POV Marli
Ives budzi mnie stukaniem do drzwi i harmonogramem. Brunch z mediami, zdjęcia i rozmowa z felietonistą biznesowym. Żadnego „dzień dobry”, tylko clipboard i zimne przypomnienie, że dziś wszystko to teatr. Ledwo wypijam dwa łyki kawy, zanim zostaję wystylizowana, poinstruowana i po raz kolejny upomniana, by uśmiechać się, jakbym naprawdę tego chciała.
Teraz jesteśmy w samochodzie, w drodze na jakieś pierwsze z błyszczących wydarzeń na liście. Wstrzymuję oddech, jakbyśmy mieli właśnie obrabować bank. To nasz drugi raz, kiedy to robimy – udajemy, pozujemy na parę dla ludzi, których bardziej obchodzi nagłówek niż rzeczywistość.
Ale dziś jesteśmy przygotowani... w pewnym sensie. Mamy szkic scenariusza, kilka umówionych sygnałów i dopasowane kłamstwa. Spoglądam w dół na siebie: granatowa satynowa suknia, do ziemi, z głębokim dekoltem na plecach. Włosy gładko zaczesane w koka, z kilkoma celowo wypuszczonymi pasmami, wino-czerwone usta i szpilki, które wydają się śmiertelną pułapką dla kostek.
Wyglądam, jakbym do niego pasowała, ale tak się nie czuję. Ives siedzi obok mnie w samochodzie, milczący w czarnym smokingu, który pewnie kosztuje więcej niż mój czynsz. Jego włosy są ostre, szczęka jeszcze ostrzejsza. Bez krawata, tylko lekko rozpięty kołnierzyk, jakby był ponad wysiłkiem. Siedzimy w ciszy. Ives wygląda jak coś wyrzeźbionego z drogiego kamienia, czarny smoking, rozpięty kołnierz, wzrok utkwiony za oknem, jakbym była częścią krajobrazu. Przesuwam się lekko, poprawiając kopertówkę.
„Przestań się wiercić”, mówi, nie patrząc na mnie.
„Nie jestem tresowanym pudlem”, mamroczę. Nie odpowiada. Dalej patrzy prosto przed siebie.
Wycieram dłonie o suknię. On nie wygląda na zdenerwowanego — nigdy nie wygląda. Zanim znów zacznę panikować, odzywa się. „Daj mi swoją rękę.”
Mrugam. „Co?”
„Rękę, Marla.”
„Dlaczego—?”
Sięga przez siedzenie i bierze ją mimo wszystko. Drgnęłam, nie spodziewając się dotyku, a potem zastygłam, gdy poczułam to: ciężar metalu wsuwającego się na mój palec. Patrzę w dół. Pierścionek. Prosty, olśniewający, oślepiający i ogromny.
„Co to u diabła jest?” szepczę.
„Mówiłaś ostatnio, że było niechlujnie. Naprawiamy to.”
„Przez... wręczenie mi dosłownego diamentu?”
Nie puszcza mojej ręki. „Wchodzimy do pokoju pełnego ludzi, którzy wyczuwają słabość. Ten pierścionek mówi, że nie udajemy.” Ściska mi się w piersi. Spoglądam przez okno na miejsce, gdzie już błyskają flesze, ludzie czekają.
„Gotowa?” pyta, oczy wciąż w moich. Nie, chcę powiedzieć. Absolutnie nie.
Zamiast tego— „Tak. Sprzedajmy to.”
W środku gala to wypolerowany marmur i wysokie sufity — miejsce, gdzie kelnerzy oferują szampana, którego nie umiesz wymówić, a ludzie podają sobie dłonie, jakby negocjowali traktaty pokojowe. Ledwo wchodzimy, a już dopada nas prasa.
„Panie Mercer, to pańska narzeczona?”
„Pani Quintell, jak się oświadczył?”
„Jest już wyznaczona data?”
Biorę go pod ramię, uśmiecham się tak, jak ćwiczyłam, i kłamię jak z nut.
„Poznaliśmy się przez pracę. Powolne zauroczenie. Jest... uparty.”
On nie reaguje, tylko trzyma dłoń na mojej, jakby to było normalne. Jakby robił to już z tuzinem innych kobiet. Przechodzimy przez tłum, odpowiadamy na pytania, rzucamy fałszywe wspomnienia jak okruszki chleba. Sushi na pierwszej randce, Paryż na udawane rocznice i Indie, którego „oboje” słuchamy.
I w większości to działa. Do czasu, aż pojawiają się oni — państwo Legman. Para z najwyższej półki. Dopasowane, zarozumiałe uśmiechy, ludzie, którzy zadają podchwytliwe pytania i już znają odpowiedzi. Znam ich, bo Ives mnie przed nimi ostrzegał.
Pani Legman kręci kieliszkiem szampana, jakby się nudziła. „Jak długo jesteście razem?”
Ives odpowiada bez zawahania. „Dziesięć miesięcy.”
„Hmm”, mówi. „Wydajecie się... świeży.”
Utrzymuję uśmiech na twarzy. „Lubimy zachować prywatność.”
Unosi brew. „To udowodnijcie.”
Mrugam. „Słucham?”
„Udowodnijcie,” mówi, jakby to było oczywiste. „Pocałuj go.”
Powietrze między nami zastyga. Wciąż próbuję wymyślić sposób, żeby tego uniknąć, ale Ives? On w ogóle się tym nie przejął. Jego ręka przesuwa się na moją talię i... całuje mnie. Ale nie lekko. Nie grzeczny buziak. Całuje mnie tak, jakbyśmy robili to po kryjomu od miesięcy.
Jego usta są stanowcze, dłoń mocno opina moją talię, przyciągając mnie do siebie. Moje palce instynktownie chwytają jego klapę, próbując się zakotwiczyć, ale on pochyla się głębiej. Jego wargi rozchylają moje. Jego usta poruszają się z wyraźnym zamiarem. Nie spieszy się, sprzedaje to.
„Uhm,” wzdycham ledwo, a on to wykorzystuje, przyciskając ciało do mojego jakby to był nawyk. Czuję jego oddech na sobie. Zapominam, że jesteśmy otoczeni, że to udawane. Jedyne, co czuję, to on — jego ciepło, jego kontrolę, sposób, w jaki jego usta zwalniają, zanim się odsuwa, jakby dokładnie wiedział, co mi robi. Kiedy to się kończy, moje usta wciąż mrowią.
Kobieta wpatrywała się w nas o ułamek sekundy za długo, potem się uśmiechnęła przekornie. „Cóż. To było... przekonujące.” Odeszła, a ja się nie ruszyłam. Ives puścił moją talię, jakby właśnie nie zamienił mojego mózgu w szum elektromagnetyczny. Gdy moja dłoń powędrowała do ust, mrugnęłam. Racja. Mój pierwszy pocałunek przepadł.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Marli
Musiałam działać i udawać. Nawet jeśli mój mózg się przegrzewał, a serce nie wiedziało, jak zwolnić. Ten pocałunek, ten pocałunek, wciąż odtwarzał mi się w głowie jak zacięta płyta. Jego usta na moich, żar, szok, to, jak czas zrobił się lepki i powolny.
Ale uśmiechałam się, śmiałam wtedy, kiedy powinnam. Grałam swoją rolę tak, jakby nic się nie stało, jakbym nie rozpadała się pod własną skórą. Bo wciąż byliśmy na scenie, wciąż sprzedawaliśmy iluzję. Trzymałam go za ramię, kiwałam głową podczas rozmów, pozowałam do zdjęć i udawałam, że w środku nie krzyczę. Musiałam tylko dotrwać do samochodu.
W chwili, gdy wsunęliśmy się do środka i drzwi się zatrzasnęły, maskarada się posypała. Odwróciłam się od niego i szybkim, gwałtownym ruchem wytarłam usta wierzchem dłoni, jakbym właśnie pocałowała klamkę na stacji benzynowej. Nic nie powiedział, a ja na niego nie spojrzałam. Siedzieliśmy w tej ciężkiej, okropnej ciszy. A ja myślałam tylko: Jeśli to udawane, czemu to wszystko wydaje się tak prawdziwe?
Ives nawet na mnie nie spojrzał. — Dramatyczne — powiedział beznamiętnie.
Odwróciłam się do niego. — To było obrzydliwe.
— Śmieszne. Nie wyglądałaś na obrzydzoną, gdy twoja ręka była na mojej klatce piersiowej.
Zmrużyłam oczy. — Pocałowałeś mnie bez ostrzeżenia, przy tylu ludziach.
Wzruszył ramionami. — Było przekonujące. Spoko.
— Wpakowałeś mi język do ust, jakbyś zaznaczał terytorium!
Zerknął na mnie, potem się zatrzymał. — Czekaj. To był twój pierwszy? Zamarłam.
Wpatrywał się. — To był, prawda? Oczywiście, zapomniałem, że jesteś dziewicą. — Na jego ustach pojawił się lekki uśmieszek. Nienawidziłam, że gorąco wspinało mi się na kark.
— Powiedziałam, co powiedziałam — mruknęłam.
Oparł się w fotelu, powoli uśmiechając się tym swoim głupim, zarozumiałym uśmiechem. — Cholera. Zepsułem ci pierwszy pocałunek.
— Gratulacje. Chcesz puchar? — parsknęłam.
— Wyglądałaś, jakby ci się podobało.
Odwróciłam głowę w jego stronę. — Byłam w szoku!
— Jęknęłaś.
— Nie jęknęłam—
— Jęknęłaś. — Przechylił głowę, wyraźnie delektując się sytuacją. — To było nawet słodkie, serio. Taki cichy oddech. Jakby nikt cię wcześniej nie dotknął.
Zacisnęłam pięść na kolanach. — Bo nikt nie dotknął.
Zachichotał. — Jeszcze lepiej.
Zacisnęłam szczękę. — Myślisz, że to zabawne?
— Myślę, że to fascynujące — odparł. — Tyle ciętego języka, a zero doświadczenia? Ma sens. — To już było za wiele. Nachyliłam się. Złapałam go za kurtkę. Przyciągnęłam tak blisko, że na sekundę przestał oddychać. Jego wzrok zjechał na moje usta.
Przechyliłam głowę, szepcząc: — Chcesz drugiej szansy? Zobaczymy, czy naprawdę jesteś taki dobry.
Nie poruszył się. Nie drgnął. Więc pochyliłam się i odepchnęłam go gwałtownie na fotel. Mocno. Usiadłam z powrotem, skrzyżowałam ramiona. — No właśnie. Tak myślałam.
A ten zimny drań? Roześmiał się! — To było urocze — powiedział. — Blefujesz jak dziewica.
— Nienawidzę cię.
— Jasne — odparł, przeciągając się, jakby się bawił. — Ale pocałowałaś mnie z powrotem.
Odwróciłam się, kipiąc ze złości, bo miał rację i dobrze o tym wiedział. Nie mogłam zasnąć. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, wszystko wracało: jego usta na moich, ciężar jego dłoni na moim biodrze, to, jak nie wahał się ani przez chwilę, jakby to był żart. Jakby to było prawdziwe. I najgorsze? Chciałam to powtórzyć.
Kiedy wzeszło słońce, pogodziłam się z tym, że przechodzę kryzys albo załamanie nerwowe, a pewnie oba na raz. Zeszłam na dół w jednej z jego koszul, bo co mi tam. Byłam zmęczona, a i tak był mi winny dostęp do pralki. On już był w kuchni ze swoją kawą. Włosy nadal perfekcyjne, jakby nic się nie stało.
— Wcześnie wstałaś — rzucił, spoglądając na mnie raz.
— Nie spałam.
— Za dużo myślisz? — Zignorowałam go.
— Śnisz o swoim pierwszym pocałunku? — dodał, popijając kawę. Zamarłam w pół kroku. Nawet się nie uśmiechnął. Po prostu patrzył na mnie znad filiżanki, jakby miał dowody.
— Mogę ci dać lepszy — powiedział od niechcenia. — Dla równowagi.
Wpatrywałam się w niego. — Jesteś chyba najgorszym człowiekiem, jakiego spotkałam.
— Twoje usta wczoraj wieczorem mają inne zdanie. — Wybiegłam, zanim zdążyłam mu wylać jego za drogą kawę na twarz. Ledwo wyszłam z pokoju, spoliczkowałam się, żeby sprowadzić się na ziemię.
Zapamiętaj to, Marla. Ten pocałunek to była gra, nie dodawaj mu znaczenia!
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przysięgłam sobie, że jeśli będę musiała się jeszcze raz uśmiechnąć do kolejnego fałszywego zdjęcia, to kogoś dźgnę nożem do masła. „Ives, masz szminkę na policzku”, wysyczałam przez zaciśnięte zęby, przyklejając uśmiech do twarzy dla błyskających fleszy.
Pochylił się, szepcząc przy mojej skroni: „To popraw, kochanie. Ludzie patrzą.” Zgarnęłam ją wprawnym ruchem kciuka, podczas gdy on poprawiał spinki przy mankietach. Wyglądaliśmy jak idealna para, wypolerowani i przewidywalni.
Zarząd w końcu przestał mu deptać po piętach, przekonany, że nasz mały cyrk zaręczynowy oznacza jego emocjonalną stabilność. „Para z mocą” – tak nazwał nas jeden z artykułów w zeszłym tygodniu. Jasne. Jeśli „moc” oznacza zero kalorii, brak prawdziwej rozmowy i bycie na łańcuchu u mężczyzny, który dotyka mnie tylko wtedy, gdy ktoś patrzy.
Byliśmy w połowie gali, gdy zauważyłam stół z bufetem. Prawdziwe jedzenie. Krewetki owinięte boczkiem, małe burgery, jajka faszerowane, aż ślinka mi pociekła. „Idę po talerz”, szepnęłam, już idąc.
Złapał mnie za nadgarstek. Delikatnie. Ale z naciskiem. „Nie teraz. Senator Melrose patrzy. Po prostu się uśmiechnij. Zaśmiej się z tego, co powiem. Zjemy później.”
Zamrugałam. „Jestem głodna teraz.”
„A ja teraz pracuję”, warknął. Jego wzrok powędrował w stronę senatora. „Po prostu… nie psuj rytmu.”
Szarpnęłam rękę i wymusiłam kolejny sztuczny śmiech, gdy prowadził mnie do następnego polityka z czekiem na darowiznę i kompleksem boga. Moja komórka zawibrowała w kopertówce. Dwa razy. Dyskretnie ją otworzyłam.
Dana: Babcia na OIOM-ie. Jest źle. Przyjedź szybko.
Zabrakło mi tchu, a w klatce ścisnęło. Nagle sala wydała się zbyt głośna, zbyt gorąca, zbyt pełna ręki Ivesa opierającej się idealnie na moich plecach. Cofnęłam się o dwa kroki. „Muszę iść.”
„Słucham?” zapytał tak cicho, że nikt inny nie mógł usłyszeć.
„Muszę wyjść. Rodzina. Nagły wypadek.”
Spojrzał na mnie, jakbym właśnie powiedziała, że chcę przebiec nago przez salę balową. „Teraz?”
Nie odpowiedziałam i ruszyłam dalej. Kiedy dotarłam do szpitala, płuca paliły mnie od tempa wszystkiego – szpilek, niepokoju, strachu, który ściskał żebra. Dana czekała przy wejściu na ostry dyżur. Miała czerwone oczy, rozmazany makijaż.
„Jest na OIOM-ie”, powiedziała. „Stabilizują ją. Nie wiedzą, czy—”
„Jestem,” powiedziałam, obejmując ją. „Jesteśmy tutaj.”
I przez chwilę siedziałyśmy w tym brzydkim, jarzeniowym korytarzu w ciszy, patrząc jak pielęgniarki przemykają niczym duchy. W pewnym momencie to poczułam. Klik . Podniosłam wzrok, tylko automaty i czerstawa kawa. Dziwne, ale zignorowałam to. Powinnam była się domyślić. Następnego ranka moja twarz była wszędzie.
„Pani Mercer znika w trakcie gali. Nadciąga burza?”
„Uciekająca panna młoda 2.0?”
„Fałszywa miłość czy prawdziwe kłopoty?”
Zdjęcia nie były korzystne. Na jednym wychodzę sama z gali, na kolejnym obejmuję Danę pod szpitalem. Kilka genialnych serwisów wycięło uścisk i dorzuciło nagłówki typu: „Marla szuka pocieszenia gdzie indziej?”
Nie napisali, że byłam z kuzynką, nie obchodził ich szpital. Liczył się tylko obrazek. Zostawiłam Ivesa samego publicznie, a teraz internet myślał, że się rozstajemy. Ledwo narzuciłam bluzę z kapturem, pędząc z powrotem do kamienicy. Nagłówki sugerowały, jakbym zniknęła z własnego ślubu. Musiałam to wyjaśnić, natychmiast.
„Ives?” zawołałam, zatrzaskując za sobą drzwi. „Musimy porozmawiać.”
Siedział na kanapie w śnieżnobiałej koszuli, oglądając jakiś kanał finansowy, jakby świat nie płonął. „Miło, że raczyłaś się pojawić,” powiedział bez patrzenia na mnie.
„Nie uciekłam dla zabawy. To była moja babcia.”
„Tak, domyśliłem się. Ale zgadnij co, nikt inny o tym nie wie.”
Skrzyżowałam ramiona. „Czemu im po prostu nie powiedziałeś?”
„Próbowałem,” warknął, wstając. „Ale wtedy narracja już się rozkręciła. Zostawiłaś mnie tam, Marla. Z inwestorami pytającymi, gdzie jest moja narzeczona. Wyglądaliśmy jak katastrofa.”
„Jesteś zły o wizerunek?”
„Jestem wściekły, że zostałem zaskoczony. Wiesz, jak głupio wyglądałem?”
Zamrugałam. „Moja babcia była na OIOM-ie.”
„Rozumiem to. Ale mogłaś coś powiedzieć. Szepnąć, pomachać, cokolwiek. Zamiast tego zniknęłaś.”
„Nie mogłam myśleć! Spanowałam. Przepraszam—” zatrzymałam się. „Właściwie nie. Nie przepraszam. Zrobiłam to, co musiałam.”
„Zawstydziłaś mnie.” Zamarłam.
Wow. Spodziewałam się focha, ale to? To było gorsze, on był zbyt zapatrzony w siebie. Myślał tylko o sobie, a to czyniło go... odrażającym.
„Myślisz, że to chodzi o ciebie?” zapytałam. Zamilkł, z zaciśniętą szczęką i ciemnym wzrokiem.
„Naprawdę bardziej zależy ci na zarządzie niż na mnie?” powiedziałam cicho.
„To nie tak, że—”
„Nie zniknęłam bez powodu. Miałam kryzys. Ale ty—” głos mi się załamał, „nawet nie zapytałeś, czy wszystko ze mną w porządku.” Przełknął ślinę, nie znajdując odpowiedzi.
„Nie mogę już tego ciągnąć,” powiedziałam. Zsunęłam pierścionek z palca. „Uśmiechać się, kiedy się rozpadałam. Udawać dom, gdy traktujesz mnie jak ruch PR-owy.”
„Nie bądź dramatyczna.” Prychnęłam. Położyłam pierścionek na stole między nami. Dźwięk rozległ się głośno w cichym pokoju.
„Nie chcę już tej umowy,” powiedziałam. „Nie, jeśli za każdym razem mam znikać, gdy to dla ciebie niewygodne.” To go uciszyło. Po raz pierwszy Ives Mercer wyglądał, jakby nie wiedział, co powiedzieć. A ja? Ja już nie miałam nic do powiedzenia.
Przesuń w górę, aby kontynuować