Serafina
„Matteo, proszę.” Mój głos się łamie, jakbym była jakąś zdesperowaną nastolatką, a nie dorosłą kobietą w sukni od projektanta. „Po prostu... spójrz na mnie. Naprawdę na mnie spójrz.”
Nawet nie podnosi wzroku znad poprawiania swoich platynowych spinek do mankietów – tych, które kupiłam mu na naszą pierwszą rocznicę. Jego ciemne włosy są perfekcyjnie ułożone, ani jeden kosmyk nie odstaje, bo nie daj Boże, żeby Matteo Verrelli wyglądał choćby odrobinę nieidealnie. Ostry podbródek, te zimne, szare oczy, które kiedyś sprawiały, że miałam motyle w brzuchu – teraz wywołują tylko mdłości. Jest cały z ostrych kątów i drogich garniturów, jakby wyrzeźbił go jakiś szalony artysta, który zapomniał dodać duszy.
„Jestem zajęty, Serafina.” Jego głos jest płaski, lekceważący. Jakbym była służącą proszącą o podwyżkę.
„Kiedy ty nie jesteś zajęty?” Stoję w naszej sypialni – przepraszam, jego sypialni, w której akurat śpię – w tej idiotycznej, szmaragdowej, jedwabnej sukni, która kosztowała więcej niż większość samochodów. Kolor wydobywa moje ciemne oczy, sprawia, że moja oliwkowa skóra promienieje. Przynajmniej tak kiedyś myślałam. Teraz czuję się, jakbym przebierała się w czyjeś życie.
„Kocham cię.” Słowa wypadają ze mnie jak wyznanie – desperackie i żałosne. „Wiem, że to małżeństwo zaczęło się... od interesów, ale kocham cię. Od dwóch lat. Chcę tylko wiedzieć, czy jest w tobie jakaś część, która mogłaby—”
„Nie.”
Jedno słowo. Dwie litery. Całkowita anihilacja.
„Nie.” Poprawia krawat, sprawdza Rolexa. „Mamy układ, Serafina. Nie komplikuj go... uczuciami.”
Uczucia. Jakby miłość była jakimś niewygodnym efektem ubocznym, na który się napatoczyłam, pijąc nie tę wodę.
Rodzinna kolacja tego wieczoru to mistrzowski pokaz wojny psychologicznej. Viviana siedzi na czele stołu jak królowa przewodząca egzekucji, jej idealnie ułożone srebrne włosy łapią światło świec. Ostrzy na mnie pazury od trzech lat, a tej nocy idzie prosto do gardła.
Viviana Verrelli – z domu Rossi, córka pomniejszego barona tytoniowego – wdarła się do tej rodziny czterdzieści lat temu, będąc ładniejszą i bardziej bezwzględną niż ktokolwiek inny. Przez dekady dopracowywała sztukę niszczenia innych kobiet, nie tracąc przy tym swojej świętoszkowatej fasady. Zaczęło się od pierwszej żony ojca Matteo, która tajemniczo dostała „problemów z alkoholem” i zginęła w wypadku samochodowym. Potem przeszła do planowego pozbywania się każdej kobiecej konkurencji dla swojej pozycji. Jestem tylko najnowszą ofiarą w długim szeregu.
„Serafina, cara”, zaczyna, głosem aż ociekającym fałszywą słodyczą, „może powinnaś znów odwiedzić doktora Martinellego. W sprawie twoich... problemów z płodnością.”
Słowa uderzają jak policzek. „Nie mam problemów z płodnością.”
„To dlaczego,” wtrąca Bianca, kręcąc makaronem jakby rozmawiała o pogodzie, „nie dałaś nam jeszcze dziedzica? Trzy lata to chyba wystarczająco dużo czasu, nie sądzisz?”
Bianca Verrelli – dwadzieścia osiem lat, młodsza siostra Matteo i żywy dowód na to, że przywilej potrafi tworzyć potwory. Wszystko dostaje na srebrnej tacy, a mimo to musi niszczyć innych dla sportu. Wygląda jakby właśnie zeszła z wybiegu w Mediolanie – ostre kości policzkowe, drapieżna gracja, ciemne włosy upięte w idealny kok. Porusza się jakby była właścicielką każdego miejsca, w które wchodzi – co po części jest prawdą, bo tatuś posiada połowę północnych Włoch.
Jej specjalnością jest wojna psychologiczna udająca siostrzaną troskę. To ona „przypadkiem” zaprosiła byłą dziewczynę Matteo na naszą rocznicową kolację. To ona „zapomniała” powiedzieć mi o dress code na rodzinnych imprezach, przez co byłam niedobrana i upokorzona. To ona rozpuszcza plotki o mojej „niestabilności” każdemu, kto zechce słuchać.
„Może po prostu się nie stara wystarczająco,” mruczy Bianca, nawet nie podnosząc wzroku znad kieliszka wina. „W naszej rodzinie żony zawsze wiedziały, na czym polegają ich obowiązki.”
Czuję, jak twarz mi płonie. „Doskonale rozumiem swoje obowiązki.”
„Naprawdę?” Uśmiech Viviany mógłby zamrozić piekło. „Bo z mojego punktu widzenia jesteś wielkim rozczarowaniem. Bez dzieci, bez wartościowych koneksji, bez umiejętności poza ładnym wyglądaniem na przyjęciach.”
„Skończyłam studia summa cum laude na—”
„Na państwowej uczelni,” przerywa Bianca ze śmiechem. „Jakie to... urocze.”
Matteo milczy. Po prostu kroi cielęcinę, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie, a nie rozbierali mnie ze wszystkiego, co mam w sobie wartościowego.
„Być może,” kontynuuje Viviana, „czas przemyśleć ten układ. Dziewczyna Costello z Neapolu jest naprawdę śliczna, a jej ojciec posiada—”
„Wystarczy.” Głos Matteo rozcina napięcie. „Serafina i ja poradzimy sobie z naszym małżeństwem prywatnie.”
Moje serce wykonuje głupią nadziejną piruetę. Może jednak mu zależy? Może—
„Właściwie,” ciągnie, odkładając nóż, „chciałbym jutro zjeść z tobą kolację. Tylko my. Musimy porozmawiać.”
Cały następny dzień spędzam w żałosnym stanie nadziei. Może to właśnie to. Może w końcu zacznie o nas walczyć. Układam włosy, kupuję nową sukienkę – czerwoną, z jedwabiu, opinającą każdą krągłość – i pozwalam sobie wierzyć, że trzy lata małżeństwa mogą coś znaczyć.
Restauracja jest idealna. Kameralna. Przy świecach. Takie miejsce, gdzie ludzie się zaręczają i ratują swoje związki.
„Wyglądasz pięknie,” mówi Matteo, gdy przychodzę, i przez chwilę widzę w nim tego mężczyznę, w którym się zakochałam.
„Dziękuję.” Wślizguję się do loży, serce wali mi w piersi. „To miłe. Tak dawno nie mieliśmy okazji—”
„Serafina, jest ktoś, kogo chciałbym ci przedstawić.”
Słowa uderzają mnie jak kubeł lodowatej wody. „Co?”
Wtedy się pojawia. Wysoka, blond, absolutnie olśniewająca w ten bezwysiłkowy sposób, który krzyczy: rosyjska arystokracja. Ma na sobie prostą czarną suknię, która pewnie kosztuje więcej niż mój samochód, a porusza się jakby cały świat należał do niej.
„To Anastasia Ruffo,” mówi Matteo, wstając, by ucałować ją w policzek. „Anastasio, moja żona, Serafina.”
Żona. Mówi to tak, jakby to był tytuł stanowiska, który zaraz zlikwiduje.
„Przyjemność,” mruczy Anastasia z akcentem, wyciągając perfekcyjnie wypielęgnowaną dłoń. „Matteo tyle mi o tobie opowiadał.”
Patrzę na jej dłoń jak na węża. „Naprawdę?”
„Proszę, usiądź.” Matteo wskazuje krzesło naprzeciwko mnie. „Mamy wiele do omówienia.”
„Myślałam, że to kolacja we dwoje,” udaje mi się powiedzieć.
„Jest,” mówi. „Dla dwóch osób, które mają znaczenie.”
Okrutność tych słów odbiera mi oddech.
„Serafina,” mówi Anastasia, siadając jakby to jej należało się to miejsce, „chcę, byś wiedziała, że mam ogromny szacunek do tego, co zrobiłaś dla rodziny Verrelli.”
„Co zrobiłam?”
„Twoja służba,” kontynuuje płynnie. „Trzy lata lojalności. To godne podziwu.”
Służba. Jakbym była cholerną służącą.
„Ale teraz,” mówi Matteo, sięgając przez stół po dłoń Anastazji, „nadszedł czas, by rodzina poszła naprzód. Anastasia wnosi koneksje, których potrzebujemy. Wpływy polityczne. Wsparcie finansowe.”
„Co ty mówisz?” Ale wiem. Boże, już to wiem.
„Mówię, że nasz układ spełnił swoje zadanie.” Jego głos jest rzeczowy, jakby omawiał fuzję firm. „Dokumenty są już przygotowane. Oczywiście zostaniesz odpowiednio wynagrodzona.”
„Wynagrodzona?” Słowo wychodzi ze mnie zdławione.
„Biorę ślub, Serafina. Z kimś, kto naprawdę pomoże tej rodzinie się rozwinąć.”
Restauracja wiruje wokół mnie. „Ale ja jestem twoją żoną.”
Jego wzrok się wyostrza. „Wciąż jesteś. A teraz Anastasia też będzie.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Serafina
Wciąż siedzę w tej restauracji, wpatrując się w mojego męża i jego… jak mam ją w ogóle nazwać? Jego ulepszenie? Jego następczynię? Blondwłosą Rosjankę, która właśnie powiedziała mi, że nasze małżeństwo to „transakcja biznesowa”.
„Żartujesz.” Słowa wychodzą ze mnie jak chrypienie. „To jakiś chory żart.”
Matteo nawet nie mruga. „Potrzebuję spadkobiercy, Serafina. Trzy lata i nic. Anastazja może dać mi to, czego ty nie możesz.”
Ta bezwzględna okrutność uderza mnie jak cegła w twarz. „Czego ja nie mogę?”
„Dzieci.” Mówi to tak, jakby zamawiał kawę. „Rodzina potrzebuje dziedzica. Miałaś swoją szansę.”
„Miałam swoją szansę?” Mój głos się łamie. „Nie próbowaliśmy nawet od tygodni. Ledwo mnie dotykasz.”
Anastazja pochyla się, cała w udawanej sympatii i drapieżnym uśmiechu. „Och, kochanie. Może to dlatego, że był… zajęty.”
Sugestia uderza mnie jak lodowata woda. „Jak długo?”
„Sześć miesięcy,” mówi Matteo. „Może siedem.”
Siedem miesięcy. Siedem pierdolonych miesięcy mnie zdradzał, podczas gdy ja grałam idealną żonę, zastanawiając się, czemu nawet na mnie nie patrzy.
„Ale wiesz co,” kontynuuje Anastazja, kręcąc winem jakbyśmy omawiały plany wakacyjne. „Myślę, że to może się pięknie ułożyć dla wszystkich.”
„Co może się ułożyć?”
„Siostro-żony!” Klaszcze w dłonie, jakby właśnie rozwiązała problem głodu na świecie. „Oczywiście ja będę główną żoną. Tą, która da dziedziców. Ale ty możesz zostać! Jak… jak to się mówi… towarzyszka?”
Patrzę na nią. „Jesteś pierdolnięta?”
„Pomyśl o tym,” mówi Matteo, opierając się w krześle. „Zachowujesz swój styl życia. Swój status. Swoje bezpieczeństwo. A ja dostanę to, czego potrzebuję od kogoś, kto naprawdę może to dać.”
„To jest chore.” Wstaję, krzesło zgrzyta po podłodze. „Wychodzę.”
„Siadaj,” Matteo' głos staje się lodowaty. „Nie skończyliśmy.”
„Właśnie skończyliśmy.”
„Twój ojciec jest winien rodzinie dwa miliony dolarów.”
Zamieram. „Co?”
„Długi hazardowe twojego ojca. Myślałaś, że zapomnieliśmy? Jedynym powodem, dla którego jeszcze nie odzyskaliśmy długu, jesteś ty.”
Restauracja wiruje wokół mnie. Siadam z powrotem, zanim upadnę.
„Właśnie tak,” mruczy Anastazja. „Widzisz więc, kochanie, tak naprawdę nie masz wyboru.”
„To jest szantaż.”
„To jest biznes,” poprawia Matteo. „Jak zawsze.”
Mój telefon wibruje. SMS od Vivianie: Wróć natychmiast do domu. Musimy omówić twoje nowe ustalenia.
„Oni już wiedzą,” szepczę.
„Cała rodzina jest za,” potwierdza Matteo. „Mama uważa to za genialne rozwiązanie. Bianca już planuje nowe układy do spania.”
„Układy do spania?”
„Cóż, nie może mieć dwóch żon w jednym łóżku,” śmieje się Anastazja. „Nie martw się, jestem pewna, że pokój gościnny jest piękny.”
Pokój gościnny. Zostaję zdegradowana do pierdolonego pokoju gościnnego we własnym domu.
„Myślę, że będzie fajnie,” kontynuuje Anastazja. „Jakbyś miała siostrę! Możesz pomóc w przygotowaniach do ślubu. Może popilnować dzieci, kiedy się pojawią.”
Popilnować. Chce, żebym pilnowała jej dzieci z moim mężem.
„To jest chore,” udaje mi się wykrztusić.
„To jest praktyczne,” mówi Matteo. „Zostaniesz panią Verrelli. Po prostu… nie jedyną.”
Mój umysł pustoszeje. Jakby ktoś właśnie odłączył mi mózg i zostawił na autopilocie. To się nie dzieje. To nie może być prawda.
„Potrzebuję czasu do namysłu.”
„Nie ma nad czym myśleć,” mówi Matteo. „Dokumenty są już przygotowane. Możesz je podpisać dziś wieczorem albo jutro rano. Wybór należy do ciebie.”
„Jakie dokumenty?”
„Aneks do naszego kontraktu małżeńskiego. Potwierdzający Anastazję jako moją drugą żonę i główną ‘nosicielkę dziedzica’.”
‘Nosicielka dziedzica’. Jakbym była bydłem, które nie dało potomstwa.
„A jeśli odmówię?”
„Dług twojego ojca staje się natychmiast wymagalny.” Jego uśmiech jest arktyczny. „Plus odsetki. Plus kary. Myślę, że robi się już około czterech milionów.”
Cztery miliony dolarów. Mój ojciec nie ma nawet czterech milionów centów.
„Nie bądź taka smutna, siostro,” Anastazja sięga przez stół, żeby poklepać mnie po dłoni. „To może być cudowne. Będziesz miała pomoc przy wszystkich nudnych obowiązkach żony. I obiecuję, że dobrze zaopiekuję się Matteo.”
To, jak wymawia jego imię, sprawia, że chce mi się wymiotować.
„Nie mogę… Potrzebuję powietrza.”
„Oczywiście,” Matteo daje znak kelnerowi o rachunek. „Ale nie zastanawiaj się zbyt długo. Rodzina czeka.”
Chwiejnym krokiem idę do łazienki, nogi się pode mną uginają. W lustrze wyglądam jak duch. Blada, z podkrążonymi oczami, złamana.
Gdy wracam, oboje patrzą na mnie z uśmiechem, jakbym była szczeniakiem, który właśnie nauczył się nowej sztuczki.
„Gotowa wracać do domu i wszystko to zalegalizować?” pyta słodko Anastazja.
Do domu. Podpisać papiery, które zrobią ze mnie siostro-żonę rosyjskiej celebrytki, która od siedmiu miesięcy pieprzy mojego męża.
„Tak,” słyszę swój głos. „Jestem gotowa.”
Przesuń w górę, aby kontynuować