fiancé

My Hot Boss is My Fiancé

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa