passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Hot Boss is My Fiancé - Rozdział #8 - autor Yan Stellar

My Hot Boss is My Fiancé

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Perspektywa Marli

Musiałam działać i udawać. Nawet jeśli mój mózg się przegrzewał, a serce nie wiedziało, jak zwolnić. Ten pocałunek, ten pocałunek, wciąż odtwarzał mi się w głowie jak zacięta płyta. Jego usta na moich, żar, szok, to, jak czas zrobił się lepki i powolny.

Ale uśmiechałam się, śmiałam wtedy, kiedy powinnam. Grałam swoją rolę tak, jakby nic się nie stało, jakbym nie rozpadała się pod własną skórą. Bo wciąż byliśmy na scenie, wciąż sprzedawaliśmy iluzję. Trzymałam go za ramię, kiwałam głową podczas rozmów, pozowałam do zdjęć i udawałam, że w środku nie krzyczę. Musiałam tylko dotrwać do samochodu.

W chwili, gdy wsunęliśmy się do środka i drzwi się zatrzasnęły, maskarada się posypała. Odwróciłam się od niego i szybkim, gwałtownym ruchem wytarłam usta wierzchem dłoni, jakbym właśnie pocałowała klamkę na stacji benzynowej. Nic nie powiedział, a ja na niego nie spojrzałam. Siedzieliśmy w tej ciężkiej, okropnej ciszy. A ja myślałam tylko: Jeśli to udawane, czemu to wszystko wydaje się tak prawdziwe?

Ives nawet na mnie nie spojrzał. — Dramatyczne — powiedział beznamiętnie.

Odwróciłam się do niego. — To było obrzydliwe.

— Śmieszne. Nie wyglądałaś na obrzydzoną, gdy twoja ręka była na mojej klatce piersiowej.

Zmrużyłam oczy. — Pocałowałeś mnie bez ostrzeżenia, przy tylu ludziach.

Wzruszył ramionami. — Było przekonujące. Spoko.

— Wpakowałeś mi język do ust, jakbyś zaznaczał terytorium!

Zerknął na mnie, potem się zatrzymał. — Czekaj. To był twój pierwszy? Zamarłam.

Wpatrywał się. — To był, prawda? Oczywiście, zapomniałem, że jesteś dziewicą. — Na jego ustach pojawił się lekki uśmieszek. Nienawidziłam, że gorąco wspinało mi się na kark.

— Powiedziałam, co powiedziałam — mruknęłam.

Oparł się w fotelu, powoli uśmiechając się tym swoim głupim, zarozumiałym uśmiechem. — Cholera. Zepsułem ci pierwszy pocałunek.

— Gratulacje. Chcesz puchar? — parsknęłam.

— Wyglądałaś, jakby ci się podobało.

Odwróciłam głowę w jego stronę. — Byłam w szoku!

— Jęknęłaś.

— Nie jęknęłam—

— Jęknęłaś. — Przechylił głowę, wyraźnie delektując się sytuacją. — To było nawet słodkie, serio. Taki cichy oddech. Jakby nikt cię wcześniej nie dotknął.

Zacisnęłam pięść na kolanach. — Bo nikt nie dotknął.

Zachichotał. — Jeszcze lepiej.

Zacisnęłam szczękę. — Myślisz, że to zabawne?

— Myślę, że to fascynujące — odparł. — Tyle ciętego języka, a zero doświadczenia? Ma sens. — To już było za wiele. Nachyliłam się. Złapałam go za kurtkę. Przyciągnęłam tak blisko, że na sekundę przestał oddychać. Jego wzrok zjechał na moje usta.

Przechyliłam głowę, szepcząc: — Chcesz drugiej szansy? Zobaczymy, czy naprawdę jesteś taki dobry.

Nie poruszył się. Nie drgnął. Więc pochyliłam się i odepchnęłam go gwałtownie na fotel. Mocno. Usiadłam z powrotem, skrzyżowałam ramiona. — No właśnie. Tak myślałam.

A ten zimny drań? Roześmiał się! — To było urocze — powiedział. — Blefujesz jak dziewica.

— Nienawidzę cię.

— Jasne — odparł, przeciągając się, jakby się bawił. — Ale pocałowałaś mnie z powrotem.

Odwróciłam się, kipiąc ze złości, bo miał rację i dobrze o tym wiedział. Nie mogłam zasnąć. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, wszystko wracało: jego usta na moich, ciężar jego dłoni na moim biodrze, to, jak nie wahał się ani przez chwilę, jakby to był żart. Jakby to było prawdziwe. I najgorsze? Chciałam to powtórzyć.

Kiedy wzeszło słońce, pogodziłam się z tym, że przechodzę kryzys albo załamanie nerwowe, a pewnie oba na raz. Zeszłam na dół w jednej z jego koszul, bo co mi tam. Byłam zmęczona, a i tak był mi winny dostęp do pralki. On już był w kuchni ze swoją kawą. Włosy nadal perfekcyjne, jakby nic się nie stało.

— Wcześnie wstałaś — rzucił, spoglądając na mnie raz.

— Nie spałam.

— Za dużo myślisz? — Zignorowałam go.

— Śnisz o swoim pierwszym pocałunku? — dodał, popijając kawę. Zamarłam w pół kroku. Nawet się nie uśmiechnął. Po prostu patrzył na mnie znad filiżanki, jakby miał dowody.

— Mogę ci dać lepszy — powiedział od niechcenia. — Dla równowagi.

Wpatrywałam się w niego. — Jesteś chyba najgorszym człowiekiem, jakiego spotkałam.

— Twoje usta wczoraj wieczorem mają inne zdanie. — Wybiegłam, zanim zdążyłam mu wylać jego za drogą kawę na twarz. Ledwo wyszłam z pokoju, spoliczkowałam się, żeby sprowadzić się na ziemię.

Zapamiętaj to, Marla. Ten pocałunek to była gra, nie dodawaj mu znaczenia!

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Przysięgłam sobie, że jeśli będę musiała się jeszcze raz uśmiechnąć do kolejnego fałszywego zdjęcia, to kogoś dźgnę nożem do masła. „Ives, masz szminkę na policzku”, wysyczałam przez zaciśnięte zęby, przyklejając uśmiech do twarzy dla błyskających fleszy.

Pochylił się, szepcząc przy mojej skroni: „To popraw, kochanie. Ludzie patrzą.” Zgarnęłam ją wprawnym ruchem kciuka, podczas gdy on poprawiał spinki przy mankietach. Wyglądaliśmy jak idealna para, wypolerowani i przewidywalni.

Zarząd w końcu przestał mu deptać po piętach, przekonany, że nasz mały cyrk zaręczynowy oznacza jego emocjonalną stabilność. „Para z mocą” – tak nazwał nas jeden z artykułów w zeszłym tygodniu. Jasne. Jeśli „moc” oznacza zero kalorii, brak prawdziwej rozmowy i bycie na łańcuchu u mężczyzny, który dotyka mnie tylko wtedy, gdy ktoś patrzy.

Byliśmy w połowie gali, gdy zauważyłam stół z bufetem. Prawdziwe jedzenie. Krewetki owinięte boczkiem, małe burgery, jajka faszerowane, aż ślinka mi pociekła. „Idę po talerz”, szepnęłam, już idąc.

Złapał mnie za nadgarstek. Delikatnie. Ale z naciskiem. „Nie teraz. Senator Melrose patrzy. Po prostu się uśmiechnij. Zaśmiej się z tego, co powiem. Zjemy później.”

Zamrugałam. „Jestem głodna teraz.”

„A ja teraz pracuję”, warknął. Jego wzrok powędrował w stronę senatora. „Po prostu… nie psuj rytmu.”

Szarpnęłam rękę i wymusiłam kolejny sztuczny śmiech, gdy prowadził mnie do następnego polityka z czekiem na darowiznę i kompleksem boga. Moja komórka zawibrowała w kopertówce. Dwa razy. Dyskretnie ją otworzyłam.

Dana: Babcia na OIOM-ie. Jest źle. Przyjedź szybko.

Zabrakło mi tchu, a w klatce ścisnęło. Nagle sala wydała się zbyt głośna, zbyt gorąca, zbyt pełna ręki Ivesa opierającej się idealnie na moich plecach. Cofnęłam się o dwa kroki. „Muszę iść.”

„Słucham?” zapytał tak cicho, że nikt inny nie mógł usłyszeć.

„Muszę wyjść. Rodzina. Nagły wypadek.”

Spojrzał na mnie, jakbym właśnie powiedziała, że chcę przebiec nago przez salę balową. „Teraz?”

Nie odpowiedziałam i ruszyłam dalej. Kiedy dotarłam do szpitala, płuca paliły mnie od tempa wszystkiego – szpilek, niepokoju, strachu, który ściskał żebra. Dana czekała przy wejściu na ostry dyżur. Miała czerwone oczy, rozmazany makijaż.

„Jest na OIOM-ie”, powiedziała. „Stabilizują ją. Nie wiedzą, czy—”

„Jestem,” powiedziałam, obejmując ją. „Jesteśmy tutaj.”

I przez chwilę siedziałyśmy w tym brzydkim, jarzeniowym korytarzu w ciszy, patrząc jak pielęgniarki przemykają niczym duchy. W pewnym momencie to poczułam. Klik . Podniosłam wzrok, tylko automaty i czerstawa kawa. Dziwne, ale zignorowałam to. Powinnam była się domyślić. Następnego ranka moja twarz była wszędzie.

„Pani Mercer znika w trakcie gali. Nadciąga burza?”

„Uciekająca panna młoda 2.0?”

„Fałszywa miłość czy prawdziwe kłopoty?”

Zdjęcia nie były korzystne. Na jednym wychodzę sama z gali, na kolejnym obejmuję Danę pod szpitalem. Kilka genialnych serwisów wycięło uścisk i dorzuciło nagłówki typu: „Marla szuka pocieszenia gdzie indziej?”

Nie napisali, że byłam z kuzynką, nie obchodził ich szpital. Liczył się tylko obrazek. Zostawiłam Ivesa samego publicznie, a teraz internet myślał, że się rozstajemy. Ledwo narzuciłam bluzę z kapturem, pędząc z powrotem do kamienicy. Nagłówki sugerowały, jakbym zniknęła z własnego ślubu. Musiałam to wyjaśnić, natychmiast.

„Ives?” zawołałam, zatrzaskując za sobą drzwi. „Musimy porozmawiać.”

Siedział na kanapie w śnieżnobiałej koszuli, oglądając jakiś kanał finansowy, jakby świat nie płonął. „Miło, że raczyłaś się pojawić,” powiedział bez patrzenia na mnie.

„Nie uciekłam dla zabawy. To była moja babcia.”

„Tak, domyśliłem się. Ale zgadnij co, nikt inny o tym nie wie.”

Skrzyżowałam ramiona. „Czemu im po prostu nie powiedziałeś?”

„Próbowałem,” warknął, wstając. „Ale wtedy narracja już się rozkręciła. Zostawiłaś mnie tam, Marla. Z inwestorami pytającymi, gdzie jest moja narzeczona. Wyglądaliśmy jak katastrofa.”

„Jesteś zły o wizerunek?”

„Jestem wściekły, że zostałem zaskoczony. Wiesz, jak głupio wyglądałem?”

Zamrugałam. „Moja babcia była na OIOM-ie.”

„Rozumiem to. Ale mogłaś coś powiedzieć. Szepnąć, pomachać, cokolwiek. Zamiast tego zniknęłaś.”

„Nie mogłam myśleć! Spanowałam. Przepraszam—” zatrzymałam się. „Właściwie nie. Nie przepraszam. Zrobiłam to, co musiałam.”

„Zawstydziłaś mnie.” Zamarłam.

Wow. Spodziewałam się focha, ale to? To było gorsze, on był zbyt zapatrzony w siebie. Myślał tylko o sobie, a to czyniło go... odrażającym.

„Myślisz, że to chodzi o ciebie?” zapytałam. Zamilkł, z zaciśniętą szczęką i ciemnym wzrokiem.

„Naprawdę bardziej zależy ci na zarządzie niż na mnie?” powiedziałam cicho.

„To nie tak, że—”

„Nie zniknęłam bez powodu. Miałam kryzys. Ale ty—” głos mi się załamał, „nawet nie zapytałeś, czy wszystko ze mną w porządku.” Przełknął ślinę, nie znajdując odpowiedzi.

„Nie mogę już tego ciągnąć,” powiedziałam. Zsunęłam pierścionek z palca. „Uśmiechać się, kiedy się rozpadałam. Udawać dom, gdy traktujesz mnie jak ruch PR-owy.”

„Nie bądź dramatyczna.” Prychnęłam. Położyłam pierścionek na stole między nami. Dźwięk rozległ się głośno w cichym pokoju.

„Nie chcę już tej umowy,” powiedziałam. „Nie, jeśli za każdym razem mam znikać, gdy to dla ciebie niewygodne.” To go uciszyło. Po raz pierwszy Ives Mercer wyglądał, jakby nie wiedział, co powiedzieć. A ja? Ja już nie miałam nic do powiedzenia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Hot Boss is My Fiancé

My Hot Boss is My Fiancé

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa